การเลี้ยงปลากัดแบบของผม...(โม้...ตอนที่ 2)

                ความเดิมตอนที่แล้ว...จบลงคือผมต้องส่งปลารอบที่ 3 ครับ...แต่สภาพอากาศที่ฝรั่งเศสเย็นจัด...ส่งไปตายแน่  ผมเริ่มติดต่อหาพี่ๆหลายคน  ในที่สุดทางออกที่เหมาะสมที่สุดก็คือ Heat Pack มันเป็นอะไรกันนี่  เกิดมาเพิ่งเคยได้ยิน...ฟังเล่ากันมาว่า  มันเป็นห่อพลาสติกที่ให้ความร้อนได้...แล้วมันขายกันที่ไหนล่ะ...เมืองไทยไม่มีขายครับ...ของชิ้นนี้ราคาแพง  และเป็นที่หวงกันมากในช่วงเข้าหนาว  ไม่มีใครอยากแบ่งขายนักหรอกครับ...เพราะจะมีได้ต้องนำเข้า  ยุ่งยาก  แพงอีก...มาทีก็ได้นิดเดียว...ผมแจ้งไปยังลูกค้า  บอกเหตุผลความจำเป็น  และขอเลื่อนเวลาส่ง...ประสานกับพี่ๆหลายๆคน  เพื่อขอแบ่งเจ้าของชิ้นนี้...จนได้ครับพี่  Ram_91 ติดต่อได้จากคนที่ส่งปลาใน aquabid นั่นแหละ  และก็พอทราบวิธีการใช้แบบคร่าวๆ  สรุปก็คือผมต้องพยายามเสี่ยงต่อไป  โดยวิธีที่ผมใช้ก็คือ  เมื่อผมบรรจุปลาลงถุงและห่ออย่างเรียบร้อยแล้ว  ผมก็ใส่ลงในกล่องโฟมเลยครับ...ก็กล่องใส่น้ำแข็งขนาด 5 กก. นั่นแหละ  ใบละ 35 เอง (ประมาณ) จากนั้นเอา Heat Pack มา  ฉีกซองด้านนอกออก  แล้วเอามาเขย่าครับ...ผมเขย่าอยู่สัก 2-3 นาที  มันจะเริ่มอุ่นอ่อนๆ  ก็เอาวางทับไปบ่นห่อปลาเลย  ปิดกล่องโฟมพันด้วยเทปให้หนาพอที่อากาศภายนอกจะเข้าไปไม่ได้ละครับ  เท่านั้นเอง...ผลออกมาคือ  ความชื่นชมของลูกค้ารายแรกของผม...และจบลงด้วยการเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...เขาส่งเงินใส่ซองธรรมดามาให้เพิ่ม  เพราะค่าส่งเกิน (จริงๆกำไรครับ  เหลือแค่พอค่าอาหารปลาสักเดือนนึงเอง)  ออเดอร์เพิ่ม  และให้ Heat Pack แบบ 24 ชม.มาอีก 10 ชิ้น...(Heat pack มีหลายขนาดนะครับ  คิดตามจำนวน ชม.ที่ให้ความร้อน  ใช้จริงอาจจะนานกว่าที่ระบุครับ)

                  ต่อมาผมก็เริ่มได้แจ้งเกิดบน aquabid เพราะเพื่อนชาวฝรั่งเศสรายนี้  เขาลง Feed Back ให้ครบทั้งๆที่ปลาตาย  ออกสตาร์ทก็มาประมาณ 7 ตัวแล้วครับ (การ bid ปลา  เขาอาจ bid น้อยตัว  แต่เพิ่มจำนวนในขั้นตอนส่งปลาได้ครับ  ผมว่าเป็นเทคนิคที่ดีในการจำหน่ายนะครับ)  ลูกค้าต่างชาติหลายๆรายนะครับ  เท่าที่สังเกตุ  บางทีเขาจะไม่สนใจ    ผู้ขายรายใหม่ๆเลย  โดยเฉพาะพวกที่มี record มากๆ  แต่สำหรับผู้ซื้อที่เป็นพ่อค้าคนกลาง  เขาชอบและจะหาทางต่อรองให้เราขายเขาในราคาถูกมากๆ  ต้องระวังครับ...ผมมีลูกค้าสั่งปลากัดสีเดี่ยวแดงมากขึ้น  บางทีส่งทีละ 8-9 ตัวต่อราย  ทั้งบน bid และติดต่อตรง...สนุกครับ...ภาษาอังกฤษที่เรากลัว  เพราะเราใช้ไม่เป็น  เริ่มถูกแทนที่ด้วยการใช้ภาษาง่ายๆ  ไม่เน้น ไวยกรณ์หรืออะไรอีก  บางทีใช้สัญลักษณ์ช่วย...เพียงแค่นี้รอดแล้วครับ...

                   สิ่งสำคัญที่ผมพยายามยึดที่สุดคือ...อย่าหลอกลวงลูกค้าครับ...คุณภาพของสินค้าต้องเป็นไปตามกำหนด  สมบูรณ์ที่สุด  ถ้าไม่ดีเราต้องรีบติดต่อเขา  เพื่อขอเปลี่ยนตัวหรือยกเลิกทันทีครับ...ลูกค้าหลายรายยอมที่จะรอเราส่งปลาในอีก 2 อาทิตย์ทั้งที่จ่ายเงินแล้ว...จุดสำคัญเล็กๆน้อยๆสำหรับผู้ขาย  อีกอย่าง...ถ้าเราทำไม่ดี...เราดับครับ..ไม่ดับคนเดียวนะ  พาคนไทยเน่าตามไปอีกหลายคน...ถือเป็นความสามัคคีเลยนะครับ  สามัคคีแบบไม่นัดหมาย...

                     ฟาร์มผมเติบโตขึ้นทีละนิด  โดยหลักของผมคือ  พยายามอย่าตามตลาด  เรามาใหม่  ไม่มีต้นทุนมาก่อนครับ  คือไม่มีปลาหลัก  ไม่มีชื่อเสียง  เราต้องสร้างขึ้นมาก่อน  ผมเลือกที่จะทำปลากัดหม้อ  เพราะเรามีเวลา มีคน มีสถานที่เหมาะที่จะทำแบบนั้น  เราหาตลาดระบายปลากัดหม้อทุกตัวได้หมด  แม้จะได้ตัวละ  4 บาทก็เถอะ (กำไรแล้วครับ  ทำครอกนึง 700-1100 ไม่กำไรไงล่ะ) ผมเริ่มควบคุมสีปลามาตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ  และที่ทำมาเริ่มนิ่งในปลายปี 2003 นี่เอง  สีที่ทำออกมาได้คือ  แดง  ขาว  น้ำเงิน  เทา  และดำออคิด...  ผมอยู่รอดมาจากปลาเหล่านี้เอง...เน้นคุณภาพเป็นหลักครับ...ช่วงนั้นคนหนีไปฮิตปลากัดป่าหน้าเคลือบๆกันหมด  ปลาหม้อสีเดี่ยวจึงหาทรัพยากรมาพัฒนาได้ง่าย...

                    ช่วงเดือน พ.ย.เช่นเดียวกัน  ประสบการณ์ทำให้เรารู้ว่า  อย่าหยุดอยู่กับที่ครับ...และผมเริ่มมองปลา ละเอียดขึ้น  การทำปลา  ผมจะเน้นการคุมสายตัวเมีย  เพราะตัวเมียดีๆ  สวยๆ หายากและแพง...เราทำตัวเมียมารอสิครับ  พัฒนาให้ใกล้เคียงความคิดเรา  ปลาตัวผู้สวยๆนิ่งๆน่ะ  เกลื่อนเมือง  หาเมื่อไรก็มีถูกกว่าด้วยครับ...ครั้งนั้น  ผมเห็นทองแดงครับ  ราคามันตกลงแล้ว...ผมมองเห็นว่ามันเป็นปลาที่มีศักยภาพในตัวสูงมาก...มันมีอะไรฝังในสายเลือดมาก  ผมเลยตัดใจซื้อมาจากข้างถนน  ฝั่งตรงข้ามพิพิธภัณฑ์เด็ก ในราคาคู่ละ 70 บาท...และนั่นก็การนำปลากัดป่าสายพัฒนาเข้ามาในฟาร์มเป็นครั้งแรก...และเอา ตัวผู้แมส เข้ามาอีก 2-3 ตัวในรอบถัดมา...จินตนาการต้องมีครับ...เราจะทำอะไรให้ได้อะไร  อย่าไปคิดมากเลย  คิดแบบง่ายๆแล้วทำไป  แดง + แดง = แดง ทำนองนี้...

                          วันนึง...ต้องบอกว่าเป็นเหมือนวันที่เป็นจุดเริ่มต้นปลากัดป่าพัฒนาจริงๆเลยก็ว่าได้...พี่อรรถ เข้ามาหาผม  พร้อมกับพ่อแม่พันธุ์ปลากัดป่าพัฒนา  ที่ผมมองเห็นแล้วต้องบอกว่า  โห...ปลาอะไรกันนี่...ผมไม่เคยเห็นปลากัดป่าพัฒนาตัวไหน  มันเคลือบมิดหมดทั้งตัวแบบนั้นมาก่อน...มันทำให้ผมลดระยะเวลาจากศูนย์มาเป็นเก้าสิบในทันที...สิ่งแรกที่ทำคือการยืนสายเดิมครับ...ปลากัดชุดนี้ถูกแตกออกไปหลายสาย  พร้อมกับยึดสายเดิมไว้ไม่ให้ผิด...ขณะเดียวกันก็มีการเตรียมการเพาะไขว้เพื่อเตรียมทำลูกสับ...เพื่อใช้ในการแก้ไขปัญหาเลือดชิดด้วย...

                          ผมมีแนวคิดในการทำปลากัดโดยพยายามไม่ใช้ระบบ In breed โดยตรง...เพราะยิ่งทำมันก็ยิ่งอ่อนแอจากปัญหาเลือดชิด  ผมจะทำในลักษณะการไขว้สาย  ซึ่งจำเป็นต้องใช้พ่อแม่พันธุ์ที่มีความนิ่งในสายเลือดพอสมควรหลายๆครอกที่มีสีในลักษณะเดียวกันมาทำ  ซึ่งมีความยุ่งยาก  และทำให้ได้ผลดังใจหวังช้ากว่าแบบผสมภายในครอกหรือระหว่างรุ่นพ่อแม่กับรุ่นลูก  แต่การทำแบบที่ผมใช้  มันน่าจะเป็นการแปลงสายเลือด  เพิ่มความแข็งแรงและผมถือว่าเป็นการพัฒนาสายพันธุ์โดยตรง  หากเราทำได้ผลของมันจะออกมาในลักษณะที่ไม่เหมือนใคร  และเป็นเอกลักษณ์  เป็นลักษณะเฉพาะไปเลย  แต่ก็ต้องอดทนกันหน่อยครับ...

                           สำหรับบทความขี้โม้  ผมขอปิดไว้เพียง 2 ภาคแรกก่อนนะครับ...จริงๆยังมีเรื่องโม้กันอีกมาก  อ่านแล้วพยายามแกะดูนะครับ...บางอย่างก็มีคำตอบในนั้นอยู่แล้ว  ขอบคุณครับที่พยายามอ่านจนจบ  ภาค 3 คงอีกสักพักครับ       

BACK