 |
|
| Waarom de naam Tomahawk? "Ik hou van de klanken van het woord en hoe het eruit ziet op papier. Er is agressie verbonden met het woord. Maar het heeft ook iets van een positieve boodschap in zich. Het is ironisch dat het agressief is in de betekenis van de Indiaanse strijdbijl. Onze muziek daarentegen heeft iets vredelievends in zich. We hebben het Tomahawk genoemd omdat de muziek wel hard is maar geen eenzijdige continu doorlopende aanslag op de trommelvliezen is. En dat is het. Geen diepere gedachten. Met Tomahawk gaan we slechts langs de onderwerpen van vandaag de dag. We stippen het aan, merken op en doen er wat mee. Als je ziet wat nu populair is in hiphop, metal en popmuziek, dan denk ik niet dat Tomahawk makkelijk ergens onder te scharen valt. Als je de muziekindustrie bekijkt, dan zie je aan de ene kant de ultracommerci�le corporate rock en aan de andere kant de snobistische indierock waar de een de ander in obscuriteit tracht te overtreffen. Het hoort in die kringen te klikken. Klikt het niet, dan ben je niet cool. Of dat nu avantgarde is of de new progbeweging of indierock. |
| Vind je het vervelend als het grote publiek Tomahawk als weer een nieuw project van Mike Patton gaat zien, hij trekt tenslotte de aandacht? "Nee, ze mogen denken wat ze willen. Eenieder die aandachtig luistert of de teksten leest, beseft dat de songs compositorisch totaal verschillen van wat Mike normaliter bij bijvoorbeeld Mr. Bungle doet. Mike kan niet uit de losse pols componeren. Mike doet verschillende dingen om verschillende redenen. Waarom hij Tomahawk zo leuk vindt, is dat hij juist niet alles hoeft te doen, hij hoeft de kar niet te trekken en van hem wordt niets verwacht". |
| Tomahawk is eclectisch, hoe ziek het woord ook klinkt? "Wat we wilden is een album en een liveshow die, hoewel Tomahawk wel degelijk een hardrockband is, alle kanten moeten belichten. Atmosferisch, zeker live ook improviserend, met een filmisch karakter. Er zijn onnoemelijk veel bands die slechts metal of hardrock spelen en het daarbij laten. Dat wil Tomahawk niet. We focussen ons erop dat het niet al te eclectisch wordt. Harde rockmuziek met atmosfeer, met ambiance, dat wil ik". |
| "Ik werk graag met mensen samen die weten wat bezieling is, die alles voor de muziek over hebben", aldus Mike Patton in een eerder interview. Tomahawk is niet de nieuwe Mr. Bungle of Fantomas en is ook niet zijn nieuwe project. Alle eer voor Tomahawk gaat naar mister Duane Dennison. Een gentleman met een culturele inslag. Een man die het als gitarist op zijn ijzeren gitaar ruim 10 jaar naast de ongeleide dorpsgek David Yow in Jesus Lizard heeft uitgehouden. 10 jaar loodzware logge gitaarherrie als fundament voor de rust, de eenvoud en de structuren in Tomahawk. Duane, Mike Patton, John Stanier van Helmet en Kevin Rutmanis van de Melvins en de Cows hebben smerige bluesriffs gekoppeld aan brute kracht en traditionele Amerikaanse songs. |
| "Met Tomahawk laat ik de melodie het werk doen. Ik wil de moeilijkheid van de textuur onder de knie krijgen met behulp van samplers en elektronica. Mike, onze zanger, (Mike Patton, ex-Faith No More, Mr. Bungle, Fantomas, RV) kan zich echt op het melodieuze af uitleven. iets dat met David Yow (zaner Jesus Lizard, RV) niet mogelijk was. Niet om iets af te doen aan mijnheer Yow, het is een goede vriend van me, maar je weet hoe muzikanten zijn, toch? Na tien jaar Jesus Lizard wil ik wat verandering, met nieuwe mensen werken en met Tomahawk lijkt het erop dat ik dat aan het uitvoeren ben. Sinds een tijdje schrijf ik zelf songs die ik thuis in Nashville, Tennessee opneem. Mike Patton ontmoette ik bij een optreden van Mr. Bungle. Hij vertelde me over zijn platenlabel Ipecac Recordings omdat hij serieus ge�nteresseerd was in wat ik zoal geschreven had. Ik maakte een compilatie voor hem en in de tussentijd vroeg hij me of ik zin had mee te doen in een nieuwe rockband gebaseerd op mijn songs. Dat is Tomahawk geworden. Ik heb toegezegd op mijn voorwaarden". Wat trok je het meeste aan in Mike Patton? Zijn werk met Faith No More, Mr. Bungle of met Fantomas? "Ik heb eigenlijk nooit naar Faith No More geluisterd. Om eerlijk te zijn hoorde ik de stem van Mike pas voor het eerst in zijn avantgardistische werk. Het John Zornspul en zijn uitstapjes. Pas met het 'California'-album van Mr. Bungle viel zijn stem me echt op. Een prachtplaat! Fantomas moest nog van de grond komen toen we al contact hadden over Tomahawk". |
| Tomahawk is een rockband: Riffs, beats en herhaling, dat is het. |
| Voor mij is dat snobisme van de hoogste plank en staat gelijk aan de verwoede commercialisatie. Met Tomahawk maken we geen deel uit van welke wereld dan ook. In de V.S. heb je de New Yorkscene, de Chicagoscene en ook daar maken we ook al geen deel van uit. Ik koester het gegeven dat we gelukkig net allemaal in dezelfde stad wonen maar dat we samenkomen om te spelen en muziek te schrijven. En dat mag iedereen goed of slecht vinden". Je stipte eerder John Zorn al aan, ook op jou van invloed? "Nee, Zorns muziek heeft iets cartoonesks. Niets blijft lang bij hetzelfde. Het is springerig, het kapt af en het is mij te actief en te frustrerend om naar te luisteren. Als iets me goed in de oren klinkt, dan wil ik het horen. Opnieuw en opnieuw. Ik hou van geluidslandschappen. Ik hou van fragmenten die terugkomen, die herkenning oproepen. Kleine thema's die zich herhalen waardoor ik blijf luisteren. Verandering is leuk maar waar het bij mij op neer komt, is dat ik van traditionele composities houd. Misschien ouderwets maar ik denk dat dat het basiselement is voor symmetrie, variatie en continu�teit. En die gaan nooit verloren. En dat heb ik van meet af aan Mike Patton ook duidelijk gemaakt: dit is een rockband en ik schrijf rocksongs! Riffs, beats, herhaling, daar houd ik van. En daar ga ik me niet voor verontschuldigen. Ik hou wel van John Zorn maar na ee half uur is het op. Eigenlijk zit ik heel erg simpel in elkaar. Natuurlijk kan ik hele moeilijke obscure bandnamen opnoemen. En daar luister ik ook naar. Maar geef me net zo goed Dwight Yoakam, Johnnie Cash of de rauwe energie van Jerry Lee Lewis! Of de basale rock van Queens Of The Stone Age. Alles beter dan de crap op tv waar ze als elkaar klinken, op elkaar lijken en hetzelfde doen, daar kan ik niet tegen. O wereld, heb medelijden met mij, ik ben blijkbaar niet zo intellectueel! En gelukkig maar. Na meer dan duizend shows, 10 jaar bestaan, alle repetities, alle soundchecks van Jesus Lizard heb ik sommige songs wel meer dan drieduizend keer gespeeld. Ik verlang er op dit moment niet naar ze nog eens te beluisteren. Ik ben trots op albums als 'Goat' en 'Liar'. We hebben wat goede dingen gedaan, we hebben mensen ge�nspireerd en we hebben mensen blij gemaakt. Dat is voor mij voldoende. David Yow maakt nu computergraphics, David Simms is accountant, Mac is huisman en voor mij is het voldoende dat ik kan zeggen dat ik muziek maak, harde muziek". Ren� Vanes |