INTERVIEWSOILENTGREEN

Steeds vaker raken extremen als Soilent Green maar ook bands als Dillinger Escape Plan in de belangstelling. Van de hak op de tak-metal lijk onder aanvoering van Mike Pattons Mr Bungle en Fantomas bezig aan een succesvol media-offensief. De underground wordt vaker en intenser belicht?
"De muziekindustrie is een raar fenomeen. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. Slipknot is nu de grote jongen. Niemand had anderhalf jaar geleden verwacht dat een stelletje boeren uit Iowa nu tot de metalgoden van Amerika behoren.
Soilent Green doet niets nieuws nee, we husselen wat oude oldskoolgenres door elkaar: hardcore, punk, trashmetal, blackmetal, deathmetal, grindcore en zelfs blues en southern rock. Dat schijnt opzienbarend te zijn en zelfs succesvol. Natuurlijk, we bestaan al een tijdje en we beschikken over een kleine hechte schare fans en een platencontract. Maar dat is het dan. Dat doen we goed maar om nou in Rolling Stone Magazine Soilent Green uit te roepen als een van de tien heftigste bands aller tijden, dan lach ik me suf. Rolling Stone heeft nooit geen ene mallemoer gegeven om ons soort bands. Zelfs om Morbid Angel of Pantera niet. Nee, ze kiezen ons. Aardig voor ons met het klopt van geen kanten.
Bovendien moet ook Soilent Green verder. 'A Deleted Symphony...' is een nieuw hoofdstuk. We moeten door. Hoe zogenaamd succesvol ook, met een baan van dik veertig uur in de week komt er pas brood op de plank.

Na mijn oude band Paralysis ben ik mijn grenzen gaan opzoeken. En die lopen nogal uiteen. Be�nvloed door zowel Neil Fallon van Clutch, Lee Dorian, Neurosis en Freddy Mercury wil ik niet teveel tillen aan steeds snellere en extremere muziek. Soilent Green heeft zijn eigen stijlkenmerken. het gaat ons erom waar we door worden be�nvloed op het moment dat we met een nieuwe plaat bezig zijn. De uitdaging ligt erin dat we muzikaal steeds beter onderlegd worden en dat de studiokwaliteiten wat productie betreft steeds beter wordt. En dat proberen we live te overtreffen. Het totaalplaatje moet bijons telkens verbeteren.

In eerste instantie is Soilent Green geen band die de luisteraar graag wil plezieren. Wij moeten het zelf de grootste uitdaging vinden om te doen wat we doen. Daar is Soilent Green heel strikt en gedisciplineerd in We zijn vrij streng voor ons zelf. Alles wordt dubbel gewikt en gewogen. Neem alleen de albumtitel al. Eigenlijk zou deze plaat 'The Devil Wears NoLamb Skin' gaan heten. De meerderheid voor bepaalde idee�n kun je wel cre�ren. Het hangt van compromissen aan elkaar. In die zin heeft het ook met topsport of meer met een teamsport te maken. Want hoe ouder je wordt, het wordt er niet gemakkelijker op. Dan pas blijk je elkaar hard nodig te hebben. Live gaat de vergelijking met topsport gemakkelijk op. Je moet gebrand zijn op goede prestaties. Desnoods op je tenen meelopen met de laatste adem die je nog in je longen hebt zitten. Je kunt niet klakkeloos de nieuwe plaat voorschotelen. Mensen komen met verwachtingen. je moet ze wat laten zien. En dat moet beter zijn dan het album. Dan ben je inderdaad grenzen aan het verleggen. Maar dat doen we voor onszelf."

Zanger Benjamin Falgoust II maakt sinds 1993 deel uit van het in 1988 ontstane kwintet. Zijn geraspte vocalen hebben hem niet alleen een prettig hobby-uitstapje naar de band Goatwhore en een tijdelijk extra bandlid in de vorm van de nu al weer opgekraste Ben Stout opgeleverd maar ook een oeuvre van Soilent Green dat met het laatste wapenfeit 'A Deleted Symphony For The Beaten Down' steeds extremer wordt. De praatgrage Falgoust neemt de tijd tussen de audities in voor de opvolging van gitarist Ben Stout om Soilent Green toe te lichten.

Waarom een gewiste symfonie en wie spreek je aan met de "Beaten Down"-generatie?
"De extreme tempowisselingen en bizarre salvo's van Soilent Green zouden in de Middeleeuwen of Renaissance worden afgedaan als pure kolder. Het woord symfonie is niets meer dan een label dat uitspreekt dat je met waardige muziek van doen hebt. Terwijl het niets zegt over de herhalingsoefeningen van maten die steeds meer uitgekauwd lijkt in het huidige muziekwereldje. Een symfonie tegen de zin van de gevestigde muziekliefhebber, zoals Soilent Green die presenteert, kan niet anders dan door de meute der goedkeuring gewist worden. De "beaten down" is niet het laagste allooi mensen dat compleet in de het slop is geraakt maar het is een term voor de magazines, de fans, de bands zoals Soilent Green die alle hoop koesteren om een muziekvorm zoals de onze levend te houden. Ondanks dat ze weten dat de mengelmoes van extremen nooit de hoogste regionen in de hitlijsten zal bereiken. Je helpt elkaar. Het ontstaat vanuit een soort broederliefde. Er ontstaat een band omdat je iets met gelijke muziekgroepen deelt. Het is een steunend coherent geheel. Zelfs in interviews val je elkaar niet snel af. Eenmaal in het cirkeltje van bands word je door elkaar omhooggestuwd."

Net als Neurosis komt ook Soilent Green uit voor zijn mening. En die wordt niet altijd even fijn op prijs gesteld. Een gezonde kritische houding met logisch denkwerk in Amerika levert automatisch tegengas op.
"Mijn mening ligt in de teksten en zijn weerspiegelingen van mijn dagelijkse persoolijke leventje en van alledaagse literaire thema's. Mijn mening wordt door zoveel factoren gevormd. Ook dat heb ik nodig ter inspiratie. Heel persoonlijk maar van belang voor mijn zelfbewustzijn, fantasie en relativeringsvermogen. Soilent Green is geen satanisch branieschoppersbandje. Als ik me kritisch uit over de rol van religie in de geschiedenis, dan is dat omdat ik denk dat zowel het verketteren in de Middeleeuwen tot aan de toestand van vandaag de dag met het hele WTC-gebeuren, de uitgeroepen heilige oorlog en de klopjacht van Amerikaanse christenen op alles wat maar een getinte huidskleur en een baard heeft, met geen enkele logica te rijmen valt.
Ik zie mezelf als een vrij logisch ingesteld mens. Eke onwetendheid en bekrompenheid is onlogisch maar fascineert me. Ik kan me bijvoorbeeld werkelijk niet neerleggen bij een hiernamaals. Waarom zouden mensen zich drukker maken om het feit of ze wel in de hemel komen dat dat ze de situatie van vandaag eens beter onder ogen zouden moeten komen. Je hebt geen controle over waar je straks heen moet. Ja als je als een jakhals vijftien miljoen mensen afslacht, dan heb je een dikke kans dat je het ook niet echt overleeft. De mens heeft een hart en de mens voelt emotie. En of die nou in de hemel komt of niet, als je iets slechts uitvreet, dan voel je dat. En dan is dat in dit leven niet goed te praten. Zeker voor jezelf niet. Met het respecteren van de medemens heb je al een dagtaak waarom zou je dan over het hiernamaals piekeren."

Ren� Vanes