INTERVIEWJOSHHOMME

Na al die jaren ben je verworden tot een cultfiguur, een cartoon, een product, merknaam, tv-steren persiflage ineen. Spinal Tap, Henri Rollins, een film als 'Almost Famous' tot zelfs het recente Fozzy laten zich gekscherend over je uit. Hoe kijk je tegen het meegaande product Ozzy aan?

,,Het loopt me al jaren achterna. Ozzy is een handelsmerk. Letterlijk. Ik hoef echt niet zo nodig met mijn kop op een pak Cornflakes. Dat is het laatste wat ik wil. Voor je het weet is er sprake van overexposure en wordt het kisch en ongeloofwaardig. Daar moet ik voorzichtig mee zijn. Sharon is erg goed in het afhouden en stoppen van aandacht.
Wat al die persiflages betreft, het zijn briljante idee�n geweest die de tand des tijds ook hebben doorstaan. Net als ik. Ik word alleen uitvergroot. We gaan allemaal wel eens naar de kroeg en drinken er dan eentje teveel. Iedereen moet daarna kotsen. Het verschil tussen mij en ieder ander is dat mijn braaksel wordt gefilmd of gefotografeerd zodat ik daarna met een misselijk hoofd op de cover van een blad sta. Rock-'n-roll en de bijbehorende lifestyle zijn gevoelig voor idioterie en wantoestanden. 'I am Ozzy Osbourne', ik doe me niet anders voor dan ik ben. Tja, en wat dat hele stonerrockgebeuren betreft, daar begrijp ik niets van. Toen wij met Black Sabbath speelden, dachten we niet na over een song als ,,Paranoid'' of een plaat als 'Masters Of Reality'. Omdat we niet wisten dat mensen dertig jaar later van de daken zouden schreeuwen dat dit een briljante plaat is. Daar waren we zelf wel van overtuigd. Voor ons was dat heel natuurlijk. We probeerden niet Black Sabbath te zijn, we waren het. Als ik, of ik het nu goed vind of niet, blijkbaar een jongere een reden geef om muziek te maken, dan is dat ok�. Ik lach niemand uit. Neem bijvoorbeeld rapmuziek. Daarvan vind ik het jammer dat er zoveel goede nummers voor door de mangel gehaald moeten worden. Zonde van de goede songs. Ik koop het niet, maar miljoenen mensen blijkbaar wel. Er is plaats vor iedereen. Als er maar ��n persoon is die een gitaar oppakt, een liedje speelt en daarmee iemand anders blij maakt, dan is dat goed. Mijn vader zei altijd dat in elke crisis, oorlog of recessie mensen gevoed willen worden en vermaakt. Want als je ze vermaakt dan laat je ze even alle problemen vergeten.
Een van de redenen dat The Osbournes een succes is in Amerika is dat sinds de WTC-ramp de halve Amerikaanse bevolking in een shocktoestand terechtkwam. The Osbournes neemt wat druk weg. Ik ben niet iemand die in de kerker woont van een Beiers kasteel en liters bloed wegdrinkt. Ik doe zoals alle anderen. Als ik luister naar oude Black Sabbath-platen, wat ik overigens zelden doe, dan besef ik hoe anderen stukjes muziek jatten en hergebruiken. Niets is origineel. Neem nou Cream's ,,Sunshine Of Your Love'', daar zit een gedeelte van een riff in die wij voor ,,N.I.B.'' hebben gebruikt. De originele jongens zijn allemaal zo goed als dood. De Little Richards, en Jerry Lee Lewissen van deze wereld. Zij waren origineel, maar tapten van de jazz. Black Sabbath was een jazz/bluesband. We repeteerden tegenover een bioscoop waar horrorfilms draaiden. Toni (Iommi, RV) verbaasde zich over het feit dat mensen geld betalen om zich angst te laten aanmeten. Vanaf die dag speelde hij zwaardere, enge muziek. Drie noten slechts in ,,Black Sabbath'' en je ziet het gevolg. In elke kunstuiting is een eersteling, een inittiator. De rest is 'spin off'.
Het Prince Of Darkness-verhaal is uitvergroot door de media. Alsof ik in een realistische Addams Family zou rondzwalken. Er zijn periodes dat ik van de alcohol en de dope niet meer wist wat ik deed. Dat heeft Sharon ook, maar er is over die tijd wel erg veel overtrokken.
Sharon: ,,Vanuit de platenmaatschappij werd dat beeld ook 'tongue-in-cheek' gepresenteerd. Op een echt grappige manier zelfs. het heeft niet kunnen voorkomen dat we zelfs tot op de dag van vandaag nog vragen krijgen als: Hoe smaakt een vleermuis?''

Met 'Down To Earth' komt voor het eerst jouw gevoel bovendrijven. Als een bezorgde, onzekere Ozzy, de papa-rockster. Wat is er nog over van de entertainende 'madman' waar heel Amerika van overstag gaat?
"In de openingstrack ,,Gets Me Through'' zing ik: 'I'm not the kind of person you think I am, I''m not the antichrist or the iron man.' Mijn gevoelens, mijn angsten jegens mezelf zijn hierop beter dan ooit vertegenwoordigd. Ik ben geen rocklegende. Ik word niet wakker en zeg tegen mezelf: 'goedemorgen, rocklegende! Ik vraag nog steeds aan Sharon of ze mij nog zullen herinneren als ik dood ben. Ze schelt me dan meestal verrot. Nog steeds ben ik bang dat ik faal. Zeker voor een optreden. Na al die jaren heb ik nog steeds geen rijbewijs. Waarom niet? Omdat ik het Spaans benauwd krijg van het idee dat er een examinator op mijn vingers zit te kijken. Terwijl ik best een geode bestuurder ben. Sharon begrijpt niet dat ik wel voor honderdduizend man kan optreden, maar niet kan presteren ten overstaande van ��n persoon. Tja, dat heb ik nou eenmaal, als ik het podium opga, dan loop ik op angst. Bang dat ik niet goed genoeg ben. Bang voor het idee dat dit alles nu plotseling eindigt. Daarmee blijf ik mezelf pijnigen en kleineren. Ozzy Osbourne is meer man dan madman. Met een totaal onuitgebalanceerde psyche. Mensen denken dan wel dat ik dieren de kop afbijt, alleen maar op nationale monumenten zoals The Alamo in Texas pis, dat ik achterlijk ben, nergens om geef en dat ik een toevallige carri�re heb. Ik heb geluk gehad. Als bangig kereltje dat letterlijk in angstzweet is geboren heb ik veel geluk gehad in dit leven dat ik nog verder wens door te zetten.

Als Ozzy praat dan lijkt de man lichtelijk beneveld. Met een kleine barst en een diepe zucht in zijn stem. Hij is een bewuste, gemakkelijke en rustige man met een rotsvast vertrouwen in Sharon en zijn persoonlijk assistent Tony. Als beroep hangt Ozzy graag de absurde coown uit, zelfs nu in een 'reality soap' als The Osbournes laat Ozzy eigenlijk zien hoe betrekkelijk alledaags zijn leven is.
"Het lijkt alsof ik opeens weer tot megaster ben gebombardeerd. Na Black Sabbath, mijn solowerk en eigenlijk na twintig jaar van doorlopend succes doet nu de tv haar intrede.
Sharon: ,,Als je aan de ene kant Big Brother op tv ziet en aan de andere kant paparazzi-fotografen in je achtertuin hebt, dan kun je beter zelf de regie uitvoeren en bepalen hoe ze een show over het gezin moeten maken. Voor de eerste keer heeft een artiest die al in het spotlicht staat, zich op deze wijze extra geuit. Mensen blijven al kijken naar de onbekende Jan van de Straat. Dus een bekend artiest die al jaren wordt gevolgd door de internationale media en die echt zijn leven laat zien van alledag, da's pas andere, interessante koek. Wij wilden daarmee de eersen zijn en dat hebben we toch mooi voor elkaar gekregen. We dachten alleen niet dat het zo'n enorm succes zou worden. We hebben ons voor een nieuwe serie laten vastleggen. Tegen een astronomisch nieuw aanbod (van 20 miljoen dollar voor 8 shows, RV) zeg je geen nee.''
Ozzy: ,,Amerikanen kunnen beter naar ons kijken, alleen al omdat ik denk dat ik over meer normen en waarden beschik. Daar komt bij dat ik als 'working class hero' normaal ben gebleven. Die eerlijkheid raakt. Dat hebben de kinderen al in een vroeg stadium doorgehad.''
Sharon: ,,Vergeet niet dat Jack en Kelly maar ook Aimee (de oudste dochter van Ozzy en Sharon die weigert aan The Osbournes deel te nemen, RV) nooit anders gewend zijn geweest om met camera's te leven. Zij zijn 'on the road' opgegroeid. Hun leven is ��n grote toernee. Ze weten niet beter dan dat ze al het mikpunt zijn van alle aandacht van de media. Je kunt je voorstellen dat het voor een kind lastig is om op school uit te leggen wat papa doet. Het zondert je als kind af. In zowel positieve als negatieve zin. Dus de aandacht die ze van oudsher van de pers en media kregen, hebben ze niet snel als negatief ervaren.
Eerst dus nog een jaar uitzending van The Osbournes. Volgend jaar komt er weer en Ozzfest. Kelly maakt nu haar eerste plaat, Jack werkt bij Epic, stelt compilatie-CD's samen waaronder de soundtrack van The Osbournes en ik krijg mijn eigen talkshow. Waarin jongeren de hoofdrol hebben. Het wordt een soort Oprah voor jongeren van 10 tot 18 jaar. Over typische tienerproblemen. Maar ook over ongewenste zwangerschappen, over seksualiteit, et cetera... Ik heb het gevoel dat ik met mijn 50 jaar ontzettend veel levenservaring heb opgedaan. Tel daarbij op dat ik ook een moeder ben en ik denk dat jongeren wat aan mij hebben.

Ozzy lust geen duiven- of vleermuizenhoofdjes meer. Hij rookt niet meer en drinkt met mate. De Ozzfest, sinds 1996 goed voor 1.400.000 Amerikaanse bezoekers elke zomer, heeft voorrang. Zijn laatste plaat 'Down To Earth' moet ook in Europa aan de man gebracht worden en dus verschijnt zijn feestje op ons continent.

En dat hij echt niet meer zo'n rare lugubere of bizarre verschijning is, dat moet de reality-sitcom The Osbournes maar uitwijzen. De familie Osbourne is een bedrijf waarvan Sharon in People magazine is uitgeroepen tot een van de vijftig aantrekkelijkste vrouwen van Amerika, waarvan zoon Jack sinds acht maanden via Epic de ene na de andere nu-metalact op de kaart zet en waarvan de benjamin Kelly haar pas verworven sterrenstatus met behulp van Incubus middels de Madonna-cover ,,Papa Don't Preach'' mag onderstrepen.

Bij Sharon en Ozzy op audi�ntie in dat andere huis, nabij Londen op een paar kilometer afstand van Beaconsfield. Kelly blijft in de keuken.

Wie dat andere huis in Londen niet kent, die moet een voorstelling maken van het perfecte midden tussen een typische Engelse cottage en het Frans Halsmuseum in Haarlem. Landelijke Engelse chique met oude geveltjes, typisch Engelse bloementuinen en dat alles omgeven door hectares glooiend groen landschap. Het interieur bestaat uit vooral veel houten lambriseringen en veel, heel veel antieke kunst. Al kom je ook meters biografie�n tegen van Marilyn Monroe, JFK en John Lennon, gesigneerde foto's van Elvis, een Kerrang-award, en talloze familieprentjes. En een sterke geurenmix van musk, potpourri en perzik. Na 'Brideshead Revisited' zou het Engels drama ook hier met een versie van The Osbournes kunnen draaien.

Sharon en Ozzy zijn van alles op de hoogte. Zelfs van Pim Fortuyn, al zijn er belangrijkere zaken te bespreken.

Ik ben verslaafd aan Ozzy!

Een fatalistisch ingestelde arbeiderszoon uit Birmingham schopt het met Black Sabbath tot ruim 100 miljoen verkochte platen, en zonder tot over de 70 miljoen. Zijn 'Prince Of Darkness'-verleden is in den treure bekend maar ook dat van Sharon, zijn toeverlaat. Ozzy's carri�re heeft haar het contact met haar haar vader, een gezonde zwangerschap en bijna haar leven gekost. Het heeft ook een florerend platenlabel, een Ozzfest, een van de grotere managementkantoren van Amerika en een wekelijkse show in het teken van de familie Osbourne opgeleverd. Welkom in het absurde wereldje van The Osbournes. In twaalf weken tijd goed voor de best bekeken show op MTV in de 21 jaar van het station.

Lees verder in deel 2!