INTERVIEWNEUROSIS

Neurosis houdt er gebruiken met een handleiding op na. De band treedt alleen op na zonsondergang, straalt cynisme met hoofdletters uit en worden in het algemeen als een stelletje doemdenkers van het eerste uur gezien.
"Dat vooroordeel heerst. Het zij zo. Neurosis brengt helderheid. Wij zien dat als een gezonde manier van denken waruit veel hoop spreekt. De hoogte- en dieptepunten van menselijke emotie zijn zware onderwerpen. De mens heeft geen rozengeur ontwikkeld. Neurosis observeert slechts en doet daar verslag van. Een schets van hoe de zaken er voor staan. Dat het publiek Neurosis als zwaar op de hand beschouwt, zegt meer over die mensen dan over ons. Waarom zou iemand zelfmoord plegen op basis van onze muziek, onze kijk op de samenleving?

Neurosis snijdt altijd de eeuwige vraagstellingen aan. Waarom we hier zijn bijvoorbeeld. We observeren de verrichtingen van het menselijk ras. Daar zijn we wel zoet mee. Zeker omdat onze eigen reflecties, ervaringen en percepties ook mee veranderen. We zijn allemaal de dertig gepasseerd. Dan ga je toch anders denken en werken. Musiceren op een ander niveau. Het belangrijkste is hoe je kunt bestaan, hoe je kunt cre�ren en hoe je kunt ontwikkelen."

"Met name 'The Sun That Never Sets' is epische muziek. Er zit waardering in voor het gegeven dat muziek de tijd neemt om zich volledig te uiten. Goede muziek bestaat uit twee elementen: dramatiek en dynamiek. Dat maakt muziek sterk en stelt het in staat een brug te slaan naar compleet andere werelden. 'The Sun That Never Sets' is een afwisseling tussen kracht en rust. De plaat verraadt dat Neurosis als band in een solide vaarwater terecht is gekomen. Elk bandlid kent op dit moment een persoonlijke berusting. Na zes platen en vijftien jaar ervaring weten we dat we ertoe doen. Dat was een fijne gedachte om de studio mee in te gaan voor deze CD. Ongeremd hebben we ziel en zaligheid blootgelegd. Steve Von Tilli en ik schrijven liefdesliedjes, rocksongs, metalgebulder, van alles eigenlijk. Voor het eerst hebben we in de studio vanuit de ziel als een soort Tom Waits opgetreden. De zang van Von Tilli en van mij heeft deze Neurosisplaat goed afgerond. Het toefje van extra emotie is toegevoegd. En daar heeft producer Steve Albini die ook de supervisie over 'Times Of Grace' had, nuchter maar flink aan bijgedragen. Hij benadert muziek wetenschappelijk.

Het totaalpakket van Neurosis bestaat uit emotie. Iedereen in de band moet zo overtuigd zijn van de song, van de structuur en de arrangementen dat het haast aan moet voelen als een reactie. De song als tweede natuur, als impulsieve reflex. Dat is het ultieme werken voor ons."

Er lijkt een grootscheepse rehabilitatie te zijn opgestart. Opeens is Clint Ruin alias Jim Thirwell alias Foetus populair. Godflesh idem dito. Er is weer hang naar de jaren tachtig. Naar de bombast van de Swans en naar Neurosis. Het mag schijnbaar weer?
"We zijn niet de enigen uit het boekjaar 1985. Voivod en de Melvins bestaan ook nog. Zelfs de voorman van Gr�tus schijnt nu een serieuze gooi te doen samen met de gitarist van Verbal Assault.

Maar ik geloof dat we volgens dezelfde intentie werken. Net als de muzikale ontwikkeling van de Swans verkent Neurosis de paden van ritme, van melodie en van stilte. Je put meer brute kracht door meer stiltes en pauzes in te lassen in de songs. Dat is precies wat we met deze plaat en met 'Times Of Grace' wilden bereiken. Gedeeltes verplaatsen, wegnemen. Meer ruimte maken voor andere zaken om te kunnen groeien. Daar zijn we nu mee bezig. Ik weet niet of dat ook zijn invloed heeft voor de volgende plaat. Elke keer lijkt het of we ergens in een nieuw avontuur stappen maar we er pas gaandeweg door ervaring achter moeten komen waarom we dat eigenlijk zo gedaan hebben. Ik denk dat her er bij deze plaat mee te maken heeft dat we allemaal op een punt zijn aanbeland waarin we kunnen genieten van de simpelste eenvoud. Want in je leven staat eenvoud toch haast gelijk aan vrijheid. In je geest, ziel en hersenen.

'The Sun That Never Sets' neemt de zon als metafoor voor het bloed dat door je aders stroomt. Het levenselixer dat bepaalt wie je bent en wat je doet. Dat wat een mens eigen zou moeten maken."

Waarschijnlijk word je dan niet echt vrolijk gestemd bij het aanzien van het aanbod van tegenwoordige artiesten?
"Ik heb de neiging om daar cynisch over te doen. Ik heb een 14-jarige zoon. Hij vindt heftige muziek wel leuk. Ik spiegel vaak mijn eigen situatie van toen ik 14 was aan hem. Dat levert een grappig perspectief op. Tegenwoordig valt me wel op dat bands de raarste dingen moeten verzinnen om nog op te vallen. Het wordt als band steeds moeilijker om boven het maaiveld uit te komen. In de underground valt weinig te beleven. Die is mainstream geworden. Er lopen wel een hoop aardige bands rond die nieuwe wegen bewandelen, zelfs buiten de muziek om. Tool bijvoorbeeld. Maar de rockwereld van vandaag bestaat alleen uit mainstream, een compleet nieuwe wereld. Bands als Earthtone 9 en Tool zijn goede nieuwkomers. Neurosis blijft toch liever hangen bij King Crimson, Voivod, Crass, Amoebe, die Kreuzen, Joy Division, Black Sabbath, Pink Floyd en de Melvins. Voor echte vernieuwing geldt Tribes Of Neurot, een kunstenaarscollectief om Neurosis heen waar experimentele muziek, noise, literatuur, film, vormgeving, webart en fotografie de kans krijgen. Tribes Of Neurot is een vrijplaats voor gelijkgestemden die buiten muziek om dezelfde visies willen uitdragen. Op een eigen manier."

Met 'The Sun That Never Sets', een DVD en een video stapt Neurosis eindelijk het daglicht in. Op hun manier.

Ren� Vanes

Anders dan op voorgaande CD's pakt Neurosis het rigoreuzer aan. Van een industrial-multi-media-project is het kwintet uitgegroeid tot een compositorisch geheel dat net zo gemakkelijk de klassieke bombast van Wagner weet te vermengen met de psychedelica van Pink Floyd en het dreigende onheil van Black Sabbath. Epische muziek, volgens Scott Kelly, een van de voormannen van het eerste uur, en zoals gaandeweg het interview blijkt, absoluut geen negativist of somberman.

Sinds 'Pain Of Mind' uit 1987 weet met name zanger en bassist Scott Kelly steeds beter het functioneren van het menselijk ras te bevatten. Zijn conclusie is niet altijd even positief. Het nieuwe album 'The Sun That Never Sets' geeft inzicht in de schijnbare sombere kijk op het doen en laten van de bewoners van deze aardkloot.