INTERVIEWJOSHHOMME

Josh Homme als beschermengel en redder in nood voor aan lager wal geraakte werkloze artiesten?
"Nee. Waarschijnlijk spreek je nu over John McBain (ex-Monster Magnet, nu QOTSA) en Ben Shepherd (ex-Soundgarden). Dan praat je over een vriendendienst waarin bewondering en ontzag de boventoon voeren. Net als bij Nick Olivieri (ex-Kyuss, nu QOTSA). Mijn relatie met Chris Goss kun je al helemaal niet als zielig afdoen. Sinds mijn zeventiende ken ik die man. Ik ben nu 28. Hij is een vriend, peetoom en mentor in ��n. En dat klikt. We werken op tal van fronten in een ontspannen humoristische sfeer samen. Mijn verhouding tot Chris staat tot die van Chris tot Jimmy Page. Daar schuilt een donkere kant in. Het mystieke aspect van rockmuziek. Het liefst schreeuwen we de hele dag van de daken welke muziek kont schopt en welke niet. Zodra rock donker en mysterieus begint te worden gaan automatisch de voelsprieten uit en begeven we ons richting speakers. Dan hangen we als een Beavis en Butthead over de rand en schreeuwen: Wrrrroaaaaahhh!!! Alletwee tegelijkertijd. "We're very sympathico"."

Verder hebben we de nieuwe Queens Of The Stone Age-plaat 'Songs For The Deaf', een heftigere plaat met Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters) op drums. Ol'Davey Boy! Als je vergeten was waarom hij tot de beste drummers behoort, dan weet je dat nu in ��n klap weer. 'Songs For The Deaf' is de derde plaat in een serie van drie. De eerste had het nodig om Kyuss te ontvluchten en een eigen sound te ontwikkelen. De tweede liet duidelijk horen dat de Queens over meerdere stijlen en genres beschikten en de derde is een mengelmoes van de heavy trance-achtige dingen die we eerder deden verdeeld over de diverse stijlen van de tweede plaat.

Kyuss draaide om onze eigen favoriete muziek. Zoals wij waren, zo klonk het. Originaliteit voerde de boventoon. Dat laatste aspect is onveranderd gebleven in QOTSA. Het verschil zit 'm in het volgende: de afspraak in Kyuss was dat we ons met niets of niemand in zouden laten die niet tot Kyuss behoorde. Geen jampartijen, niets. Waarom ik nu doe wat ik nu doe heeft aoles te maken met die Kyussperiode dat ik me juist aan heel veel muziek en goede muzikanten onttrok. Pas toen Kyuss ophield besefte ik dat die totale kluizenarij nergens meer op sloeg. Ik ben blij geweest met Kyuss, het heeft mijn hersenen geactiveerd. Totdat je mensen tegenkomt die zeggen: "Kyuss is goed, de Queens suck!". Ik zou nog steeds niet weten waarom. Waarschijnlijk omdat ze niet begrijpen dat Kyuss dreef op originaliteit. Als je luistert naar Black Flag dan hoor je dat ze hun eigen ding doen. Als je zegt: "dat wil ik ook", dan bedoel je toch niet dat je ook exact als Black Flag wil of kan klinken! Dan zeg je hoe ik als persoon wil klinken. Als je mij in mootjes kon hakken en kon afspelen op een cassetterecorder dan zou ik zo klinken. Wat alle stonerrockers betreft, het is een tegenvaller dat heel veel mensen de uitgangspunten: houden van je eigen songs en originaliteit, hebben gemist. Als de Queens in een toerbus zitten dan draaien we onze eigen songs. Tot dusver kom ik weinig bands tegen die hetzelfde doen. Houden ze dan wel van hun eigen muziek? Ik weet het niet."

Ren� Vanes

"De Sessions worden progressiever. Minder mensen in de Desert/Joshua Tree-studio werken meer samen en leveren kwalitatief betere songs aan dan veel mensen die elk hun eigen ding willen doen. Ik krijg van een beperkt gezelschap meer inzicht in het denkproces van de gasten afzonderlijk mee. Waar de eerste Sessions een paar jaar geleden waren gericht op experimentele jamsessies, daar richt ik me nu vooral op afgeronde songstructuren. Het is gaaf om iets compleets te horen in plaats van een onafgemaakt idee. Als je omgaat met mensen als Chris Goss (Masters Of Reality), Mark Lanegan (Screaming Trees), Alain Johannes en Natasha Schneider (beide in Eleven en Chris Cornell Band), dan is het vij intens muziek maken."

Ben je de bandleider van de Desert Sessions?
"Jawel maar op een vage manier. Zeker niet op het muzikale vlak. Ik ben een leider die ervoor moet zorgen dat iedereen op tijd in de Desert is. Als host moet ik de mensen op hun geamk stellen. Zelfs wanneer de sessies maar moeizaam op gang komen dan zie ik het als mijn taak om het eerste idee aan te dragen, los van eventuele songs. Tot nu toe heb ik gelukkig nog nooit de studio hoeven binnen te donderen en te schreeuwen wat wij wel even gaan doen de komende dagen.

De sessies hebben een grote invloed op de stijl van Queens Of The Stone Age. Omdat je met anderen samenspeel, krijg je een goed beeld van waar je zelf mee bezig bent. De Desert Sessions is een soort testlaboratorium van idee�n. De song ,,Cold Sore Superstar'' is een "bouncy" song. Met de Queens hebben we een song met haast hetzelfde tempo en dezelfde sfeer. met de Desertsongs probeer ik wat de mogelijkheden van de Queenssongs zijn."

De verantwoordelijke Homme ligt volgens een huisgenoot in coma maar belt vast terug. Een Halloween-avond met volle maan en een volledige gekte in de straten van San Francisco heeft zijn tol ge�ist. Dat valt tegen van de man die de regel: "Nicotine, valium, vicadin, marijuana, ecstasy and alcohol" voor de Queenssong ,,Feel Good Hit Of The Summer'' schreef. De volgende dag wil hij maar al te graag zijn muzikale escapades benadrukken.

Als er iemand is die het afgelopen decennium zijnstempel heeft gedrukt op Amerikaanse rockmuziek, dan is het Josh Homme wel. De rossige gitarist van Kyuss, Queens Of The Stone Age en initiatiefnemer van een uit de hand gelopen hobby: de Desert Sessions. Gestaag groeiden de sessies in de Desert/Joshua Tree-studio uit van een experimenteel onderonsje tot een loge van songschrijvers. Met '7 & 8' heeft het wisselende Desert Sessions wederom geniale invallen gepresenteerd.

Waarom je eigen label Rekords Rekords?
"Dat was niet gepland. Kozik sloeg de muzikale koers om. En het is de muziek die telt. Muziek die anders nergens zou kunnen worden ondergebracht, wordt nu uitgebracht. Bovendien houd ik het recht in eigen hand om elke penny winst van de plaat direct aan de artiest uit te keren. Het doel van Rekords Rekords is juist om helemaal niet te groeien als maatschappij. Slechts 3 � 4 releases per jaar. Niets zou me blijer maken dan dat een majormaatschappij me zou benaderen om Rekords Rekords te kopen voor 1 miljoen dollar en dat ik dan bikkelhard nee kon schreeuwen. Frank Kozik maakte fouten bij andere bands en handelde onfatsoenlijk. Ik ben de maatschappij op tijd ontvlucht, nog voordat hij fouten met de Desert Sessions kon maken."

Je hebt de volledige controle over je eigen activiteiten?
"Ja waardoor ik de vrijheid heb om idee�n uit te werken. Zoals de Desert Sessions live laten leven. Het liefst in Europa. Tot nu toe houdt het kostenplaatje ons tegen. Tal van apparatuur en minimaal negen man naar Europa over laten vliegen is een kostbare zaak. Muzikaal zou het een extreem trippy versie moeten worden van Slipknot. Dan geven we elkaar ook nummers.
Iets anders is mijn samenwerking met Chris Goss en Jesse "The Devil" Hughes onder de naam 'Eagles Of Death Metal'. Jesse vermaakt zich met chrystal meth en spoort mensen aan tot duivelse acties. Hij schrijft fantastische bluegrass-songs in een tempo dat je zou verwachten in een achtsterangs stripclub. En hij zingt erbij alsof hij de zanger is van Canned Heat. Onder de naam 'Eagles Of Death Metal' nodigen Jesse, Chris en ik gasten uit voor een wedstrijdje deathmetal zingen. "Really fucked up dance music" op een heftige manier. Zoals bij Fatso Jetson.