INTERVIEWEXPLOITED

"Twee jaar geleden wilde ik de studio eigenlijk al in. Mijn probleem toen was hoe ik de songs kon omzetten in de studio tot echte agressieve Exploited-songs. En belangrijker nog, hoe leg ik dat de jongens in de band uit? In de studio is het aanpoten. Daar kunnen veel muzikanten niet tegen. Na elk bezoek van The Exploited in de studio verandert de bezetting. Er vallen klappen. Nadat 'Beat The Bastards' was afgerond in 1996 hebben we gitarist Jamie tot twee keer toe ontslagen. En de bassist...eh, wie speelde er toen ook alweer op bas...eh... In ieder geval was die met de kerstdagen vertrokken. Jamie speelt nu op bas en een nieuw jong gastje genaamd Robbie is de nieuwe gitarist van The Exploited. Mijn broer drumt nog steeds. Hij maakt een hoop herrie, net als ik. Dat hoort bij de Buchan-familie.
De afgelopen drie jaar hebben we vier optredens gedaan in Duitsland, drie in Brazili� en inderdaad een in Chili. Weinig concerten dus.
The Exploited had die tijd nodig om zich op nieuw materiaal te bezinnen. Een serieuze poging tot een nieuwe plaat. En niet zoals in de tussentijd wel vaker was gebeurd: even de studio in. De songs compleet vergeten, je instrument vergeten en tenslotte ook niet meer weten wie er in de band speelt en wie welk instrument bespeelt. Als er dan al iets van muziek gemaakt werd dan speelde de gitarist compleet naast de baslijn of de drums. Fuckin', fuckin' bastard, shite, cunt, fuck..."

Wattie Buchan vloekt en tiert maar door om zichzelf op te peppen. De situatie van de afgelopen jaren is er eigenlijk een van ultieme lui- en lamlendigheid. En dat blijkt hij zich opeens te realiseren. Juist het teruggetrokken leventje van Buchan, de vele neppunkbands en de enorme waardering voor The Exploited in Amerika, hebben van Wattie in al zijn anonimiteit een soort legende van hem gemaakt.

"Dat merk ik aan de adoratie van bijvoorbeeld een band als Total Chaos. Vergeet echter niet dat het voor ons ploeteren is geweest. The Exploited is geen grote band, zoals het publiek wel eens wil geloven. Tot en met 'The Massacre' heeft The Exploited een verbolgen strijd moeten voeren om de koppen boven water te houden. Ik haat het als mensen nu nog zeggen dat 'Troops Of Tomorrow' onze beste plaat is. Het is terugvallen op het aloude gezeik dat niets je debuutplaat mag en kan overtreffen. En, in mijn geval, is het ook nog eens terugvallen op Big John Duncan (Exploited-gitarist van het eerste uur, RV). Die dikke vette flikker. Die vuile liegende kneus.
Pas met 'The Massacre' ontving The Exploited de eerste lovende woorden. En met 'Beat The Beastards' uit 1996 kwam eindelijk na tien jaar pas echt de erkenning met een optreden op Dynamo Open Air. Dat festivaloptreden was mijn trots. Iedereen zag hoe The Exploited de jaloezie van Amerikaanse bands als Pro Pain opwekte. De schijnheiligheid van Amerikaanse smoelwerken stuit me nog steeds tegen de borst. Slechts Harley Flanagan van Cro Mags, Bobby Hambell van White Devil en de jongens van Biohazard deugen. De rest der Amerikanen haat ik. Amerikanen doen zich groter voor. Zij zijn als fuckin' Green Day, fuckin' puffs. Met alle wijsheid in pacht en tal van projecten denken ze de uitvinder of ontdekker van oergenres te zijn. Het enige dat ze kunnen is slijmen in je gezicht en roddelen achter je rug om.

Niet alleen het optreden van The Exploited op Dynamo Open Air was explosief. De 'Beat The Bastards'-plaat betekende een muzikale ommekeer voor de punkband uit Edinburgh.
"Opeens zag de pers ons als een heftige band die metal speelde. Alleen de gitaren waren voor het eerst beter te horen! Het volledige budget werd voor de verandering eens besteed aan de opnames en de productie van de songs. Tot dan toe besteedden we niet meer dan duizend pond aan de studio en de rest staken we in eigen zak. Net als Discharge heeft The Exploited altijd hard en snel gespeeld. We hebben ons na het debuut niet laten vervlakken om veel geld op te strijken. Noem ze allemaal maar op: Cockney Rejects, X, Cock Sparrer, 999, Sex Pistols en GBH. Alle bands hebben hun koers verlegd.

De song klinkt meer dan uptempo. Een bulderend geheel van krachtige drums en meer lagen van gitaar als een krachtige en een tien keer snellere variant op de eerste Pro Pain. Dat geldt voor alle songs op het nieuwe album. "Noise Annoys", "Police State", "There's No Point" en "Fuckin' Bastard" halen de snelheid van een willekeurig Fear Factory-album en malen door als 'South Of Heaven' van Slayer.

"Elke song is gerelateerd aan mijn leven en bevat daarom agressie. "There's No Point" is een opgefokte verhandeling over de ruzies met mijn vriendin die uiteindelijk altijd leiden tot de vraagstelling: Wat is het nut van deze ruzie? De haast thrash-achtige metal en staccato riffs benaderen het kookpunt van een ruzie op juiste wijze."

"Noise Annoys" is als een aflevering van Frans Bromets "Buren". Punker Wattie draait thuis te harde muziek. De buurman klaagt over de herrie, politie erbij en Wattie flipt uit. Resultaat: een beledigde punker die niet wil horen dat zijn punkmuziek voor herrie wordt aangezien, een pot vette kleffe aangeplakte worst tegen de voordeur van de buurman en talloze telefoontjes naar de politie. Wattie kan zich er nog over opwinden: "That fuckin' cunt! The bastard... The Exploited schrijft geen liefdesliedjes maar songs voor de arbeidersklasse. Met onrecht als thema of hoe keurige mensen geslachtofferd worden. The Exploited is graag de stem voor die mensen. Vroeger dacht ik nog wel eens dat je met woorden het een en ander kon veranderen. Daar ben ik vanaf gestapt. Als je verandering wilt, dan kan dat alleen door geweld. Protest en geweld. Dat is wat helpt. Daar levert The Exploited maar wat graag de soundtrack bij."

Vanaf september ligt de nieuwe Exploitedplaat die of 'Noise Annoys' of 'Fuck The System' gaat heten, in de winkel.

Ren� Vanes

The Exploited draait om energie, recht in je gezicht. Waarom denk je dat Slayer anders Exploited-songs covert? De waardering voor The Exploited heeft te maken met "gewoon doen". Ik denk niet dat ik beter ben dan anderen. Ik kan bijvoorbeeld totaal niet zingen. Echt niet. En als ik met mijn beperkte capaciteiten twintig jaar lang op een podium kan blijven staan en The Exploited bij elkaar kan houden, dan kan iedereen dat. Punk draait om de gedachte dat iedereen alles kan. En vind je het shite, zeg het dan gewoon in mijn gezicht. Dat waardeer ik, ieder zijn mening. Mijn mening is niet beter dan een andere. Pas bij geslijm en leugens krijg je me kwaad. Of het nu Big John is of gasten van de platenmaatschappij, ze kunnen het schudden."

Producer Simon Efemy (o.a. Napalm Death, Pitch Shifter, Paradise Lost, Amorphis, RV) haalt in zijn cottage/huisstudio de agressiviteit in Wattie naar boven. Wattie vloekt zich opnieuw moed in:
"De kracht en de agressie staan al op de band. "Frantic" gitaarsoli, meer fuckin' punky aye! Slaat dat ergens op, ja ik geloof van wel. De songs hebben sterke meezingmelodie�n. Ze zijn catchy en toch opgefokt agressief. Wat wil je ook? Tony fuckin' Blair met zijn shite-Labour Party hebben al mijn hoop in de politiek afgenomen en de gezondheidszorg ligt op zijn gat, fuckin' bastards! Een song als "Fuckin' Bastard" heeft daarop betrekking. Iedereen kent wel een "bastard". En omdat sommige vrouwen ook een "bastard" kunnen zijn, heb ik er de regel: "and a shit fuck too..." maar aan toegevoegd. "You're a fuckin' bastard, you're a fuckin' bastard...and a shit fuck too..."