INTERVIEWBOYHITSCAR

Typische New York hardcore en Westkust-crossover, een goede mix?
In de Amsterdamse Melkweg leggen de heren voorafgaand aan het concert van Crazy Town in een notendop de band uit: "Dat dachten we ook. Alleen is er niet bewust over de zaken nagedacht. Een surplus van verschillende invloeden heeft uiteindelijk het totaalgeluid bepaald. Boy Hits Car is wat emo, een beetje nu-metal en een beetje punk maar niet heus. Niemand weet ons echt te plaatsen in de wereld van de Korns, de Limp Bizkits en Deftonesverwanten. Ons maakt het niet uit. Gooi alles maar in een blender en kwak het tegen de muur. En wacht op wat plakken blijft. We begrijpen wat je bedoelt met de mix. Want laten we eerlijk zijn; Boy Hits Car komt niet in aanmerking voor een typisch Los Angelespredikaat. We zijn geen Warrant, geen volgestickerde Hollywood-rocksterren en beperken ons ook niet tot slechts junkieleed.

Het beste halen we naar boven in onze muziek: de daadkracht van de hardcore, de harmonieleer van Aziatische volksmuziek, de sterke melodie�n van de Beatles, Beach Boys en de Birds en het showelement van de gemiddelde L.A.-band. Los Angeles is een machtige plaats omdat daar �n een gevoel van "confinement" en een gevoel van vrijheid heerst. Aan de ene kant is er het onmogelijke mogelijk in de Hollywood Hills en aan de kust en aan de andere kant draait L.A. om het verstikkende kille zakenleven en de hoge criminaliteit. Waar hosselen de dienst uitmaakt.
Wij zijn nadenkende jeugdvrienden die toevallig de oren en ogen voor heel veel verschillende invloeden hebben opengesteld."

Los Angeles, stad van engelen en tal van culturen. Niet slechts ingegeven door de verschillende bevolkingsgroepen van de stad zelf maar ook door de invloeden van Azi� die soms via de oceaan de kant van de metropool aanspoelen. Hectiek naast meditatie, zon naast smog, fast food naast een gezondheidscultus, geen sigaret op de stoep te vinden maar het aantal cokeverslaafden is niet te tellen. Tegenstellingen dus. Die naast elkaar leven. Ook binnen het gezelschap van Boy Hits Car.

De vriendenclub bekijkt het hele proces naar bekendheid maar gelaten. Al sluipt een onvervalste Amerikaanse attitude toch in de gedragingen van de band. Zanger CRegg komt qua uitstraling net zo innemend over als Eddie Vedder van Pearl Jam. Toch kan hij het niet nalaten de hoofdact van de avond in de Melkweg; Crazy Town te schimpen. De band komt uit dezelfde contreien als BHC maar nu al meten ze zich aparte shownamen aan. Alsof ze niet meer willen weten dat ze eigenlijk gewoon Mike heten. A propos, ik sta erop dat mijn naam met een hoofdletter C en een hoofdletter R wordt geschreven. CRegg! Begrepen!.

Bassist Scott verhaalt over de natuurlijke gang van zaken: "Vanaf het begin hebben we het idee gehad dat Boy Hits Car een goede uitwerking kon hebben Dat wilden we graag behouden en uitbouwen. Op onze manier. Een pay to play-systeem hebben we daarom ook niet gekozen. Te gemakkelijk is het om linea recta te bezwijken onder de eisen van platenmaatschappijen, boekingskantoren en zaaleigenaren. Met een veel te groot risico om al het zakelijke in de muziek door te berekenen. Op voorhand zalen afkopen betekent nou eenmaal dat je koste wat kost publiek moet trekken. Boy Hits Car speelde liever onbezorgd op dinsdagmiddag of op een zondagnacht. Met de vrijheid voor een publiek in het achterhoofd dat ze de band in vol ornaat, op onze manier zou kunnen aanschouwen. Voor muziek zonder compromissen, zonder voor de hand liggende arrangementen."

"Of het nu om solo's op een piccolofluitje gaat, om akoestische gitaren of om tergend beukende woede-uitbarstingen zoals bekend van At The Drive In, Boy Hits Car heeft het heft in eigen handen.
En dat alles wordt nog eens verduidelijkt in de bandnaam en de songs waarin een idee van CRegg opduikt dat als een visioen bestempeld kan worden; een verhaal over een jongetje dat weet dat hij uiteindelijke na vele omzwervingen overreden zal worden, het heft in eigen hand neemt en zichzelf opoffert tegen de auto. Boy Hits Car, zelf het lot bezegelen door eigen inbreng."

De vier hebben de ergste obstakels in de loop der tijd als ervaringen met zich mee leren dragen. "Lege zalen, slechte zalen, een slecht geluid, het hoort bij de groei van een band. Zo leer je uiteindelijk goed op elkaar in te spelen en de onderlinge band wordt er alleen maar hechter door."

Met name Scott en CRegg tonen interesse in Europa. Ze willen alles weten over Amsterdam. Het is zelfs bij mijn weten de eerste band die meer interesse toont in het Stedelijk Museum dan in Wiet en Wallen. De belezen muzikanten absorberen tal van smaken, culturen en genres. CRegg verwerkt dat in zijn filosofische teksten waarin het grote "Zijn" en de elementen van water, wind, aarde en vuur steevast terugkeren.

"Boy Hits Car is een uitlaatklep voor ons, een agenda waarin we alle aantekeningen kwijt kunnen van wat we zien, meemaken en voelen. Sta er niet van te kijken als deze trip door Europa op onze volgende plaat terug te horen valt. Want naast polka, chansons, Ierse folk en schlagers mag Europa best de schoonheid inzien van die Nederlandse liedjes die jullie in de kroegen draaien. "That's the real unskinny bop, baby!"

Liever niet. Hoewel een mix van Andr� Hazes, Quicksand, Tool, At The Drive In en verzwaarde Beatles-melodie�n waarschijnlijk een compleet nieuwe invalshoek voor de rockmuziek laat zien. De multi-etnische rock die Boy Hits Car vooralsnog in de Melkweg laat horen is al meer dan origineel genoeg. Alsof Perry Farrell na Porno For Pyros definitief de fakkel heeft doorgegeven.

Ren� Vanes