INTERVIEWAGRESION

En Agresi�n kan het weten. Ook in Nederland na zelfs het podium te hebben gedeeld met Cypress Hill! Agresi�n heeft de eerste kennismaking met het Nederlandse zalencircuit achter de rug.
"Het heeft een tijdje geduurd voor ik de Nederlandse situatie goed begreep. Versta me goed, het gesubsidieerde circuit heeft goede zaken verzorgd. Het helpt beginnende bands maar het helpt ook meeaan de afbraak van een fatsoenlijk kwaliteitsfilter voor bands. Muzikanten vinden zichzelf al heel wat als ze voor drie gesubsidieerde bezoekers spelen. Het maakt hen verwend en niet gemotiveerd om extra hard door te blijven werken. Een opvolgende CD blijft te lang uit. Bands moeten beter hun best doen, boekers en de media moeten meer ogen en oren open houden voor wat het publiek wil of goed vindt. Pas dan wordt het een gezonde situatie.

De Nederlandse mentaliteit heeft trouwens toch iets over zich van: Wat van ver komt, is lekkerder. Neem Within Temptation, Orphanage, After Forever of Pestilence. De impact die zij in het buitenland hebben of hadden is gigantisch. Terwijl erkenning hier finaal uitblijft."

De Amsterdammers moeten het niet hebben van nu-metal, van inheemse Zuid-Amerikaanse muziek. Agresi�n beukt er ouderwets op los. Dubbele bassdrums, snijdende gitaren, felle Machinehead-achtige riffs maar ook pure meldoische songs. Ouderwetse deathmetal als referentiekader, het liedje als stijlvorm. Alejandro Londo�o en Juan Manuel de Ferrari doen niet mee aan hippe gedachten.
"We moeten het hebben van jaren tachtig metal. Van 'And Justice For All' van Metallica, van Sepultura, van Slayer, van deathmetal. Onze roots liggen daar samen met de hardcore van Earth Crisis. We denken nog steeds dat we dat gevoel kunnen overbrengen met een bepaalde meerwaarde. Agresi�n is een metalband, net als Pantera of Biohazard. Serieus! En niet met een knipoog of met een hang naar het occulte als een filmset van The Addams Family, zoals bij veel spooky- of nu-metalbands.

Pestilence was zo groot bij ons in Venezuela, artistiek en commercieel een topsucces! Voor ons was die band de enige die alle elementen kon combineren: groove, emotie, dynamiek. De afwisseling tussen brute gedeeltes en pure schoonheid en een duidelijke climax. Metal in Venezuela is een soort taboe. je hoort het niet in het openbaar. Op dit moment openbaart metal zich daar. Het heeft jarenlang in de underground kunnen borrelen. Het is zo jammer dat slechts Sepultura een echte deal heeft gekregen met bijvoorbeeld Roadrunner, en niet nog een dozijn andere bands. Musici zijn van school gegaan in de hoop op een flitsende carriere en zij zagen hun dromen in duigen vallen toen er in Europa geen interesse meer bleek in de nieuwe Sepultura. In Zuid-Amerika is die interesse nooit echt bovengronds gekomen. Je krijgt haast de kans niet om nieuwe bands te kunnen ontdekken. Voor je het weet zijn ze al weer ondergedompeld in de anonimiteit omdat er snel genoeg geld op de plank moet komen. Steek je boven het maaiveld uit dan wachten ook overvolle stadions."

Met name Alejandro kan zich druk maken over de eigen identiteit. Hij wil niet begrijpen dat bijvoorbeeld een eigen cultuur ondergeschikt wordt gemaakt aan de Amerikaanse hamburgercultuur.
"Het benauwt me hoe kids alles slikken dat uit Amerika komt. Ik klim niet snel op de kansel maar als me iets dwars zit dan verwordt je wel tot een predikant. Neem een voorbeeld aan Dreadlock Pussy die Disturbed in de Melkweg helemaal weg speelden. Ik kan me mateloos ergeren aan het gegeven dat Dreadlock Pussy niet de eer en de aandacht kreeg die het tot zou moeten komen.Je kunt erom lachen maar sta niet vreemd op te kijken als de bulldozerrock van Zebulon straks �n Dave Wyndorf �n Pelle van Entombed van het podium staat te blazen. Wat kan en wil een band nog meer bereiken?

Maar goed: als Nederlanders zeggen dat je een kutband bent, dan weet je in ieder geval dat er naar je wordt geluisterd. Da's altijd beter dan dat ze je links laten liggen."

'Sur' is gere-released. Een nieuwe plaat is op komst. Gevolgd door een Europese toernee, een Zuid-Amerikaanse en een optreden op uitnodiging van SXSW te Austin. Het duurt even maar dan heb je ook wat.

Ren� Vanes