Η ταύτιση του Αργείου
βασιλέα Δαναού και του Αιγύπτιου φαραώ Akh-en-aton
Ο Φοίνικας Κάδμος στην
Ελλάδα.
Η Αιγυπτιακή προέλευση
των Ελληνικών θεών
Η Αιγυπτιακή καταγωγή
του Αιακού
Η τελευταία έλευση των
Αιγυπτίων στην Ελλάδα – Περσεύς.
Υποθέτουμε ότι τελικά ο Akh-en-aton ( ~ Δαναός)
πιέστηκε να αναλάβει και ο ίδιος (όπως
έκαναν οι προκάτοχοί του φαραώ) δράση στην Παλαιστίνη και την Συρία (όπως
αναφέρεται από τον Μανέθωνα) (ίσως στο 16th year of his reign).
Για τις ανάγκες της εκστρατείας ναυπηγήθηκε (προφανώς στους φίλιους λιμένες της
Φοινίκης) ισχυρότατος για την εποχή στόλος (που περιελάμβανε και πεντηκοντόρους
(νεοεμφανιζόμενος τύπος πλοίου)).
Αλλά αυτό περίμεναν και οι οπαδοί του Άμμωνα και των άλλων θεών.
Έτσι μετά την
αναχώρησή του εξερράγηκε στάση στην οποία προσεχώρησε ο Eje (*Αίγυς) (αδελφός ή θείος της συζύγου του, Nefer-titi) που είχε ορισθεί
από τον Δαναό ως επίτροπος του νεαρού συμβασιλέα Smenkh-ka-Re.
O Δαναός, όταν πληροφορήθηκε από το Ατονικό ιερατείο, την στάση, διέκοψε την
εκστρατεία του και προσπάθησε να επιστρέψει στην Αίγυπτο. Οι στασιαστές όμως
(υπό τον Αίγυπτο) επέτυχαν να τον ανακόψουν στο Πηλούσιο. Τότε ο Δαναός και οι
πιστοί οπαδοί του Άδωνα (Aton < Adan-a < Dana < Δανα-οί) αποφάσισαν να να εγκαταλείψουν για πάντα την εξηργεμένη,
κατά του Άδωνα (Aton), Αίγυπτο και να αναζητήσουν νέα πατρίδα
στο Αιγαίο (όπως περίπου στον Μεσαίωνα οι διωκόμενοι προτεστάντες εγκατέλειψαν
την Ευρώπη αποικίζοντας την νεοανακαλυφθείσα Αμερική).
Οι Ατονιστές Αιγύπτιοι κατέλαβαν αρχικά την Ρόδο, (όπως περίπου ο Κολόμβος
τις νήσους της Καραϊβικής).
Στην πόλη Λίνδο της νήσου έκτισαν ναό της Αθηνάς (προφανώς Aton < Άθων < Αθηνά)
(Η ισοδυναμία αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι η Αθηνά εθεωρείτο
Λιβυκής προέλευσης γεννημένη πλησίον του ποταμού Τρίτωνα και της λίμνης
Τριτωνίδας)
(Τρίτων ήταν, πιθανώς, αρχικά το ελλην. όνομα του π. Νείλου ίσως επειδή είχε
τρία στόμια στο Δέλτα του: Πηλούσιον (ή Βουβαστικόν), Σεβυννυτικόν και
Κανωβικόν (ή Ναυκράτιον).
Αργότερα δημιουργήθηκαν φυσικά το Τανιτικόν και το Μενδήσιον ενώ
κατασκευάσθηκαν
τεχνητά το Βολβιτιανόν (ή Σαϊτικόν) και το Βουκολικόν (ή ?Φατνικόν) οπότε το
όνομα Τρίτων έχασε την σημασία του και ξεχάσθηκε. Εξ αιτίας του γεγονότος ότι
μεταγενέστερα οι Έλληνες διαχώρισαν την Αίγυπτο από την Λιβύη η ονομασία
παρέμεινε στην Λιβύη και δόθηκε πλέον σε έναν ξεροπόταμο πλησίον της Τύνιδας)
(Η λίμνη Τριτωνίδα ήταν προφανώς η περίφημη τεχνητή λίμνη Μοίρις
ομοίως η ονομασία της δόθηκε αργότερα σε περιστασιακή λίμνη στην περιοχή της
Τύνιδας.)
(Οι επωνυμίες της Αθηνάς ως Τριτώ, Τριτογένεια, Τριτωνία και η πληροφορία ότι ο
Τρίτας ήταν θεός των Α(ο)ρίων (Αορία (~ Ωρία, Ηερία, Υρία (> Horus’ land) = Αίγυπτος)
(Πάπυρος-Λαρούς, αρθρ. Αθηνά) καθώς και η επωνυμία Ιτωνία (πρβλ. Iten = Aton) παραπέμπουν στο
ότι το όνομα της θεάς προέκυψε ετυμολογικά από την ονομασία του Aton).
Στην συνέχεια οι Αιγύπτιοι κατακτητές αποφάσισαν να προσεγγίσουν τον
Ελλαδικό χώρο και έχοντας τεχνολογική υπεροχή καθώς και ικανές ποσότητες χρυσού
κατέλαβαν την πελοποννησιακή πόλη του Άργους, εκβάλλοντας τον βασιλέα Γελάνωρα, υιό του Σθενέλα, τελευταίο εκπρόσωπο της
δυναστείας των Φορωνιδών
(πρβλ. Φορωνεύς, ορ. Βαρνούς (στην Μακεδονία), ορ. Παρνασσός (στην Βοιωτία),
ορ. Πάρνης (στην Αττική), ορ. Πάρνων (στην Λακωνία)).
Εκεί έκτισαν ναό του Λυκίου Απόλλωνος (προφανώς του θεού του Ήλιου, δηλ. του Aton).
Οι γρήγορες και σχετικά εύκολες επιτυχίες του Δαναού στο Αιγαίο σε
συνδυασμό με τον εντεινόμενο διωγμό των Ατονιστών στην Αίγυπτο προκάλεσαν
προφανώς και άλλα μεταναστευτικά κύματα, όχι μόνον από την Αίγυπτο αλλά και από
την Παλαιστίνη, πρός τον Αιγαιωτικό χώρο (που αρκετά απομακρυσμένος από το
Αιγυπτιακό «πεδίο επιρροής»
πρέπει να φάνταζε όπως, πολύ αργότερα, το Eldorando για τους Ισπανούς
ή το Far West για τους Αμερικανούς της Ανατολικής Ακτής).
Έτσι οι Δαναοί εξαπλώθηκαν στην Λακωνία αλλά και εκτός Πελοποννήσου στην
Αττική, Βοιωτία, Φωκίδα και Φθιώτιδα.
Ιδιαίτερα πιθανό (αλλά και εντυπωσιακό αν είναι πραγματικότητα) φαίνεται το
γεγονός ότι μετά την εγκατάλειψη της πόλης του Aton, της Akhet-aton, στην Αίγυπτο,
κάποιοι κάτοικοί της να κυρίευσαν την πόλη Κεκρωπία της Αττικής και να έδωσαν
σε αυτήν την ονομασία Αθήναι
(πόλη του Άθωνα (Aton) ή της άλλης μορφής του, της Αθηνάς).
Επιπλέον εμφανίσθηκαν και Δαναοί πειρατές (πιθανόν στην χερσόνησο του Άθω (
Άθως < Aton) στην Χαλκιδική και ίσως στην νήσο Τήνο
(Τήνος < Δαναός) στις Κυκλάδες).
Η επιτυχής εγκατάσταση των Ατονιστών στον Αιγαιωτικό χώρο
έδωσε τό σύνθημα
για την μετανάστευση και άλλων μεταναστευτικών ομάδων,
από Αίγυπτο και Παλαιστίνη, οπαδών άλλων θεών.
Έτσι εξηγείται η ρητή εγκατάσταση Φοινίκων στην Θάσο
που αποκλήθηκε για ένα διάστημα Αορία (
= (νέα) Αίγυπτος).
(Θάσος πιθανώς μγν. ονομασία Θάσσος > Βησσοί, θρακικός λαός)
πρβλ. Θεσσαλία, Θύσσος.
Πιθανή είναι και η εγκατάσταση Συρο-Αιγυπτίων στην Νότια Θεσσαλία
(όπου Φθία, Φθιώτις προκύπτουν προφανώς από τον Αιγυπτιακό θεό Phtha (Φθα)).
Ας σημειωθεί ότι
αργότερα ο Αχιλλεύς είχε παιδαγωγό τον Φοίνικα.
O βασιλέας Πηλεύς ( > ?Βήλος ~ Baal ) θα λάβει σύζυγο
μία Αιγυπτία μετανάστρια πριγκήπισσα (Θέτις) ( >? Titi).
Όταν έγινε γνωστή στην Αίγυπτο η μετάβαση του Δαναού ( = Akh-en-Aten) στην Ελλάδα οι αντίπαλοί του αποφάσισαν την
καταδίωξή του.
Έτσι ο
αντιβασιλέας (ή ήδη βασιλέας) Αίγυπτος
οργάνωσε, πιθανώς από την Φοινίκη, ναυτική εκστρατεία. Οι Αιγύπτιοι (υπό
τους Αιγυπτιάδες, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο) κατέφθασαν με την σειρά τους στο Αιγαίο και αποβιβάστηκαν στην
Αργολίδα.
Επακολούθησε μάχη (παρά την Λέρνη) κατά την οποία οι δυνάμεις του Δαναού
(οι Δαναΐδες, σύμφωνα με τον μύθο) κατέσφαξαν τους διώκτες τους. (Ενδεχομένως
όσοι διεσώθησαν κατέφυγαν σε μία Αρκαδική πόλη
που στην συνέχεια, αφού την κατέλαβαν,
πήρε το όνομά τους, Αίγυς).
Αποστολές επίσης διοργανώθηκαν και για την σύλληψη και επαναφορά της
Νεφερτίτης.
Έτσι σύμφωνα με τον μύθο οι υιοί του Αγήνορος εξεστράτευσαν σε αναζήτηση της
Ευρώπης (Ευρώ-πη > Ευρο-όπη > Αφρο-δίτη, με αλλαγή κατάληξης)
Έτσι ο Αγήνωρ ( Agenor = *Αίγυς = Eje) διοργάνωσε από την Φοινίκη (που πιθανώς ήταν διοικητής της κατά την
περίοδο της βασιλείας του Τουταγχαμώνα ( Tut-ankh-Amun)) διάφορες
αποστολές που συμμετείχαν κυρίως μισθοφόροι από την παραλιακή Παλαιστίνη (που
οι Έλληνες αποκάλεσαν Φοίνικες).
Κάποιες κατευθύνθηκαν στην παραλιακή Συρία (υπό τον Φοίνικα, σύμφωνα με τον
μύθο) κάποιες άλλες στην Κιλικία (υπό τον Κίλικα, σύμφωνα με τον μύθο) και
τέλος στον Αιγαιωτικό χώρο (υπό τον Κάδμο ( ?= *Khad-amun), σύμφωνα με τον μύθο).
Όλες οι αποστολές αυτές, αφου αδυνατούσαν να πετύχουν τον σκοπό τους,
προτίμησαν τελικά την εγκατάσταση στις περιοχές που εστάλησαν.
Ιδιαίτερα η αποστολή του Κάδμου αφού έκανε τον γύρο της Αιγαιωτικής
παραλίας (διαμέσου της Ρόδου και της Θάσου) κατέληξε τελικά στην Βοιωτία όπου
κατέλαβε την κυριότερη πόλη της που μετανόμασε σε Θήβα (το όνομα δηλαδή που
έδιναν οι Ελλαδικοί κάτοικοι στην περίφημη Αιγυπτιακή πρωτεύουσα και που
πιθανώς προερχόταν από αντιστροφή συλλαβών (Wa-set < *Set-wa < The-bae).
Αργότερα πάντως
μία αποστολή (υπό τον Λυγκέα ) κατάφερε να κυριεύσει το Άργος και να σκοτώσει
τον Δαναό (1325?). Ο Λυγκεύς σύμφωνα με τον μύθο ήταν υιός του Αίγυπτου αλλά
πιθανόν να ήταν Λύκιος (Lukka) μισθοφόρος που ηγήθηκε ενός πολυεθνικού
στρατεύματος.
Ακολούθησε κάποια περίοδος (1320? – 1290?) που η Αργολίδα κατακτήθηκε από
τους Άβαντες (βασιλείς Άβας, Προίτος και Ακρίσιος).
Τελικά οι Δαναοί επανήλθαν με τον Περσέα (ονομασία προφανώς προερχόμενη από
το παρωνύμιο Πορθητής) (πρβλ Μωάμεθ ο Πορθητής, κατά τον Μεσαίωνα) ο οποίος
επωφελούμενος της αντιδικίας του Αργειακού οίκου (Προίτος κατά Ακρίσιου)
κυρίευσε και κατέστρεψε το Άργος και μετέφερε την έδρα στις Μυκήνες (1290?).
Όσον αφορά την επιλογή του ονόματος προφανώς ο Κάδμος, ως οπαδός του
Άμμωνα, θα ήταν αντίθετος με τους οπαδούς του Άτωνα που κατέλαβαν και
επωνόμασαν την Αθήνα.
( Επιπλέον είναι προφανές ότι
οι Αιγύπτιοι conquistadors είχαν καταλάβει πλέον όλα τα μεγάλα
παραλιακά Ελλαδικά κέντρα (Άργος, Αθήνα κ.α.)
ώστε να αναγκασθεί ο Κάδμος να καταφύγει σε μία χερσαία Βοιωτική πόλη ).
Μετά την κατάληψη της Θήβας από τον Κάδμο φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι
εποικιστές της Ελλάδας περιήλθαν σε περίοδο έντασης και συγκρούσεων μεταξύ τους
που έληξε με πρωτοβουλία του ίδιου Κάδμου που συγκάλεσε ένα είδος αμφικτυονικού
συνεδρίου (που πέρασε στον μύθο ως γάμος του Κάδμου και της Αρμονίας, θυγατέρας
του Άρη).
Στο συνέδριο αυτό αποφασίσθηκε να τερματιστούν οι διαμάχες και προφανώς εκεί
καθορίσθηκε η θέσπιση του Ολύμπιου δωδεκάθεου που αποτέλεσε τον
πολιτικοθρησκευτικό συμβιβασμό (κάτι που ο μύθος κατέγραψε ως προσέλευση όλων
των θεών στη γαμήλια τελετή).
Στο συνέδριο ειρήνης της Θήβας είναι πιθανόν να καθορίσθηκε
η συγκρότηση του πρώτου πυρήνα του Ολύμπιου δωδεκάθεου (c. 1300)
Κάθε ισχυρή πόλη πρόβαλε και την δική της θεότητα.
- Έτσι κυρίαρχος θεός έγινε ο Πελασγικός Ζευς (που παλαιότατα είχε
εμφανισθεί στην Αίγυπτο ως Σηθ ( = Seth).
- Οι Αιγυπτιακοί
Ώρος και Ρα μετεξελίχθηκαν σε Ήρα και Ρέα αντίστοιχα η Αιγυπτιακή Bastet έγινε ο Ποσειδών και η Εστία (= Vesta) ο Αιγυπτιακός Aton πέρασε με δύο οντότητες της Αθηνάς από την Αθήνα και του Άδη από την ?Πύλο
- Ο Μεμφιτικός Φθα (~? Φαέθων) μετεξελίχθηκε στον Ήφαιστο
που κράτησε και την ιδιότητα του ως θεού του πυρός.
- Ο Απόλλων και η Άρτεμις αντιπροσώπευσαν μικρασιατικά φύλα (Λύκιους)
Η αύξηση του εμπορίου στον Αιγαιωτικό χώρο δημιούργησε ισχυρή πειρατεία
(1290).
Το ισχυρότερο
πειρατικό κέντρο εμφανίσθηκε στην νήσο Αίγινα
(όπου σύμφωνα με το μύθο ο Αιακός (προφανώς αρχηγός πειρατικής ομάδας) ζήτησε
από τον Δία υπηκόους και ο θεός μετέτρεψε τους μύρμηκες σε Μυρ-μυδόνες ).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο συσχετισμός των ονομάτων Αιακός, Αίγινα, Αιγαίο
πέλαγος, Ωγυγία, (Φ)αία-κες, (Φ)ωκείς, Αίας (Σαλαμίνιος και Λοκρός), Akiwawa, Αία (= Κολχίς), Αχαιοί.
Ας σημειωθεί επίσης το επεισόδιο του μύθου που αναφέρεται
στις προστριβές μεταξύ των υιών του Αιακού (δολοφονία του Φώκου ).
Η εξήγησή του πιθανόν είναι οι διαφωνίες μεταξύ πειρατών οπότε
μία ομάδα (υπό τον Τελαμώνα (~ ? Tel-amun)) αποχώρησε στην γειτονική νήσο Σαλαμίνα (~
Τελαμών), μία άλλη ομάδα (υπό τον Πηλέα)
(στην οποία συμμετείχαν οι Μυρμυδόνες,
οι οποίοι πρέπει να ήταν πειρατικό τάγμα ανάλογο με τους Ιωαννίτες ιππότες και
την Καταλανική εταιρεία του Μεσαίωνα) κατευθύνθηκε στην Νότια Θεσσαλία (που
αποκλήθηκε επίσης Αερία (~ Αίγυπτος) ) ενώ κάποιες άλλες ομάδες κατευθύνθηκαν
στην Φωκίδα (Φώκος) και τέλος κάποιοι (Φαίακες) πήγαν στην Σχερία (~ Κέρκυρα).
Υποθέτουμε ότι μετά την καθαίρεσή του συζύγου της από τον θρόνο αλλά
ενδεχομένως και ενωρίτερα (μετά την απώλεια της εύνοιας του) η Νεφερτίτη,
θεωρούμενη από την κοινή γνώμη ως η εμπνεύστρια
του Ατονιστικού κινήματος (στο οποίο υποτίθεται ότι παρέσυρε και τον σύζυγό
της), και φοβούμενη για την ζωή της, κατέφυγε (πιθανώς μέσω της Παλαιστινιακής
πόλης Ασκάλων, όπου αργότερα όταν θεοποιήθηκε ιδρύθηκε ιερό της Αφροδίτης) στην
Πάφο της Κύπρου (καθώς, πιθανότατα, η Κύπρος την εποχή εκείνη βρισκόταν εκτός
της Αιγυπτιακής σφαίρας επιρροής).
Εκεί πιθανόν η Νεφερτίτη ίδρυσε ιερό στο οποίο συνέχιζε να λατρεύει τον
Άτωνα (όπως φαίνεται από τον μύθο του Αδώνιδος ) (Αδωνις > *Ατωνις> Aton). Στην Πάφο βρήκε προστασία από τον βασιλέα
Κινύρα που πιθανόν ήταν Ατονιστής Αιγύπτιος πρίγκηπας (~ (A)kh-en-Ra ) (σύμφωνα με ένα
μύθο μητέρα του ήταν η Φαρνάκη
θυγατέρα του βασιλέως των Υριέων ( =Αορίων = Αιγυπτίων)
Υπάρχει πιθανότητα ο βασιλέας Κινύρας να ήταν και ο ίδιος ο Smenkh-ka-Re II (~? Cencheres (Κενχήρης)) που ενδεχομένως διέφυγε επίσης από
την Αίγυπτο και διαμέσου της Φοινίκης κατέληξε στην Κύπρο.
Πιθανότερο είναι
όμως να κατέφθασαν αργότερα στην πόλη νέα κύματα Ατονιστών από την Φοινίκη. Οι νεοεισελθόντες τελικώς
κατέλαβαν την πόλη (υπό τον Κινύρα (?~ Akh-en-Ra) που σύμφωνα με τον μύθο
ήρθε από την Βύβλο (τον φιλοαιγυπτιακότερο λιμένα της Φοινίκης))
και θεοποίησαν
την νεκρή πλέον Αιγύπτια βασίλισσα. Ίσως όμως η Νεφερτίτη δεν απέθανε στην
Κύπρο αλλά η ιστορία της είχε συνέχεια.
Η συνέχεια βρίσκεται στον μύθο της Ευρώπης. Ας αναφερθεί ότι σύμφωνα με ένα
μύθο η Ευρώπη ήταν μία από τις συζύγους του Δαναού και θυγατέρα του Νείλου
(επομένως Αιγύπτια). Σύμφωνα με άλλο μύθο, σε μικρή ηλικία βρισκόταν στην
παραλία της Φοινίκης (άρα πιθανόν ήταν μια από τις αλλοεθνείς πριγκήπισσες που
ελάμβαναν ως συζύγους οι φαραώ).
Οπότε πληροφορούμενη η Νεφερτίτη ότι ο Eje ( ~ Agenor (Αγήνωρ)) απέστειλε εκστρατευτικά σώματα
(υπό τους Κίλικα, Θάσο, Κάδμο) για να την συλλάβουν και να την επαναφέρουν στην
Αίγυπτο
διέφυγε στην Γόρτυνα της Κρήτης υπό την προστασία του βασιλέα Αστερίωνα ο
οποίος ενδεχομένως (για να αποφύγει τις Αιγυπτιακές οχλήσεις ) την απέκρυψε στα
Κύθηρα όπου και αργότερα θεοποιήθηκε (Κυθηρεια Αφροδίτη).
Επίσης φαίνεται πιθανόν ότι και ο μύθος της Ιούς αφορά την Νεφερτίτη.
Εδώ η Ιώ (?>
Αιώ (= Ανατολίτισσα), ?~ Nefer-titi) φέρεται ως
θυγατέρα του Ίναχου ( ?~Akh-en-aton, Αχνενατόν < Ιχνενατόν <*Ίχανος < Ιναχος
) (πράγμα λογικό εφόσον δεν ήταν σύζυγός του στην Ελλάδα).
Οι περιπλανήσεις της (από την Αίγυπτο προς την Ελλάδα) καταγράφηκαν αντίστροφα
από τον μύθο όπου προστέθηκαν και τόποι που προφανώς δεν επισκέφθηκε όπως Ιόνιο
πέλαγος ( ~ Αυ(σ)όνιο < Αόνιο <Ιόνιο),
Βόσπορος (Βούς πόρος αντί Βησσών πόρος, πρβλ. Βυζάντιο) και
Εύβοια (ευ-βους αντί Αβία (= Αβαντία)).
Εδώ η Ιώ καταδιώκεται από τον οίστρο (Οις-(τρος) > *Αις < Ay ~ Eje)
εξ αιτίας της ζήλειας της Ήρας (θεός Ώρος ή πιθανότερα ο φαραώ Hor-em-heb).
Επίσης αναφέρεται και ως θυγατέρα του Ιάσου, όνομα που επίσης μπορεί να
αποτελεί μία παραλλαγή του φαραώ Ay που ενδεχομένως
ήταν θείος ή αδελφός της). Ο βασιλέας Ίναχος (~ Δαναός), που προσπαθεί να την
σώσει, θανατώνεται από τον Δία με πνιγμό (προφανώς από τον επιδραμόντα Λυγκέα)
στο ποταμό Αλιάκμονα της Αργείας
που από τότε ονομάζεται επίσης Ίναχος ( = ο ποταμός που πνίγηκε ο Ίναχος).
Σημειωτέον ότι η τραγωδία που πραγματεύεται τον βίο της Ιούς επιγράφεται Δαναΐς
ενώ περιέργως οι Δαναοί θεωρούνται απόγονοί της.
Φαίνεται ότι ένας ακόμη Ελληνικός μύθος αναφέρεται
στην περίοδο κυριαρχίας του Eje. Έτσι μετά τον (βίαιο ή όχι) θάνατο του Tut-ankh-Amun στην Αίγυπτο επικράτησε μεγάλη ένταση.
Τα ιερατεία της Κάτω Αιγύπτου έβλεπαν
με ανησυχία τις κυριαρχικές τάσεις του ιερατείου του Άμμωνα της Θήβας (το οποίο
έτεινε να μονοπωλήσει τον αγώνα κατά των Ατονιστών).
Έτσι προ της απειλής της έκρηξης εμφυλίων συγκρούσεων και της πιθανής
διάσπασης της αυτοκρατορίας οι αυλικοί ανάγκασαν πιθανόν την Akhenes-en-Amun, σύζυγο του εκλιπόντος και θυγατέρα του Akh-en-Aten να δεχθεί ως σύζυγο έναν ξένο πρίγκηπα, και
συγκεκριμμένα, έναν υιό του Χετταίου βασιλέα Shuppiluliumash I (1344 – 1322),
τον Zannuza (όνομα που αργότερα αποδόθηκε ως ?
Συέννεσις))
ως την ύστατη προσπάθεια ισορροπίας μεταξύ των τριών αντιτιθεμένων
(βόρειων ιερατείων, Ατονιστών και
ιερατείου του Άμμωνος).
Όμως ο γάμος αυτός θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή για την Αίγυπτο αλλά και
μεγάλη θυσία για την ίδια την Αιγύπτια πριγκήπισσα. Εδώ παρεμβαίνει ο ελληνικός
μύθος.
Ένας Αιγύπτιος πρίγκηπας (από την Χέμμιδα (ή αλλιώς Πανόπολη, σημ. Akhmin), που
προηγουμένως είχε διακριθεί στον αγώνα κατά των πειρατών (θανάτωση Μέδουσας)
που μάστιζαν τα Παλαιστινιακά και Συριακά παράλια (Γοργόνες (? ~ Kark-isa (?~ Cares)) που προφανώς είχαν ως βάση την Καρία αλλά
ενδεχομένως και τα παράλια της Τραχείας Κιλικίας καθώς επίσης και περιοχές της
νήσου Κύπρου (πρβλ. Κυπριακή πόλη Γόλγοι και μεταγενέστερος Κύπριος βασιλέας
Γόλγος), αναλαμβάνει την εκτέλεση του Χετταίου πρίγκηπα.
Η δολοφονία γίνεται, στην παλαιστινιακή πόλη Ιόππη, όπου προφανώς οδηγήθηκε
η Αιγύπτια βασίλισσα προκειμένου να αναμείνει την αποβίβαση του επίδοξου
συζύγου (που στο μύθο παρουσιάζεται ως ταύρος που αποστάλθηκε από τον Ποσειδώνα
(~ ? Bastet) εξ αιτίας της αλαζονίας της μητέρας της
Κασσιώπειας). Ο «σωτήρας» οδηγεί την βασίλισσα πίσω στην Αίγυπτο (με την πιθανή
ελπίδα να την νυμφευθεί και να γίνει αυτός ο νέος φαραώ). Όμως ο Eje (~ ? Φινεύς) επιχειρεί να νυμφευθεί την νεαρή
βασίλισσα και να ανέλθει στον θρόνο. Επακολουθεί σύγκρουση μεταξύ τους και
τελικά ο νεαρός πρίγκηπας παίρνει την Akhenes-en-Amun (~ ? Ανδρο-μέδα) και τον στόλο του και διαφεύγει στην Ελλάδα. Εκεί κατευθύνεται
(1327) στο Άργος το οποίο βρίσκεται
υπό την εξουσία των Αβάντων (προελθόντων από την Εύβοια) (υπό τον Ακρίσιο).
Με την βοήθεια των Δαναών της Τίρυνθας (Προίτος ( = Πρωτεύς (~ Φαραώ))
εκπορθεί το Άργος και λαμβάνει την
επωνυμία Περσεύς (= πορθητής). Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον μύθο η
Κασσίεπεια ήταν τόσο όμορφη που προκάλεσε τις Νηρηίδες (Αιγύπτιες πριγκήπισσες)
(και όχι την Αφροδίτη όπως θα ήταν αναμενόμενο και αυτό γιατί η Αφροδίτη δεν
είχε καθιερωθεί ακόμη ως θεά αφού θα ήταν βέβαια η ίδια η Νεφερτίτη).
Η ονομασία Κασσι-όπεια (Κασία+ ελλ. καταληξη -οπη)
ίσως είναι μετεξέλιξη της λ. kashwet (δηλ. ξένη,
ξανθή) (πρβλ. Υκσως = Heka kashwet) με την οποία
οι Αιγύπτιοι δήλωναν τους ξένους (ιδαίτερα της Ασίας). Οπότε ήταν μία παρωνυμία
της Νεφετίτης (προφανώς από αυτούς που αντιπαθούσαν την θρησκεία του Ατονισμού)
(σύμφωνα με έναν άλλο μύθο η Ευρώ-πη (~ Αφρο-δίτη) έπαιζε στις παραλίες της
Φοινίκης).
Nefertiti
(1341 –
1337)
Nefer-neferu-Aten
Rathotis (Ράθωτις) ( > (Nef)re-thiti) ~? Aphrodite ( > (N)ef(e)r-titi)
~? Europe ( Ευρώπη > >
Ευρο-όπη > Αφρο-δίτη )
(με αλλαγή κατάληξης)
~? Cassiope (Κασσι-όπη, -εια)
~ ? Io (Ιώ > *Αιώ)
Manethon (through Josepus, Theophilus) assigned
to him a reign of 9 yers. Manethon (through Africanus) assigned to him a reign
of 6 yers
Nefertiti first appears in Egyptian history when she becomes the Great Royal
Wife of Akhenaten. Her name means "the beautiful woman has
come" and she is one of the most famous and beloved of all the ancient
Egyptians. There has been debate about her origins.
Whilst some believe her to be a foreign princess others believe she had
Egyptian origins. Once married to Akhenaten she bore
him six daughters and although it is possible she may have had sons there has
been no record discovered of such births.
Her daughters are:
1. Merit-Aten (birth 2nd year (1351), she married his father
(13th regnal year (1339),
she married to Smenkh-ka-Re (15th year?)
2. Meket-Aten (birth 3rd year (1350), she died at 14th
regnal year (1338))
3. Ankhes-en-pa-Aten (birth 3rd year (1350), she was married
by his father (15th year (1337))
4. Nefer-neferu-Aten Tasherit (birth 7th year (1345))
she was shipped off to Ugarit to marry the newly-crowned Niqmd II) (9th
regnal year (1343))
5. Nefer-neferu-Re (birth 8th rgnal year (1344))
6. Setep-en-Re (birth 10th regnal year (1342))
As Akhenaten
moved towards the worship of one god Nefertiti moved with her husband to Akhetaten
and is shown there participating in all the religious ceremonies. It was only
through the combined royal pair that the god Aten's full blessing could be
bestowed.
Her name was changed to Nefer-nefru-aten (= "Beautiful in beauty is
Aton"). In Year 15 of Akhenaten's reign Nefertiti mysteriously disappears
from view and it is possible that she died although some believe she was banished
to a northern palace for some reason. Whatever the reason, Akhenaten is then portrayed with his eldest
daughter Meritaten
who is married to a prince called Smenkhkare.
Amun-hotep IV
1352 - 1336
( = Ammon is satisfied)
or Nefer-kheperu-Re
Wa-en-Re
or Akh-en-Aten
( = servant of the Aton)
son of Amun-hotep III
Amenophis IV (Αμένωφις Δ΄)
or Acencheris ( Ακέγχερις )
> Akh(-enaton-Wa)-en-Re
ο *Μονοθεϊστής
~ ? Danaus (Δαναός)
~ ? Anchises (Αγχίσης)
~ ? Cepheus (Κηφεύς)
(ίσως > kheperu)
~ ? Inachus (Ίναχος)
Manethon (through
Josepus, Theophilus) assigned to him a reign of 12 yers and 1mnh
Manethon (through Africanus) assigned to him a reign of 32 yers.
Manethon (through Eusebius) assigned to him a reign of 12 yers.
Ίδρυση της νέας πρωτεύουσας
Αθωνόπολης (= Akhet-aten = Ορίζων του Ατωνος)
και
ασπασμός της μονοθεϊστικής θρησκείας του Άτωνος (1347 or 1336)
The most
controversial personage in ancient Egypt history, subject of most animated
discussions.
In his 3rd year of
rule he started building a huge temple of Aten at Thebes,
east to the temple of Amen at Karnak.
In 4th year of his
rule he dismissed the high priest of Amen, Maya, and introduced a new religion
instead of cult of Amen. The first phase of religious
revolution was marked with destructions of deities connected to cult of
death, leaving the solar deities untouched.
In 5th year, he
moved the capital from Thebes to Akhet-Aten (Horizon of Aten), which borders were assigned by
14 steles. At the same time, he changed his name to Ax-n-itn (Ray [Glare] of Aten) as well as the whole royal titulary. Other gods, initially tolerated,
now became being abolished with all possible measures, Akhenaten propagated a cult in the only
one god,
the solar disc - Aten, thus giving rise to the first
monotheistic religion in the history.
Absorbed absolutely with
introducing the new religion and abolishing the old deities,
he neglected completely foreign policy,
loosing Egyptian possessions in Asia and on the South, as well as internal
economy.
Recently there is assumed that Αkhen-aten did not neglect foreign
policy
– penalty expedition at Nubia, plans of Asiatic expedition.
The truth is that possessions at Syria were lost after Ekhnaten’s death.
He had 6 daughters with Nefertiti, a beautiful queen (possibly of Asiatic
origin).
At the end of his rule he
took into partnership on the throne in a co-regency his step-brother (son, as
others claim) Semenkh-ka-Re, to whom married his eldest daughter Meritaten.
There is opinion that after Akhenaten’s death the rule was held about one year
by his daughter-wife Meritaten, who marrying Semenkh-ka-Re made him the ruler.
Nothing is known as to circumstances of his death.
He was presumably buried at Akhet-Aten in
the tomb TA26 and later
might have been moved to the Valley of the Kings. Some scholars (Reeves, Dodson)
assume that corpse found in KV55 tomb do not belong to Smenkhkare but to Akhenaten.
It-Netjer Eje II
1327 - 1323
( = Ay, father of god)
or Kheper-kheperu
son of ?Yuya
and ?Tjuyu (couple of nobles)
bhr of ?queen Tiji
*Aegis (*Αίγυς)
or Harmais ( Άρμαϊς )
or Harmesis (Άρμεσις )
~ ? Aegyptus (Αίγυπτος)
~ ? Agenor (Αγήνωρ)
~ ? Phineus (Φινεύς)
~ ? οίστρος Ιούς
Manethon (through Josepus/Theophilus) assigned to him
a reign of 4 yers and 1mnh.
Manethon (through Africanus/Eusebius) assigned to him a reign of 5 yers.
Προφανώς πρόκειται για τον
βασιλέα Αίγυπτο (που οι Μανέθων, Διόδωρος κ.α.,
εσφαλμένως εταύτισαν με τον Σέθωσιν, τον υιό του Ραμσή Α΄).
There is scanty
evidence for descent of this pharaoh.
Experts in Amarna period state he was father of queen Mutnedjemet and, probably, of Nefertiti.
Ay himself came presumably from Akhmim, where
he was born about the time Amenhothep III was ascending the throne.
In times of Akhenaten and his direct successors,
he held numerous honorable and responsible functions.
Under reign of the minor Tut-ankh-amun he held an office of vizier and regent
and he actually held the rule over the land.
After heirless death of Tut-ankh-amun he became the king of Egypt, however for
a short time.
A theory of more rapid overtaking of the rule (van Dijk) in consequence of an
attempt on his predecessor’s life is not convincing enough.
Results of his building activities are for all: mortuary temple at
Thebes,
chapels at Achmim and Abydos and buildings at Karnak and Luxor.
Smenkh-ka-Re II
1337 – 1336
( = vigorous is the soul of Ra)
lawson of Amun-hotep IV
hsb of Meritaton
*Σμένκερις Β΄
Acencheres I (Ακενχήρης Α΄)
or Cencheres (Κενχήρης)
Acherres (Αχερρής)
~ ? Cinyras (Κινύρας)
- Manethon
(through Josepus, Theophilus) assigned to him a reign of 12 yers and 5mnhs.
- Manethon (through Africanus) assigned to him a reign of 12 yers.
- Manethon (through
Eusebius) assigned to him a reign of 8 yers.
Συνεβασίλευσε με την μητέρα
του, Νεφερτίτη. One of the most controversial characters in Egyptian history. Experts in
the subject created many theories to light up darkness of that period.
According to one of the
hypotheses he might have been son of Amenhotep III and princess Sitamon and
half-brother and successor of Akhenaton.
It is also possible he was co-regent in last
years of Akhenaten’s rule. According to various scholars Semenhkare might have
ruled from 2 to 5 years. Some believe that he died shortly before Akhenaten,
aged 25.
There is hypothesis that Semenhkare was father of Tutankhamen.
According to C. Aldred of Scotland, the most outstanding experts on those
times, Semenhkare and Tutankhamun were brothers.
With high reliability it can be said that mummy found in 1907 by T. Davies
in KV55 tomb in the Valley of the Kings was mummy of
Semenhkare.
As the blood groups of both mummies were the same
this fact would additionally confirm that they were close relatives and thus
Aldred’s hypothesis seems to be very likely.
Certainly, Semenhkare was husband of one of Akhenaton’s daughters, the princess
Meritaton. According to R. Krauss she might have held rule single-handed
through a year after Akhenaton’s death.
By marriage with her Semenhkare reinforced his rights to the throne.
The belief that Semenhkare was co-regent of Akhenaton for a couple of years is
recently the most popular. It is also possible that they were in much closer
relations.
Παράρτημα 5 - Tut-ankh-Amun
Tut-ankh-Amun
1336 - 1327
( = living image of Ammon)
or Tut-ankh-Aton
( = living image of Aton)
son of Amun-hotep IV
Τουταγχαμών
Acenheres IΙ (Ακενχήρης B΄)
or Cherres (Χερρής)
Manethon (through Josepus, Theophilus) assigned to him
a reign of 12 yers and 3mnhs.
Manethon (through Eusebius) assigned to him a reign of 15 yers.
In spite of a
discovery of almost untouched tomb (KV62)
in the Valley of the Kings, our knowledge concerning this king
is rather scant.
The proposed genealogy of this epoch is based mainly on speculations and
suppositions. Tutankhamun might have been a son of Semenkhkare by one of
numerous princesses (Merytre?) from Amenhoteps’ court. He also might have been
a son of Amenhotep III and queen Tiye. In this case however some corrections of
the dating of this period should be done. Especially duration of
Amenhotep III and IV regencies needs to be extended.