Gisteren had ik mijn eerste aerotow-lessen. Inplaats van een auto, zat er nu een vliegtuigje aan het andere eind van de lierkabel vast. Om niet in snikken uit te barsten van de stress, wordt het de piloot gemakkelijk gemaakt door hem inclusief vlieger op een soort platform met wieltjes te leggen. Het waren wel veel nieuwe dingen tegelijk. En alle zware jongens van de club- waaronder de staatskampioen- keken toe.

Afijn, met zweetdruppels aan mijn neus gaf ik het startsein, het vliegtuigje begon te trekken en even later hing ik in de lucht. Een halve minuut later stond ik dwars op de vliegrichting en moest afhaken. Het ging allemaal zo snel, dat van de vliegclub d'r nog niemand anders klaarstond. Dus ging ik ten tweede male hemelwaarts. Het leereffect gaf, dat ik nu pas op 300 meter hoogte moest afkoppelen wegens onverenigbare vliegrichtingen.

Mismoedig-ik zal het wel nooit leren!- vloog ik terug naar de landingsplaats. Tot mijn vario 'piep' zei! Het was miezerige thermiek, hobbelig en slecht gevormd maar met witte knokkels kwam ik tot 600 meter hoogte. Het landingsveld lag al een kilometer achter mij wegens een briesje van een knoop of acht.

No guts, no glory! Dacht ik, en radiode dat ik elders zou landen. Met pijn en moeite naar 1000 meter doorgestegen, alwaar de thermiek oplostte. Ver onder mij zag ik een weg, die zo'n beetje parallel met de wind liep, en volgde die. Na een paar minuten terwijl het sink-alarm brulde (die ik op -6m/s heb gezet om mijzelf niet al te erg te demotiveren) vond ik weer een belletje, even miezerig als de eerste. Dus met veel geschraap en gesteun ging het weer hemelwaarts tot 1000 meter. Ik keek even om me heen en zag daar twee reusachtige adelaars aan mijn vleugeltip vliegen! Wel anderhalve meter spanwijdte! Met grote witte koppen keken ze me aan! Van pure verbazing viel ik de bel uit, maar wist de lijdensweg nog wat te rekken. Uiteindelijk bijna tegen de enige boom in de wijde omgeving opgeknald, en met een grote grijns stond ik weer op de grond. VIJFENTWINTIG kilometer van de start! Midden in de winter!

Vrijwel onmiddelijk stopte d'r een dikke 4WD met hele bossen antennes op z'n dak. In tegenstelling tot mijn miezeriege radiootje, kon hij de startplaats wel bereiken en mijn positie werd doorgegeven. Na twee uur wachten (wat kan die bush toch mooi zijn na een lange vlucht!) werd ik wat ongedurig. Na vier uur wachten begon de bush mij wat te vervelen. Na zes uur wachten- zonder bier of boek- brachten de ondergaande zon en de eerste sterren wat afwisseling. Ik ben toen maar de weg afgelopen, tot ik bij een boerderij kwam. De vriendelijke boer telefoneerde terug naar de basis en en nodigde mij uit op een familiefeestje bij de buren- 5km verderop. En even later zat ik tussen de stoere boeren heerlijke zelfgevangen diepzeevis te eten, bier te hijsen en in het algemeen mijn vlucht te vieren. Toen de ophaaldienst eindelijk opdraafde, heb ik ze bijna weer weggestuurd.

Het was de langste vlucht van de dag, en een persoonlijk record- god mag weten wat er zal gebeuren als d'r WEL echte thermiek komt volgende zomer!

Kees