Waarde vliegers en flapperaars,
Bruce had op slinkse wijze
een dagje vrij gekregen. En zo kwam het dat wij weer in het ochtendlicht
uitbundig naar de lucht zaten te wijzen terwijl Bruce veel te
hard reed naar mijn smaak. Nou heb ik geloof ik al eens verteld
dat wij gezamelijk 1 vlieger, twee harnassen en 1 release bezitten.
De rest huren we van de school of club. Twee radio's, een Moyes
XT voor mij, een vario voor Bruce enzovoort. Daar komt nog bij
dat we allebei in onze uitgelatenheid wat vergeetachtig worden,
dus voordat wij goed en wel bij de Mc Donalds op de Great Eastern
Highway zijn zijn d'r al veel woorden over en weer gevallen over
gebrek aan organisatie, dreigende dementie enzovoort.
Afijn, zonder moeite kwamen we in Toodyay aan, zochten contact
via de radio en even later stonden we op Noondining- 200 meter
hoog. De wind was 30 graden off, dus reden we naar Whiteman- 10
km verder. Na de windsok geplant te hebben, beweerden de experts
dat Noondining toch beter zou zijn. Vertwijfeld reden we terug
naar af.
Hoewel we toch aanwijsbaar behoorlijk wat heuvels bevlogen hebben
die aanzienlijk hoger enzo waren dan Noondining, stond de veiligheidsofficier
op een oefenvluchtje. Starten, en direct weer landen. Ter bewijs
van ons kunnen. We zeiden natuurlijk braaf ja en amen en knipoogden
heimelijk naar mekaar, denkend dat het een knappe jongen zou zijn
die ons de lucht uit zou krijgen.
Zo onderhand waren we bereid
desnoods zonder vlieger over de rand te springen. De veiligheidsofficier
vervolgde met een soort Rotor- Onno verhaal!
Ach! Het is zo gevaarlijk hier! Jullie onderschatten het! De wind
komt schuin binnen, de windsok staat in de ROTOR van die boom
daar! Niet te vertrouwen! Die boom daaronder, daar knal je geheid
in als je een foutje maakt bij de start! Je gaat dood voordat
je d'r erg in hebt! En die boom daar rechts, die reikt naar boven
en gaat aan je ballen knagen! Levensgevaarlijk! Weten jullie het
wel zeker?
Bruce zei droogjes dat hij een kettingzaag op de boerderij had.
Fluks de zaag opgehaald, en we hebben alle bomen die ons naar
het leven stonden een lesje geleerd.
Zo onderhand was het halverwege de middag, de wind werd steeds
meer cross dus taaiden we weer af naar Whiteman. Waar we in een
heel matig windje- net te weinig om te soaren- nog 5 minuutjes
d'r uitgeperst hebben. De veiligheidsofficier was erg in zijn
nopjes met onze vliegvaardigheid en wij gaan voortaan lekker lieren.
Kees