เพื่อนคนแรกที่อยากแนะนำ คือ "นายโหน่ง" เป็นเพื่อนกันเมื่อตอนที่
เรียนที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม ตอนนั้นเดินไปไหน มาไหน เพื่อนๆจะเจอทั้งสองคนพร้อมๆกัน
ซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะจะมาเรียนพร้อมๆกัน
นายคนนี้เรียนได้ยอดเยี่ยมมาก สอบได้เกรด 4
เกือบจะทุกวิชา เรียนจบคณะบริหารธุรกิจ
ได้เกียรตินิยมอันดับ 1แล้วสอบเข้าเรียนต่อ
ปริญญาโท ที่จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย
เพิ่งจะจบเมื่อประมาณกลางปี 2545
     นายคนนี้เคยช่วยเหลือในหลายๆเรื่อง
เป็นเพื่อนที่ดีและสนิทด้วย ตอนนี้ทำงานอยู่
ที่ศรีราชา จ.ชลบุรี ตำแหน่งอะไรไม่ได้ถาม
แต่ช่วงที่เรียนจะต้องเดินทางไปกลับกรุงเทพฯ-
ชลบุรี บ่อยๆ เพราะต้องกลับเข้ามาเรียนที่จุฬาฯ
ช่วงเสาร์-อาทิตย์ ตอนนี้จบแล้ว เห็นว่าจะย้ายมา
ทำงานแถวๆ สมุทรปราการ (ทำไม หางานง่ายๆ จริงๆ)

      คนต่อมานี่ไม่แนะนำไม่ได้
ชื่อ"พี่เล็ก" หรือ"ป้าเล็ก"หรือ
"แม่เล็ก" แล้วแต่ใครจะเรียกนะ
หลายคนสงสัย นี่เพื่อนเหรอ อ่ะอ่ะ
ใช่สิ พี่เล็ก นี่น่ะ เรียนมหาวิทยาลัย
ศรีปทุม มาด้วยกัน พี่เล็ก ไม่เคย
ทิ้งเพื่อนและน้องๆ มีเรื่องปรึกษา
ได้ตลอด .. (แม้กระทั่งเรื่องเงิน)
     ช่วงที่จะตกงาน พี่เล็กให้
คำปรึกษา แถมทุกเรื่องซะด้วยสิ
(จริงๆนะ) พี่เล็กได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นหัวหน้า ก็ไม่เคยทิ้งน้องๆ
ยังเป็นพี่เล็กที่ทุกคนรัก เหมือนเดิม อย่างนี้ไม่ให้เป็นเพื่อนสนิท ได้ไง ทุกวันนี้ จะคุยกันทางโทรศัพท์มากกว่า ไม่ค่อยได้เจอกันหรอก..หัวฟูทั้งคู่(งานเยอะอ่ะ)
พอว่างก็ชวนกันไปทานข้าวกลุ่มเบ้อเริ่ม (เรียกทั้งฝูงก็ได้นะ) นี่แหละพี่เล็กละ

      "วัฒน์" ไม่ใช่วัดโพธิ์หรือวัดแจ้งหรอก
เพื่อนผมเอง คนนี้รู้จักกันตั้งแต่ เรียนชั้น
ประถม ตั้งแต่เด็กๆนั่นแหละ แต่มาสนิทกัน
เมื่อตอนเรียน มัธยมที่โรงเรียนวัดนวลนรดิศ
ฝั่งทะเล เอ๊ย ย ฝั่งธนบุรี โน่นน่ะ ได้ทำงานใน
ร้านอาหารช่วง วันหยุดวันเสาร์-วันอาทิตย์
ด้วยกัน เที่ยวเฮฮาด้วยกัน มีกินด้วยกัน
อดด้วยกัน เล่นฟุตบอลทีมเดียวกัน แม้กระทั่ง
เคยจีบสาวคนเดียวกัน แต่ว่าแห้วทั้งคู่
แต่ว่าตอนนี้วัฒน์ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง
เมื่อสิบกว่าปีก่อน เพราะอุบัติเหตุที่ชัยนาท
ตอนที่ไปรับศพ พยายามทำใจเข้าไปดูศพ
แล้วจะไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น พอแม่ร้องไห้
เท่านั้นแหละ ผมเลยร้องประสานเสียงด้วย
ซะเลย ฮือ.อ.อ เป็นเพื่อนที่เรียกว่าสนิทที่สุด
(ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นะ) รูปที่เห็น เป็นรูปสุดท้ายที่แข่งฟุตบอลด้วยกันและ
เป็นรูปสุดท้ายที่มีอยู่  รู้สึกว่าวันนั้นจะลงแข่งกับทีมที่มีประทีป ปานขาว,
พิชิต แสงหัวช้าง และอีกคนจำชื่อไม่ได้ผลน่ะหรือ แพ้ครับ.. แพ้ไป 5 : 1
แต่สนุกและรู้สึกเป็นปลื้มด้วย เพราะว่าเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่มีโอกาส
ได้ลงเล่นฟุตบอลกับนักเตะที่เราชอบ อีกอย่างเป็นทีมเดียว ที่ได้เจอกับประทีป
(ตอนนั้นดังมาก เพิ่งแข่งคิงส์คัพเสร็จด้วย)แม็ทที่เหลือประทีป ไม่ได้มาแข่งอีก
เพราะต้องเข้าแค้มป์ พวกผมได้รับเกียรตินี้ ..ทีมเดียวเท่านั้น ฮา า

       "เจ้ากุ้ง" คนนี้เพื่อนน้องสาว แต่สนิทกับผม เป็นเพื่อนแบบที่เรียกว่า
ใครเห็นก็ต้องนึกว่าแฟนกัน แม้แต่แม่เค้าเอง
ยังไม่เชื่อเลยว่าผมไม่ได้จีบลูกสาวแม่น่ะ
กุ้งจะเป็นเพื่อนที่หาตัวยาก เมื่อตอนที่แต่งงาน
ไปงานกันทั้งบ้านทั้งกลางวันและงานเลี้ยง
ตอนนี้ไม่รู้ไป อยู่ไหน มีอยู่ครั้งหนึ่งเค้าไปอยู่
ที่บรูไน ไม่ได้ส่งข่าวมาหา ช่วงนั้นผมตกงาน
อยู่ๆกุ้งก็โผล่มา ผมบอก ว่าสงสัยผมจะโชคดี
อยู่ๆบริษัทที่ผมสมัครงานไว้ เรียกตัวไปทำงาน
ตัวนำโชคจริงๆและตั้งแต่วันนั้น ยังไม่ได้เห็น
หน้ากุ้งอีกเลย ไม่รู้ไปอยู่ไหน เห็นแม่บอกว่า
มีลูกแล้ว 2 คน (โอ่ ย ย .. ตามไม่ทันแล้ว)
จะตามทันได้ไงล่ะ ผมยังไม่ได้แต่งงานเลยนี่นา
แต่ช่างเหอะ มีไม่มี ไม่ได้เดือดร้อนอะไร สักพัก
มีใครหล่นมา รีบไรับไว้ แล้วอุ้มเข้าหอซะเลย
อย่าซีเรียส อย่าซีเรียส . .. ไม่ต้องคิดมากด้วย

     คนนี้เป็นผู้ชาย ชื่อ "ชาย" คนนี่เป็นที่ปรึกษาเรื่องเครื่องคอมพิวเตอร์เป็น
ส่วนใหญ่ เวลาเครื่องมีปัญหา บอกคนนี้
พอว่างแล้วจะมาจัดการทำให้ แต่อาจจะ
นานหน่อย งานเยอะ แต่จะคุยกัน เฮฮากัน
ตลอด เวลาว่างจะคุยสารพัดเรื่อง ท่านชาย
จะคุยภาษาอังกฤษ กับผม ทาง ICQ เรื่อย
เปื่อยครับ ไม่ได้กระแดะแต่ถ้าไม่หัดพูด
หรือว่า หัดเรียนรู้ไว้แล้วมันจะลืม อ่ะสิ
ไม่รู้จะคุยกับใครนี่ (ไม่รู้เหมือนกัน)
ตอนที่เริ่มเข้าเรียนที่รามคำแหง ท่านชาย
นี่แหละคอยแนะนำ เรื่องเรียน รื่องลงทะ
เบียน ให้ความรู้เรื่องเกี่ยว Network บ้าง
สารพัดช่างจริงๆเวลามีลูกค้าโทรมาถาม
เรื่องเกี่ยวกับ Network ผมจะโยนไปให้
ท่านชาย ช่วยตอบแทนผมเพราะว่า ผมเอง
ไม่ได้รู้ทุกเรื่องหรอกครับ ถึงต้องโยน

     "เจ้าต่าย" รู้จักกันทาง ICQ เมื่อหลายปีก่อน เขา Add เข้ามา ทีแรกนึกว่า
ผู้ชาย ผู้หญิงครับผู้หญิง มันกวนมากเลย
ตอนนี้นะ นับถือกันเป็นพี่เป็นน้องไปแล้ว
เจอกันครั้งแรกตอนที่ จะลงไป เที่ยวเกาะเต่า เค้าเอง อยากมาเที่ยว
ด้วย ต้องนัดเจอกันที่ชุมพร 3 วันที่ติดอยู่
ที่เกาะนะ รู้จักกันมากขึ้น รู้สึกว่ามันกวนดี
เป็น เด็กอาร์ต สักหน่อย ชอบถ่ายรูป เขียน
ป้ายโฆษณา งานศิลป์ แบบนี้ถนัด รูปบาง
ส่วนที่ลงในนี้ ฝีมือเจ้านี่แหละ ส่วนเรื่อง
เที่ยวเกาะเต่า ว่างๆจะลงให้อ่านกัน เวลาว่างๆ เจ้านี่จะโทรมาก่อกวน ตอนนี้ อยู่สงขลา ทำงานที่มหาวิทยาลัยทักษิณ
พอมีเวลาจะขึ้นมากรุงเทพฯ ขึ้นมากวนมือ
กวนเท้าผมประจำ จะถือว่าเจ้านี่เป็นอาจารย์
ที่สอนถ่ายรูปอีกคนก็ได้เหมือนกัน เพราะว่า
เมื่อก่อนเวลามีปัญหาจะ ถามเจ้านี่เหมือนกันเค้าใช้งานมากกว่าผมอีก ได้ข่าวว่า ตอนนี้เครื่องมือทำมาหากินพังซะแล้ว ป่านนี้ซ่อมยังไม่รู้สิ

     "จุ๋ม" คนนี้ก็เพื่อนทาง ICQ เหมือนกัน คุยกันมาประมาณ 2 ปี ปัจจุบันทำงานอยู่ที่
ธนาคารอาคารสงเคราะห์(แต่ดอกเบี้ยแพง)  
ตอนที่เค้า add ชื่อเข้ามา เท่าที่จำได้วันนั้น เข้ามา ตอนนั้นผมกำลังอารมณ์เสีย แต่ผม
พูดกับจุ๋มปกตินะแต่ออกจะกวนๆ กับเค้า
หน่อย เค้าพยายามพูดดีแต่ผมอารมณ์ไม่ดี
เลยออก อาการไม่ดีไปบ้าง ตอนหลังบอกให้
เค้าฟังเค้าก็เข้าใจ
      จุ๋มนี่กวนมากเลย ถามเยอะมาก แรกๆ
นึกในใจ "ยัยนี่ขยันถามจริง" คุยๆไปแล้ว
เฉยๆครับ (สงสัยจะชาชินไปแล้วน่ะครับ)
บางครั้งหายเงียบไปนึกว่าจะไม่คุยด้วยแล้ว อยู่ๆกลับมาคุยด้วย โอ่ย เหมือนเดิม
(ตอนนี้คุยกันบ้าง แต่ไม่เจอกันนานแล้ว)
ช่วงที่คุยด้วยอีกใหม่ๆ จุ๋มถามมากๆ ผมจะออกอาการรำคาญ จะตอบกวนกวน
แต่ยังคุยด้วยเหมือนเดิม ไม่อารมณ์เสียตาม ช่วงหลังเลยเลิกกวน แล้วพูดกับจุ๋ม
ดีขึ้น (ไม่รู้ว่าเค้าจะดีด้วยเปล่าสินะ) นานเข้าเลยเป็นเพื่อนกันไป วันไหนที่เพื่อน
จุ๋มจะมาอบรม จุ๋มจะส่งขนมปัง,สังขยา มาให้ทานบ่อยๆ วันเกิดก็ส่งของมาให้
แฮ่ะๆ!! (นู๋จุ๋ม ของปีนี้ยังไม่ส่งมาอ่ะนะ ลืมเปล่า) ตอนนี้จุ๋มมีลูกสาวเป็นตัวเป็นตน
แล้ว 1 คน ชื่อ "Beau" น่ารักดี (เคยเห็นในรูป) ว่าแต่ว่าบอกแบบนี้หนุ่มๆ คงหาย
หมดแน่ 55 55 5 5 แม่น้อง Buea ทำใจด้วยเน้อ!

       "นังเก่ง" คนนี้ผู้ชายเหมือนกัน ไม่ใช่ผู้หญิงหรอก ที่เรียกแบบนี้ เพราะว่า
ที่หน้าจอ ICQ น่ะ ใช้ชื่อว่านังเก่ง
เลยเรียกแบบนี้ .. ไม่ได้เป็นตุ๊ด ..
ทำงานที่เดียวกัน แต่ตอนนี้ย้ายไป ทำงานอยู่ที่ Science Park แล้ว
ย้ายไปอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์และ
มัลติมีเดียแผนกศัลยกรรมตัดต่อ
(ตัดต่อหัวคนโน้นไปใส่ตัวคนนี้แบบ
ที่ไม่มีเสื้อผ้าน่ะ บรึ๋ย) งาน VDO หรืองานถ่ายรูป เก่งจะถนัด
      เรื่องตัดต่อรูปลงเว็บ ถ้าหาตัว
ไม่เจอ ไม่ต้องหาให้เมื่อย ลองดูตาม
ห้องน้ำ(หญิง) นั่นแหละ เดี๋ยวเจอ รวมทั้งยังถนัดเรื่องLinux อีก ด้วย แถมต้องออก
ทำงานนอกสถานที่บ่อยๆ บางวันถ้าว่าง (จะมาด้อมๆมองๆห้องน้ำหญิง ที่อาคารยิบซั่ม บ่อยๆ ไม่รู้ว่าว่างอะไรนักหนาสิ) จะมาเป็นวิทยากรสอน Linux ที่ทำงานที่ผมทำงาน
ด้วยเหมือนกัน บางครั้งจะมีคำแนะนำมาให้บ่อยๆ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องงานที่ทำอยู่
ตอนนี้เจอกันน้อยครั้ง งานเยอะ กว่าจะได้รูปมาลง web ของผมยังต้องหามาลงเอง
ด้วยเล๊ ย (ต้องกราบอ้อนวอน ขอร้อง หลายรอบ กว่าจะส่งมาให้)

     นี่แหละเพื่อนสนิทของผมละ เพื่อนท่านใด ไม่ชอบขี้หน้า เพื่อนผมคนไหน
บอกนะครับ เดี๋ยวผมจะเอาน้ำมะพร้าวไปล้างหน้าท่านให้เอง จะได้ไม่เหม็นอีก
หน้าคนอื่นอีกนะ .. เอาน่า อย่าไปสนใจเพื่อนผมเลยครับ สนใจผมดีกว่า เพราะว่า
นี่มัน web ของผมนะ ที่ให้เห็นหน้าเพื่อนผมนี้น่ะ ให้ดูเฉยๆ ไม่ได้ให้หาเรื่องนะ
อย่างน้อย ผมก็ยังมีคนคบอยู่ แต่ละคนดูสิ น่าคบ(กับผมทั้งน้าน)

     ผมหาสุภาษิตซะหน่อย เป็นเรื่องเกี่ยวกับการที่มีคนรักหรือไม่รักนี่แหละ เช่น
"มีคนรักเท่าผืนหนัง(กลางแปลง) คนชังเท่าผืนเสื่อ(ขาดๆผุๆ)" มันดีอยู่แล้ว
หรือว่าแบบว่า "มีคนคบ ดีกว่ามีคนไม่ครบ เพราะต้องหามาเพิ่ม เดี๋ยวเล่นไพ่
ไม่สนุก(น่ะสิ)" อย่าคิดมาครับ สุภาษิตของใครไม่รู้ ทุ...(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)
ยังไงไม่รู้

     เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนมีเพื่อน เป็นตัวเป็นตนบ้างก็แล้วกันนะคร๊า บ บ บ

                                                                                       กลับขึ้นข้างบน