ไข่นุ้ยเจอกับอีนุ้ยตอนไหน
 
คนไม่รู้ความจริง ก็จะไม่รู้ความจริง
 

สมัยนั้นไข่นุ้ยมีรถปิกอัพคันหนึ่ง ซื้อมาป้ายแดง 18,000 บาท สมัยนั้นรถปิกอัพราคาถูก ไข่นุ้ยจ่ายค่าเช่าที่จอดรถ วันละ 10 บาท ค่าเช่าหอพัก(มีห้องน้ำในห้องนอน)เดือนละ 300 บาท บังเอิญไข่นุ้ยสอบชิงเข้าเรียนเป็นนิสิตระดับปริญญาตรี(กศ.บ)วิทยาลัยวิชาการศึกษาได้ จึงเห็นว่าถ้ายังคงเช่าหอพัก และ เอารถไว้ในระหว่างเรียนต่อ จะต้องมีค่าใช้จ่ายเดือนละ600บาทโดยที่ไม่ได้อยู่ ระยะเวลา 2 ปี คิดเป็นเงิน 14,000 บาท จึงขายรถไปในราคา 20,000 บาท เพราะรถยังใหม่ใช้งานน้อย ในวันที่ขายรถ รถปิกอัพป้ายแดงในตลาดราคาคันละ 23,000 บาทแล้ว(รถฟอร์ดเอสคอสป้ายแดงในตลาดขณะนั้นราคาคันละ 60,000 บาท แล้ว) คิดในใจว่าเมื่อเรียนจบ กศ.บ จึงค่อยเก็บเงินเพิ่มอีกเล็กน้อยซื้อรถปิกอัพคันใหม่ เพราะครั้งนั้นไข่นุ้ยสอบชิงเรียนในทุนได้ เรียนฟรี กินข้าวฟรี หอพักฟรี หน่วยกิตฟรี ค่าบำรุงทุกอย่างฟรีหมด เรียนจบมาแล้วจะมีเงินเหลือให้ซื้อรถปิกอัพคันใหม่ได้อีก

แต่ความคิดของไข่นุ้ยผิดพลาดไปหน่อย เงินที่เก็บไว้ไม่ได้ซื้อรถตามที่คิด ปัจจุบันไข่นุ้ยจึงมีอยู่แต่ใบขับขี่รถยนต์ตลอดชีพไว้เป็นที่ระลึก

เพราะไข่นุ้ยมาเจออีนุ้ย พ.ศ.2521 ในขณะนั้นไข่นุ้ยมีเงินเดือน2,600บาทเป็นข้าราชการชั้นโทแล้ว ในขณะที่อีนุ้ยมีเงินเดือน700บาทเป็นข้าราชการชั้นจัตวา

อีนุ้ยไม่มีวุฒิครู แต่โรงเรียนต้องการบรรจุผู้ใช้จักรเย็บผ้าเป็น อีนุ้ยจึงได้บรรจุเป็นครูจัตวาโดยไม่มีคู่แข่ง อีนุ้ยเช่าห้องเล็กๆเก่าๆอยู่ ค่าเช่าห้องเดือนละ150 บาท (ห้องน้ำอยู่นอกห้องนอน)ไข่นุ้ยไปเห็นอีนุ้ยแบบเขาไม่ทันรู้ตัว เขานอนอยู่คนเดียว มีเสื่อเก่าขาดๆผืนหนึ่งปูนอน มุ้งนอนเป็นรูใช้เชือกมัดตามรูที่ขาดไว้เป็นก้อนๆ กระดานพื้นห้องนอนปูห่างกันแผ่นละประมาณ2มิล ยุงเข้าทางพื้นห้องได้ ฝาผนังกั้นไว้ท่อนล่าง ท่อนบนตีลูกกรงยุงเข้าได้สบาย หน้าต่างเปิดอยู่ยุงเข้าได้เพราะไม่มีมุ้งลวด หลังคาเป็นสังกะสีไม่มีฝ้า ตอนมีแดดจะร้อนมาก ไข่นุ้ยคิดในใจว่าทนนอนอยู่ได้อย่างไร ยุงบินอื้อเลย ตอนเที่ยงๆก็อากาศร้อน แต่อีนุ้ยอยู่ได้เพราะเขาไปทำงานตอนเช้า ตอนเที่ยงไม่ได้อยู่ กลับมาบ้านตอนเย็น ตอนกลางคืนหลังคาสังกะสีอากาศเย็น

ไข่นุ้ยได้นำเงินที่เก็บไว้ตั้งใจจะซื้อรถปิกอัพมาซ่อมห้องนอนของอีนุ้ย เพราะไข่นุ้ยคิดว่าต้องอยู่ห้องนี้ได้เนื่องจากเป็นห้องเช่า (หอพักที่ไข่นุ้ยเช่าอยู่เป็นหอพักชาย อีนุ้ยอยู่ไม่ได้) ไข่นุ้ยจึงซื้อเสื่อน้ำมันปูที่พื้นทั่วห้อง ติดมุ้งลวดหมดรอบห้อง ฝ้าเพดานและฝ้าผนังติดกระดาษอัดรอบห้อง ยุงเข้าไม่ได้เลย ห้องนอนเย็นฉ่ำไม่ต้องใช้พัดลมก็ได้ ซื้อเตียงนอนและที่นอนขนาด5x6ฟุต มา1ชุด แม้จะมองดูไม่สวยหรูนักแต่ได้นอนสบาย ไม่มียุงกัด ไม่ต้องใช้พัดลม
 
สิ่งควรคิด
 
1.ไข่นุ้ยในขณะนั้นแม้ไม่ร่ำไม่รวยไม่มีเงินล้านแต่มาเจอกับอีนุ้ยในยามที่อีนุ้ยเขามีความเป็นอยู่ลำบาก แม้จะทะเลาะกัน อย่าหวังเลยว่าอีนุ้ยจะยอมหย่าง่ายๆ เพราะเขาคิดถึงความหลังเมื่อครั้งแรกที่เจอกัน แล้วเขาได้รับความเป็นอยู่ที่สุขสบาย (แม้เป็นความสุขสบายที่น้อยนิดก็มีค่า) แต่คนนอกไม่รู้ความจริงสิ่งนี้ของครอบครัว
 
2.ผู้ชายแม้จะเป็นคนร่ำคนรวยมาเจอกับผู้หญิงในยามที่ผู้หญิงกำลังร่ำรวยมีฐานะอยู่ดีกินดีเหมือนกัน อย่าทะเลาะกันเชียวนะ โดนผู้หญิงขับไล่ไสหัวออกจากบ้านแน่ๆ คู่ไหนคู่นั้น เห็นมามากมายแล้ว เพราะเขาคิดอยู่ว่าเขามีความสุขความสบายอยู่ก่อนแล้ว ตัวคนเดียวเขาก็ยังอยู่ได้
 
บ้านที่ไข่นุ้ยกับอีนุ้ยอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ เป็นเรือนหอของไข่นุ้ยกับอีนุ้ย เรือนหอคือบ้านที่ชายหญิงอยู่กินด้วยกันเป็นอิสระในชีวิตสมรส เมื่อก่อนเป็นบ้านเลขที่ 6 หมู่ 4 ซึ่งอีนุ้ยได้ขนย้ายมาทั้งหลัง มาปรับปรุงให้สวยขึ้น ซึ่งตาของอีนุ้ยเป็นผู้พูดออกจากปากเลยว่าเป็นเรือนหอ ในวันที่ไข่นุ้ยไปพูดอีนุ้ย ตาได้เรียกไข่นุ้ยเข้าไปในบ้านหลังนี้ ไข่นุ้ยจึงพูดกับตาว่าจะให้แต่งงานกันต้องมีเรือนหอก่อนนะตา ตาจึงพูดขึ้นว่า หลังนี้แหละเรือนหอของเอ็งหละ หลังโน้นของแม่มัน หลังโน้นของอีหนูมัน แล้วตาจึงไปหยิบตำราดูฤกษ์วันแต่งงานมาให้ไข่นุ้ยอ่านพร้อมทั้งพูดว่า มาให้ตรงเวลานะ หมายความว่าตามีความเต็มใจให้ไข่นุ้ยกับอีนุ้ยแต่งงานกันแน่นอน
 
พิธีแต่งงานของไข่นุ้ยกับอีนุ้ยเป็นพิธีง่ายๆ นิมนต์พระสงฆ์มาทำพิธีบนเรือนหอหลังนี้แหละ ไม่ได้มีงานกินเลี้ยงในหอประชุม ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้มีโต๊ะฝรั่ง ไม่ได้เช่าห้องโถงราคาแพงๆ ไม่ได้มีเคกสูงๆหลายๆชั้นเหมือนคนอื่นๆในรุ่นราวคราวเดียวกัน ซึ่งเป็นสิ่งแสดงว่าชีวิตเบื้องต้นของไข่นุ้ยกับอีนุ้ยเป็นชีวิตเริ่มก่อร่างสร้างตัว
 
คนเกิดทีหลังไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจความยากลำบากของไข่นุ้ยกับอีนุ้ยในตอนแรกที่อยู่กินด้วยกัน