Sportief je meerdere erkennen in de winnaar is een eigenschap die bij iedereen hoog lijkt te staan aangeschreven. Niet bij mij dus. Als ik ergens een bloedhekel aan heb, dan is dat wel aan goede verliezers. Jammer maar helaas. Er kan er maar eentje winnen. Het mocht niet zo zijn. Een minuut na een wedstrijd alles kunnen relativeren, wat een laffe daad.
Wil je dan niet winnen of zo? Hallo Belgen, jullie hadden Brazili� kunnen vernederen en je plaatsen voor de kwartfinale van het WK. Met mogelijk meer stunts in het vooruitzicht en in dit toernooi zelfs kans op ik-weet-niet-wat allemaal. En sympathieke Ieren, hoe vaak zijn jullie nu al wel niet voortijdig met opgeheven hoofd vertrokken?
Niet dat de kans groot is dat Ierland of Belgi� ooit echt de Cup in ontvangst zal mogen nemen. Maar leg je daar van tevoren alsjeblieft niet bij neer en laat daar sowieso nooit iets van merken. Je doet de echte winnaars, die per definitie altijd slechte verliezers zijn, er ernstig mee tekort.
Geef mij maar een stel ge�rriteerde Mexicanen die zich in de slotfase laten gaan en proberen te raken wat er te raken valt. Ik geniet heimelijk van de treurige en dramatisch spelende Fernando Couto die zich onterecht benadeeld voelt en voortdurend reclameert. Ik durf het haast niet te zeggen maar ik heb zelfs een beetje begrip voor de verwerpelijke actie van Oscarwinnaar Rivaldo tegen Turkije, of voor zuurpruim Ad Melkert in debat met tegenwoordig wijlen Pim.
Schuldgevoel of schaamte slijt na een overwinning, het frustrerende gevoel van verlies wanneer je had kunnen en moeten winnen, blijft veel langer hangen. Ooit als kind wel eens een spelletje gespeeld met je moeder en terwijl je aan het winnen was gemerkt dat het haar niets uitmaakte? En wel eens je handen ten hemel kunnen heffen na een wedstrijd waarin je je tegenstander wel had willen aanvliegen? Nou dan! Kies voor het zijn van een slechte verliezer, alleen dan win je af en toe eens wat!
Bas Heijt op viplanet.nl