"...przy tworzeniu muzyki filmowej obecnie praktykuję się metodę wg której kompozytor i aranżer nie oglądają filmu zanim nie powstanie ostatecznie zmontowana wersja. Wtedy producent przekazuje film w ich ręce z zaleceniem by napisali wspaniała muzykę, przy minimalnych kosztach, w ciągu paru tygodni..."

W ten sposób David Selznick pisał do Katherine Brown latem 1937 roku tłumacząc czemu on właśnie unika pracowania w taki sposób. Ten problem był przyczyną jego konfrontacji z Maxem Steiner'em; Selznick chciał by kompozytor wcześniej zaznajomił się ze scenariuszem a Steiner wolał czekać by zobaczyć już ukończony film.

Max Steiner pracował dla Selznick International już wcześniej, w 1935 roku. Selznick uważał go za najlepszego kompozytora w jego dziedzinie. Jednak pózniej doszło do nieporozumień między producentem i kompozytorem i w 1937 roku Steiner podpisał długookresowy kontrakt z wytwórnią Warner Bros. 

Jednak kiedy w trakcie kręcenia GWTW Selznick zaczął myśleć o ścieżce dźwiękowej wiedział, że najlepszym do tej pracy był by Steiner. W marcu 1939 pisał do H. Ginsberga: "Myślę, że ten kto w końcu będzie robił muzykę powinien wiedzieć o tym już teraz, żeby mógł poświęcić chwile wolnego czasu na studiowanie muzyki z tamtego okresu i ogólne przygotowania...Moim pierwszym wyborem jest Max Steiner i jestem pewien, że Max dałby wszystko by to zrobić..."

Steiner został pożyczony z Warner Bros. W czasie gdy pracował nad GWTW, napisał także muzykę do filmów Warnerów: We Are Not Alone i Four Wives, oraz fragmenty do Intermezzo Selznicka.

Selznick zaplanował światową premierę GWTW na grudzień i obawiał się, że Steiner może się nie wyrobić w czasie. W listopadzie Max kilkakrotnie powiedział mu, że nie zdąży, ale David pisał do Jocka Whitney: "...Steiner jest znany z tego, że tak mówi, ale on dobrze pracuje pod presją i jestem skłonny zaryzykować i współpracować z nim do końca...". 
W tym samym czasie kompozytor i dyrygent, Franz Waxman pisał alternatywną muzykę, która byłaby użyta gdyby Steiner nie zdążył przed premierą. Poza tym, inny kompozytor, Herbert Stothart bardzo zabiegał o to, by pracować nad GWTW, a jednocześnie był drugim kandydatem według Selznicka. W listopadzie Selznick brał pod uwagę zamianę lub współpracę dwóch kompozytorów. Jednak pomysł zaangażowania Stotharta spalił na panewce po pierwsze dlatego, że MGM niechętnie zgadzała się na wypożyczenie go, a po drugie Stothart zaczął rozpowiadać jako to on poprawi to co napisał Steiner i to dotarło do Maxa, który był wściekły. (Selznick zauważył:"...gdybyś nie wiedział, muzycy tutaj są jeszcze bardziej zazdrośni o siebie nawzajem i są wśród nich dużo większe podziały na grupy, niż to ma miejsce wsród producentów, reżyserów, aktorów itd..."). 

Od tego momenty pisanie poszło z górki i partytura została nagrana w listopadzie i grudniu 1939 roku w United Artists Studios.
Hugo Friedhofer, jeden z najbliższych współpracowników Steiner wspominał: "To wszystko wyglądało dość koszmarnie, ponieważ byliśmy pod dużą presją. Zaczynaliśmy nagrywać dopiero po południu i nie przerywaliśmy aż do drugiej, czasami trzeciej w nocy...i to trwało kilka dobrych tygodni...".  

Hugo Friedhofer, Adolph Deutsch, and Heinz Roemheld skomponowali niektóre fragmenty partytury na podstawie materiału Steinera, min. ucieczkę z Atlanty.

Steiner skomponował 11 głównych motywów; dla głównych bohaterów: Scarlett, Rhett, Melania (motyw Melanii pochodzi z filmu RKO The Fountain, z 1934 roku), Ashley, Mammy, Gerald, Bella i Bonnie oraz dwa główne motywy miłosne. Jednak według Steinera najważniejszy był motyw Tary: "Mogłem wyczuć ten sentyment do Tary, to uczucie które prowadziło ojca Scarlett i było także jednym z jej najlepszych instynktów; ta miłość do ziemi gdzie się urodziła, miłość do życia przed jej własnym, które było tak mocno ugruntowane. To dlatego motyw Tary zaczyna i kończy film i przewija się przez całą partyturę". 

W partyturze występują dwa elementy skomponowane przez Franza Waxmana, "Modlitwa" i "Śmierć Karola" oraz skomponowane przez Williama Axta, "Zamknięte Drzwi". Były one własnościa Loew's Inc. a napisane zostały do wcześniejszych filmów MGM. Tak więc fragmenty Waxmana pochodzą z filmu His Brother's Wife (1936) a fragment Axta z filmu David Copperfield (1935).

W filmie występuje także fragment "Modlitwa w Rozpaczy" napisany przez Steinera, a wykorzystany we wcześniejszym filmie Selznicka Przygody Tomka Sawyera (1938).

W jednym ze swoich memorandów Selznick napisał: "...jestem zachwycony motywami Melanii, Mammy i Tary, ale Max'owi nie udał motyw Scarlett i motyw Rhetta..."

Ścieżka dźwiękowa zawiera niektóre melodie kompozytora Stephena Fostera: 
"Katie Belle"
"Under The Willow"
"Louisiana Belle"
"Dolly Day"
"Ring De Banjo"
"Massa's In De Cold, Cold Ground"
"Old folks at home" (Swanee River)
"My Old Kentucky Home"
"Camptown Races"

Patriotyczne pieśni, piosenki Połudia i melodie wojskowe które pojawiają się w filmie:
"Dixie"  (D. Emmet)
"Taps" (kompozytor nieznany)
"Marching Through Georgia" (H.C. Work)
"Battle Hymn Of The Republic" (nieznany)
"Yankee Doodle" (nieznany)
"Sweet and Low" (Jay Barnby)
"Cavaliers of Dixie" (nieznany)
"Maryland, My Maryland" (nieznany)
"Irish Washerwoman" (nieznany)
"Gary Owen" (nieznany)
"When Johnny comes marching home" (L. Lambert)
"When this cruel war is over" (H. Tucker)
"Bonnie Blue Flag" (nieznany)
"Hark, the Herald angels sing" ( F. Menderssohn)
"Tramp, tramp, tramp" (G.F.Root)
"Stars of the Summer Night" (I.B. Woodbury)
"Can Can" (Offenbach)
"Bridal Chorus" (R. Wagner)
"Deep River" (nieznany)
"For He's a Jolly Good Fellow" (nieznany)
"London Bridge is Falling Down" (nieznany)


Piosenka, która Scarlett śpiewa pewnego ranka w filmie ("Oh she wept with delight when he gave her smile and trembled with fear at his frown") nosi tytuł "Ben Bolt". 

Ścieżki dźwiękowe z filmów nie były dostępne na płytach aż do lat 40-tych, głównie dlatego, że ludzie ogólnie nie byli zainteresowani ich kupnem. Ale w grudniu 1939, Selznick napisał do Przewodniczącego Columbia Broadcasting System w sprawie możliwej sprzedaży muzyki z GWTW: "Wiem, że w normalnych warunkach wydawanie muzyki filmowej nie ma racji bytu, ale wszystko co jest związane z GWTW przyciąga tak niespotykaną uwagę, że to może być wyjątek. A poza tym, muzyka naprawdę jest piękna."

Różne wersje motywu Tary były dostępne w latach czterdziestych, ale ścieżka dźwiękowa z GWTW została po raz pierwszy wydana w roku 1954. Także w 1954, Mack Davis napisał słowa do tej melodii pt. "My Own True Love"