İbrahim KARAGÜL [email protected]

Pentagon merkezli yalanların ne kadarının ortaya çıktığını saymaktan yoruldum. En son CIA uçakları ve işkence merkezleriyle ilgili bilgiler deşifre oldu. Henüz tamamlanmış değil. Türkiye gibi, bir çok ülkenin gayri insani amaçları doğrultusunda CIA tarafından nasıl kirletildiğine dair önümüzdeki günlerde yeni bilgiler açıklanacak. Türkiye'de de sorgu merkezi olduğu ortaya çıkarsa şaşırmayın!

î Başa Şimdilerde Pentagon ve CIA'in taşeron şirketlerle ya da doğrudan nasıl gazeteci satın aldığına, onları nasıl kullandığına, bu amaç için yüz milyonlarca dolar kullanıldığına dair bilgiler ortalıkta dolaşıyor. Hiçbir şey gizli kalmıyor. Gizli kalacağını zannedenler, bu kirli operasyonlarda isimleri zikredilince ne yapacaklar acaba?

ABD, Iraklı gazetecilere para verip uydurma haber yazdırmış. Bu çok da heyecan uyandırıcı bir haber değil. Başka ne olabilirdi? İşgal altında bir ülke ve her şey ABD ordusunun, ABD/İngiliz/İsrail istihbaratının kontrolünde. İşgalle ilgili doğru haber veren birkaç kaynağı susturmak için neler yaptıklarını ben biliyorum. Buna rağmen, doğru haberler dünyaya ulaşabildi.

Heyecan verici olan, Türkiye gibi ülkelerde ne gibi projeler yürütüldüğüdür. ABD'den bu amaçla para alanlar Mısır'da bile tartışıldı. î Başa Ama medya operasyonunun en yoğun olduğu Türkiye'de hiç tartışılmadı. İşgali alkışlayanlar, işkence resimleri ortaya çıkınca susanlar, hala Irak'ta demokrasi savaşı verildiğini utanmadan yazmaya devam edenler, gerçekleri gizleyenler, şimdilerde İran ve Suriye'ye karşı kampanya yürütenler ardı ardına uygulanan yalan kampanyaları için harcanan yüz milyonlarca dolardan ne kadar pay aldı?

Siz onların vicdanlarıyla, doğru bilgilerle, sorumlulukla mı yazıp konuştuğunu zannediyorsunuz? İnsan nesline yönelik en ağır hakaret ve saldırıları bütün arsızlıklarıyla neden savunduklarını ya da kamufle ettiklerini sanıyorsunuz? Gerçekten böyle inandıkları için mi? Türkiye'de uygulanan medya operasyonlarının sayısı ve bu uğurda harcanan paralara rağmen başarısız oldular. Birkaç kişi, bütün bu oyunları bozdu ve kamuoyunu gerçeklerden haberdar etti. î Başa Türkiye kamuoyunda ABD'nin politikalarını onaylamayanların oranı yüzde seksenlere yükseldi. Milyonlarca dolar uçup gitti. Paraları ceplerine indirenler bu oranın yükselmesini engelleyemedikleri gibi, düşürmeyi de başaramadılar. Ama bazıları zengin oldu.

î Başa ABD şimdi yeni bir imaj operasyonu başlattı. Bu iş için 400 milyon dolarlık bütçe ayırdı. Stratejik Etki Ofisi, bugüne kadar boşuna para harcadı. Aynı yanlışta devam ediyorlar. Pentagon'un yeni psikolojik savaş projesinde görev alanlar, Türkiye ve bölge ülkelerinde ABD'yi sevdirecekler. İslam tehdidi, terör gibi konularda resmi tezleri destekleyip kamuoyunu etkileyecekler. ABD yanlısı haberler yayınlayacaklar, yazılar yazacaklar, özgürlük masalları anlatacaklar. Bunu yaparken de güya objektif görünecekler. Her zamanki gibi Lincoln Group benzeri taşeron örgütler kullanılacak.

Pentagon'un projesine paralel olarak ABD Dışişleri Bakanlığı da harekete geçti. Yeni İmaj sorumlusu Karen Hughes, Türkiye, Mısır ve S. Arabistan ziyaretlerinden hemen sonra programı hazırlamış. î Başa Edward R. Murrow Journalism Programı adı verilen proje çerçevesinde Türkiye dahil bölgeden 100 gazeteci Amerika'ya davet edildi. Güya gazetecilik prensipleri öğrenecek, projeyi yürüten şirket ve üniversiteleri ziyaret edecekler. Ülkelerine döndüklerinde demokrasinin gelişmesi, özgürlükler, ılımlılık, dünya barışı yazıları yazacaklar.

Bugüne kadar bunun gibi sayısız proje uygulandı. Ancak şunu göremediler; Türkiye kamuoyunu artık bu palavralarla, projelerle kandıramazsınız. Bu tür davetlerde eğittiğiniz kimselerin bu topraklara vereceği bir şey yok. Asıl onların imaj sorunları var. Yarın İran'a ve Suriye'ye yönelik olası bir müdahalede ne kadar etkili olacaklar. Hiç. î Başa Bu tür palavraların modası geçti artık. Herkesi aptal mı sanıyorsunuz?

	Mustafa KARAALİOĞLU [email protected]

CIA Başkanı'nın Türkiye ziyaretinden geriye kalanlar, gerçekte neler görüşüldüğünü gölgede bırakacak kadar önemli. Bir kez daha görüldü ki bizler için dünya ve bölge siyasetinde "PKK ile mücadele etmek"ten başka bir faktör söz konusu değil. Şartlanma böyle olduğu için, CIA Başkanı'nın Amerika'dan kalkıp buraya sadece bizlerin PKK konusunda sızlanmasını dinlemeye geldiğini varsayıyoruz. Doğal olarak, manşetlere taşınan cümleler de aynı mantığın ürünlerinden ibaret kaldı.

Konuştuğum bir (üst düzey!) güvenlikçi bu tesbiti doğruluyor ve "yazılanların tümü yalan" dedikten sonra kısa bir özet yapıyor:

"Amerika artık, Türkiye'nin ısrarla üzerinde durduğu 'terörün dini ve milliyeti olmaz' prensibini benimsiyor. Bizim yaklaşımlarımızın sonuç aldığını görüyor ve işbirliğini derinleştirmek istiyor."

Yani, Avrupa ve ABD'nin hep şikayet edilen "çifte standart"ının aşılması için kritik bir aşama…

Peki, nasıl bir işbirliği?

"Önce sizin isteklerinize yoğunlaşalım, sonra bizim taleplerimizi masaya yatıralım.."

Bizim isteklerimiz,"PKK'nın sınır ötesi üslenmeleri, yayınlarının önlenmesi ve örgüt adına sivil toplum faaliyeti yürüten kuruluşların alanının daraltılması…" şeklinde tanımlanabilir.

Şu halde, günlerdir yazılan "PKK'lıların toplanıp teslim edilmesi veya askeri harekatla silinmesi" iddiaları ne kadar gerçekçi?

"Apo'yu yakalayıp bize teslim erden bir ülkeden, onun tırnağı bile olamayacak adamları istemek anlamsız. Böyle bir talep yok…"

Dahası muhatabıma göre, "Türkiye ile ABD arasında 2002'de başlatılan teröre karşı mücadele işbirliğini "PKK ile mücadele'ye indirgemek basitlik olur."

CIA Başkanı'nın ziyaretine yönelik yorumlardaki asıl sorun, pozisyonu ne olursa olsun her Amerikalı yetkiliyle muhatap olunduğunda, PKK'yla mücadele talepkarlığının kamuoyuna dayatılan bir milli politika haline gelmesidir.

Bir kez daha görünüyor ki medya dahil kamuoyuna önderlik eden unsurlar, Türkiye'nin karşı karşıya bulunduğu sorunu kavramamakta direnmektedirler. Sorunu var eden ve büyüten mantıkla, bilerek veya bilmeyerek şimdi aynı soruna devamlılık gücü aktarılmaktadır.

Türkiye'nin gerçekten temel sorunlarından birisi PKK terörüdür ve tek çözüm yeri de yine Türkiye'dir. Ama PKK sorunun başlangıcı ve bitişi değildir. Dolayısıyla da bir başka ülkenin; ABD'nin veya Kuzey Irak'taki Kürdistan hükümetinin veya uluslar arası ortaklıkların bu sorunu çözebileceği zannı hayaldir. Ayrıca, sorunu sadece PKK ile sınırlı gören anlayışın, PKK ile mücadele etmek demenin ne demek olduğunu da unutmamasında fayda vardır. 30 bin ölüm, milyarlarca Dolar kaynak kaybı... Ve muhtemelen yeni birtakım başka komplikasyonlar. Ortada, PKK ile yeniden göğüs göğüse savaş kararını kim verecekse bir kez daha düşünmesi gerektiren bir tablo var. Çatışmanın bu örgütü büyütüp dirileştireceği, Türkiye'ye ise kayıplar getireceği yeni bir sürece girmekten söz ediyoruz.

Maharet, çatışmadan, yani PKK'nın ve doğal olarak PKK üzerinden Türkiye'nin alanını daraltmak isteyen güçlerin hesabını bozabilmek, sorunu kansız çözebilmektedir. Ne kadar az harici unsur işin içine katılırsa da o kadar iyidir.

Son dönemde hem hükümet, hem güvenlik bürokrasisi, hem de paralelindeki unsurların yapmaya çalıştığı şey de esasında bu "kansız" çözümü deneme girişimleridir. Aynı unsurlar, pekala güvenlikçi modelleri devreye koyma imkanına da sahiptirler. Hatta, böylesi, yani, "vurup kurtulmak" özellikle hükümet açısından kısa vadede daha popüler ve avantajlı bir yöntem olarak da görülebilir. Sonuçta gerçekten kurtulma sağlanamayacak olsa da!..

Ama sorunu gerçekten çözebilmek için eski tecrübeden yararlanmak şarttır. Yani, PKK ile bölge arasındaki duygusallık ve çıkar bağını koparmak lazımdır. Kimlikleri reddederek, farkları inkar ederek, sorunları yanlış kriterlerle kıyaslama yoluyla küçülterek bunu yapmak da bu mümkün değildir.

Böyle devam edilirse, sonuçta, elde Amerika'dan gelen her yetkiliye bir umutla ricadan başka bir enstrüman kalmayacaktır.

	Yusuf KAPLAN [email protected]

î Başa Lozan Antlaşması dolayısıyla, hep o bildik içi boş, hayali nutuklar atılır her zaman: Lozan, "Türkiye'nin bağımsızlık ve çağdaşlaşma mücadelesinde bir dönüm noktasıdır" denilir.

Gerçekten öyle mi, acaba? "Hangi bağımsızlık" ve "hangi çağdaşlaşma mücadelesi" bu?

î Başa Oysa asıl mesele şu: Lozan'la birlikte biz, Batılılara, "tamam; bu toprağı işgal etmenize razı değiliz. Ama bizim küresel bir güç olmamızı sağlayan Osmanlı'yla ve İslâm'la bağlantıları kesinkes koparmayı; Türkiye'yi laikleştirerek, Batı'ya bağımlı hâle getirmeyi ve İslâm'a dayalı iddialarımızdan vazgeçmeyi taahhüt ediyoruz" dedik. Batılılara böyle bir söz verdik.

Şimdi bunun bedelini çok ağır bir şekilde ödüyoruz: Çıkarperestlik, yolsuzluk, köşe dönmecilik, etnik bölünme tehlikesi, kültürel çözülme, uyuşturucu ve cinsel sapkınlıkların liselere kadar girmesi; ruhsuz, iddiasız, heyecansız, ufuksuz, bir genç kuşağın müptelâsı olduğu seküler-popüler Batı kültürü tarafından esir ve teslim alınması. Daha ne olsun! Bir milletin çöküşü değil de nedir bu?

Peki bunun, "Türkiye'nin bağımsızlaşması"yla ve "çağdaşlaşması"yla ne alası var?

Lozan, Türkiye'nin resmen Osmanlı'dan ve dolayısıyla İslam kültüründen bağımsızlaşması, kopması ve Batı'ya bağımlı hale gelmesinin bir başka adıdır.

Evet, "bağımsızlaşma" ve "çağdaşlaşma" bunun neresinde?

Tanzimat'la birlikte başlayan süreç, bir savunma psikolojisi'nin ürünüydü ve Osmanlı, İslam'la ilişkilerini koparmaksızın, problemleştirmeksizin onurunu, statüsünü, gücünü korumak amacıyla bir silkinme hamlesi başlatmıştı. Tanzimat'ın silkinme hamlesi, sorunu tam olarak tanımlayamadığı için başarısızlıkla sonuçlandı. Sorun, İslam'ın dinamiklerinin, anlam haritalarının ve kodlarının yenilenmesi, yeniden icat edilmesi sorunuydu. Tanzimat elitleri ve aydınları bu sorunu farkedemedikleri ve ona göre hareket edemedikleri için Tanzimat'ın hamlesi, ülkenin, kendi iddialarından vazgeçerek Batı'ya "teslim olması"yla sonuçlandı. İşte Lozan, bu teslimiyet'in, dolayısıyla yenilgi'nin resmen tescil edilmesidir.

Düşünsenize, bir Kurtuluş Savaşı veriyoruz, "yedi düvel"i (Batılı sömürgecileri) müslümanlığın verdiği dinamizm, ruh ve haysiyet'le ülkeden kovuyoruz; ondan sonra da bu galibiyetin ardından Türkiye'yi her bakımdan Batı'ya bağımlı hale getiriyor, Batılı yörüngeye kilitliyoruz! Gelin de çözün bu puzzle'ı ("bilmece"yi)!

O zamana kadar Osmanlı'yı dünyanın gelmiş geçmiş en büyük medeniyetlerinden biri haline getiren İslam'ın sunduğu tüm iddiaları, yeni bir ruhla ve dinamizmle yeniden bir imkan, bir dinamik, bir güç haline getirebilmenin yollarını araştırmak yerine, tüm iddialarımızdan vazgeçiyoruz. Söyleyeceğimiz, bağlanacağımız, bize ait hiçbir Söz, hiçbir İddia bırakmıyoruz; her bakımdan başkalarına bağımlı hale geliyoruz.

Gördüğünüz gibi Lozan, bizim için bir terminatör işlevi görmüştür: Bizim iddialarımızı bitiren, bizi, başkalarının iddialarına ve projelerine bağımlı hale getiren bir terminatör.

Söyleyeceğimiz, bağlanacağımız bir şey bırakmamışsak, o halde bir şey söylememizi mümkün kılacak bir iddiamızın varolabildiğini nasıl ve neye dayanarak söyleyebiliriz ki? Dayanacağımız, kendi başımıza ayakta durabilmemizi mümkün kılacak asıl dayanaklarımızın ayaklarımızın altından çekilip alınmasına göz yumuyoruz, sonra da kalkıp bağımsızlaştığımızdan filan sözediyoruz? Bu nasıl bir iştir; anlayabilen varsa beri gelsin!

	İbrahim KARAGÜL [email protected]

FBI Başkanı'nın ziyaretinin hemen ardından Ankara'ya gelen CIA Başkanı Porter Goss'un gündemi sır gibi saklanıyor. Irak'taki direniş, PKK ve terörle mücadele gibi genel başlıkların ötesinde ziyaretle ilgili her hangi bir detay kamuoyunun bilgisine ulaşmış değil. Hep gizli kalacak da değil. Çok yakında, bu görüşmelerin detayları da ortaya dökülecek.

11 Eylül'den sonra bir çok ülkede olduğu gibi Ankara'da da büro açan ABD iç güvenliğinden sorumlu FBI'ın Başkanı Robert Muller'in, Ankara'dan önce Kuzey Irak'ta olması, CIA Başkanı'nın gündeminde de Irak olduğuna dair karine teşkil ediyor.

î Başa Ancak bazılarının iddia ettiği gibi PKK'ya karşı operasyon ihtimali hiç de gerçekçi değil. ABD, PKK'nın tasfiye edilmesine yönelik süreç başlatamaz, başlatmaz.

Çünkü Kürt meselesinin bölgesel çözümünü PKK ile birlikte düşünüyor ve bu doğrultuda bir çözüm planı için ikna süreci yürütüyor. Türkiye'nin son dönemde Barzani ve Talabani ile görüşmeleriyle ortaya çıkan yeni süreçle CIA Başkanı'nın ziyareti arasında doğrudan bağlantı olduğu da ortada. Türkiye-ABD ve Kürt temsilciler arasındaki trafikte operasyon ya da askeri seçenek yer almıyor. Trafik; Türkiye'nin hem Irak'taki güvenlik sorununa katılım hem de Kürt meselesine bakışında köklü dönüşümü içeriyor.

î Başa İkinci konu Suriye. ABD ve müttefiklerinin Şam yönetimini dağıtma, ülkeyi kontrol altına almaya yönelik kampanyası, Refik Hariri suikastiyle bir noktaya getirildi. Ancak Hariri soruşturmasına yönelik BM raporunun dayandığı dayanakların sahte çıkması, Hariri kozunu zayıflattı. Tam bu sırada Lübnan'da Suriye karşıtı bir milletvekili daha öldürüldü. Suriye'yi köşeye sıkıştırmanın öncelikli hedefi Irak'ta işbirliğine zorlamaktı. Bu konuda Şam ile ABD, İngiltere ve Fransa arasında işbirliği süreci başladığına dair iddialar var.

Suriye'nin Irak'ta tam bir işbirliğine gideceği, ABD'nin operasyonlar kapsamında Suriye topraklarına 20 kilometre girebileceği belirtiliyor. İddia, ABD'nin Türkiye ve İran'la Irak'ta birlikte çalışma hevesliliği, buna bağlı olarak İran-Türkiye ve Türkiye-Iraklı gruplar arasında görüşmelerin arttığı bir dönemde ortaya atıldı. Bölge ülkelerini Irak'ta ABD'nin yanına çekmeye yönelik süreci yönetenlerle Hariri ile başlayan Lübnan'daki suikastleri yönetenlerin farklı yollar izlediği de böylece ortaya çıkıyor.

Goss'un gündemindeki bir diğer konunun CIA uçakları olduğu belirtiliyor. İşkence uçuşları ve gizli cezaevleri konusunu ABD'de ve Avrupa'da gündeme taşıyanlar, nisbi bir başarı elde etti. Ancak Condoleezza Rice'ın ziyaretiyle Avrupa dosyayı kapattı. Cuma günü, bunu yapmak zorunda olduklarını çünkü bu suçların altında imzaları olduğunu yazmıştım. Dün, bir ABD gazetesi, ABD ile AB üyeleri arasında 22 Ocak 2003'te Atina'da anlaşma yapıldığını yazdı.

Anlaşma, terörle mücadelede işbirliği için yapıldı. ABD'nin bir çok ülkeyle böyle anlaşmaları var. Türkiye ile yok mu? Buna rağmen Almanya eski İçişleri Bakanı Otto Shilly ve şimdiki Dışişleri Bakanı yoğun baskı altında. Bir çok ülke yöneticisi, olayı örtbas etmek, kendilerini kurtarmak için yol arıyor, itiraflarda bulunuyor. Türkiye sadece yalanlamakla meşgul. Oysa bilgiler bir çoklarının elinde dolaşıyor ve bir gün açıklanacak.

31 mart 2002'de Spar 2 uçuş plakalı Learjet uçağının İzlanda (Keflavik)-Fransa (Brest-Guipavas)-İtalya (Roma)dan hareketle İstanbul'a gelmesi gibi, kaç uçağın daha Türkiye'ye geldiği, Güney'deki bazı ülkelerden Türkiye'ye uçuş yapılıp yapılmadığı merak konusu.

Yemen'den alınıp üç, üç buçuk saatlik uçuştan sonra Arapça bilmeyen, kötü bir İngilizce konuşan, Avrupalı ya da Afgan olmayan kişiler tarafından sorgulananlar konuşuyor. Bu kişiler nerede sorgulandı? Türkiye'de mi?

CIA Başkanı bu bilgileri sansürlemek için mi geldi? Ya da daha fazla işbirliği için mi?