ANA SAYFA

GÜNCEL İNDEKS

 

 


- İnsanlık için Newton daha önemli - hürriyet - 24 Kasım 2005
  ~ İngiltere'de yapılan bir araştırmaya katılanların çoğunluğu, 17. yüzyılın İngiliz fizikçisi İsaac Newton'ın insanlık ve bilim için, Alman Albert Einstein'dan daha önemli olduğu görüşünü ileri sürdü.
  ~ Bilim adamlarının tamamı, 1642-1727 yıllarında yaşayan yerçekimi yasasının mucidi İsaac Newton'ın insanlığı boş inanç ve batıl itikatlardan kurtardığını, ayrıca dogmalardan modern bilime geçmesini sağladığını savundular.
  ~ Yahudi kökenli Alman Albert Einstein'ı savunanlar ise 1879-1955 yıllarında yaşayan bilim adamının görelilik teorisinin, evrenin oluşumu, karadelikler ve paralel evrenler konusundaki teorilere yol açtığını belirttiler.

- Mumcu milli futbolculara sahip çıktı - internethaber
  ~ Türkiye-İsviçre karşılaşmasının ardından gündeme oturan milli futbolculara bir destek de ANAVATAN Lideri Mumcu'dan geldi.
  ~ FİFA Başkanı, başında İsviçre bayrağı taşıyan şapkasıyla çıkıp, olayların üzerinden 5-6 saat geçmeden, bir ülkeyi top yekun mahkum eden yargılarda bulunuyor, ama bundan daha kaygı verici olanı, daha acıklı olanı, Türkiye’de bir takım kimselerin bunu itiraz etmek yerine, bu çifte standartlılığa, bu haksızlığa, bu adaletsizliğe itiraz etmek yerine dönüp suçlu aramaya, suçu kabullenmeye ve kurban edilecek bir günah keçisi bulmaya çalışmalarıdır.
  ~ Bu güne kadar spor federasyonları hakkında ne yaptığına, ne katkı sağladığına tanık olamadığımız hükümet yetkilileri bu tartışmaların arkasından federasyonları istifaya davet ediyorlar. Eğer Malatya Çocuk Yuvası’nda ortaya çıkan kepazelikten sonra da aynı duyarlılık gösterilmiş olsaydı buna bir anlam vermek mümkündü. Ya da sözgelimi hızlandırılmış tren faciasından sonra yani insanlarımız hayatlarını kaybettikten sonra aynı duyarlılığı göstermiş olsalardı buna da saygı göstermek mümkündü. Ama “Türkiye’nin imajını kimse bozamaz” diyen bir süslü cümlenin arkasından birilerini günah keçisi ilan etmeye hiç kimsenin hakkı yoktur. Milletler biraz da hatalarının arkasında durarak millet olurlar.
  ~ O ülkenin aydınları, hemen, siyasi, askeri pek çok meselede örneklerini gösterdikleri gibi taraf değiştirmeye meyletmemelidirler. Gerçekten kaygı verici, gerçekten üzüntü verici bir durumla karşı karşıyayız. Kendi insanımıza karşı insafsızlığımız, kendi insanımıza karşı acımasızlığımız. İsviçre’de müsabaka oynanırken her şey çok mu fairplay’e uygundu? Orada bir itiş kakış yaşanmadıysa başka hiçbir şey mi olmadı. Bırakın bir ülkeyi temsil eden milli takımın aşağılanmasını, horlanmasını, basınıyla, spor sözcüsüyle, sporcusuyla orada bulunan herkes, rakiplerimiz, bir millet olarak bizi aşağılamaya yeltendiler. Horladılar, hakaret ettiler. Olanca kötü sözü söylediler.

- Türkiye neresi, Gambia neresi? - milliyet gazetesi - 23 Kasım 2005 
  ~ Gambia'nın ötesi beresi Türk simgeleriyle doluydu. Önce jandarma eğitim merkezinin, sonra kalkınma bankasının şokunu atlatamamışken, yol kenarında parlak kırmızı ve sarı renklere boyalı, derme çatma bir dükkan çıktı karşıma. Düpedüz bir bakkaldı bu ve doğru tahmin ettiniz: Üzerinde kocaman bir 'Galatasaray' yazısı vardı!

- Biz Kimiz? -
  ~ "Bu dağların ardında uçsuz bucaksız topraklar var, bize miras ocaklar var.

- Enver Paşa: Son ana kadar İttihad-i İslam - Yeni şafak teşkilatı mahsusa 
  ~ Enver Paşa 1918'de Teşkilat'ı Mahsusa'nın resmen tasfiye edilmesini istedi. Bunun yerine Umum Alemi İslam İhtilal Teşkilatı'nı kurdu. İhtilal Teşkilatı İngiliz ve Fransız sömürgeciliğine karşı pekçok milli örgütü de çatısı altında topladı. Enver Paşa'nın ölümüyle örgüt dağıldı

- ATLANI ÜSÜNDEN - birleşik kafkasya sayı: 24 - Yıl: 6, ekim-kasım-aralık 2000
  ~ Cazlık elde, Dottaylanı Geriy'den usta cok edi atha carav etivde, ol karağan at ozmay koymavçan edi. Öçle salınıp, çars başlanırğa köp kalmağan közüvde Geriy bıla birge öçeşedile, bizni atıbız ozarıkdı dep. Geriyni atı da cokdu, Kanşavbiyni atı mında, Calpakda, kesi va elde. Geriy, unutalmayma ol kart adam, belinde da tayağı bıla elge enip ketdi, Kanşavbiyden atın tilerge. Aytmay çapdırsa da Geriyge kim ne aytırık edi, dağıda kaydam, adam birbirine tıngılağan, uyalğan etedi, ketedi.
  ~ Erkinlik alıp keldi da, atha carav etip tepredi. Eki caşnı, tayaknı bazman etip, mindirip cengilin sayladı. Ranbaşı degen sırtda bollukdu çars. Çapdıla da, Geriy carav etgen at bir kıçırımğa allıbızdağı sırtda tas bolup ketdi. Atnı üsündegi, Çomalanı Nogay dep bir çaşdı. Geriyni katını harip, arı-beri çaba edi, erine açıvlanıp, kabırğadan taş töngeregença barğan atda birevnü caşına bir cuk bolup kaladı, dep. Alay a, bir zat da bolmay, ol öç aldı.

- Türkiye, nükleer güç mü oluyor? - ibrahim karagül - 22 kasım 2005 

- Tezime kulak verin artık - taha kıvanç - 22 Kasım 2005 

- Yalçın KÜÇÜK: 'Türkiye'de İslam Yahudileşti' - 22 Kasım 2005
  ~ Yeni kitaplarımda görülecek,
  ~ Tayyip Bey ile
  ~ Ne ekliyorum,
  ~ Londra'da "ünlü" modacı Rifat Özbek, ailesinin mallarını satıyormuş ve ailesinde üç

- 1ISRAEL A. SHAMIR / Ey Osmanlı Geri Gel! - yarın dergisi - eylül 2005 

- Unomastica Alla Turca: Hazarların ve Tengerelilerin Yazılmamış Tarihi -
  ~ Hakan Eldem, yeni romanı “Unomastica Alla Turca”da işte bu “çok satar” teorinin parodisini yapmış. Ve beklenileceği gibi, roman kahramanlarını canlandırırken söz konusu teoriyi hasımlarının kabalacılığına taş çıkartacak bir hünerle icra eden en parlak iki teorisyenden,

- Asker de ulemaya sormuş - internethaber
  ~ Hamdi Kasaboğlu'nun başkanlığındaki kurul 10 üyeden oluşuyordu:
  ~ Recep Akakuş, İbrahim Atay, Dr. Ali Arslan Aydın, Dr. Ahmet Baltacı, Hasan Ege, Kemal Güran, Yakup İskender, Mehmed Kaymakçı, İrfan Yücel...
  ~ 1. Cenab-ı Hak, kadınların başörtülerini, saçlarını, başlarını, kulaklarını, boyun ve gerdanlarını örtecek şekilde yakalarının üzerine salmasını emretmiştir.
  ~ 2. Anayasa'da din ve vicdan hürriyeti güvenceye alınmıştır.
  ~ 4. Kadının örtünmesi İslamın hükmü, milletimizin de örfüdür. Tesettürün kanunla sınırlandırılması Anayasa'ya aykırıdır.
  ~ 5. Birini örtünmeye zorlamak nasıl kişi hak ve hürriyetiyle bağdaşmazsa örtünmeyi engellemek de hak ve hürriyete müdahaledir.

- Suriye sınırında petrol bulduk - internethaber
  ~ Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı yılan hikayesine dönen "Türkiye'de petrol var mı yok mu" tartışmasına son noktayı koydu. Suriye sınırında petrol denizi bulduk...

- Beş adam Rusları dehşete düşürdü - yenişafak - 22 Kasım 2005 

- ERDOĞAN'IN KİLİSE ZİYARETİ SÜPRİZİ... - haber vitrini 
  ~ Erdoğan ve beraberinde bulunan İçişleri Bakanı Abdulkadir Aksu ve Adalet Bakanı Cemil Çiçek'i taşıyan Emniyet Genel Müdürlüğü'ne ait Skorsky tipi helikopter, beklenmedik bir şekilde Hakkari'den Van'a gelirken Van Gölü üzerindeki Akdamar Adası'na indi. Görevli bekçinin dışında hiçbir yetkilinin bulunmadığı adaya konan helikopterden inen Erdoğan ve beraberindeki bakanlar, bir süre önce restorasyon çalışmaları başlatılan tarihi Ermeni Kilisesi'nde incelemelerde bulundu.

- EMANET AŞK MEKTUBU - seviyorum.com - 21 kasım 2005
  ~ Ölüm açıktan kol geziyordu siperlerin arasında. Her saniye bir askeri daha alıyordu, kör bir kurşunu bahane ederek. Ölümün farkına bile varmıyordu çoğu zaman zafere inanmış askerler. Düşman bombaları, mermileri, şarapnel parçaları, tüm nefretini kusuyordu Çanakkale sırtlarına.

- Vakit ile Milliyet birbirine girdi - gazeteciler com
  ~ Milliyet ile Vakit gazetesi Çanakkale geçilmez adlı çizgi film nedeniyle kapıştı. Çanakkale zaferinin anlatıldığı çizgi filmde huraferelerin yer aldığını iddia etmesi Vakit'i çileden çıkardı. Gazete ise 2001 yılında Milliyet'in okurlarına verdiği "Emmanuella" adlı CD filmi gündeme getirdi.
  ~ Türkiye-İsviçre milli maçında çıkan olayları 'Türkiye suçlu' dercesine çarpıtmış ve bu görüntüleri internet sitesine de koyarak FİFA'nın eline koz vermişti.

- Hz. Hamza'nın yaşı ve çocukları - mustafa ağırman - vakit - 21 kasım 2005 
 
 
 


î Başa
İnsanlık için Newton daha önemli - hürriyet - 24 Kasım 2005

A.A

î Başa İngiltere'de yapılan bir araştırmaya katılanların çoğunluğu, 17. yüzyılın İngiliz fizikçisi İsaac Newton'ın insanlık ve bilim için, Alman Albert Einstein'dan daha önemli olduğu görüşünü ileri sürdü.

İngiliz Bilimler Akademisi'nce yapılan ve 345 İngiliz bilim adamı ile 1300'den fazla vatandaşın katıldığı sondajda, katılımcılardan, Einstein veya Newton'dan hangisinin bilim ve insanlığa daha çok katkı yaptıkları yaşadıkları dönem de gözönüne alınarak yanıtlamaları istendi.

î Başa Bilim adamlarının tamamı, 1642-1727 yıllarında yaşayan yerçekimi yasasının mucidi İsaac Newton'ın insanlığı boş inanç ve batıl itikatlardan kurtardığını, ayrıca dogmalardan modern bilime geçmesini sağladığını savundular.

î Başa Yahudi kökenli Alman Albert Einstein'ı savunanlar ise 1879-1955 yıllarında yaşayan bilim adamının görelilik teorisinin, evrenin oluşumu, karadelikler ve paralel evrenler konusundaki teorilere yol açtığını belirttiler.
Einstein, matematik planda, atomların varlığını ve ışığın foton adı verilen partiküllerden oluştuğunu ispatlayarak, nükleer ve güneş enerjisinden faydalanmaya ve geliştirmeye olanak sağlamıştı.
 
 


î Başa
Mumcu milli futbolculara sahip çıktı - internethaber
24 Kasım 2005 11:12  
î Başa Türkiye-İsviçre karşılaşmasının ardından gündeme oturan milli futbolculara bir destek de ANAVATAN Lideri Mumcu'dan geldi.

     Anavatan Partisi Genel Başkanı Erkan Mumcu TBMM’de yaptığı Grup Konuşması’nda Türk Mili Takımı Futbolcularına sahip çıktı.
     
     Mumcu yaptığı açıklamada şu görüşlere yer verdi:
     
     Ne yazık ki kötü bir hafta geçirdik. Türkiye olarak üzücü olaylar yaşadık. Kaygı verici tutumlara, yorumlara ve olaylara ne yazık ki tanık olduk. Türkiye geçen haftayı futbol konuşarak ve komplo teorileri konuşarak geçirdi. Bir futbol müsabakasının etrafında yapılan, yürütülen tartışmaların aslında hangi psikolojiye, hangi sosyal algıya, hangi görüş ve davranış biçimine işaret ettiğinin altını çizmek istiyorum. Çünkü gerçekten dikkat çekici, çarpıcı biçimde bu ülkenin, bu milletin iki yüzyıldır yaşamakta olduğu sorunlara özellikle sosyal bilinç altına işaret eden bilhassa bu ülkenin aydınlarının, elitlerinin dünya karşısında ve kendi milleti karşısındaki tutumuna işaret eden örnek bir vaka yaşadık. Sözünü ettiğim şey Türkiye İsviçre maçı ve bu maçta cereyan eden olayların arkasından yapılan yorumlar.
     
     Hiç şüphesiz spor müsabakalarında kaybetmek de vardır, kazanmak da vardır. Müsabakaya çıkarken kaybetmeyi de kazanmayı da göze alarak çıkarsınız. Ancak bir spor müsabakasının arkasından, spor müsabakası içinde olağan kabul edilebilecek gerginlikleri başka bir tartışmanın konusu yapmak gerçekten kaygı verici. Ve ortaya çıkan gerçek şu: Vurun abalıya, vurun abalıya. Bir ülkenin spor müsabakasında yaptığı, müsabaka sonrasında ortaya çıkan küçük çaplı olaylar üzerinden î Başa FİFA Başkanı, başında İsviçre bayrağı taşıyan şapkasıyla çıkıp, olayların üzerinden 5-6 saat geçmeden, bir ülkeyi top yekun mahkum eden yargılarda bulunuyor, ama bundan daha kaygı verici olanı, daha acıklı olanı, Türkiye’de bir takım kimselerin bunu itiraz etmek yerine, bu çifte standartlılığa, bu haksızlığa, bu adaletsizliğe itiraz etmek yerine dönüp suçlu aramaya, suçu kabullenmeye ve kurban edilecek bir günah keçisi bulmaya çalışmalarıdır.
Türkiye bu psikolojiden derhal uzaklaşmalıdır. î Başa Bu güne kadar spor federasyonları hakkında ne yaptığına, ne katkı sağladığına tanık olamadığımız hükümet yetkilileri bu tartışmaların arkasından federasyonları istifaya davet ediyorlar. Eğer Malatya Çocuk Yuvası’nda ortaya çıkan kepazelikten sonra da aynı duyarlılık gösterilmiş olsaydı buna bir anlam vermek mümkündü. Ya da sözgelimi hızlandırılmış tren faciasından sonra yani insanlarımız hayatlarını kaybettikten sonra aynı duyarlılığı göstermiş olsalardı buna da saygı göstermek mümkündü. Ama “Türkiye’nin imajını kimse bozamaz” diyen bir süslü cümlenin arkasından birilerini günah keçisi ilan etmeye hiç kimsenin hakkı yoktur. Milletler biraz da hatalarının arkasında durarak millet olurlar.
Bu hatayı inkar etmek biçiminde bir tutum değil. Ama hatasını hata olarak kabul edip, ana hatasının da arkasında durmayı bilebilmelidir bir millet. î Başa O ülkenin aydınları, hemen, siyasi, askeri pek çok meselede örneklerini gösterdikleri gibi taraf değiştirmeye meyletmemelidirler. Gerçekten kaygı verici, gerçekten üzüntü verici bir durumla karşı karşıyayız. Kendi insanımıza karşı insafsızlığımız, kendi insanımıza karşı acımasızlığımız. İsviçre’de müsabaka oynanırken her şey çok mu fairplay’e uygundu? Orada bir itiş kakış yaşanmadıysa başka hiçbir şey mi olmadı. Bırakın bir ülkeyi temsil eden milli takımın aşağılanmasını, horlanmasını, basınıyla, spor sözcüsüyle, sporcusuyla orada bulunan herkes, rakiplerimiz, bir millet olarak bizi aşağılamaya yeltendiler. Horladılar, hakaret ettiler. Olanca kötü sözü söylediler.
Tabi ki bizim kültürümüz, tabii ki bizim
     
     Uygarlığımız kötülüğe bile iyilikle mukabele etmeyi bize telkin ediyor. Bize yakışan odur, evet. Ama ne oldu? Yani, bir spor müsabakasının arkasından ufak çaplı bir itiş kakış yaşadı diye, top yekun bir millet olarak özür dilememizi gerektiren, bir millet olarak “Bizden adam olmaz” psikolojisine gark olmamızı gerektiren ne oldu: Ne gerek vardı? Ama bu olayın açığa çıkardığı bu tutum, bu psikoloji mutlaka üstünde durmamız gereken bir şeydir. Kendi insanımızı bize yönelen gazaba, o gazabı yatıştırmak için kurban olarak sunmaktan vazgeçmemiz gerekiyor. Biraz insanlarımıza sahip çıkmamız gerekiyor. Biraz kendi içimizden de mücadele veren, başarı öyküsü yaratan insanların arkasında durmayı bilmemiz gerekiyor. Bu herhangi bir spor meselesi değil. Bu ulus olma bilincinin tezahür etme biçimlerinden bir tanesidir. Onun için burada yapmaya çalıştığım şey bir spor müsabakasını tartışmak değil. Ama genel olarak katıldığımız ve ne yazık ki sonradan siyasetin de katıldığı bir yanlış tutumu teşhir etmektir. Bunu yapmayalım.
     
     Hakkımıza sahip çıkmayı bilelim, hakkımızın arkasında durmayı bilelim. Ulusal onurumuzun, milli gururumuzun arkasında durmayı bilelim. Çünkü milletleri millet yapan şey, hiç şüphesiz ortak tarihleri, ortak değerleri, ortak ülküleridir. Milli takımlar bir ülkenin kendine olan güvenini ifade eder. Spordan ibaret değildir mesele. Ülkenin milli benliğini temsil eder. Bu vesile ile o maçta mili forma altında mücadele eden, canını dişine takan delikanlılarımızın hepsini kutluyorum. Hepsine çok çok teşekkür ediyorum. Aslan gibi mücadele ettiler, söyle hata yapmışlar, şöyle hata yapmışlar. Şu ya da bu hatalarını sürekli teşhir etmenin, ağır çekime alıp sürekli göstermenin, sürekli yanlışları yüzlerine vurmanın ve bütün bir kaybın aslında yüzyıllar süren, yüzyılların biriktirdiği bir geri kalmışlık psikolojisinin sorumlusu ilan etmeye hakkımız yok. Aksi halde bu ülkeyi temsil edecek hiç kimseyi bulamayız. Bu ülkeyi temsil eden insanların arkasında durmayı bilmemiz lazım.
 


î Başa
Türkiye neresi, Gambia neresi? - milliyet gazetesi - 23 Kasım 2005 

      Jean-Michel Duffrene/ BBC Fransızca Yayınlar Bölümü

Bir ülkeden vize almaya çalışmak ne çilelidir, ne zordur, hepimiz biliriz. Vize işlemlerini kolaylaştırmış pek fazla ülke de yok dünyada.
      Ben de geçenlerde, Afrika kıtasının en küçük ülkelerinden Gambia'ya gönderilmiştim görevle. O kadar küçük o kadar küçük ki, tüm ülkede yalnızca tek bir trafik ışığı var!
      Ama istediği kadar küçük ya da büyük olsun, Afrika ülkesi olsun olmasın, trafiği düzenli olsun olmasın, Gambia'dan vize almak başlı başına bir serüvendi.
      Her yolu denedim, başvuru formlarını doldurdum, Gambia Başkonsolosluğunu aradım, yeni fotoğraf çektirdim, sayfa sayfa resmi görev yazıları hazırlattım ama istedikleri şeyler bir türlü bitmiyordu. Yoksa Fransız vatandaşlarından mı hoşlanmıyorlardı? Bir Fransız’a vize verme işini niye bunca yokuşa sürüyorlardı? Bürokratik engeller, aşılmaz görünüyordu.
      Bu gibi durumlarda, gazeteci olmak da pek avantajlı bir durum değil. Gazetecilik mesleğinden hoşlanmayan pekçok ülke biliyorum. Neyse ki pasaportlarda mesleğimin gazeteci olduğu yazılı değil ve ben bu belirsizliği yüzde yüz destekliyorum.
      Ama basın mensubu olmanın yararları da yok değil. Dünyayı daha iyi tanıyoruz, olan bitenleri daha yakından izliyoruz, bu arada çıkan söylentilerin ne derece doğru olduğunu soruşturmadan geri kalmıyoruz.
      Son yirmi yıldır Afrika kıtasındaki gelişmeleri günü gününe izlediğimden, kendimi adeta bir uzman sayıyordum Afrika konularında. Ama gelin görün ki, Gambia, pek ilgimi çekmemişti birkaç hafta öncesine dek.
      Gambia hakkında bildiklerim de pek azdı. On küsur yıl önce, henüz otuzuna bile gelmemiş genç bir teğmenin giriştiği askeri darbeden ve ülkenin, Senegal topraklarının içine sıkışıp kalmış olduğundan başka pek bir bilgim yoktu Gambia hakkında.
      Bir de bir ara, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni tanıdığı söylentilerini ve Kıbrıslı Türk siyasetçilerin Gambia'yı ziyaret ettiklerini hatırlıyordum. Bu söylentiler daha sonra yalanlanmıştı ama yalanlanmayan bir gerçek, Gambia'nın başkenti Banjul ile Ankara arasında yakın ilişkiler kurulmuş olduğuydu...
      Yoksa bu yakın ilişki, benim sorunuma çözüm mü olacaktı? Sonunda, Fransız pasaportum yerine, Türk pasaportumla vizesiz gidebilecek miydim Gambia'ya? Türk vatandaşlarının vizesiz seyahat edebilecekleri ülkeler listesini defalarca kontrol ettim.
      Emin olmak için Gambia Büyükelçiliğine bir kez daha telefon ettim. Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı'nın internet sitesinden bir kez daha araştırdım. Ay yıldız kapaklı pasaportum, birden Gambia'da tüm kapıları açıyordu.
      Kendimi başka biri gibi hissediyordum. Türk pasaportumu ilk kez Türkiye ve Kuzey Kıbrıs dışında kullanıyordum. Sanki insanlar bana daha farklı bakıyormuş gibime geliyordu. Türkiye'yi yanımda taşıyor gibiydim. Gambia ve Türkiye arasındaki ilişkilere rağmen, ben, Atlas Okyanusunda birkaç kilometrelik sahili bulunan ve güneş, deniz ve eğlence için Gambia'ya akın eden, çoğunluğu kadın, Batı Avrupalı turistlerden daha fazla ilgi çekiyordum.
      Sınır kapılarında, otellerde, polis karakollarında veya askeri kontrol noktalarında, ne zaman pasaportumu göstersem, Türkiye Cumhuriyeti kimliğimle büyük ilgi çekiyordum. Sanki, daha bir merakla, ilgiyle, alışılmamış biri gözüyle bakıyorlardı bana. Özel muamele görmek hoşuma gitmişti, kimin gitmez ki?
      Ama gerçekten Türk olmadığım, Türk vatandaşlığını evlilik nedeniyle elde ettiğim için, bir bakıma kendimi sahtekarlık yapıyormuş gibi hissediyordum. Ama bir yandan da, hayatında ilk kez bir Türk’le karşılaşmanın heyecanını yaşayanları düş kırıklığına uğratmak istemiyordum. Hayır, yalan söylemiyordum, sadece benim Türk kimliğimle karşılaşanların düşlerini yıkmıyordum, o kadar...
      Gambia'da kaldığım iki haftaya Türk olmakla, Türkiye'yle bağlantılı birçok simge egemen oldu.
      Havaalanından otele geldiğim gün, ki tek trafik ışığından sonra bir kilometre kadar bir yoldu bu, yol kenarındaki dev tabela büyük hayrete düşürdü beni. "Türk Jandarma Eğitim Merkezi" kelimeleri okunan tabelada, bir Türk bayrağı resmedilmişti ve Atatürk'ün en ünlü sözü yazılıydı: "Yurtta sulh, cihanda sulh".
      Ben, Gambialı radyo yapımcılarını eğitmek üzere buradaydım; sonradan edinmiş olduğum vatandaşlık sayesinde, aynı pasaportu paylaştığım Türk askerleriyse Gambia jandarma güçlerini eğitmek üzere buradaydılar. Belki de Gambialılar hakkında görüş alış verişinde bulunabilirdik. Ama ne yazık ki fırsat bulamadım.
      Ramazan Bayramı yaklaşıyordu, bu vesileyle gidip tanışırım, gurbette yeni dostlar edinirim diye düşündüm. Ama Bayram günü, tahmin edilebileceği gibi eğitim merkezi tümden kapalıydı. Ne yapalım, bir dahaki sefere...
      Bir sürprizi bir başkası izliyordu. Hem de hiç beklemediğim anlarda! Başkent Banjul'dan ülkenin en hareketli kenti Serekunda'ya giderken, Gambia rüzgarında gururla dalgalanan bir Türk bayrağı ve altında bir tabela: Bu defa, "Türk Kalkınma Bankası" çıkmıştı karşıma.
      î Başa Gambia'nın ötesi beresi Türk simgeleriyle doluydu. Önce jandarma eğitim merkezinin, sonra kalkınma bankasının şokunu atlatamamışken, yol kenarında parlak kırmızı ve sarı renklere boyalı, derme çatma bir dükkan çıktı karşıma. Düpedüz bir bakkaldı bu ve doğru tahmin ettiniz: Üzerinde kocaman bir 'Galatasaray' yazısı vardı!
      Gambia yollarında siyah-beyaza veya sarı-laciverte boyalı dükkanlar da aradım daha sonraki günlerde ama, ne yazık ki bulamadım.
      Yabancı diyarlarda tanıdık ilanlar, simgeler bulmak, her zaman için, hoş bir deneyim oluyor. Galatasaraylı bakkal gibi Türkiye simgelerini Batı Afrika'ya taşıyan bu binaların fotoğraflarını çekmeden edemedim. Türklerin Gambia'da varlık gösterdikleri kuşku götürmüyordu artık...
      Ama sürprizler Galatasaraylı bakkalla bitmiyordu. Gözüm, Batı Avrupalı turistleri taşıyan bir minibüsün camına iliştiğinde, fal taşı gibi açıldı.
      Şoför aracını güneşten korumak için bir karton kutuyu açmış ve ön pencereye yerleştirmişti. Kartonun üzerindeyse "Murat Domates Salçası" sözleri okunuyordu. Salçalar, ta Balıkesir'den gelmişti Gambia'ya.
      Salçacı Murat beye helal olsun demekten başka söyleyecek sözüm kalmamıştı...
     
(BBC TÜRKÇE)
 



î Başa
Biz Kimiz? - http://www.ulusalihanet.com/view_news.php?id=1

2005-10-15 Biz Kimiz?

İstiklal için buyruk verdi mavi gözlü Kutlu Kağan,

Yıkılanlar ayağa kalktı, sanki ölenler dirildiler..

Yorgun savaşçıların etrafı kıskıvrak sarıldı,

Dilemediler aman; direndiler, direndiler, direndiler..

Kıramadı direnci demir atlılar, kıstılar gözlerini,

"Başka tarihe kaldı bu iş!" dediler.

Etrafımızı saran dağlara demir döküldü, Ergenekon'dan yüksek..

"Zapt olsun yiğitler, bakışları demir duvarın ötesini görmesin, kılıçları bir daha demir atlarımıza değmesin.."

Obaya hapsoldu yiğitler, ilkin Kutlu Kağan'ı yitirdiler..

Çelmelerle yıkıldılar, darbelerle sarsıldılar..

Umut oldu Alpkağan, "Kendinize gelin! Toplanın!" diye gürledi.

Yiğitler titredi, silkindi, can kulağıyla dinledi:

î Başa "Bu dağların ardında uçsuz bucaksız topraklar var, bize miras ocaklar var.

Mirası alma vakti geldi! Eriyecek ateşimizle kızıl paslı demir duvar!"

"Olur mu kağanım, bu ulu dağlara güç yeter mi?"

"Yetecek, gösterdiğim yerlerde dokuz büyük ateş yakın!

Harareti ve ışığı için dokuz ateşin, ne varsa taşıyın!

Evinizin ocağına atacağınız odunu.. Konağınızın, çatınızın, kapınızın, kilidinizin tahtasını.. Atanızın sırtına saracağınız gömleği.. Eşinizin allı pullu yazmasını.. Çocuğunuzun kundağını..

"Beli kağanım.. Senin yüreğin ateşine bin demir dağ dayanmaz!"

Dokuz ateş yandı.. Işığı göklere vurdu.. Şavkıyla demir dağların cidarları yumuşadı..

Tarih Alpkağan'ı haklı çıkardı. En zorlu Şimal Dağı'nda gedik açıldı, gedikten içeri bozkırın havası doldu, at kişnemeleri, kardeş yiğitlerin haykırışları duyuldu.

"Artık gam yemem!" dedi yaşlı Alpkağan.

"Benden sonra gedikleri büyütün, demir dağları davanızla öğütün!"

Devrandı Alpkağan'ın gözleri, kapandı.. Zaten alaca karanlıktı gök kubbe, zift döküldü, daha da karardı..

Ağıt yakan yiğitler, tuğ elinde Han'ın "Ağlaşmayın! Toparlanın! Ateşler körelmesin! İtler bizimle eğlenmesin!" sesiyle kendine geldiler.. Ateşlere koştular.. Körüklere sarıldılar.. Alınlar yeniden ter gördü.. Başsız kalan kurtlar yeniden ser gördü..

Lakin göğü kararmış obada huzursuzluk aldı yürüdü..

Otağa sokuldu bir avuç civanmert, seslendiler Han'a:

"Devletli Han'ım! Obamızın karanlığı hâlâ kalkmadı. Göz gözü görmüyor; kurtların arasına itler karıştı. Bazı saf kurtlar, sırnaşan itleri dost belledi. Işık saçan dokuz ateşe su akmaya başladı. Kin kusardı Alpkağan'a topal it.. Mirasçı yiğitlerle bir anılır oldu.. Şüpheye düştü dostlar, herkes kem bakmaya başladı."

Hak verdi otağ sahibi, sır edalı buyurdu:

"Yiğitler itlere güvenmesin! Soyu bozuğu çoktur, zinhar sürüde yer vermesin!

Düşmanı bilmek için lâzım olan ışığı,

Otağımın yakınına yakın 'Onuncu Ateşi'.



"Biz, gerçekleri bildiği halde susmaktan pişman,

Biz, ulufe uğruna davayı satmayacak kadar ülküsüne bağlı,

Biz, bir avuç civanmert,

Onuncu ateşi yakacağız, ışığımızla yüzsüzlerin mihengi olacağız.."

Onuncu Işık Çalışma Grubu


 
 
 
Teşkilat-ı Mahsusa
Abdullah MURADOĞLU


î Başa
Enver Paşa: Son ana kadar İttihad-i İslam - Yeni şafak teşkilatı mahsusa 

î Başa Enver Paşa 1918'de Teşkilat'ı Mahsusa'nın resmen tasfiye edilmesini istedi. Bunun yerine Umum Alemi İslam İhtilal Teşkilatı'nı kurdu. İhtilal Teşkilatı İngiliz ve Fransız sömürgeciliğine karşı pekçok milli örgütü de çatısı altında topladı. Enver Paşa'nın ölümüyle örgüt dağıldı

Enver Paşa 1918'de yurt dışına çıkmadan önce Teşkilat-ı Mahsusa'ya vekalet eden Hüsamettin Ertürk'ü çağırdı. Osmanlı yenilmişti. İttihat ve Terakki Hükümeti çekilmişti. Enver Paşa, Ertürk'e Teşkilat'ı resmen feshetmesini istedi. Ancak varlığı sürecekti. Silah ve cephaneler gizli depolara aktarılacaktı. Teşkilat'ın kadroları, gizli silah ve cephane depoları büyük ölçüde Milli Mücadele'ye intikal edecekti.

SON ANDA BİLE MİSAFİRLERİ DÜŞÜNDÜ

1918 sonlarında İslam dünyasının çeşitli yerlerinden gelen ve Teşkilat-ı Mahsusa tarafından misafir edilen yüzlerce subay, din adamı, aşiret reisi ve şeyh vardı. Bunların başında Şeyh Ahmet Şerif Sunusi geliyordu. Enver Paşa, Ertürk'e talimat veriyordu: "Topkapı Sarayı'nda misafir edilen Şeyh Sunusi Hazretleri, Fatih medreselerinde barındırdığımız bunca şeyh, Mısırlı umera ve zabitan, velhasıl misafiran-ı İslamiye namı altında İstanbul'da topladığımız mücahitlerin hepsi gidinceye kadar iaşe edilecek. Bunların salimen memleketlerine firarlarını temin etmelisin. Aman Hüsamettin Bey elinden gelen yardımı esirgeme, hepsi imparatorluğumuza hizmet etmişlerdir, ileride de edeceklerdir" diyordu. Enver Paşa, Türk-İran İslamları Birliği Reisi İranlı Şeyh Esad Efendi, İranlı nazır Nizam üs-saltana ile yüze yakın İranlı zabitan ve mücahit, eski İran Şahı Muhammed Ali'nin biraderi Salarüddevle'nin salimen İran'a gönderilmesini istiyordu. Paşa'nın son sözleri şuydu: "Teşkilat-ı Mahsusa'nın bundan sonraki ismi Umum Alemi İslam İhtilal Teşkilatı olacaktır. Siz de Teşkilat'ın İstanbul şubesi reisisiniz. Bunu kuran benim, sizi seçen benim."

İRA'YA ELLİ BİN LİRA

Teşkilat-ı Mahsusa yerine ikame edilen "İslam İhtilal Cemiyetleri İttihadı" ya da İttihad-ı Selamet-i Milli'nin merkez üyeleri Enver Paşa, Ziya Bey, İbrahim Tali, Halil Paşa, Sami Bey, Seyfi Bey, Azmi Bey'di. Örgütte Mısır'ı Dr. Ahmed Fuad, Suriye'yi Şekip Arslan, Kuzey Afrika'yı Muhammed Yasin Hamza, Hindistan'ı Bereketullah Efendi ve Cemal Paşa temsil ediyordu. Merkezi Berlin'de olan örgütün başkanı Talat Paşa'ydı. 1920'de Bakü'deki Şark Milletler Kurultayı'na Enver Paşa Kuzey Afrikayı temsilen katılıyordu.

Zafer Toprak'ın "Toplumsal Tarih" dergisinin Temmuz 1997 sayısındaki makalesinde yer verilen Fransız gizli raporuna göre Örgüt Damat Ferit, Süleyman Şefik Paşa ve Aznavur'u ortadan kaldıracaktı. Yanı sıra Tunus ve Mısır'lı devrimcilere birer milyon Frank, IRA(İrlanda Kurtuluş Ordusu)'ya da 50 bin lira verilecekti. Örgütün 1921'de Berlin'deki kongresine Mısır'dan Şeyh Abdulmecid el- Bekr, Mahcub Sabit, Abdulaziz Çaviş, Şeyh Mehmet Necid, Türkiye'den Küçük Talat, Hasan Fehmi, Hacı Evliya Efendi, Fevzi Bey ve Bahattin Şakir, Tunus'tan Şeyh Salih Tunusi, Seyyid Mehmet Ganimi, Mustafa Şefik Bey, Rusya'dan Abdurreşit İbrahim, Mehmet Begof, Cafer bey(Seyitahmet Kırımer), Emin Kekirof, Hacı Mecdi Efendi, Suriye'den Mehmet İhsan Bey, Bulgaristan'dan Hafız Sadık, İran'dan Mirza Hüseyin Daniş, Hacı Musib Efendi ve Seyid Abdusselam katılıyordu.

SÖMÜRGEYE KARŞI BİRLİK

İttihad-ı Selamet-i İslam, İslam Komünterni oluşturmaya dönük faaliyetlerin merkeziydi. Berlin'de Şark Kulübü, Roma'da Şark Mazlum Halkları İttihadı, İttihad-ı Selamet-i Milli'nin yan örgütleriydi. Şark Kulübü İran komünistlerine ait Azad-i Şark Dergisi'ne kol kanat gerdi. Şark Kulübü Başkanı Şekip Arslan'dı. Kulüb, Mısır, Suriye, Hindistan, Afganistan, Türkiye, Azerbaycan, Tunus, Fas, Cezayirli devrimcilerin buluşma yeriydi. Enver, Talat ve Cemal Paşalar ile Bahattin Şakir ve Azmi Bey'in şehit düşmeleriyle Örgüt zaafa uğradı. Buna rağmen örgütün 1923'te Berlin, Mısır, Tunus, Suriye, Hindistan, Rusya, Ankara, Fas-Cezayir-Tunus'u içeren sekiz birimi vardı. 1924'de Osmanlı İmparatorluğu tasfiye edilince Örgütün Türk kanadı dağıldı. Ortaya çıkan otorite boşluğunu bu kez Mısır'daki Hizbül Vatani doldurdu.

Kimler gelip, kimler geçmiş

Libya, Balkanlar ve Birinci Cihan Harbi'nde faal olan Teşkilat-ı Mahsusa ile ilişkili yüzlerce isim var zikrediliyor. Bunlar arasında Celal Bayar gibi Cumhurbaşkanları, Refik Saydam, Şükrü Kaya, Rauf Orbay gibi başbakanların yanı sıra bakanlık yapan Hafız Mehmet, Kara Kemal, İhsan Eryavuz, Behiç Erkin, Reşit Galip Aydın, Ali Çetinkaya, Kazım Özalp, Süleyman Şefik Paşa, Prof. Fuat Köprülü, Kara Said Paşa, milletvekilleri Fahrettin Erdoğan, Müfit Özdeş, Yenibahçeli Nail(Keçili), Filibeli Hilmi, Kara Vasıf, Fuat Bulca, Tahsin Uzer, Sabit Sağıroğlu, Nuri Conker, Ali Fethi Okyar, Halil Türkmen, Memduh Şevket Esendal, Halet Bey, Ubeydullah Efendi, İsmail Canbolat, Emrullah Barkan, Ruşeni Barkın da yer alıyor.

MİTHAT PERİN'İN BABASI TEŞKİLATTAN

İzmir'in işgali sırasında Yunan ordusuna ilk kurşunu sıkan gazeteci Hasan Tahsin de Teşkilat'ın fedailerindendi. Toplum Gönüllüleri Vakfı Başkanı İbrahim Betil'in dedesi Karakaş İbrahim Bey, 1955'deki meşhur 6/7 Eylül Olayları'nda sivrilen İstanbul Ekspres'in eski sahibi ve milletvekili Mithat Perin'in babası Celal Perin, Selanik'teki Yeni Asır gazetesinin yazarı Kemalettin İren da Teşkilat'a hizmet etti.

Eşref Bey'in söylediğine göre Teşkilat, Musevi Prof. Avram Galanti, Rum doktor İstalyanos ve Ermeni Keseryan Efendi'den cömertçe istifade etmişti. Teşkilat mensubu bir Osmanlı subayı olan ve ihanet içine giren Nuri Said Paşa, Irak'ta defalarca Başbakanlık yaptı. 1958'deki Irak devriminde kadın kılığında kaçmaya çalışırken öldürüldü.

MALTA'DA MISIRLI DÖRT BAŞBAKAN

Eşref Bey'le Malta'da birlikte tutsak kaldığı dostlarından Saad El Zaglul, İsmail Sıtki ve Muhammed Mahmut Paşalar, Mısır'da Başbakanlık yaptı. Şeyh Hamed El Basel Mısır İslam İhtilal Komitesi'nde çalıştı. Zaglul, Mahmut ve Sıtki Paşalar Teşkilat'ın Mısır kanadıyla ilişkiliydiler. Hidiv yaveri Hasan Hüsnü Şefik, Ata Hüsnü Paşa, El Ahram yazarı Muhammed'üs Sabahi, Emin Attar, Mahcub Sabit ve Mithat Sami Teşkilat'ın vefakar dostlarıydı. Hintli Mevlana Mahmud'ul Hasan ile Teşkilat'ın İskenderiye Şubesi'ni yöneten İbrahim Ethem bey de Malta'dadır.

Atatürk, Şeyh Sunusi'yi övüyordu

Teşkilat-ı Mahsusa'nın büyükleri arasında yer alan Şeyh Ahmet Sunusi, Kuva-yı Milliye hareketini destekledi. Anadolu'yu gezerek vaazlar verdi. İslam dünyasının Anadolu hareketine destek vermesi için çalıştı. Büyük Millet Meclisi Reisi Mustafa Kemal Paşa, Meclis'te Şeyh Sunusi'nin onuruna davet verdi. Atatürk, konuşmasında Şeyh'i şöyle takdim ediyordu: "Bütün alem-i İslam'ın hürmet ve muhabbetini hakkıyle kazanmış olan bu tarikati ve onun mümtaz mümessilini, riyasetinde bulunduğum Büyük Millet Meclisi namına hürmetle selamlar ve kendisine davamıza gösterdikleri necip alaka ve bizi bu yolda mücadeleye devam hususunda vaki teşviklerinden dolayı minnetle anarız. Afrika'nın en tabii reisini, en salahiyettar hükümdarını ve bize mazideki emsalsiz mücahedeleriyle rehber olmuş Sunusileri de burada kalbimizden gelen en büyük takdir ve takdis hisleriyle alkışlarız."

Rauf Denktaş Kıbrıs TMT'nin elemanıydı

Teşkilat-ı Mahsusa geleneğine uygun bir örnek, Kıbrıs Türk Mukavemet Teşkilatı'ydı. Hükümetin, Genelkurmay'ın resmi sorumluluğu dışında, ama bilgisi ve desteği dahilinde, 1958'de Özel Harp Dairesi Başkanı Tümg. Danış Karabelen tarafından kuruldu. TMT'nin Kıbrıs başkanı Yarbay Rıza Vuruşkan'dı. Sahte isim ve mesleklerle Kıbrıs'a giden uzman subaylar, Kıbrıslı Türkleri örgütledi, eğitti, silahlandırdı. Teşkilat mensuplarının genel adı "Mücahitler" idi. KKTC eski Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş, "TMT'nin 1 numaralı mücahidi" sıfatıyla teşkilata kaydedildi. 3 yılda hücreler halinde 5 bin mücahit eğitildi. Rıza Vuruşkan'ın sağ kolu olan Denktaş, 17 yıl varlığını sürdüren TMT'nin mensubuydu.

Kürt mücahitler Kanal'da çarpıştı

İslam dünyasından pek çok alim ve aydın, İttihad-ı İslam projesine destek verdi. Teşkilat-ı Mahsusa'ya kol kanat gerenlerin etnik dağılımı İslam dünyasının renklerini taşıyordu. Aynı ideal etrafında toplanan isimler şöyleydi: Kanal harekatında savaşan Kürt mücahitlerin komutanı Hilmi Musallimi, Tunuslu Şeyh Salih Tunusi, Mısırlı Şeyh Abdulaziz Çaviş, Lübnanlı Dürzi Şekip Arslan, Mehmet Akif, Sibiryalı Abdulreşit İbrahim, Libyalı Şeyh Şerif Ahmet Sunusi, Hintli Mevlana Berekatullah, Muhammed Ali-Şevket Ali Ebul Said El Arabi, Kürt Şeyh Cevad Berzenci'nin damadı Yusuf Şetvan, Cezayirli Emir Ali ile Emir Halit.

Gandi'yi etkilemişler

Teşkilat-ı Mahsusa ile ilişkilendirilen bazı isimler: "Beşiktaş yöneticisi Mehmet Ali Fetgeri, Atatürk'ün başyaveri Rüsuhi Savaşçı, Dr. Fuat Sabit Ağacık, Şeyh Şamil'in torunu Sait Şamil, Prof. İsmail Hami Danışmend, Müşir Deli Fuad Paşa, Nuri Killigil ve Halil Kut Paşalar, MAH Başkanı Naci Perkel, Genelkurmay Başkanı Nafiz Gürman, Alevi Balabanlı ve Şadıllı aşireti reisleri Gül Ağa ile Kırmo Yusuf, Prof. Halim Sabit Şibay, Vehip Paşa, Prof. Ali Hüseyinzade, Filistinli lider Hacı Emin El Hüseyni, Süleyman Numan Paşa. Teşkilat'ın Hindistan'daki etkisini ise Eşref Bey şöyle özetliyor: "Hindistan'daki gizli teşkilatımız, büyük muvaf-fakiyetler kaydetti. Din farkı olmaksızın Müslüman-Budist-Brahman topluluklarını Müstakil Hindistan ideali etrafına toplayan teşebbüsü-müze, Gandi, Mevlana Mehmet Ali , Said Han, Mevlana Mahmut Hüseyin, Ali Şevket, Muhammed Ali Cinnah, şair İkbal, Nehru gibi mücahitler toplandı."

NOT: Dizi hazırlanırken büyük yardımlarını gördüğüm dostlarım Sinan Tavukçu, M. Rüyan Soydan, Dr. Ramazan Yıldırım, Ali Özcan ve Müfit Yüksel'e teşekkür ederim.

- SON -

  DİĞER BÖLÜMLER
  • 1. Bölüm : Elli devletin temelinde TEŞKİLAT'IN HARCI VAR
  • 2. Bölüm : Gizli görevle Libya'ya giden Atatürk halı tüccarı kılığındaydı
  • 3. Bölüm : İslâm dünyası Teskilat-ı Mahsusa'ya destek verdi
  • 4. Bölüm : Başarılı olmasalardı asi ilan edileceklerdi
  • 5. Bölüm : Lavrens'i öldürmek onu kahraman yapmak olurdu
  • 6. Bölüm : Binbaşı Ömer Fevzi Fars Körfezi'ni İNGİLİZLERE DAR EDECEKTİ
  • 7. Bölüm : İran'dan Kafkasya'ya kadar bütün bölgeyi kontrol ettiler
  • 8. Bölüm : HİNDULAR VE MÜSLUMANLAR birlikte İngilizlere karşı savaştı
  • 9. Bölüm : Beş adam Rusları dehşete düşürdü
  • 10. Bölüm : Enver Paşa: Son ana kadar İttihad-i İslam

    •  
    ÖZDENLANI ABUKALİY'den bir hapar...


    î Başa
    ATLANI ÜSÜNDEN - birleşik kafkasya sayı: 24 - Yıl: 6, ekim-kasım-aralık 2000
     
    Alğın, Karaçay tukumlu dep, bizni tav cerlede oğay, tışında da katılıkların tanıthan igi onglu atla bolgandılar. Cılkısı aslamğa patçah cer da bergendi, kazavatda ullu sebep boladı dep.
    Allay akıllı atlanı körgenme, iyesine kim bolsa da hınırak söleşse, açıvlansa, ol at katlarına kelip, iyesi bıla küreşgenni tobuğu bıla türgendi! Neda iyesi, cılkını kıyırına kirip cügenni zıngırdatsa, cortup kelir. Sora birbirlede at iyesine kelmey kalsa, bil: ol zamanda colung bolluk tüldü. Köresiz, atlada da adamlağa taşa, kallay ışanla bolgandıla...
    Oğarı Duvutda Canaldılanı (Kipkelanı) Gitceni tulpar atı bolğandı. Anı Batalpaşiniskege barıp keleyim dep, birevlen tiledi. Gitçe berirge unamağanında ol adam, el cathandan sora, atnı çığaradı. Eni ullu maymöz kumaşnı melte etip, atnı beline baylaydı, beli çançmazça. Batalpaşiniskede süd (mahkeme) etillik bir cuvuğunu ökülüne pravlenden (idareden) kağıt eltirge kerekdi. Alay iynanığız, ma ol at bıla ol adam, keçe bıla barıp, kağıtnı berir cerine taptırıp, tang athınçı ızına kaytıp kelgendi.
    Cüz kıçırım arı, cüz kıçırım beri! Atnı şıkırtsız kirgiztip, ornuna iyedi. At belinde keçe uzunu sılıt bolup kelgen adam, cuklayalmay bavnu başında arı-beri barıp tanga alay çıkğandı. Canaldı ulu ertden bıla atına barsa, ol aşına da tiymey tura. Arabin, ırahınmı boldu, dep eşikge kıstaydı. At, suv ızına cortup ketip ızına aylanadı, arbaznı eşigine burula turmay, buruvnu üsü bıla çıngap, alay kirip ketedi ornuna. Anı barısın körüp turğan, bügeçeli cuklamağan adam, Gitçege keledi.
      - Alan, deydi - atınga cuk bolğandı dep tanımaymısa?
      - Az terlegençik etip, aşın aşamay tura edi da, ne boldu eke dep, tışına iygen edimda, kerpeslenip kaytdı, deydi Gitçe. Sora, ol zamanda aythandı ol adam, anı atın alıp ketip, tang atmay kaythanın, catmay turğanın...
    Bizne tiyre. Eki künden çars bollukdu da, har kim atın hazırlaydı. Çomalanı Cumay, kişenlenip turğan atın boşlap, üsünde ertden çıkda kıshağa-kıshağa oynatadı. Dottaylanı Geriy duppurdan karap anı körüp turadı.
    Bir kesekden, Geriy üyge ketgenley, Cumay anga barıp:
      - Geriy, atha kalay carav eterge kerekdi? dep soradı.
      - Ertden bıla ertde tur da, ertden çıkda atıngı hayda kıshağa oynat, andan igi carav cokdu! dep koyğandı, cüregi carılğan Geriy. Çabarık atnı (tap kallaynı da) ertden çıkda sürmezge kerekdi: cötel etedi. Ol oğay, carav etile turğan atnı tübüne kiyiz töşep da turğanla.
    î Başa Cazlık elde, Dottaylanı Geriy'den usta cok edi atha carav etivde, ol karağan at ozmay koymavçan edi. Öçle salınıp, çars başlanırğa köp kalmağan közüvde Geriy bıla birge öçeşedile, bizni atıbız ozarıkdı dep. Geriyni atı da cokdu, Kanşavbiyni atı mında, Calpakda, kesi va elde. Geriy, unutalmayma ol kart adam, belinde da tayağı bıla elge enip ketdi, Kanşavbiyden atın tilerge. Aytmay çapdırsa da Geriyge kim ne aytırık edi, dağıda kaydam, adam birbirine tıngılağan, uyalğan etedi, ketedi.
    î Başa Erkinlik alıp keldi da, atha carav etip tepredi. Eki caşnı, tayaknı bazman etip, mindirip cengilin sayladı. Ranbaşı degen sırtda bollukdu çars. Çapdıla da, Geriy carav etgen at bir kıçırımğa allıbızdağı sırtda tas bolup ketdi. Atnı üsündegi, Çomalanı Nogay dep bir çaşdı. Geriyni katını harip, arı-beri çaba edi, erine açıvlanıp, kabırğadan taş töngeregença barğan atda birevnü caşına bir cuk bolup kaladı, dep. Alay a, bir zat da bolmay, ol öç aldı.
      ... Meni üçlü, cazğa törtge çığarık atım bardı. Alamat cürüşlüdü, alay a çapdırıp körmegenme. Önge, bir colda Batalpaşiniskege bara, Dottaylanı Aliyni çarslada çabıvçu atın kesekge ozğan edi. Menikini cürüşü Aliyni atın cortdurup keldi da, Ak-Kabakdan (Humaradan) çıkğanlay, atlanı boşladık, busağatda Sarıtüz ornalğan cerge em alğa cetdim. Anı atı va Acirlanı Kırkğanla degen, aytılğan atlarından edi. Ma, ol üçlü atıma Geriy, künsayın degença kelip, tögeregine aylanıp, karap turuvçan edi, meni çabıvçu, allına at iymevçü kök atım bar edi, anga uşaydı, dep. Anı haparın da aytdı. Kerti asıvlu at bolğandı. Amma, katavuz edi da hazna adam çapdıralmağandı.
    Geriyni tüken cürütüvçü bir ermenli şohu bolğandı, ol munu atın tilep alıp ketedi, Armavirde ullu öçle salınıp, ullu çarsla bollukdula dep. Getenden tögerekge buruv kurup, anı içinde çaphandıla. Geriyni atına mingen caş, atnı avzun tıyalmay, buruvdan çıngatıp iygendi. At tüz cerde barıp, barıp, üsündegi da karıv etalmay, em ahırında at canıp, ölüp kalğandı. Anga uşaydı, dep, kıynalamı edi, tansıklaymı edi, kaydam kuru da kelivçen edi bizge.
    Endi ol atçığımı haparın aytayım.
    Teberdi bıla Cazlıknı arasında Kultübü dep kıyır kışlıklada ingirge mal cıyıp, Calpaknı üsü bıla Cazlıkğa avdum. Ol da bir künlük col bolur edi. Üyde cassı namazdan sora colğa atlanama. Atam Batalpaşiniskede catadı, arı barama. Kele kelip Murzabek açıda (busağatda Krasnogornu töben canındağı gara suv) toptayma, keçe bılayda kalırma. Tang alasında colovçula cürüp tebrep, men da alay çığama.
      ... Atam harip, ne aman terletgense atıngı, deydi. Tebreyme atımı mahtap: tünene ingirde Kultübü koşladan çığıp, keçe Murzabek açıda kalıp, tangnı kögergeni bıla turup kelgenimi aytama. İynanmaydı atam, eşta-eşta, seni tayıng baralmaz allay birni, ma mında bir baytal satıladı da, ol barlıkdı, deydi. Bir askerçi caş Kardanikde keçe kaladı da beri kelip karasa, asker kağıtı cok. Kesini atına ışanmay, atam mahtağan baytalnı iyesine aytmay minip ketip, keçe arı cetip kaytadı. Anda da bilinmey kalğandı keçe çabıp aylannganı. Üşcüz somga satılğan etedi ol, dedi atam.
    Meni açham boldu da, baytalnı aldım. İngir ala üyge tebreybiz. Manga ayıpdı bu hagok baytalğa minngen, sen min, deydi da atam meni atçığıma minedi. Ol çabıvçu baytal tebreydi haman kabırğası bıla barıp, hagoklanıp, bılay uçup keterge izlep. Stanseden çıkğanlay, iynanığız baytal, gersoka etgeni da cok, Cögeteyayağına şoş bolup cetdi. Keçe bir üyde kalabız da ertdenbılasında atam:
      - Endi körürse baytalnı barıvun, deydi. Barıp barıp, Koban özende Uzunbusaklada tohtaybız. Duvut ayağına kirirge, baytal arıp, atam meni atımda küle küle keledi, nalat caş, kaydan taphansa bu tulparnı, dep. Cüz kıçırım keldik, dedi dağıda...
    Bir colda bazarğa ketip, ızıma koşha çığıp bara, honşu koşnu üsü bıla ozarık edim da, alanı itleri atımı tuyağın aşay turğanına barıp kalama. Tanıp koydum! Anıça mal cok edi: cuvagı bügülmey, bılay kanngişça inngiçge, cerge çançılıp bitgen edi. Koşuntuyak. Ayap, tağarğa közüm kıymay turuvçan edim. Men cokda, buruvdan cıngayma dep, kabırğasına çalman kazık kirip ölgendi, dedile koşçula. Köp adamım ölgendi, aladan az buşuv etmegenme anga, dep kölüme keledi. Atnı ölgeninden da bek, tulparlığı bilinmey ketgeni üçün buşuvun bügün da unutmayma.
    Koşuntuyak, kangiç cuvaklı atçığım... [ "Caşavnu oyuvları" atlı kitapdan].
     


    î Başa
    Türkiye, nükleer güç mü oluyor? - ibrahim karagül - 22 kasım 2005 
    El Kaide'nin Paris'e ya da bir başka yere saldırı hazırlığı çerçevesinde aktarılan haber, Türkiye üzerinden yürütülen nükleer kaçakçılığı ve Türkiye'nin nükleer silahlara sahip olup olmadığını yeniden
    Amerikan CBS televizyonu, Kasım ayının ilk haftası Türkiye'yi yakından ilgilendiren ilginç bir haber yayınladı. Fransız istihbaratına dayandırılan haberde, El Kaide'nin Çeçenistan'dan Rus yapımı 4 Sam füzesi aldığı, füzelerin Türkiye'ye getirildiği ancak Türkiye'de kaybolduğu iddia edildi.

    El Kaide'nin Paris'e ya da bir başka yere saldırı hazırlığı çerçevesinde aktarılan haber, Türkiye üzerinden yürütülen nükleer kaçakçılığı ve Türkiye'nin nükleer silahlara sahip olup olmadığını yeniden gündeme getirdi. Çnkü Türkiye, Sovyet sonrası nükleer kaçakçılıkta önemli bir güzergah. Azerbaycan, Rusya, Kazakistan, Gürcistan, Romanya, Moldova gibi ülkelerden üçüncü ülkelere yönelen 104 kaçakçılık vakası tespit edildi. Bunlar genelde mafya üzerinden yürütülen kaçakçılık örnekleri.

    "Plame, Pakistan, a Nuclear Turkey…" baslıklı bir yazıya dikkat çekmek istiyorum. Yazıda, Türkiye, İsrail ve Pakistan'ın dahil olduğu kapsamlı "ticaret"ten nükleer malzeme transferinden söz ediliyor.

    Türk-Amerikan Konseyi ve Türk-Amerikan Derneği gibi kuruluşların yanı sıra, ABD'deki Türkiye Yahudileri'nin kurduğu şirketlerin bu transferlerde adı geçiyor. Pakistan'ın nükleer gücünün öncüsü Abdülkadir Han ve sorgulanan onlarca bilim adamının gizli "ticaret"te önemli yeri olduğu belirtiliyor, ancak bunun bir kaçakçılık değil, devletlerarası ticaret olduğu ima ediliyor. Türk mühendislerin Libya'nın nükleer teknolojisinin bir kısmında rol almasına, İstanbul, Dubai, İspanya, Güney Afrika arasındaki transferlerde Türkiye Yahudileri'nin sahibi olduğu Giza Technologies adlı şirketin üslendiği role dikkat çekiyor.

    George Bush ekibini sarsan CIA skandalının merkezindeki isim Valerie Plame'in bu çerçevede bir çok kez Türkiye'ye geldiği, bazı bilim adamlarıyla görüştüğü belirtiliyor. Hatta bazıları, Plame skandalının Türkiye'ye kadar uzanacağını söylüyor.

    Mafya bağlantılı nükleer kaçakçılık ve devletler arasındaki gizli nükleer trafik… El Kaide bunun neresinde? El Kaide adı altında yine bir şeyler mi gizleniyor?

    Türkiye ve nükleer konusunda ilk iki konu bu. Ama bir konu daha var ki, can alıcı ve dünyanın dikkatle izlediği nokta burası. Türkiye nükleer silahlanmaya mı gidiyor?.

    Güney Kore'nin bir anda nükleer güç olduğunu açıklaması dünyayı şaşırtmıştı. Nükleer tartışmalarında adı geçmeyen bir ülkeydi G. Kore. Soğuk Savaş döneminde Pakistan ve İran, G. Kore gibi, ABD'nin askeri teknolojisinden en fazla yararlanan ülkelerdendi. Ama Türkiye'ye daha fazla askeri teknoloji aktarıldı. Pakistan nükleer güç. İran'ın nükleer çalışmaları bütün dünyanın gündeminde. Ya Türkiye?

    Son aylarda, İran'ın nükleer güç olmasının Türkiye'yi de nükleer silaha yönelteceğine ilişkin haberler yayınlanıyor.

    Türkiye'nin 12 Eylül darbesinden sonra Pakistan'la askeri yakınlaşmasına dikkat çekiliyor. Hatta Türkiye'nin Pakistan'a, nükleer çalışmalarında teknolojik destek verdiği söyleniyor. Şu an için, nükleer silah üretebilecek yerli teknolojiye sahip olan Türkiye'nin yakın gelecekte nükleer güç olduğunu ilan edebileceği, bunun sadece bölgede değil dünyada bir çok dengeyi radikal biçimde değiştireceği, Türkiye'nin bir anda dünyanın en önemli ülkesi haline geleceği ifade ediliyor.

    Son on yıldır uzun menzilli füze teknolojisine yatırım yapan Türkiye'nin, bu amaçla Rusya, Çin ve Pakistan'la yürüttüğü işbirliğine, Güney Kore ve Güney Afrika ile ilişkilerine dikkat çekiliyor. Ancak dünya, füze teknolojisinden daha çok nükleer teknoloji ile ilgileniyor ve Türkiye'yi dikkatle izliyor.

    İran ve Türkiye ile birlikte nükleer silah yarışı dramatik bir hale gelecek. ABD ve Avrupa ve İsrail, Türkiye'yi bundan vazgeçirebilecek mi? İran'a ekonomik taahhütlerde bulundular. Ya Türkiye'ye ne önerecekler? klif mi yoksa tehdit mi?

     

     


    î Başa
    Tezime kulak verin artık - taha kıvanç - 22 Kasım 2005 
    "Atıyor" diyordunuz yazılarımı okudukça, ya da "Ne alâkası var?" tepkisini veriyordunuz... Oysa, tez, olayları daha iyi değerlendirmeye yarıyor...
    Son zamanlarda daha sık işlediğim "Şu anda başımıza gelenlerin çoğu yerli dürtülerle olmuyor, uluslararası sistem tarafından 'kobay' olarak kullanılıyoruz, çoğu gelişmenin ardında yabancı eller var" diye özetlenebilecek tez sanırım canınızı sıkıyor. Ne yalan söyleyeyim, kendi tezim, başlangıçta beni de rahatsız ediyordu. Muhtemelen sizler de, ya "Atıyor" diyordunuz yazılarımı okudukça, ya da "Ne alâkası var?" tepkisini veriyordunuz... Oysa, tez, olayları daha iyi değerlendirmeye yarıyor...

    Hürriyet'te sürdürülen "İçki yasağı kalksın" kampanyasını ele alalım. Kampanyanın amacı, belediyelere ait tesislerde içki içilmesini serbest bırakmak, bazı yörelerde içkili mekânlar için özel mahalleler kurulması uygulamasını sona erdirmek... Ne kadar 'bize özgü' bir konu ve ne kadar 'yerli' bir talep görünüyor, değil mi?

    Oysa, İngiltere'de de 'içki' konusu tartışılıyor. Ancak, İngiliz gazeteleri, konuya, Hürriyet'in tam tersi bir bakış açısıyla yaklaşıyorlar... Sanırım inanmadınız. O halde, iki gün önce (20 Kasım Pazar) günü Sunday Telegraph gazetesinde çıkan "İşçi Partisi İngiliz içki düşkününü hiç tanımıyor" başlıklı yazının giriş paragraflarını beraberce okuyalım:

    "İşçi Partisi'nin içkili mekânları bütün gece açık bırakmaya ilişkin yasaya itirazları işitmezden gelmesi büyük bir hata. Perşembe günü yürürlüğe girecek yeni yasaya, emniyet müdürleri, yargıçlar ve doktorlar şiddetle karşı çıkıyor. / Onlar, başkaları, hatta içkili mekân sahipleri, gece kulüpleri müdavimleri ve o mekânlara yakın oturma talihsizliğine uğrayanlar, mekânları daha uzun süreyle açık tutmanın, daha çok insanın daha fazla sarhoş olması, hastalanması, şiddete başvurması veya kendini rezil etmesi anlamına geldiğini söyleyip duruyorlar. / İşçi Partili bakanlar ise, bu tür itirazlara garip iddialarla cevap veriyorlar. Onlara göre, yeni uygulama, tüketilen içki oranını artırmak yerine azaltacak. Mekânlar erken kapanıyor diye İngilizler çok içki içiyormuş..."

    Görüyorsunuz, bizde başlayan kampanyayla alınmak istenen sonuç, ülkeyi yalan-dolanla savaşa sokan İşçi Partisi hükümeti tarafından İngiltere'de yasayla sağlanmış bile. İngiliz gazeteleri, hiç değilse Telegraph, bu yönelişin yanlışlığına işaret etme ihtiyacını hissediyor. Ben de o sayede "Bizde olan çoğu kez bize özgü değil" tezimin teyit edildiğini öğrenme fırsatı buldum.

    "Bir tek olayla bir tez ispatlanır mı?" kuşkusundaysanız, aynı gün bir başka ülke gazetesinde çıkan bir habere göz atmayı öneririm. Bu defa konumuz bizde 'katsayı' uygulamasıyla gündeme gelen dinî hassasiyete sahip ailelerin çocuklarını gönderdiği okullar... Bakın ABD'de neler oluyormuş; New York Times'tan (NYT) okuyalım:

    "Cody Young Güney Kaliforniya'da dinî bir liseye devam eden sıkı Hıristiyan bir genç. Göz kamaştırıcı notları var, üniversite sınavlarında da bayağı başarılı, sosyal faaliyetlerde ise hep ön planda bir öğrenci; genç Cody Young bu başarısına güvenerek University of California'da mühendislik okuyup havacılık alanında kariyer sahibi olmayı planlıyor. / Ancak, Young'un öğretmenleri ve ailesi dinî inançlarının üniversiteye girme şansını azaltmasından endişeli. Üniversite sisteminin dinî ağırlıklı eğitim yapılan okullardan mezun öğrencilere karşı ayrımcı davrandığı iddiasındalar."

    Herhalde fark ettiniz, ABD gibi 'dinî inançlar konusunda saygılı' bilinen bir ülkede bile, kamu hizmeti veren bir kurum olan üniversitede, Hıristiyanların kurduğu eğitim kurumlarından mezun gençler ayırımcılığa maruz kalıyorlar. NYT haberinin devamında, Young'ın devam ettiği liseye benzer dörtbin okulu temsil eden bir örgütün, 'düşünce temelinde ayrımcılık' yaptığı ve din özgürlüğünü çiğnemeyle sonuçlanan adaletsiz kabul esasları benimsediği gerekçesiyle University of California'yı mahkemeye verdiği bilgisi de yer alıyor...

    Her iki gelişme de çoğunuza şaşırtıcı gelmiştir. Ancak bu gelişmeler, dünyanın almakta olduğu yeni biçimin çerçevesini daha iyi anlamamıza yarıyor. Dünya sistemi 'din' konusuna farklı bakıyor, bunu anlayalım artık. Din eğitimi ve içki tüketimi gibi konular hep o farklı bakışın sonucu. 'Başörtüsü' konusu da öyle...

    Burada bir soruyu kendim sorayım: "Yeni standartları kim belirliyor?" En önemli soru bu. Sorunun cevabını da, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nden (AİHM) çıkan karara bakarak vermek mümkün. Karar 'hukukî' bir metin değil; hukukî mülâhazaları mahkeme heyetinin tek itirazcı üyesinin şerhinde buluyoruz. Diğerleri o metne hiç itiraz etmeden imzalarını koymuşlar...

    İtirazcı üyenin kadın oluşundan hareketle şu kuşkuyu dillendirebilir miyim: "AİHM'in tartışmalı kararına imza koyanlar kadınları üye kabul etmeyen bir örgütün etkisiyle bu işi yapmış olmasınlar?" Cevap üzerinde bir düşünün bakalım.

    Tezimi de ciddiye alın artık, olur mu?

     
     

    î Başa
    Yalçın KÜÇÜK: 'Türkiye'de İslam Yahudileşti' - 22 Kasım 2005
     
    - http://www.haber10.com/makale/1063/ 
    Yalçın Küçük, II.Abdülhamit ve Atatürk'ten Kenan Evren'e, AKP'den özelleştirmelere, Milli Mücadele'den Attila İlhan'a kadar geniş bir çerçevede ilginç yorumlar ve iddialarda bulundu.

    Yarın: Tanzimat döneminden bugüne kadar, topraklarımızda Müslümanların ve Türklerin de kullanıldığı bir Yahudi Hıristiyan savaşı yaşandığını ileri sürüyorsunuz.. Bugünkü birçok gelişmenin ve olayında.bu savaşla izah edilmesi mümkün mü? Elenizm ve Judaizm olarak kodladığınız tarihsel diyalektiğin iki karşıt irade olarak bugünkü karşıtları nelerdir?

    Yalçın Küçük:
    Yeni bir tarih anlayışı ve tarih bilincinin eşiğindeyiz.
    Bir defa tarihi, özellikle son yüz elli yılı,1840'lardan başlatabiliriz, Türkiye'deki birçok gelişmeyi, belki yüz elli yıllık "Yahudi-Hristiyan Savaşları" olarak görebiliyoruz.Açık ya da Kripto Yahudiler'in Hıristiyanları, bu topraklardan çıkarma ve hatta kovma harpleri var. Biz Türkleri de bu harplerin bir tür figüranları sayabiliriz, daha doğrusu bu durumdayız.
    Böyle bakıyoruz.
    Bakmak, görünmeyeni görmektir. Şimdiye kadar göremiyorduk.
    Önemli olan görebilmektir ve görmeye başladığımızda, madde değişiyor ve yerli yerine oturuyor.
    Tabii hala bazı kuşkularımız ve sorunlarımız var; 1840 yılları diyorum, üç maddi tespitimiz var, birincisi,Tanzimat'i hemen izleyen yıllardır. İkincisi, "Kürdistan Madalyaları" çıkarıldığı bir zamandır, İkinci Mahmut'a, "Kürdistan'ın İkinci Fatihi" de deniyordu, Kürt feodallerini kırıyordu. Üçüncüsü, Bedirhan İsyanı'dır, ilk büyük Kürt Kalkışması sayıyoruz.
    "Kürt İsyanı" olarak da görülse, Bedirhan, Yahdudi mi idi, bu soruyu formüle edebiliyoruz ve güçlük buradadır. Çünkü, bazı kaynaklara göre kırk bin Süryaniyi üç günde yok etti, on bin de olabilir, bunu "Yahudi-Hıristiyan Harpleri" manzumesine dahil edebilir miyiz, soru ortadadır.
    Tartışmak zorundayız, a- bu bilgin kavmi, süryanleri, kahretmek için, ibraniyet bir gerekçe olabilir mi? Yoksa, ciddi neden bulmak zorundayız. b-Bedirhan'ın birinci kuşak ahfadının İsrael casusu olduklarını İsrael kaynaklarına dayanarak , İsyan'da, göstermiş, bulunuyorum. c- Vasıf Çınar ve Cemal Kutay da ahfadındandır, aşırı kemalist Cemal Kutay'ın, Yahudi damat meyli gösterdiğini biliyoruz. d- Sabetayist tesmiye edilen dışişleri eski bakanları Fatin Rüştü Zorlu ve Emre Gönensay da, şecere itibariyle, Bedirhan içindedir.
    Burada bir nokta var, görülüyor, Bedirhan tahlilimizde, dar onamastique tekniklerden yararlanamıyoruz, ayrıca çok belirleyici saymıyoruz. Çünkü Arabi ve İbrani kardeş dillerdir ve ayrıca Peygamber Hazretleri islamı yayarken hem Yahudiler'le savaştı ve hem de onlardan aldı, isimleriyle birlikte geldiler. Merve, Reyhan aslında İbrani isimlerdir. Halil, Sami her iki kavimce de taşınmaktadır. î Başa Yeni kitaplarımda görülecek, Arjantin'e göçmüş Yahudilerde, "Tayyip" adına rastlıyoruz. Dış İşleri ve Çankaya'da yüksek noktalara çıkmış Fuat Bayramoğlu'nun bir adı da "Tayyip" idi.
    Düşündürebilir. Ama belirleyici saymıyoruz.
    Başka tahlil yollarını açıyoruz.
    Bedirhan ahfadından düz Yahudileri tespit edebiliyoruz.
    Bakmak nedir? Derini görebilmektir, bakın eğer, yüz elli yıllık "Yahudi-Hıristiyan Savaşları" varsa, şu son zamanlarda ülkemize gökten Yahudi sermayesi yağmasını dahi iyi anlayabiliyoruz. Tayyip Bey ve tayfası, kendi getirdiğini sanıyor, Tayyip Bey sadece gelmek isteyenler arasında seçim yapıyor. "Pazarlama" dediği ve Deniz Baykal'ın "komisyon" saydığı, iştir.
    "Akın var, akın.." Yahudi sermayesi akını var, çünkü, Türkiye Avrupa Birliği'ne girerse ve hatta girmeden önce şimdiden, Batı elenize olacaktır ve şimdiden olmaktadır. Türkiye'den çıkarılan Greklerin dönüşü başlamıştır ve artacaktır; bu nedenle de, Türkiye'nin Birlik'e girmesinin en ateşli ve samimi savunucuları Atina ve Papadapuls'tur, dünya Yahudiliği buna asla razı olmaz.
    Bakın, bu çalışmaları açarken iki önerme formüle etmiştim. Bir, Yahudiler'in bu bölgede en yakınları, Türkler değil Kürtler'dir. İki; Yahudiler'in dünyada en büyük düşmanları, Araplar değil Elenler'dir.
    Ben teorik bakıyorum.
    Sadece bakmıyorum, söylüyorum ve söylediklerimi yazıyorum. Yahudi-Elen Harpleri manzumesinde Yahudiler, limanlar, rıhtımlar, rafineriler, televizyonlar alıyorlar.
    î Başa Tayyip Bey ile Putin'in başbaşa konuşmalarında bazı "işlerin bağlandığını", daha önce söylemiştim ve yazılı basında çıkmıştı. Şimdi, Rusya basını, Turkcell ile Alfa antlaşmasının bu görüşmede kesinleştirdiğini yazmaktadır. Alfa, silme Yahudi sermayesidir.
    Ve bu kadar değil, Putin-Erdoğan gizli görüşmesinde başka kementler de atılmıştır. Bu kementlerin iki ucunda da Yahudilik var. Yakında göreceğiz.
    Devamla, eğer bir bakış getirebiliyorsam, "6/7 Eylül" de, "Yahudi-Hıristiyan Harpleri" içindedir. 1915 Ermeni Tehciri da bu savaşlar silsilesi içindedir.
    Bunları gösterebiliyoruz.
    Yüce Gök'e şükürler olsun, Erivan da öyle bakıyor ve Türkler'den önce İbraniler'i ve sabetayistleri sorumlu görüyor.

    Yarın: İslam ve Müslümanlık bu savaşta nerede duruyor? Müslümanların hiç mi dahli yok bu kavgada? Hiçbir irade, mana biçmiyor musunuz Müslümanlara? Varolan direnişleri Filistin'deki, Iraktaki…

    Yalçın Küçük:Olur mu, Filistin ayrı, Iraktakiler çok ayrıdır.Irak'taki müslümanlar, sunniler ve bu arada Baas kadroları, müthiş bir direnç ve kahramanlık sergiliyor.
    Ben ne söylüyorum, 1915 Mavi Kitap, Ermeni Kırımı üzerinedir, kızıyoruz, reddediyoruz. Kim kızıyor ve kim reddediyor, bunu da bilmiyoruz; "Blue Book", yorumla değil, açık açık, pek çok müslümanın ve pek çok valinin bu yapılanları tasvip etmediğini ve karşı çıktığını, kaydetmektedir. Ben buna ek olarak ne söylüyorum; hem bu, hem de 1923/1924 Mübadelesi, Türko-Moğol geleneklerde yoktur. Açıkçası, bizim kitaplarımızda yazılı değildir.
    Bunlar, Türk kavmine uymuyor.
    î Başa Ne ekliyorum, Türkiye'de islam judaize olmuştur(Yahudileşmiştir).
    Burada, sadece onomastique teknikleri kullanmıyorum, dedikodu magazini benim en önemli kaynaklarım arasındadır. Bıkıyorum, tiksiniyorum, ama, dedikodu basınını izliyorum. Bakın şimdi önümde ne var, î Başa Londra'da "ünlü" modacı Rifat Özbek, ailesinin mallarını satıyormuş ve ailesinde üç şeyhülislam varmış, güzel, ben de, şeyhülislamlarımız arasında İbrani asıllılar vardır, diyordum.Dedikodu basını, bilime dönüşüyor; torunlarından dedelerinin kavmiyatını buluyoruz. Bu çok mu yeni, On Beşinci yüz yılda, Portekiz ve İspanya'da, pek çok piskoposun, baş piskoposun, rektörün, gizli Yahudi oldukları kanıtlanmıştır. Bizde neden olmasın, judaizmin bir yolu budur.
    Neyi buluyoruz, Hande Yener, Maurice Kohen ile birlikte oluyormuş, bu arada Güzide Duran da İlker İnanoğlu ile "birlikte" imiş ve ne olmuşsa olmuş, Maurice Kohen, Güzide Duran'a geçmiş, İlker İnanoğlu da Yeşim Salkım'a ; Salkım, daha önce Arben ile bir salkımmış, daha önce de Uzan ile salkım imişler.. Güzel, burada onomastique neye yarıyor, "hande", Farisi olup, "gülüş" demektir, "gülüş" ise, "isak" sözcüğünün bir halidir. "Duran", dünyada Yahudiler tarafından taşınmaktadır ve Güzide'ye New York'ta "Guzi" demişler ki, Goz veya Guz'lu demektir, Yahudi isim sözlüğünde yerini buluyoruz. Arben'i ise, Gülben'i, Bengül yollu olduğu üzere, "Benar" da sayabiliriz, İbrani ve Arabi "vav" karakterini biz "u" ve "o" ile karşılıyoruz, Uzan, Ozan da olmaktadır. Ne çıkıyor; bir turnike var. Bunu, İlker İnanoğlu'nun anasına, babasına ve babalığına kadar götürmek de artık izleyenlerin takdirindedir.
    Bunun arkasında ise şu bilgi var; Sabetay Sevi, sabetayistlerin, Türk-Müslümanlar ile cinsel ilişkisini yasaklamıştır. Dindar sabetayistler bu kurala uyuyorlar. Uyuyorlar da ne oluyor, bir turnike başlıyor, sonunda "bir günlük aşık" aşk ortaya çıkıyor.
    Ak-ist dönemde fahişeliğin ortadan kalkışı işte böyledir. Artık kimseye fahişe demiyoruz, ilga ettik.
    Müslümanlık nerede? Eğer pornocu Sibel Kekili buraya geldiğinde üç müslüman, "kız geldiğin yere" demiyorsa, fazla maskulen suratlı, bana göre travesti dizilerine pek uygun, Gamze Oz'a, "kızım şu 'Allah' yazılı kolyeyi takma, dinimize mugayyirdir"demiyorsa, ben islamı aramak zorundayım. Din ve islam, öncelikle ahlak'tır ve norm'dur.

    Teorik plana gelirsek, bu açılımlarımla, bir alt üst olma ortaya çıkmaktadır.
    Müslümanlar, Tanzimat'a karşıdırlar, peki neden, İkinci Mahmut, orduyu lağvettikten sonra, yeniçerilik ve dolayısıyla bektaşilik ile iç içe, kaynaşmış, zengin Yahudilerin boynunu vurduğu için mi? İbraniyet, İkinci Mahmut ile birlikte, Türkiye'de Yahudi siyasal gücünün kırıldığını yazmaktadır. Kırılmıştır. En zenginleri ve bu arada Filistin Yahudilerine yardım komiteleri başkanları boğulmuştur. Şimdi açıklık budur.
    Peki müslümanlar, neden İsmet Paşa'ya kızarlar? İsmet Paşa karşıtlığını da bir sabetayist sendrom sayabilirmiyiz? İlahiyat Fakültesi'ni açan odur, uygulayamadığı Varlık Vergisni çıkaran da odur. Çok sert toprak reformu tasarısına kim karşı çıktı, C.Oral ile E.Sazak, her ikisi de İbrani asıllı büyük toprak ağası idiler.
    Öyleyse yeniden bakmak durumundayız.
    İslamcı düşüncede şu vardır: Abdulhamit Siyonistlere yüz vermedi. Hayır benim bilgilerim bunu göstermiyor.

    Yarın: Toprak satmadı

    Yalçın Küçük:Hayır, çok toprak sattı.

    Yarın: Ama toprak satmadı diye, biliniyor

    Yalçın Küçük: Çok sattı.
    Bu bilgilerimizin kaynağına gitmemiz gereklidir.
    Dünya Yahudiliği'nin Filistin'e yerleşmesi Sultan Hamid zamanındadır.
    Bakın, benim yaklaşımı bilimsel kabul etmek, tarafsız saymak yerindedir. Bana "müslümanlar seni neden çok okuyorlar," dedikleri zaman, "Sultan Hamid'i severler, neden sevdiklerini bilmezler" diyordum, nedenini bende okuyorlar. Hamid'in büyük bir reformatör olduğunu ortaya çıkaran benim. Ancak Hamid zamanında ve özellikle Rusya'dan büyük Yahudi göcü olmuştur.
    Yahudiliğin Filistin'e yerleşmesinde "Mikve İsrael" çok çok önemlidir. "Mikve" İspanyolca'da, "umut" demektir, İbrani "Tikve İsrael" diyorlar; o zamanki Osmanlı memaliki ve bugünkü İsrael'de kurulan tarım okulu ve çiftliğidir. Benzeri Aydın'da da kurulmuştur. Hepsi, Hamid zamanındadır.
    İstememiştir, ancak kapıları açmıştır.
    Kuşkusuz Sultan Hamid, ürkmüştür, sonra önlemeye çalıştı. Ama atı alan Üsküdar'ı geçmişti.
    Kızgınlık ve rivayet bu son döneminden kaynaklanıyor.
    İslam'a ciddiyetle bakmak zorundayız.
    Müfit Yüksel Dostumuzun mükemmel araştırmasını, Yarın'da okuduk. Selanik Mevlevi Şeyhi'nin Emre Gönensay'ın dedesi olduğunu Yüksel'den öğrendik. Yine Yarın yazarlarından Muratoğlu, Yeni Şafak'ta, Arusi tarikatının şeyhinin Fevzi Mardin olduğunu gösterdi. Mardin'leri, İbrani asıllı saymakta sakınca görmüyoruz.
    Her taraftan yeni bilgiler geliyor.
    İbraniyet de yeni açıklamalar yapıyor. Yakında, Ankara ve İstanbul'da "İki Siyasi Roman Üzerine Konferans" vereceğim, birisi Brigitte Peskine ve diğeri Liz Behamiras tarafından yazılmış ve her ikisi de yirminci yüz yıl Osmanlısı üzerindedir. Evlerde ve klüplerde ve partilerde bir kavga var, "siyonistler-alyansistler" kavgasıdır. Siyonistler, bir başka toprakta "İsrael Devleti" kurmak istiyorlar. Alyansistler, bulundukları ülkede, en azından iktidara ortak olmak veya kamufle edilmiş Yahudi Devleri peşindeler.
    Şebeke'de ben "rezervist devlet" tabir ediyordum. Hala da tercih ediyorum.

    Yarın: Alyansistler takiyeci mi yani?

    Yalçın Küçük: Evet.. Öyle de söyleyebiliriz.
    Peki, benim çalışmalarıma kadar, ne biliniyordu, Alliance İsraelite Universelle okulları hakkında? Talat Paşa'ya "çingene" deyip geçiyoruz, Edirne Alyans Lisesi'nde öğretmendi. Yahudi olmayanların, Alyansa okullarında okumaları veya öğretmen olmaları kural dışıdır. Ermeni Kırımı'nın baş sorumlusu kabul edilen Talat Paşa'dan söz ediyorum. Ya Yahudi asıllı olduğunu gösterebilirsem ve cenazesi Türkiye'ye Celal Bayar'ın gayretleriyle getirilmişti. Bayar da, Alyans'ta okumuştur. Peki?
    Kesin olan, Talat'ın çingene olmadığıdır.
    Müslümanlık mı? Yaşamında bir irregülarite varsa, çingene, diyorlar, Orhan Pamuk misali "ateist" diyorlar, annesi azarlamıştı, çok zaman da "ermeni" iddia ediyorlar. Bakın, yoktan başbakan olduğunda Naim Talu'yu da Ermeni olarak fısıldamışlardı.
    Evvela ve öncelikle teorik bakmayı öneriyorum.
    Naim Talu, 12 Mart Darbesi'nde başbakan olmuştu.
    Teorik bakmak nedir? Darbe'nin başında Genelkurmay Başkanı Orgeneral Memduh Tağmaç vardı, İbrani asıllıdır. Bir darbe, bir Ermeni'yi başbakan yapar mı? "naim", Naomi, "hoş" demek olup, İbraniler tarafından da taşınıyor. Talu'dan ise, son sinegog baskınında ölenler vardı.
    Ciddi olmayı da öneriyorum.
    Cuntalar, İbrani asıllıların, kabineleri doldurdukları zamandır.
    Bir Serbülent Bingöl vardı, ne iş yapardı, beklerdi ve bir cunta oldu mu hemen bakanlık koltuğunu oturtuluyordu. 12 Mart'ta, İmar ve 12 Eylül'de, Enerji Bakanı olarak görüyoruz. Başka zamanlar görmüyoruz. Çünkü her iki cuntanın lideri Orgeneral Tağmaç ve Orgeneral Evren, İbrani asıllıdırlar. Yakında ölen Orgeneral Nurettin Ersin de öyle idi. Oradan seçiyorlar.

    Yarın: Peki Hocam bu büyük taarruz ve istila karşında direnme çabaları yok mu, ne durumdadır?

    Yalçın Küçük: Bu sorunuza, kısmen "var" ve kısmen de "henüz çok zayıf" diyorum. Yeni bir bilinçlenme dönemindeyiz. Ayrıca bu hücumun islami iddialı bir dönemde olması bulanıklık yaratıyor. Bunun da "hayır" yönünde etkili olduğunu görebiliyoruz.
    Ama günü gününe takip ediyoruz. Bana iki gün önce bir mülakat vesilesiyle "siz bir mülakatınızda Hikmet Fidan'ı PKK öldürmemiş olabilir, Halaskar komiteler olabilir demiştiniz, nereden bunu çıkarıyorsunuz. Bunu tasvip mi ediyorsunuz?" sualini tevcih
    ettiler. Yaptığım, tarihe bakmak konuşturmaktır.
    Hala aynı yerdeyim, Fidan'ı pkk de tasfiye etmiş olabilir, ama, bana hiç mantıklı görünmüyor. Hele son günlerde matbuata hakim olan senaryo, bana, "tam senaryo" olarak görünüyor ve beni teyid ediyor.Fidan'ın arkadaşları yakalanmış ve Fidan'ı alıp, pkk tetikçisine teslim etmişler. Buna inanmak için çok saf olmamız gerekiyor; devlete başvurabilirler ve hatta derhal Barzani'ye geçebilirlerdi. Demek ki, teslim meselesi havada, yakalananlar Fidan'ın yakınlarıdır, derdest olmakla, tetikçi ise dağda kalmaktadır.
    Tarihi okumak mı? Bir, Kemal Paşa, 19 Mayıs'tan önce fazla temayüz etmemişti. İki, müstevliler varsa, bir kavim kurşun sıkmak için Hasan Tahsin'i beklemez, sıkarlar ve sıkmıştırlar. Üç, Büyük ve düzenli bir mukavemet oluşuncaya kadar, her yerde, küçük küçük komiteler ve pıtrak misali ortaya çıkarlar. "Halaskar Komiteler" ile kastım budur.

    Yarın: Şimdi de çıktılar mı?

    1918 yılındayız.
    Devam edebilirmiyim, şu malum Ermeni Kongresi toplanırken, İstanbul'da İdare Mahkemesi durdurma kararı aldı. Bir takım beyinleri taş bağlamış olanlar hemen çıktılar, "işte derin devlet" dediler ve "genelkurmay engelledi" deyu bağırdılar. Hangi dünyada yaşıyorlar; bugünkü Genelkurmay'ın bu tür kongrelere hiçbir itirazı olmadığını dahi görmüyorlar. Genelkurmayımızda, artık böyle bir refleks teşhis edemiyoruz.
    Buna mukabil her yerde, küçük küçük tepkiler var. İdare Mahkemesi'nin kararını bu şekilde anlamamız yerindedir.
    Artacaktır.
    Başındayız.
    Tezler'de Kemal Paşa Hazretleri'nin görev kağıdını yayınlamıştım, en önemlisi, bir, "bazı komutanlar, silahları teslim etmiyorlar ve halkı silahlandırıyorlar, bunu önle" emri yazılıdır. İki, "halk şuralar kuruyor, bunu dağıt" emri yazılıdır. Şura , "komite" demektir; Mustafa Kemal Paşa, halka verilen silahları toplamak ve mukavemete hazırlanan halk komitelerini dağıtmak üzere gönderilmiştir. Bunu, yıllar önce yayınladım.
    Bu ne demektir, bir, Kemal Paşa önde gelen ve mukavametçi tanınan bir komutan olsaydı, Sultan Vahdettin, bu atamayı yapamazdı. Çünkü, İngilizler izin vermezdi. Kemal Paşa'nın durumunu, sivrilmiş paşalar yakalanıp Malta'ya gönderilmek üzere bekletilirken, Mustafa Kemal'in Pera Palas'ta ikamet edip temaslar yapmasından da çıkarıyoruz. Silahları, işgalcilere vermeyip mukavemet için ayıranlardan birisi Erzurumdaki Dokuzuncu Ordu Komutanı Yakup Şevki Paşa idi, görevden alında ve Malta'ya sürüldü. İsyan'da remini basmış durumdayım.İki, her sultan, aynı zamanlarda İran Şahı Ahmet Kaçar da yapıyordu, bir mukavamet oluşmasını ister, Sultan Vahdettin ile Kemal Paşa Hazretleri'nin bu minval üzere anlaştıklarını yazıyorum.
    Demek ki, Kurtuluş'u Büyük Kurtarıcı ile başlatmakla benim yazımım arasında çok büyük fark vardır. Başlamıştır, başlar ve mukavemetler çıkar; Mustafa Kemal Paşa Hazretleri'nden öncedir. Kemal Paşa Hazretleri, bunu başarılı bir şekilde yönetmiştir.
    Mücadele sadece Batı'da da değildi. Maraş, Antep ve Urfa'da düzenli ordunun rolü daha sonradan geliyor. Başladığı yerlere, oradaki Ermeni nüfusa, Rumlar'a bakıyoruz.

    Yarın: Rumlar'a neden bakıyoruz?

    Yalçın Küçük: Pek çok nedeni var, mübadele, zengin Rumlar'ın oturduğu yerlerden yapılmıştır. Oraya Selanik ve yöresinden getirilenler konmuştur. Misalen, Trabzon'da çok yoğun ve zengin Elenler'in yaşadığını biliyoruz. Bir de yeni bakanlardan birisinin, Faruk Özak'ın Trabzon'lu olduğunu görüyoruz. Ak'ın öz'ü bende hep ilgi yaratıyor. Karısının adının da "Verda" olduğunu öğreniyoruz. Biraz tebessüm edebiliyorum.

    Yarın: yine isim-bilim mi ön plana çıkıyor?

    Yalçın Küçük: Hayır, hep söylenenlerin aksine, bilim bir ön yargılar düzeneğidir. Bilimle yargılara ulaşıyoruz ve doğru olduğu sürece, bunu dayanak yapıyoruz. Son zamanlarda, benim "maydın-müşünür" dediğim bu tayfa ortaya çıktı, birden "abeist", Avrupa Birlik'çi demektir, vatanı kurtarmak üzere harekete geçtiler ve Tayyip Bey'e gidip şiir ve destek verdiler. Bunlar arasında Türkiye'nin büyük silah tacirlerinden Kavala'nın genç başı Osman Kavala da vardı; "iletişim" yayınları da bu holding'e aittir. Bir kez, kılı kırk yararak, iletişim'in ibraniyet hatıraları yayınladığını tespit edince bunu bir dayanak olarak kullanabiliyoruz. İletişim çıkardığı, Tesal'ın anıları, Vassaf'ın anıları ve benzerleri, bizim kaynaklarımız arasındadır. Şebeke'yi bulmamıza yardım ediyorlar.
    Kastimiz, hak etmediği yerde olanlar ve ülkeye sadakatlarını yitirenlerdir. Bunun için, Atilla İlhan üzerinde hiç durmadım.
    Attila İlhan dostumuz Atatürkçüydü. Attila İlhan dostumuzdan daha millici var mı? Ama Attila İlhan dostumuzu, Işık lisesi, "onurumuz" diye ilan etti. Biz biliyorduk. Ben biliyordum da niye ilan etmiyordum.Benim yazdıklarımın hepsi ya hak etmedikleri yere gelenlerdir, ve ilave olarak kalbi bu topraklar için çarpmayanlardır. Nereden biliyoruz kalplerinin bu topraklar için çarpmadığını? Davranışlarından biliyoruz; Atilla, Ermeni Kongresi türü senaryoları hiç ciddiye almıyordu. Dolayısıyla Attila İlhan'ın İbrani asıllı olduğunu ilan etmem için hiçbir neden yoktu. Şimdi söyleyebiliyoruz; Işık lisesi, büyük ve görkemli bir ilan verdi, açıkladılar.
    Kuşkusuz, Işık lisesi veya Terakki'den her mezunun mutlak İbrani asıllı olduğunu söyleyemeyiz. Ama yeğeni Kerem Alışık da oradandır. Pek kuşku duymuyorum ve bunu da her zaman ileri sürdüğüm üzere, bu ülkeye, yer yer bizden de daha çok bağlı sabetayistlerimiz olduğunu göstermek için not ediyorum.
    Bir de sabetayizmin anti-Tanzimat ve anti-İsmet Paşa sendromları vardı ki bunu Atilla Üstadımız'da da buluyorduk. Demek ki analiz kabiliyetimiz de artırabiliyor.

    Yarın: Hocam bir özelleştirme furyası hız kazandı. Sami Ofer'ler, Arap sermayesi.. Neler oluyor. Mesela Arap sermayesi gerçekten Arap kardeşlerimizin mi? Yoksa belli bir orandan sonra yüksek miktarda olan Yahudinin parasıdır kuralı burada da mı geçerli? Mesela, Galataport gibi projelerle, Eski Venedik/ Ceneviz'in 'Özerk Galata'sı mı diriltiliyor? Özelleştirmelerin nihai maksadı ne olabilir?

    Yalçın Küçük: Efendim deminki konumuza gelelim. Böyle bazı millici arkadaşlarımız Hariri'nin Ermenilerle ilişkisini ispat etmeye kalktı. Ben buna inanmam. Tabi Beyrut'ta Ermeni mahallesi var. Politikacıdır, onlarla da ilişkisi olabilir. İkinci nokta ise şudur, biz iktisatçılar, Suudilerin her işinde bir Yahudi parmağı, sermayesi, olduğuna inanırız. Doğru mu, değil mi? Ama buna inanmakta hiçbir sakınca yok. Buna inanırız. Dolayısıyla ben bu işlerde, yani Hariri'lere milli telekomükasyon ağını teslim etme işinde, bir mossad parmağı arayabiliyorum.
    Daha da önemlisi, yepyeni bir durum ile karşılaşıyoruz. Tüpraş'ta gördük, demek ki, biz özelleştirme adıyla, milli tesisleri bir vekilharç'a veriyoruz. O da aldığını istediği ölçüde ve istediğine devredebilecek. Bu çok vahim ve kontroldan çıkmış bir dururmu haber veriyor.
    Peki durum bu ise, bundan sonra ne ile övüneceğiz? Milli tesisleri, düne kadar vilayetimiz olan yerlerdeki zenginlere dağıtıyoruz. Peki biz bundan sonra nasıl büyük "Türk Milleti" olacağız, kim inanacak, bebelerimiz inanır mı? İran'ı da hep küçümsüyorduk, bakın, Türkiye'den gelen sermayenin de kavmiyetine bakıyorlar. Arık Türkiye'den gelene pek de "Türk" nazarı atfetmiyorlar.Bana verilen bilgiler abartılı olabilir, kitaplarımın, İran'da en yüksek düzeyde değerlendirildiğini işitiyorum. Ona göre kesiyorlar...

    Yarın: Türkcell'i mi kastediyorsunuz?

    Yalçın Küçük: Hayır, Havaalanı işini. Bizim kitaplarımıza göre Doğramacı'nın ana dili İbranidir. Bizde Erbil'den gelen çok İbrani var.
    Bir de soyumuz, Mahmut Şevket Paşa'ya uzanır, diyorlar, Harekat Ordusu Komutanı, güzel, yakında o soylarını da yazmak durumundayım. Soylarını göstermek görevimdir.
    Benim derdim bundan sonra, ilk okullarda tarih nasıl anlatılacak, "Hamdi" ne olacak, hep makine başında fedeakar telgrafçı idi. Şimdi telegrafçı Hamdi gidiyor ve telekomünikasyoncu Hariri geliyor. İran ise, eğer, hava alanında, telekomünikasyon sisteminde, İbraniyat varsa, bütün komünikasyonun, İsrael tarafından bilinebileceğini varsayıyor. Bu nedenle bağlanmış akitleri dahi, yeni bilgilere bakıp, feshediyor.
    Mesele budur. Bir, artık, yönetimde bir milli hassasiyat kalmamıştır. İki, bu gelenlere, biz hiçbir zaman, yabancı sermaye gelişi, demiyoruz. Bu transferdir, memaliki parça parça satmak, yabancı sermaye gelişi sayılmamaktadır.. Yabancı sermaye'nin gelmesi için, gelecek, fabrika yapacak, inşaatını yapacak, malzemesini koyacak; budur. Mevcut tesisleri, Araplar'a, Yahudiler'e vermek, asla yabancı sermaye yatırımı olmamaktadır. Dağıtımı yapılıyor.
    Bunun da koşulları var, a- yeni teknoloji getirecek, getirmiyor, burada kurulmuşa el koyuyor. b-Tekel olmayacak, oluyor, milli tekeli veriyoruz. c-Ulusal politikayı etkilemeyecek, çoktan etkilediler, her türlü milli hissiyattan uzaklaştık, Alpogan milli güvenlik kurulu sekreteri olunca ilk önce İsrael'i ziyaret etti. Türk-İsrael "milli güvenliği" mi diyoruz; soru var ve acıdır.

    Yarın: Hocam, geleceğe dönük bir öğreti, tasvir, ütopyanız var mı? Doğu Cumhuriyetler Birliği tarifinizi hala savunuyormusnuz? bu kimlerle nasıl olacak?

    Yalçın Küçük: Çok zor bir soru, önce "biz kimiz" sorusu var.
    "Doğu Birliği", kırk yıldır savunuyorum. Bir ütopya'dır ve her ütopya misali zaman koymak zordur.
    Türkler, "Türk" adını keşf ile benimsediklerin sonra on beş yıl geçmemişti ki adında "Türkiye" olan Devleti kurdular. Belki yarından da yakın ve belki uzaktır.
    Kırk yıldır savunuyorum, ama, şimdi daha acil oldu. Çünkü, "büyümezsek küçülürüz" diyoruz. "Musul alınmazsa, Dıyarbekir verilir" önermesini ekliyoruz. Ayrıca, Bush'un Mesut Barzani'yi gösterişli bir şekilde Beyaz Saray'a çağırması da, artık Orta Doğu'da , Washington için, Türklerin yerini Kürtler aldılar, anlamındadır.
    Bütün bunlar, Doğu Birliği'ni bir zorunluluk haline getiriyor.
    Bin yıla yakın bir zamandır birlikte yaşıyoruz. Ermeniler ve Elenler de var, Doğu Birliği'nde bunları da anlıyorum, biz artık aynı kültürdeyiz. Ayrıca ekonomilerimiz birbirine yakın, bir birbirimizi ezmemiz söz konusu değil, "onlar ortak biz pazar," hiçbir parça için geçerli değildir. Her açıdan bir zorunluluk ve ortaklık görüyoruz.
    Hiç kuşkusuz İran içindedir ve hiç kuşkusuz Mısır dışındadır.
    Bana düşünmesi de savunması da heyecan veriyor.
    Şunları ekleyebiliyorum; artık anti-emperyalist mücadelenin coğrafi merkezi Musul'dadır. Musul ise bir kent değil bölge'dir.
    Her müzakere masasına, istek olarak, Kandil Dağı'ndan birkaç başı koymayı yanlış buluyorum.
    Önemli olan, Kandil Dağı'ndaki silahları susturmak değil, yönünü değiştirmektir. Bu Amerikancı sömürge birliğini dağıtmaktır. Doğu Birliği için ciddi adım sayabiliyoruz.

    Yarın: Son olarak, "Şu Çılgın Türkler" hakkında ne düşünüyorsunuz?
    Ana okulunda okutulması gerektiğini hep söylüyorum.
    Bir de kemalizmin gecikmiş bir cenaze töreni olarak görüyorum.
    Artık yüksek komutanları kemalist sayamayız. Bir cenaze törenine ihtiyaçları vardı, kıtalara emir çıkardılar ve bu kitabı aldırıyorlar. Chp'yi de artık kemalist kabul edemiyoruz. Chp için de bir cenaze töreni gerekiyordu, Özakman'ın kitabına sarıldılar.
    Özakman, ancak ana okulunda kabul edilebilecek bir kurtuluş savaşı yazıyor, tek kişilidir, cennet misali, içinde hiçbir çatışması yoktur, içinde ilahi bir ahenk var, hiçbir kişisel ihtirasa rastlamıyoruz. Tasfiye edilenlerin hepsi, tasfiye edilmeyi hak ettiler. Bir ölçüde, Atilla İlhan Dostumuzun anlatımını hatırlatıyor. Atilla İlhan Dostumuz, Mustafa Kemal'i değil bir mesihi hikaye ediyordu. Her episodunda, kıssa, sağdan ve soldan sıkıştırılıyorduk, boğulacak oluyorduk, çaresizdik, tam helak olacağımız sırada ve her zaman, Mustafa Kemal, ansızın geliyor ve bizi kurtarıyordu. Başkasını göremiyorduk.
    Vardı, bir "kötü" paşa olarak İsmet Paşa'yı seçebiliyorduk.
    Benim buradaki esas itirazım, eğer böyle ise, bir daha kurtulamayız. Çünkü Mustafa Kemal'i insan üstü anlatıyorlar, bu anlatımda, "bir daha asla" felsefesi var.
    Bu nedenle anıt kabir tek mezarlıdır.
    Tek mezarlı ulular mezarlığı, panteon diyoruz, sadece bizde var; bu yoksulluktur.
    Ben kahramanlarımızı artırıyorum. Öncelikle Batı'ya eğilmiş ve düzenli ordu üzerine yazılmış bir kurtuluş savaşını doğru ve gerçekçi görmüyorum. Ayrıca, Osmanlı'nın son zamanları ile Cumhuriyet arasında bir devamlılık kuruyorum.
    Kitaplarımda kurtuluş savaşının pek çok kahramanı olduğuna işaretle artık fotoğraflarını da basıyorum. Kurtuluş'un bir halk hareketi olarak başladığını da hep ön plana çıkartıyorum. Marş'ta "kahraman", Antep'te "gazi", Urfa'da "şanlı" olan halktır.
    Pıtrak misali patlamıştır.
    Tasfiye edilenlerin pek azı ölümü hak ettiler.
    Kurtuluş, ilk önce kurtuluşcuların bir önemli bölümünden kurtulmayı tercih etti.Acı ama sahih'tir.
    Şimdi kitaplarımda yeniden, kurtuluş için kalkıyorlar.
    Bir nokta daha var, bana sabetayist düşmanı diyenlere, ben gülüyorum. Kitaplarımda dirilttiklerimin çoğu Bülbül Deresi'nde yatıyorlar.
    Onlar, rantiye değillerdi. Onların kalpleri, İsrael için çarpmadı.

    KAYNAK: YARIN DERGİSİ, KASIM 05
     



    î Başa
    1ISRAEL A. SHAMIR / Ey Osmanlı Geri Gel! - yarın dergisi - eylül 2005 


     

    Ey Osmanlı Geri Gel!

     

    ISRAEL A. SHAMIR

    ÇEVİREN: ALTAY ÜNALTAY

     

    Kermil Dağı’nda, köyden az büyük Zichron Yaakov adında bir sevimli kasaba vardır. Şimdi şarapları ve Fransız restoranlarıyla tanınan bu yer 1. Dünya Savaşı’nda İngiliz yanlısı bir Siyonist casus şebekesi olan NILI’nin ini idi. Şebeke üyeleri öndegelen Siyonist göçmenler ve Osmanlı vatandaşı olan bu kişiler Mısır’daki İngiliz ordusu ile ilişki kurup onlara Türk kuvvetlerinin konum ve harekat bilgilerini sızdırarak sonuçta imparatorluğun yenilgisini hazırladılar. İlişkili oldukları kişilerden biri Haim Weizman’dı. O, isteksiz İngilizlerden zorla Balfour Deklarasyonu’nu koparacak ve Yahudi Devleti’nin ilk cumhurbaşkanı olacaktı. Bugüne dek NILI İsrail’de saygıyla anıldı. Okul çocukları onun müzesine götürülerek onlara Yahudilerin ancak Yahudilere sadık olacağı öğretildi; eğer bu sadak için gerekiyorsa herhangi bir güce ihanet edilebilirdi.

    Onların ülkeleri Osmanlıya ihanet için iyi bir nedeni vardı; çünkü eğer imparatorluk yaşasaydı, ne Yahudi Devleti denen canavar, ne tecrit duvarı ardına sürülen milyonlarca toprağın yerlisi, ne aynı derecede ezilmiş ve gecekondulara doldurulmuş göçmen işçiler ve karşılarında malikaneler içinde birkaç zengin Yahudi olmayacaktı. aynı şekilde çaresiz bir Irak’a ABD saldırısı ve sonuçta yüzbinlerce ölü ve acı hiç olmayacaktı, çünkü Irak o güçlü imparatorluğun parçası olacaktı.

    İmparatorluğun yıkılışından sade Ortadoğu çekmedi. NATO uçakları asla Belgrad’ı da bombalayamazdı, eğer imparatorluk bizimle olaydı. Hatta ilk ayrılan eyalet Yunanistan’ın şimdi Euro tarafından ekonomisi mahvedilmiş ve zengin Kuzeylilerin otelcisi haline getirilmezdi. Onun da, Rumların, İskenderiye’den İstanbul’a dek imparatorluğun kalburüstü ahalisi olduğu günleri özlemek için iyi bir nedeni var.

    İmparatorluk kurucu unsur olan Türklere Avrupa hayrandı ve onlardan korkuyordu, oysa şimdi onlar da Frankfurt ve Londra’nın çöpçü-bulaşıkçılarının istenmeyen rakipleri haline gelmiş durumda.

    Şimdi kimi Türk liderler AB’ye girmek hülyalarıyla kendilerini avuturken, belki de artık imparatorluğu geri getirmeyi düşünmeye başlamamızın tam sırası. Aslında imparatorluk çok büyük ve etkisiz olduğundan yıkılmadı: En görkemli zamanlarında bile Brezilya ya da Rusya’dan küçüktü. O yıkıldı, çünkü toy yerel elitler zehirli ulusçuluk meyvasından yediler; bunu onlara Batılı lafazanlık üstadları sunmuştu.

    Avrupa’nın icadı olan ulusçuluk, muhtemelen Ortaçağ’ın kara veba salgınından daha çok insan öldürdü. Dahası, o imparatorluğa makul bir seçenek de sunamadı. Oysa orada düzinelerle kavim, kabile barış içinde birlikte yaşıyordu. Kopan ülkelerin hiçbiri başarılı bir devlet kuramadı. Ve Batılı yırtıcılar, giderek daha ve daha da küçük gruplar arasına kavga ekmeye devam ettiler, şimdi Türkiye ve Irak’taki Kürt hadiselerinde görüldüğü gibi. Nasır ve Baas Pan-Arabizmi, Bin Ladin İslamcılığı, Ziya Gökalp ve Halide Edip Pantürkizminin hepsi de Batı’nın ilerleyişini durduracak güvenilir bir ideoloji oluşturmakta aynı başarısızlığa uğradılar.  Belki Batılı kardeşlerin kitabından kendimize bir yaprak ödünç almalıyız. AB ile Avrupa, bin yıl önce çökmüş Şarlman imparatorluğunu yeniden kurdu; bizim İmparatorluğumuz ise hala insanların zihninde, görkemli saraylarda, kalelerde, camilerde ve kiliselerde dipdiri. Tekrar kurulan imparatorluğumuz tüm Bizans sonrası kazanımları kucaklamalı: Türkiye’nin, Ortadoğu’nun, Balkanların, Rusya, Ukrayna ve Orta Asya Türki cumhuriyetlerinin birlikte parlak bir geleceği var.

    Bizans’ın iki parlak varisi Rusya ve Osmanlı İmparatorlukları, yüzlerce yıl birbiriyle savaştılar. ama aynı şey, Batı Roma’nın varisleri Fransızlar ve Almanlar için de doğru. Eğer Batının ezeli düşmanları birleşiyorsa bu niye Doğu’da da olmasın?

    Bu yaz Rusya ve Ukrayna’yı gezdiğimde, Ruslar ve Türkler (ya da Rus tabiriyle Tatarlar) arasında çok benzerlik gördüm. “Bir Rus’u hamamda keseleyin, altından Türk çıkar,” Churchill’in purosundan derin bir duman çekerken söylediği söz. “Tersi de doğru,” der büyük Rus tarihçisi ve Rus Doğuculuğunun babası Leon Gumilev. Gerçekten Rusya, Müslüman Türkler ve Ortodoks Slavların ortak ülkesi olarak doğdu. Gumilev, Batılı “Tatar (Türk) boyunduruğu” efsanesini yıktı ve Moskova devletini Cengiz evladı Altınordu’nun varisi ilan etti. “Rusya cesur Türklerle birliği sayesinde yenilmezdir,” diyen Gumilev, Batı’yı Rus kimliğine en büyük tehdit gördü.

    Milli Bolşevik lider ve ünlü yazar Edward Limonov geçenlerde yazdığı yazıda Rusya için “Alman kaplamalı Türkiye” dedi. Ruslar halen “şarovari”yi (şalvar) çok sever, ki aynısı Anadolu köylüsü ve eski Osmanlının giyimidir. Aynı Türkler gibi çömelir, bağdaş kurarlar der Limonov. Rusların Türklere bu yakınlık hissi Avrupa’nın Türk kuşkusundan çok farklıdır. Sinemada da bunun etkisi görülür: Yeni Rus süper prodüksiyonu “Türk Gambiti” Plevne’deki Rus-Türk savaşını, Hollywood’un (Amerikan düşmanlarına, ç.n.) takındığı ırkçı tavırdan çok farklı sergiler ve Gazi Osman Paşa’yı bir kahraman olarak gösterir.

    Türk-Slav beraberliği çok gerilere gider. Ukrayna’nın kuzeyinde eski Rus prensliklerinin başkentleri Novgorod, Çernigov ve Kiev’i ziyaret ettim. Bu şehirlerin Rus beyleri Türk prensesleriyle, steplerin kızlarıyla evlenmişler ve Türk savaşçıları, onların saray heyetlerinin hep bir parçası olmuş. 12. y.y.dan kalma bir Rus destanında Novgorod Prensi İgor Türk steplerine akın yapar, ama yenilgiye uğrar. Onu esir eden Konçak Han, onu kızıyla evlendirir ve Novgorod’a dönerler. Rus soylularının önemli bölümü hala Türk adları taşır, “Lolita”nın yazarı Nabokov ya da 2. Nikola zamanının en zengin prensi Yussupov gibi.

    Son çıkan kitabı “Avrasya Senfonisi”nde St. Petersburg’lu yazar Van Zaichik küremizin bu bölümü için farklı bir kurgusal tarih yazar: Eğer Türk Altınordu İmparatorluğu’nun hakanı bilge Sertak Han (Aziz Aleksandr Nevski onun arkadaşıdır) kendisine düzenlenen suikastten kurtulsa ve Ruslarla Türkler müreffeh bir devlette birlikte yaşamaya devam etselerdi ne olurdu? Van Zaichik devam eden imparatorluğa “Ordus” (orj: Hordus) der. “Ordus”, “Ordu” ve “Rus” kelimelerinin bir bileşenidir. Avrasya’nın çok daha geniş bölgelerine yayılmıştır. Hordus’ta modernlik gelenek ve dinle buluşur; aile kurumu ayaktadır; tektük zengin kapitalistler varsa da sınırsız servet birikimi hoşgörülmez. “İşbirliği (imece) yapıyor, bencilliğimize engel oluyoruz”, Ordus’un sloganıdır; bu Doğu’nun modelidir. Camiler ve kiliseler çok sayıdadır; vatandaşlar ise birlik içinde yaşar. Bu farklı dünya seçeneği Ruslar için o kadar çekici olmuştur ki, caddelerde, tamponlarında “Xochu v Hordus” (“Ordus’ta yaşamak istiyorum”) yazan kaç araba gördüm. Bu arada Ordus’un bir de Kudüs “vilayet”i (orijinal kelime, ç.n.) vardır. Hitler Almanyası’ndan kaçan birçok Yahudi buraya sığınır (evet bu farklı dünyada da Hitler Almanyası vardır), ama burada yerli halkla eşit vatandaşlar olarak yaşarlar.

    Yeni ve parlak Rus tarihçisi Fomenko “heretik” bir tarih seçeneği sunar : Onun dünyasında bir büyük devlet ya da “İmparatorluk” hep vardır ve Boğaz kıyısındaki şehir onun doğal başkentidir. Geçmişte böyle olsun ya da olmasın, gelecekte böyledir.

    Avrasya’da hakimiyet kavgaları vermek yerine Türkler, Slavlar, Araplar (ve küçük komşuları) güçlerini birleştirebilir, Konstantiniye’yi  (İstanbul bu ismin farklı okunuşudur) ortak başkent ve imparatorluk hükümeti payitahtı yapabilir. Konstantiniye bizim Brüksel, New York ve Pekin’e cevabımız olabilir. Yüzyıllar sürmüş hakimiyet kavgaları Avrasya’da nice savaşlar çıkarmış iken, birlik tüm istekleri tatmin edebilir: Ruslar da Türkleri oradan çıkarmadan İstanbul’u başkent edinebilirler; Türkler ise Kırım ya da Taşkent’le komşu olur, Yakutistan’ın uzak elmas madenleri ve Pravoslav Türklerinin diyarları, tek bir Rusla savaşmadan elde edilir. Ortadoğu birkez daha, hep ait olduğu Avrasya’ya dahil edilir; Washington’dan, Londra’dan, Brüksel’den gelecek emirlere boyun eğmez. Çok uzak bir yer olmaktan çıkan Türkiye Bağdat’la Kiev’den, Belgrat ve Kahire’den, Vladivostok ve Ankara’dan gelenlerin buluşma yeri olur.

    Bir kez daha çift başlı kartalı Doğu uygarlığımızın, Ortodoks ve Müslümanların birliğinin sembolü olarak yükseltelim, hükümdarımıza iki ünvanı, İslam halifesi ve Ortodoksların imparatoru sıfatını verelim, küçük milliyetçilikleri geçmişe gömelim ve tarihte yepyeni bir çağ başlatalım. Bu Doğu Milletler Topluluğu (Commonwealth), Doğu Roma’nın, Bizans’ın Rus ve Osmanlı imparatorluklarının bu varisi devasa maddi ve manevi kaynaklara hakim olacak, bir süpergüç olacak, Birleşik Avrupa, ABD ve Çin’in karşısına çıkacaktır.

    Bu Milletler Topluluğu hem manevi hem maddi amaçlarla birleşecektir. Doğu ve Batı metafizik temellerde bölünmüştür. Batıda Mammon (Para Tanrısı) galip gelmiştir. Batı iştaha korkunç bir imanı, bireyci başarıya dizginlenemez hırsı, alabildiğince tüketme hak hatta görevini kabul etmiştir. Dayanışmaya, “insanın mutlak özgürlüğü” adı altında egoizmi tercih etmiştir. O kadını erkeğe benzetmeye çalışarak yok etmiş, erkeği kadınla rekabete sokup yok etmiştir. Tanrı’yı reddetmiştir, kiliseleri bomboştur, şehirleri iş merkezlerinin etrafına kuruludur; bizimkiler ise bilgi, sanat ve duanın etrafına kurulu.

    Doğu daha Hıristiyan kalmıştır; bence İslam Ortodoks Hıristiyanlıktan, Jean Calvin’in Kalvinist Protestanlığının olduğundan daha uzak değildir. Doğu Mammon’u reddeder, çünki biz Tanrı’ya inanırız; bizce manevi ihtiyaçlar maddeden önce gelir, hiçbirimiz Hz. İsa’yı reddetmeyiz. Kadınlara saygı gösteririz, çünkü Hz. Meryem’i reddetmeyiz. Doğu hala tabiatı sever, ahlaksız zenginliği kötüler, emeğe saygı duyar, uyumu başarının üstünde tutar. Adam gibi erkekleri ve hanım gibi kadınları severiz, çünkü gelenek ve aileye saygılıyız.

    Batı göçebe bir uygarlık düşler; burası aile ve topraktan kopuk atomize bireylerin bir açık toplumudur. Doğu Milletler Topluluğu’nda biz başka yönde ilerleyeceğiz. Göçü zorlaştırıp sermaye hareketini teşvik edeceğiz. Özerklik taraftarıyız; çünkü özerk iradeler kendi yerel ihtiyaç ve isteklerini daha iyi bilirler.

    Batı özel mülkiyetin kutsallığını savundu. Biz de o küçük iken ona saygılıyız, ama aşırısını reddediyoruz. Biz süper zenginlere ağır vergi koyacağız, gerekirse malını millileştirecek, şirin bir Anadolu ya da Sibirya köyüne yeniden eğitime göndereceğiz. Milli kaynaklar özelleştirilmeyecek, yabancılara toprak satışı yasaklanacak, köylüler toprağından edilmeyecek. Kenti değil köyü teşvik edeceğiz. Batı özel hayatın her alanına müdahale ederken biz Doğu’nun kadim özgürlüklerini savunacağız. Komşularımıza çok iyi dost olacağız; ama bunu istemezlerse de yaman düşman olacağız.

    Bu hayal, Avrupalı, Kuzey Amerikalı ve Çinli süpergüçlerin vatanlarımızı sömürgeleştirmesine karşı tek çıkış yoludur. Yoksa sömürgeleşme devam eder.

     <= GERİ
    Arkadaşıma Gönder
     Yazdır
    TÜM YAZILAR
    		    
    		 
     

    1000$+KDV  Tıklayınız

     



    î Başa
    Unomastica Alla Turca: Hazarların ve Tengerelilerin Yazılmamış Tarihi -
    Unomastica Alla Turca : Hazarların ve Tengerelilerin Yazılmamış Tarihi -  
    http://66.249.93.104/search?q=cache:JHyLJO-f5C0J:www.pandora.com.tr/turkce/elestiri.asp%3Fyid%3D210+Yal%C3%A7%C4%B1n+K%C3%BC%C3%A7%C3%BCk+Yar%C4%B1n&hl=en

    ERDEM, HAKAN

    Fiyatı: 12,00 YTL %10 indirimli Pandora fiyatı: 10,80 YTL (10.800.000 TL)  sepete ekle (stoktan teslim)

    Paranoyalara dayalı yerli/yabancı -tarihi ya da güncel- komplo teorilerine alışkınız hepimiz. Doğal afetlere, bireysel meselelere, mesela hakemlere ya da edebiyat eleştirmenlerine dayalı olanlar bu yazı özelinde konumuz dışı. Merkezine başka kavimler, başka ülkeler, başka dinler ve inanışlar, şimdilerde “teröristler” yerleştirilen komplo teorilerinden, çoğunlukla tarihi anlatılarla dışa vurulan paranoyalardan söz ediyorum. Tarihsel olaylar işte bu paranoyak komplo teorileriyle her türlü nedensellikten arınıyorlar, bütün tarih sonuçlardan yola çıkılarak yorumlanıyor, sonuçta yenilgi anları iç ve dış düşmanlara fatura ediliyor.

    Tarihin gizli güçler tarafından yönlendirildiğine inananlar için her şeyin gerisinde birileri var. Mesela Batıda bir zamanlar Cizvitleri, Yahudileri, sonrasında komünistleri, şimdilerde radikal islamı işaret eden komplo teorilerinin bizdeki değişmez aktörleri Yahudiler ve komünistler oluyor. 21.yüzyılda bile pek bir fark yok aslında; komünistlerin ciddi bir tehdit oluşturmadığı günümüzün en parlak komplo teorisi, kökleri Yahudiliğe uzanan Sebataycılık üzerinden kuruluyor.

    İki “İsimtasçı”nın olağanüstü maceraları
    î Başa Hakan Eldem, yeni romanı “Unomastica Alla Turca”da işte bu “çok satar” teorinin parodisini yapmış. Ve beklenileceği gibi, roman kahramanlarını canlandırırken söz konusu teoriyi hasımlarının kabalacılığına taş çıkartacak bir hünerle icra eden en parlak iki teorisyenden, Yalçın Küçük ve Soner Yalçın’dan ilham alıyor.

    Ancak burada dikkatinizi çekmek istediğim çok önemli bir ayrıntı var; Hakan Erdem, Soner Yalçın ve Yalçın Küçük zihniyetinin taşıyıcılığını üstlenen roman karakterleri Tankut Argun ve Argun Afaki’yi söz konusu şahsiyetlerin gerçek hayattaki kişilik özellikleriyle özdeşleştirme basitliğine hiç düşmüyor. Benzerlik yalnızca düşünce biçimlerinde. Elbette Yalçın Küçük’ün “Şebeke” ve Soner Yalçın’ın “Efendi” kitaplarındaki tezleri hatırlatan çarpıcı icatlar, o tezlere yapılan mizah dolu göndermeler de bulacaksınız.

    Hikaye 1992 yılında, Argun Afaki’nin bavul ticareti yapan bir Rus’tan binlerce dolar sayıp aldığı “Hayal Taşı” efsanesiyle başlıyor. Uno-mastik sakızcılığın sahibi Argun Afaki, felsefe son sınıfta okurken nereden estiyse bu sakız işine girmiş, ölüp gitmekte olan bir işi unutulmuşluk köşelerinden kurtarmış… Çocukluğundaki şiirli, manili, rubaili, bilmeceli sakızlardan esinlenerek kendi sakızlarının üzerlerine birer isim, sakızın içine de o ismin etimolojisini yazdırmış Afaki Bey. Bu işi öylesine benimsemiş ki, şirketin koskoca iki katını bu işle görevli araştırmacılara tahsis etmiş, sonuçta dokuz yüz bine yakın ismi ihtiva eden dev bir arşiv oluşturmuş.

    Tam da bu günlerde İtalya’dan gelen Yakup Sinan adlı bir dil araştırmacı değiştirecektir Argun Afaki’nin hayatını. Uno-mastik firmasının ismini İtalya’daki onomastique çalışmaları ile karıştıran Yakup Sinan, Argun Afaki’yi özel isimler üzerine yoğunlaşması ve çalışmalarını bir teoriye oturtması gerekliliğine ikna edecektir. Üstelik, toplumsal bellekte yer edinmiş, basit, anlaşılır, temiz, sade bir teori de hazırdır memlekette.

    Argun Afaki, işte bundan sonra işi gücü bırakacak, kendisini Sabetaycıların izlerini sürmeye adayacak, isimbilimin tüm olanaklarını kullanarak, bazen de zorlayarak, bu ülkedeki açık ya da gizli Yahudi oluşumlarını, oluşum ne söz, bütün network’ü ortaya çıkarmaya koyulacaktır. En büyük yardımcısı da Uno-mastik’in iki numarası, pazarlama ve satış müdürü pozisyonundaki yeğeni, aynı zamanda damadı Tankut Argun’dır ki, o da bu yıllarda kendi namına bir araştırmacı yazar olarak büyük ölçüde Argun Bey’den ilhamını alan araştırmalarını arka arkaya patlatmış ve dönemin sonlarına doğru yazdığı “Adoni: Kayıp Sabetaycı Tarikat’ın Sırrı” adlı satış rekorları kıran görkemli araştırması sayesinde hak edilmiş bir ün kazanmıştır.

    Yoksa biz Yahudi miyiz?
    “Peki ya ‘Hayal Taşı’na ne oldu?” diyebilirsiniz şimdi. Merak etmeyin, Hakan Eldem, o gizemli taşı unutmamış; Afaki Bey’in bürosunda on iki yıl boyunca tozlanan taş, bir gün rastlantıyla canlanıyor ve taşın içine hapsolmuş babacan bir Albız çıkıyor kahramanlarımızın karşısına. Albız Türklerin tarihini anlatırken bambaşka bir zamana ve mekana sıçrıyor hikaye. Anlatılan gerçek atalarımızın, yani Köktürklerin, Hazarların ve Tengerelilerin yazılmamış, heyecan ve şaşkınlık verici tarihidir…

    Doğu Köktürk devletinin yaşayan son prensi Tengere Tardu Tigin’in 900’lü yıllarda Orta Asya’da geçen eğlenceli maceralarını uzun uzadıya özetlemeye yetecek yerimiz yok. Bu nedenle roman kurgusunun dayandığı düşünsel arka planı aktarmakla yetineceğim; “Unamastica Ala Turca”daki tarihe göre Yeruşalem’deki gök yiyeceklerini yemenin “delikanlıyı bozduğunu” söyleyip Köktanrı’yı kızdıran Tengere Tardu Tigin’in ataları Babil’den sürülmüşler, kırıla döküle önce Ergenokon’a oradan Ötüken’e yerleşmişler. Burada kurdukları Köktürk devleti bir zaman yaşamış, sonra komşu ülkelerin saldırılarıyla yerle bir olmuş, tarih sahnesinden silinip gitmiş. Sağ kalan bir avuç Türk inançlarını saklayarak önce Uygurlar zamanında görünürde Maniheist olmuşlar, sonra Kırgızlar döneminde yürekten Şamanizmi benimsemişler, kısacası bir nevi dönme hayatı yaşamışlar…

    Batı’daki Türkleri bulmak, “Hanları hanı Bayındır Kohen”e bağlılığını sunmak için yola çıkan yiğit Tengere, geldiği Hazer bölgesinde Mesih sanılacak ve şartlar onu bir ölüm kalım mücadelesinin içine atacaktır. Akıllı bir kağandır Tengere, etraflarını çeviren bu Müslüman denizinde birazı Musevi, birazı Şaman, birazı Hıristiyan bir azınlık olarak zayıf kalacaklarının farkındadır. Bu nedenle “Artık çağıdır, din değiştirelim! İnananlarına Müselman veya söyleyişe göre Büsürman dedikleri dine girelim! İslam olalım” diye seslenecektir halkına. Ancak bundan sonradır ki vaat edilmiş topraklara, Anadolu’ya, Tanrı’nın ikinci İsrail’ine gidebileceklerdir. Ne var ki, Aktürkleri Anadolu’ya götürecek yolculuk geride bir hanedan bırakmak istemeyen Tengere’ye değil, hanedanını kurarak Anadolu’daki ilk Türk devletine ismini veren karısı Selcük’a nasip olacaktır…

    Albız’ın anlatısı burada bitiyor ve yeniden şimdiki zamana dönüyoruz. “Büyük Selçuklu devletinin kurucusunun bir Musevi, belki de Yahudi, üstelik bir kadın!” olduğunu öğrenen Argun Afaki ve tilmizi Tankut’un bütün emeklerini ziyan eden bu tarih anlatısının yarattığı hayal kırıklığı ile nasıl baş ettiklerini, kopan kıyameti, Uno-Mastica şirketinin ya da Hayal taşı ve Albız’ın akibetlerini öğrenmek kalıyor artık geriye.

    Metin Üzerine
    İlk romanı “Kitab-ı Duvduvani”de amatör tarihçilerin kaleminden çıkma tarihi fantezilerin ironisi vardı. Bu kez de “Efendi”ye, “Şebeke”ye, yani isimlerden yola çıkılarak icat edilen tarihe bir parodiyle, bir durum komedisiyle cevap veriyor Eldem; birbirinden bütünüyle bağımsız iki olay dizisinin, yani günümüz Sebataycı teorisinde Yahudilere biçilen dönmelikle ilkçağlar Orta Asyasında Köktürklerin dönmeliğinin hikayesini yanyana getirip apayrı anlamlarda yorumlayarak güldürüyor okuyucusunu. Sadece bu kadar da değil; Karaoğlan ve Tarkan filmlerinin klasik oba basma, kız kaçırma, kılıçtan geçirme sahneleriyle, olayları her karaktere farklı anlattırmasıyla, Dede Korkut masallarından ödünç aldığı insan tipleriyle ve deforme edilmiş Kutsal Kitap alıntılarıyla romanın tamamını ince bir mizahla harmanlamış. Yalçın Küçük ve Soner Yalçın’ın tezlerini bir tarihçi olarak ciddiye alma imkanı olmadığı anlaşılan Hakan Eldem, eleştirisini yekpare bir eğretileme niteliği taşıyan “Unamastica Alla Turca”da komik unsurlarla keskinleştiriyor.

    Olayları, kurumları ya da bir zihniyet dünyasını eleştirmek için teorik bir yazı kaleme almak her zaman beklenen sonucu vermez. Kimi zaman hiç sorgulamaksızın kabullendiğimiz düşünce ve davranış biçimlerimizi, alışkanlık ve yanılgılarımızı teşhir etmek, onların saçmalığını vurgulamak için en etkili yöntem olup bitenleri alegori yoluyla başka bir aleme taşımak ve –bir zamanlar Aziz Nesin’in yaptığı gibi- mizaha başvurmaktır. Çünkü “yabancı bir kalıpla karşı karşıya kalmak alışkanlıklarımızın loşluğu içinde göremediğimiz şeyleri keskin, acımasız bir ışık altında açığa çıkarır: oyunun kuralları içine gizlenmiş üstü kapalı varsayımlar açığa sürüklenir. Iki bağlanımlı şok, eski düşünme alışkanlıklarımızın çerçevesini kırar; görünüşte apaçık gibi olan şey, gizini ortaya döker.”

    Ancak bu yöntemin etkili olabilmesi için edebiyatın dinamiklerinin de gözetilmesi gerekir. Hakan Eldem’in “Unamastica Alla Turca”daki başarısı tam da bundan kaynaklanıyor; karmaşık olay örgüsünü incelikle dokurken nesnelerden, olaylardan, kişilerden, zamandan ve mekandan oluşan roman parçacıklarını hiç aksamayan bir dil ve mükemmel tasvirlerle bir araya getirmiş. Mesela hikayenin geçmişe taşındığı bölümlerdeki doğa-insan ilişkilerini bütün görselliğiyle yansıtırken Albız’ı ete kemiğe büründüğü sahnelerde korku romanı yazarlarını imrendirecek kadar etkileyici bir anlatım sergiliyor.

    Sadece edebi bir tad almak için değil, “okur ile tarih, kurmaca ile gerçeklik arasındaki karmaşık ilişkiler üzerine düşünmek, aklın canavarlar üreten uykusuna karşı bir tür terapi oluşturabilmek için” de okuyun Hakan Eldem’in romanlarını.
     


    î Başa
    Asker de ulemaya sormuş - internethaber 
    22 Kasım 2005 14:36  
    Başbakan Erdoğan bir söz söyledi ortalık karıştı. Gelin görün ki ulemadan görüş isteyen ilk Erdoğan olmadı. 12 Eylül döneminde asker de Diyanet'ten görüş istedi.

         Başbakan Erdoğan başörtüsü konusunda ulemayı adres gösterdi diye kıyamet kopuyor ya...
         Tartışmada can alıcı bir ayrıntı gözden kaçtı:
         Ulemadan bu konuda ilk görüş soran, askerdi.
         Hem de 12 Eylül döneminde...
         
         'En Atatürkçü bakan'
         Askeri yönetim "okullarda kıyafet yönetmeliği" hazırlıyordu.
         22 Aralık 1980'de, emekli bir general olan Milli Eğitim Bakanı Hasan Sağlam, Diyanet'in bağlı olduğu Devlet Bakanlığı'na başvurdu:
         Bakanlık görüşünün tespiti için imam hatip liselerinde okuyan kız öğrencilerin durumu hakkında mütalaa istedi.
         Devlet Bakanlığı'nda, kabinenin "en Atatürkçü bakan"larından Mehmet Özgüneş vardı. Özgüneş, soruyu Diyanet'e iletti.
         Diyanet acilen "ulema"yı yani Din İşleri Yüksek Kurulu'nu topladı.
         î Başa Hamdi Kasaboğlu'nun başkanlığındaki kurul 10 üyeden oluşuyordu:
         î Başa Recep Akakuş, İbrahim Atay, Dr. Ali Arslan Aydın, Dr. Ahmet Baltacı, Hasan Ege, Kemal Güran, Yakup İskender, Mehmed Kaymakçı, İrfan Yücel...
         
         Zehir zemberek karar
         "Ulema", fetva istemi üzerine acilen toplandı.
         Tarih 30 Aralık 1980'di.
         Yani darbenin üzerinden henüz 3,5 ay geçmişti.
         Din İşleri Yüksek Kurulu, 8 maddelik kararında özetle şunu söyledi:
         î Başa 1. Cenab-ı Hak, kadınların başörtülerini, saçlarını, başlarını, kulaklarını, boyun ve gerdanlarını örtecek şekilde yakalarının üzerine salmasını emretmiştir.
         î Başa 2. Anayasa'da din ve vicdan hürriyeti güvenceye alınmıştır.
         3. Bu hürriyet dindarlara, dinin emirlerini hiçbir engele rastlamadan serbestçe yerine getirebilme hakkı verir.
         î Başa 4. Kadının örtünmesi İslamın hükmü, milletimizin de örfüdür. Tesettürün kanunla sınırlandırılması Anayasa'ya aykırıdır.
         î Başa 5. Birini örtünmeye zorlamak nasıl kişi hak ve hürriyetiyle bağdaşmazsa örtünmeyi engellemek de hak ve hürriyete müdahaledir.
         
         'Ya Allah ya Atatürk'
         6. Örtünme Atatürk ilkelerine aykırı değildir. Devrim kanunlarında da kadın kıyafetiyle ilgili bir hüküm yoktur. Müslümanlar "Ya Allah'ın emri ya Atatürk ilkeleri" gibi vahim bir tercihle karşı karşıya bırakılmamalıdır.
         7. İmam hatip liseleri ve Kuran kurslarında kız öğrencilerin başı açık ibadete zorlanmaları onların vicdanına açık bir baskı teşkil eder.
         8. Bu baskı devletten geliyorsa devlet - millet ilişkisi olumsuz etkilenir.
         Sonuç:
         "İmam hatip liseleri yönetmeliğinde dinimizin hükümlerine aykırı hükümler yer alması uygun olmaz".
         
         Üçok'un tepkisi
         Bir yıl sonra Milli Güvenlik Konseyi'nin çıkardığı Kılık Kıyafet Yönetmeliği "Bütün öğrencilerin başı açık olacak ve kurum içinde baş örtülmeyecektir" hükmünü getirdi. Ancak "ulema"nın görüşü doğrultusunda imam hatip liselerinde kız öğrencilerin Kuran-ı Kerim derslerinde örtünmelerine izin verildi.
         Yönetmeliğin yayımlandığı gün (7.12.1981) Cumhuriyet'te Bahriye Üçok şöyle yazmıştı:
         "Milli Eğitim, -hem de 12 Eylül'den sonra- Diyanet'e başvurarak fetva istemiştir. Diyanet'in örtünmenin gerekli ve hatta laikliğin koşulu olduğunu bildirmesi laiklik açısından çok şaşırtıcı olmuştur."
         Asker ulemadan fetva isterse, AKP'nin istemesine şaşabilir miyiz?
         
         Yazı: Can Dündar
         Kaynak: www.milliyet.com.tr
     
       Yalçın KÜÇÜK: 'Türkiye'de İslam Yahudileşti'
         Mütareke basını Orduya saldırmaya devam ediyor.
    Yarın dergisinde
    Yalçın KÜÇÜK: 'Türkiye'de İslam Yahudileşti'
    diye röportajı var.
    Okuyun.
    Sabateistler nerelere sızmış,iddiamı gerçek mi karar verin.


    22.11.2005 15:07   musti ay
         Beyler Maksadınız Ne?
         Güneydoğu da devlet hakimiyetini yitirmiş, bugünkü iktidar hala milleti aldatmaya çalışıyor. Sizler takılmışsınız Ulemaya, tarihe bakın İstanbulun fethine bakın cinler erkek mi dişimi derken Fatih İstanbulu fethetti. Asker sorsun, sivil sorsun bu konu ülkenin bugün içinde olduğu durumdan daha mı vahim. Bunu gündeme taşıyarak iktidar, daha önemli konuları halktan gizliyor. Üstelik bu tartışma onların olumlu etki yapıyor. Bilerek veya bilmeyerek bu oyunlara gelmeyelim.
     
     


    î Başa
    Suriye sınırında petrol bulduk - internethaber
    22 Kasım 2005 09:09  
    î Başa Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı yılan hikayesine dönen "Türkiye'de petrol var mı yok mu" tartışmasına son noktayı koydu. Suriye sınırında petrol denizi bulduk...

         Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı (TPAO) yılan hikayesine dönen "Türkiye'de petrol var mı yok mu" tartışmasına son noktayı koydu. Yıllardır devam eden sismik araştırmalar sonunda, Suriye sınırında adeta bir petrol denizi tespit edildi. BUGÜN'e siyah altın müjdesini veren TPAO Genel Müdürü Osman Sami Dinç, "Türkiye'nin kaderi değişecek. Bulunan petrol çok kaliteli" dedi.
         
         İlk kuyu hemen açılıyor
         
         Dinç, gelişmeleri şöyle anlattı: Suriye sınırının 10 kilometrelik bölümünde uzun süredir bir arama yürütüyorduk. Sismik çalışmalar sonunda çok umutlu bir tablo ortaya çıktı. Suriye'den bu bölgeyle ilgili bir kamyon bilgi geldi. Bunları bizdeki bilgilerle karşılaştırınca ortaya müthiş bir fotoğraf çıktı. İlk kuyuyu ay sonunda açıyoruz. Her ay bir kuyu açacacağız. Türkiye'yi güzel günler bekliyor.
         
         Şimdi yaşadık
         
         Türkiye'nin Suriye sınırındaki sismik çalışmalar sonunda yeraltında büyük bir petrol denizi olduğu tespit edildi. Bu ay ilk kuyu açılacak
         
         Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı (TPAO), yılan hikayesine dönen "Türkiye'de petrol var mı yok mu?" tartışmasına noktayı koydu. Suriye sınırındaki sismik çalışmalar sonunda bölgede bir petrol denizinin varlığı tespit edildi. TPAO Genel Müdürü Osman Sami Dinç, bu müjdeli haberi ve petrol denizinin bulunma öyküsünü BUGÜN'e şu sözlerle açıkladı:
         
         MAYIN TEMİZLENDİ
         
         * Türkiye-Suriye sınırı yaklaşık 800 kilometre. Bu bölgede petrol aramalarına bir an önce başlanması gerekiyordu. Ancak bölgede mayınlar vardı. Hem Genelkurmay'a, hem de İçişleri Bakanlığı'na "10 kilometrelik kısmın temizlenmesi durumunda petrol aramasına başlayabiliriz" dedik.
         
         * Geçen yıl mayınların temizlenmesi konusunda adımlar atıldı. Sismik çalışmaların sonucunda çok umutlu bir tablo ortaya çıktı. Bu bölge ile ilgili Suriye'den de tam bir kamyon dolusu bilgi geldi. Bizdeki bilgilerle Suriyeliler'in bilgilerini karşılaştırınca ortaya müthiş bir fotoğraf çıktı. Türkiye'nin kaderi değişecek. Bulunan petrol çok kaliteli.
         
         SONDAJ BAŞLIYOR
         
         * Şimdi sadece 50 metrelik bir alanda elimizdeki sismik verilerle bu ay sonunda ilk kuyuyu açacağız. Çok güzel şeylerle karşılaşacağız. Görüntü şu, paranın yarısı Suriye'de yarısı ise bizde.
         
         * Henüz kuyu açılmadığı için kaç milyon varil petrol olduğunu söylemek imkansız. Kuyu açıldıkça durumu göreceğiz. Suriye sınırında her ay bir kuyu açacağız.
         
         * Petrol rezervini sadece sismik çalışma yaparak tespit etmek mümkün değil. Güneydoğu ve Suriye sınırı bizim umutlu olduğumuz bir yer. Bunun için sondaj programı başlattık.
     
     inanılır gibi degil
         TanrIm bu bir hayal olmalI, inanIlIr gibi degil, dört bi yanI cöl olsun petrol çIksIn AllahIm sen nelere kadirsin!!! :o)
    22.11.2005 14:28   mükremin yalçın
         doğru olsa..
         
    Çok gördük ve yaşadık.Öyle zamanlar oldu ki "gravitesi çok yüksek petrol bulundu." ve arkasından birkaç gün sonra baktık ki.bişey çıkmıyor.Ya da bu alan uluslararası bilinen petrol şirketlerine ait.
    Umarım bu haber doğrudur.çünkü en çok giderlerimizden birisi olan petrolun bulunması bu ülkeye çok şey kazandıracaktır
    Ve sonuç olarak eğer petrol bulunursa.çıkartırlar mı.ya da bi şekilde izin verirler mi ya da teknolji buna yeter mii??
    22.11.2005 14:28   umut yılmaz
         bu petrol kavga cikarir
         buyuk olasilikla palavra bir haber ama diyelim ki dogru olsun. sinira bu yakin petrol kavga cikarir. suriye kendi sinirinda neden petrol aramiyor ? gundem saptirma haberi mi bu ?
    22.11.2005 14:27   hakan goldenberg
         PALAVRA
         geçenlerde de altın bulunmuştu güya Türkiyenin iç borcunun bir kısmını karşılayacak düzeydeydi ne oldu ses yok haber bulmakta güçlük çekince bu tip şeylerle kandırıyorlar milleti bu gazeteciler
    22.11.2005 14:05   deniz karadeniz
         petrol mu , eyvah !!!
         Coniler nerede petrol varsa terorist diye saldırıyor. Yandık !!!
    22.11.2005 14:05   Hamza Yaman
         Merak etmeyin...
         Insallah yazilanlar dogru cikar ve Turkiye guzel gunlere ulasir. Ama bunun kotu bir yonu de var tabi. Amerika ! Sadece TUrk ve Suriye sirketleri bu projeyi yoneltsin. Kesinlikle Amerikayi bunun icine katmayin. Yoksa is bosa gider.
    22.11.2005 14:05   Cihan Ersoy
         GÜNAYDIN!!!
         türkiyede petrol oldugunu yillardir söylüyoz siz güneydogudaki terörün sebebini ne saniyodunuz?!? ama amerika bunuda çikartmaz bosuna umutlanmayalim!!!
    22.11.2005 13:05   Alper Sarican
         Amerika işgal eder !
         Amerika'nın Suriye'yi işgal etmesi için nihayet beklenen gerekçe ortaya çıktı. Suriye'de petrol bulundu. Petrolün yarısı ABD'ye yarısı Türkiye'ye gider. Umarım ABD hepsi benim diye tutturmaz!
    22.11.2005 11:58   Salih Kırılgan
         Haber unutulur
         Medya birkaç haber cıkartır, daha sonra gundeme gelmez, halkta unutur, sonra hersey kotuye gidiyor diye yorum yapılır, enson kuyular kapanır, bu hikayede sona erer....
    22.11.2005 11:57   Mehmet KOCAMAN
         ABD
         den izin aldilarmi acaba??
    22.11.2005 11:21   hakanturk
         KAPARLAR
         1 Ay sonra petrol kaliteli değil yeterli değil derler kuyulara beton atarlar ve kapatırlar. Türkiye nin petrol denizi olduğunu yıllardır söylüyoruz ama dinleyen yok
    22.11.2005 10:40   tjem
         Bulmadık...
         Yarım asırdır bulduğumuz petrolü,
    "yeni bulduğumuzu zannetmemize" ABD izin verdi...
    *****
    Bu oyunun da ikinci perdesi gene ABD tarafından açılacaktır; kuşkumuz yok...
    22.11.2005 10:32   Veronica Wood
         inşaalah
          inşaalah vardır.ama bu olayda karadenizdeki petrol arama olayına benzemesin.halkımızın çok beklediği şu ana kadar olmadığı söylenen ve halkımızın inanmadığı bu petrol bulunur da refahımız artar.
    22.11.2005 10:32   mehmet kaç
         Hadi Hayırlısı
         Türkiye'de petrol oldugunu yıllardan beri biliniyor. Biz hala var mı yok mu diye tartışıyoruz. Yere kazma düşse petrol fışkırıyor. Umarız bulunan bu petrolden de tam anlamıyla faydalanırız, üstü örtülüp kaybolup gitmez..

    22.11.2005 10:31   Alper Somuncu
         Boşuna açmayın pkk'lıyım diye birileri gider yumurtalık boru ha
         bence bizim içimizdeki bazı dönme(sebataist) paşalar petrolün çıkarılmaması için mayın döşemiş olabilir.bu ihtimal bence yüksek bir ihtimal genel kurmay başkanlığı mayınların temizlenmesini istemişti ama mayınların nereye kondu ile ilgili donyalar tsk'da kaybolmuş nekadar ilginç.
    doğuya yatırım yapmamalarının nedeni nasıl olsa arzımevdut toprakları içinde diye yapılmıyordu şimdide bu bence mantıklı.

    22.11.2005 10:28   Saffet Balcı
     
     
    Teşkilat-ı Mahsusa
    Abdullah MURADOĞLU


    î Başa
    Beş adam Rusları dehşete düşürdü - yenişafak - 22 Kasım 2005 

    Teşkilat-ı Mahsusa'dan Kuşcubaşı Hacı Sami ve dört arkadaşı Keşmir üzerinden Pamir dağlarını aşarak Batı Türkistan'a sızdı. 1916'daki, Ruslara büyük kayıplar verdiren Yedi-Su İsyanları'nda önemli rol oynadılar

    Hind ihtilalini hazırlamak için Hindistan'a giden altı kişilik ekibin başında Kuşcubaşı Eşref vardı. Ekibin elemanları Hacı Selim Sami, Emrullah Barkan, Adil Hikmet, İbrahim Haklıer ve Tatar Hüseyin 'di. Ekip Bombay'a giderken savaş patlak verdi. Enver Paşa, Eşref Beyi geri çağırdı. İngilizler, ekibin peşindeydi. Yol haritası değişmişti. Eşref Bey, dostu Maskat Emirine uğrayıp İstanbul'a, diğerleri ise Orta Asya'ya

    RUSLARLA MÜZAKERE

    Hacı Sami ve arkadaşları Keşmir üzerinden Pamir dağlarını aşarak Doğu Türkistan'a girdi. 1916'daki Ruslara büyük kayıplar verdiren Yedi-Su İsyanları'nda önemli rol oynadılar. Yusuf Gedikli'nin hazırladığı "Asyada beş adam" adlı hatıratında Adil Hikmet şöyle anlatıyor:"Çok defa yırtık bir potini rüyalarımızda bile görmedik. Çok defa boş midelerimizin şikayetini durdurmak üzere yumruklarımızı karnımıza bastık. Pamirden Taklamakan çöllerinden ve her türlü vasıtalara malik seyyah kütlelerinin geçmeye cesaret edemedikleri yerlerden yalnız başımıza yürüyerek geçtik. Kırgızları ayaklandırarak, mukden meydan muharebesinde Japonlara mağlup, fakat Türkistan ihtilallerini kanlı bir surette bastırmağa muvaffak olduğundan dolayı çarın sarayında büyük bir mevkiyi haiz olan meşhur meşhur general Kuropatkin ile muntazaman muharebeler yaptık.

    ÇİN CUMHURBAŞKANI GÖREV TEKLİF ETTİ

    Bu muharebelerde gah mağlup olduk, gah galip geldik. O meşhur generalin araya koyduğu Çinli general ile bir devlet gibi mütareke akdettik. Rus gazeteleri sütunlarını bizim hakkımızdaki havadislerle doldurdu. Japon matbuatı en mutena sahifelerine bizim resimlerimizi bastı. İşte ben bu vakaları tespit ediyorum."

    Beş eylemci, Haziran 1919'da Şanghay'a ulaştı. Çin Cumhuriyeti'ni kuran Dr. Sun Yat -Sen, Teşkilat'çılara ilginç bir teklifte bulundu. Çin ikiye bölünmüştü, iç savaş vardı. Bir adamını onlara göndererek Çin ihtilal ordusunda görev almalarını ya da Çin dahilinde teşkilat yapmalarını istedi. Teklifte bulunan sadece Çinliler değildi. Adil Hikmet şöyle diyordu: "Kore Hariciye nazırlığına namzet olan ihtilal reisi mister Kim ziyarete geldi. Kore ihtilalini idare etmemizi rica etti. Bunu reddettik. Korelilerin Türk olduklarını, ırkdaşlarımıza yardıma koşmamızı istedi. Kore ihtilalinin misyoner tahrikleriyle alevlendiğini ve ABD'nin menafiğini istihdaf ettiğini ve bizim, ırkımız için cinayet yapamayacağımızı izah ettik."

    ÖKSÜZ DEĞİLSİN

    Adil Hikmet, 1921'de İstanbul'a geldi. Başkent işgal altındaydı. 1914'de yola çıkarken altı aylık evliydi. Bir çocuğu dünyaya gelmişti. İstanbul sularına girdiğinde hisleri şöyleydi: "Henüz duvağıyla bıraktığım hayat ortağım ne halde? Kızım bana sarılacak mı? Ben bu heyecanı şimdi daha şiddetli hissediyorum. (..) İçeriye adım attığım dakikada velvele koptu. Herkes biribirini kucaklıyordu. Şu köşede benim altı buçuk seneden beri hayalimde yaşattığım kadın gözlerine mendil tutmuş, hıçkırıyor. Şu ufak yavru kim? Siyah gözlerini bana dikmiş, çekingen tavırlarla bakıyor. Eliyle çenesini okşuyarak bir ayağını ileri geri oynatıyor. Kayınpederim torununu kucakladı, bana doğru gelerek: İşte baban kızım, dedi, artık öksüz değilsin."

    Necip Fazıl'ın şeyhine 'teşkilat'tan teşekkür

    İslam Milis Teşkilatı'nın kumandanlarından biri Teşkilatı Mahsusa'dan meşhur komitacı Ömer Naci'ydi. Teşkilatı Mahsusa'nın Şark cephesi "Kafkasya İhtilal Cemiyeti" namıyla hareket ediyordu. Cemiyetin şubeleri Erzurum, Trabzon ve Van'dı. Erzurum'un idaresinden Dr. Bahattin Şakir, Hilmi Bey, Vali Tahsin Uzer sorumluydu. (Tahsin Bey Van Valisi iken Bediüzzaman'ınçok yakın dostuydu. Medresetüz-Zehra'nın açılması için defalarca İstanbul'a yazı yazdı. Neticede üniversitenin temeli atıldı. Kuva-yı Milliye döneminde Atatürk ve Fevzi Çakmak'ın Ankara'ya davet ettiği Bediüzzaman,Tahsin Bey'in araya girmesiyle davete icabet ediyordu.) Ömer Naci ise Van'da kalarak, Rusya ve İran dahilinde istihbarat ve teşkilatla meşgul oluyor, çeteler teşkil ediyordu. Ömer Naci'nin Teşkilat merkezine çektiği telgraflara göre Van'da milis fırkası teşkilinde beklediklerinin çok üstünde netice alınmıştı.

    ÇETECİLERLE SAVAŞTI

    Ömer Naci'nin sözünü ettiği milis fırkalarında Necip Fazıl'ın şeyhi Abdulhakim Arvasi, Seyyid Taha, Seyyid Hacı Baba Şeyh, Van ve Gevaş Müftüleri ile Bediüzzaman da vardı. Şeyhler ve Hocaefendiler müritlerinden çeteler teşkil ederek Ruslara ve Ermeni çetelerine karşı savaştılar. Bediüzzaman'ın katibi Molla Habib İran cephesinde Teşkilat-ı Mahsusa'nın ünlü isimlerinden Halil Paşa'yla mühim bir haberleşmeden sonra şehit düştü. Milis Albayı Bediüzzaman ise Bitlis'te Ruslara esir düştü. Esaretten kurtulup İstanbul'a geldi. Enver Paşa, Nursi'nin İşaretül İcaz adlı eserinin kağıt parasını karşıladı. Nursi, İstanbulun işgalinde Hutuvat-ı Sitte'yi yazarak tavrını ortaya koydu Kadir Mısıroğlu'nun "Kurtuluş Savaşı'nda Sarıklı Mücahitler" kitabındaki belgelere göre bölgedeki milislerin kumandanı Ömer Naci, Şeyhülislam'a telgraf çekerek Seyyid Abdulhakim Arvasi ve kardeşi Hacı Baba Şeyh'in İran'da mücahede-i İslamiyeleriyle temayüz ettiklerini, manevi nüfuzlarıyla mukaddes cihada bilfiil hizmetlerde bulunduğunu bildirerek birer rütbe-i aliye ile taltif edilmelerini istiyordu.

    Mevlevileri ve Bektaşileri de milis yaptılar

    Teşkilat-ı Mahsusa'nın topladığı gönüllüler arasında tarikatler ve aşiretler de vardı. Mevlevi Mücahit Alayı'nın başında Veled Çelebi, Bektaşi Mücahit Taburu'nun başında Cemaleddin Çelebi vardı. Kadiri, Nakşi, Rufailer Mevlevi Alayı bünyesinde idiler. Yenikapı Mevlevi Şeyhi Abdulbaki Efendi ile Erzincan Mevlevi Şeyhi İbrahim Hakkı Efendi de dervişleriyle Şam'daki Mevlevi Alayı'na dahil oldu.

    DERSİMLİ MÜCAHİTLER ALAYI

    Vatan Özgül'ün "Balabanlılar" kitabındaki belgelere göre Erzincan ve Dersim'de mukim Balabanlı alevi aşireti reisi Gül Ağa ve Şadıllı aşireti reisi Kırmo Yusuf'un, Teşkilat'la sıkı ilişkisi vardı. İlginç bir not: İttihad-i İslam, alevi aşiretler arasında da kabul gördü. Balabanlı milislerden "Gül Ağa'nın Mücahitleri" diye söz ediliyordu.

    SITKI BABA YÜZBAŞI

    Bektaşi Şeyhi Cemalettin Çelebi, Dersim'deki Alevi ocaklarını ziyaret ederek, Teşkilat-ı Mahsusa'ya gönüllü topladı. Bu gönüllülere Mücahidin-i Bektaşiye adı veriliyordu. Erzurum'da Bektaşi Alayı Kumandanı Cemalettin Efendi'nin askeri danışmanı Yüzbaşı Nuri Dersimi idi. Dersimi daha sonra ayrılıkçı isyanlarda yer aldı. Bazı iddialara göre Dersimi, Teşkilat'ın isyancıların içine sızmış başarılı bir elemanıydı. Bektaşı Mücahit Taburları'nın Erzincan şubesinin başında yüzbaşı rütbesiyle Alevi Babası ve ozanı Sıtkı Baba vardı.

    Nurşin Şeyhleri Milis Teşkilatı kurdular

    Bitlis'teki Nurşin Şeyhleri de Cihan harbinde müritleriyle milis fırkaları kurdu. Bunların ikisi, Molla Sadrettin Yüksel'in kayınpederi Şeyh Masum ve amcası Şeyh Muhammed Ziyaüddin idi. Şeyh Ziyaüddin'in iki kardeşi şehit oldu, kendisi kolunu kaybetti. Atatürk, Kuva-yı Milliye döneminde yazdığı, "Nurşinli Meşayih-i İzam'dan Şeyh Ziyaüddin Efendi Hazretlerine" başlıklı mektubunda "zat-ı fazilanelerinizin Harb-i Umumi'nin imtidadınca Osmanlı ordusuna ifa eylemiş olduğunuz hıdemat-ı bergüzidelerine ve Makam-ı Mualla-yı Hilafet ve Saltanata göstermiş olduğunuz revabıt-ı kalbiyelerine yakından muttali bulunuyorum. Bu sebeple zat-ı alinize kalben pek büyük hürmetim vardır" diyordu.

    YARIN: TEŞKİLAT-I MAHSUSA'NIN SON GÜNLERİ

      DİĞER BÖLÜMLER
  • 1. Bölüm : Elli devletin temelinde TEŞKİLAT'IN HARCI VAR
  • 2. Bölüm : Gizli görevle Libya'ya giden Atatürk halı tüccarı kılığındaydı
  • 3. Bölüm : İslâm dünyası Teskilat-ı Mahsusa'ya destek verdi
  • 4. Bölüm : Başarılı olmasalardı asi ilan edileceklerdi
  • 5. Bölüm : Lavrens'i öldürmek onu kahraman yapmak olurdu
  • 6. Bölüm : Binbaşı Ömer Fevzi Fars Körfezi'ni İNGİLİZLERE DAR EDECEKTİ
  • 7. Bölüm : İran'dan Kafkasya'ya kadar bütün bölgeyi kontrol ettiler
  • 8. Bölüm : HİNDULAR VE MÜSLUMANLAR birlikte İngilizlere karşı savaştı

    •  
     



    î Başa
    ERDOĞAN'IN KİLİSE ZİYARETİ SÜPRİZİ... - haber vitrini 

    Hakkari'ye sürpriz bir ziyaret gerçekleştiren Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, ziyaret dönüşünde yine sürpriz yaparak, beraberindeki bakanlarla birlikte Akdamar Adası'nda incelemelerde bulundu.
    21 Kasım 2005 Pazartesi 17:38

     

    VAN - Hakkari'ye sürpriz bir ziyaret gerçekleştiren Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, ziyaret dönüşünde yine sürpriz yaparak, beraberindeki bakanlarla birlikte Akdamar Adası'nda incelemelerde bulundu.


    Dün gece sürpriz bir ziyaretle Van'a gelen ve bu sabah sırasıyla Hakkari'nin Şemdinli ve Yüksekova ilçelerinde, son olarak da Hakkari il merkezinde çeşitli incelemelerde bulunup yetkililerle görüşen ve halka hitap eden Başbakan Erdoğan'ın, Van'a dönüşünde benzer bir sürpriz kararla Akdamar Adası'nı ziyaret ettiği öğrenildi.


    î Başa Erdoğan ve beraberinde bulunan İçişleri Bakanı Abdulkadir Aksu ve Adalet Bakanı Cemil Çiçek'i taşıyan Emniyet Genel Müdürlüğü'ne ait Skorsky tipi helikopter, beklenmedik bir şekilde Hakkari'den Van'a gelirken Van Gölü üzerindeki Akdamar Adası'na indi. Görevli bekçinin dışında hiçbir yetkilinin bulunmadığı adaya konan helikopterden inen Erdoğan ve beraberindeki bakanlar, bir süre önce restorasyon çalışmaları başlatılan tarihi Ermeni Kilisesi'nde incelemelerde bulundu.


    Bekçi ile görüşüp sıkıntılarını dinleyen Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, kilise çevresinde gezerek, figürleri ve restorasyon çalışmalarını inceledi. Hakkari'den havalanan diğer 2 helikopter, Van Ferit Melen Havaalanı'na inerken, uğurlama törenine katılmak için bekleyen protokol üyeleri Erdoğan'ın içinde bulunduğu helikopteri bekledi. Yaklaşık 10 - 15 dakika sonra piste inen helikopterden inen Erdoğan ve beraberindeki bakanlar, ANA uçağına binerek saat 15.15'te Van'dan Ankara'ya hareket etti.


    Van'daki yetkililer, Başbakan Erdoğan'ın Akdamar Adası ziyareti konusunda gazetecilerin ısrarlı sorularını cevapsız bıraktı.

     

    SEVGİLİ DOSTLAR

     

    SİZDEN SON DÖNEMLERDE ŞEMDİNLİ İLE TIRMANAN GERİLİMLERİ DEĞERLENDİRİP, TARAF OLURKEN AŞAĞIDAKİ HİKAYEYİ OKUMANIZI İSTİYORUM.

    Hikayede Çanakkale savaşında yaşanmış. Biraz uzun. Sabırla okumanız ve dostlarınızla paylaşmanız dileği ile…

    HASAN MAHİR

    www.hasanmahir.com

     



    î Başa
    EMANET AŞK MEKTUBU - seviyorum.com - 21 kasım 2005

     

    î Başa Ölüm açıktan kol geziyordu siperlerin arasında. Her saniye bir askeri daha alıyordu, kör bir kurşunu bahane ederek. Ölümün farkına bile varmıyordu çoğu zaman zafere inanmış askerler. Düşman bombaları, mermileri, şarapnel parçaları, tüm nefretini kusuyordu Çanakkale sırtlarına.

    Düşman her şeyi hesaplamış ama bir şeyi unutmuştu. Karşısındaki askerler savaşmıyor adeta ölmek için siperlerde sıralarını bekliyorlardı. Dağlar, siperler aşılabilirdi ama vatan sevdalısı yürekleri aşmak imkansızdı.

    Denizdeki düşman gemilerinden atılan bir top mermisi siperdeki askerlerin tam orta yerine düştüğünde askerlerin hepsi bir yana savruldu. Kimisi yaralanmış kimisi şehit düşmüştü. Adıyamanlı  Kürt Mehmet ayağından hafif yara almıştı. Etrafına bakındı yanındaki arkadaşlarının çoğu şehit olmuş, kalanlarda ağır yaralı idi. Birkaç tanesine yardım etmek istese de yapacak bir şeyi kalmamıştı. Hepsi teker teker sonsuzluk kervanına katılıyordu. Az ilerde gözü Antep’li Ökkeş’ e takıldı. Sanki hala yaşıyordu. Bari o yaşasa diye içinden geçirdi. Bulunduğu birlikte en çok sevdiği arkadaşı o idi.

    Ökkeş’le aralarında bir sözleşme yapmışlardı. İkisi de ailelerine gönderilmek üzere birer mektup yazdırmış, bir birlerine vermişlerdi. Kalan şehit olanın mektubunu ailesine götürecekti. İkisi de bir  birlerinden aldıkları mektupları kalplerinin üzerindeki parke cebine koymuşlardı.

    Mavzerinden destek alarak siperin içerisinde yarım şekilde doğruldu.  Yavaş yavaş Ökkeş’in yanına vardı. Yaralı ayağı akasından sürünüyordu.  Ökkeş ölü gibi yatıyordu. Nabzına baktı, kalbini dinledi hala yaşıyordu.

    Arkadaşları arasından birinin hayatta kalması bütün ölümlere rağmen küçük bir mutluluk verdi kendisine. Ayağındaki ağrıya ve kanamaya aldırmadan arkadaşının yarasını sarıyordu.

    Kürt Mehmet Ökkeş’in başını yaralı olmayan dizine yatırdı. Şarapnel parçaları Ökkeş’in bütün vücuduna saplanmıştı. Her yanından kan akıyordu. Kürt Mehmet yırttığı elbisesinin parçaları ile arkadaşının kolundaki, ayağındaki yaraları sardı. Ancak göğsünden akan kanı sarabilecek bir şey bulamıyordu. Küçük bir bez barçasını eline alarak üzerine bastırdı.

    Ökkeş’de şehitler kervanına katılacak gibiydi. Kürt Mehmet yardım edin diye bağırsa da sesi top sesleri, mermi sesleri arasında kaybolup gidiyordu.

    Antepli Ökkeş’şe Adıyamanlı Kürt Mehmet’in arkadaşlığı yıllar öncesinden başlamıştı. İlk tanışmaları daha on sekizinde iken olmuştu. Adıyamanlı Kürt Mehmet Çanakkale’ye gitmek için Antep’e geldiğinde Ökkeş’le tren garında rastlaşmışlar. Çanakkale’ye kadar aynı vagonda yolculuk etmişlerdi. Savaş boyunca aynı birlikte bulunmuşlar, onların arkadaşlığı her kes arasında örnek alınır olmuştu. Bir birlerine bir arkadaştan çok kardeş gibi olmuşlardı.

    Kürt Mehmet’e arkadaşlarının ölümleri bir hüzün vermişti. Ama Ökkeş’i arkadaşını, kardeşini, can yoldaşını kaybetmek zor gelecekti. Tek tesellisi çok arzuladığı şehitlik şerbetini içmesi onun için bir teselli kaynağı olacaktı.

    Kürt Mehmet bir eli ile arkadaşının kanını dondurmaya çalışırken geçmişin perdeleri aralandıkça arkadaşının bu acı çeken hali ona daha fazla hüzün veriyordu.

    Kürt Mehmet fısıltı halinde çıkan “ Mamet” sesi ile irkildi. Ona Antep şivesi ile tek “Mamet” diyen Ökkeş’ti. Genelde diğer arkadaşları Memmet derlerdi.

    Kürt Mehmet Ökkeş’in dudaklarına baktı. Önce hayal gördüğünü zannetse de, bu fısıltı ile kendine seslenen Ökkeş’ti. Ökkeş’in dudağının kenarına sızmış kanı silmek için elini uzattı. Dudağına dokunduğunda elindeki kan dudağının her yanına bulaştı.

    -         Söyle Ökkeş Gardaşım

    Ökkeş Dudaklarını oynattı

    -         Ben gidiyorum.

    -         Yok iyisin gardaş. Kendini topla, diren, daha çok gavur var öldürülecek. Çanakkale sensiz nasıl direnecek. Bu kadar topa.

    -         Mamet

    -         Söyle aslanım

    -         Sana verdiğim emanet mektubu yerine ulaştır.

    -         Olur

    -         Birde elini parkemin cebine at. Orada bir mendil var. Onu al. Hatıram olsun sana. Baktıkça beni hatırla. O mendil ki sana emanetimdir. Ona iyi sahip çık. Hakkını helal et. Eşhedüüüü….

    Kürt Mehmet dizindeki arkadaşının başını dik tutmaya çalışsa da, başı bir dağ gibi devrilmişti sağ yanına. Artık Ökkeş’te bir Çanakkale olmuştu, atık Ökkeş’te isimsiz bir kahramandı asırlara meydan okuyacak.

    Elini arkadaşının parkesinden içeri attı. İç cebinde kana bulanmış el işlemeli bir mendil vardı. Hemen yanında da mektup. Bu mektup Kürt Mehmet’in kendi yazdığı mektuptu. 

    Mehmet kendi yazmış olduğu mektubu arkadaşının cebine tekrar koydu. Bu mektubu “sevgiler sevgilisine götür” dedi. Arkasından kanlı mendili parkesinin iç cebindeki Ökkeş’in mektubunun yanına koydu.

    Yaralı ayağını oynatmak istese de hissedemedi. Arkadaşının yarasını sarayım derken kendi yarasını unutmuş, kan kaybetmişti. Kan kaybına dayanamayıp oracıkta bayıldı.

    Gözlerini araladığında bir sağlık çadırının içerisinde olduğunu fark etti. Her tarafı yaralı askerlerle doluydu. Çadırın dışından sürekli yeni yaralıların getirildiğini, askerlerin iniltilerinden sağlıkçıların sağa sola koşuşturmasından anlıyordu.

    “Ben neden yatıyorum vatan beni bekliyor” diye doğrulmak istedi. Ancak dizlerinden yukarı doğru bir sızı kendini hissettirdi. Üzerindeki örtüyü kaldırdığında yaralı olan ayağının bilekten itibaren kesilmiş olduğunu gördü.

    Dudağından dökülen ilk kelime “vatan sağ olsun” oldu.

    ***

    Pencereden içeriye vuran akşam güneşi Kürt Mehmet’in gözlerini rahatsız ediyordu. Tren sallandıkça anne beşiği gibi geliyor, gözleri dalıyordu. Kendisine savaşamaz raporu vermişler, Çanakkale’den İstanbul’a oradan da Trenle memleketine gitmesi için trene bindirmişlerdi.

    Tren Anadolu’nun yüreğinden bir yılan gibi kıvrılan rayların üzerinden akıp gidiyordu. Geçtiği yerlerden Anadolu’nun güzelliğini seyrediyor, bu vatan için ölemediğine üzülüyordu. 

    Anadolu geceleri karanlığın içinde yas tutuyor, gündüzleri ise yoklukla, savaşla, ölümle kan ağlıyordu.

    Günler geceleri kovalıyor, istasyonlarda duran tren yaralı askerleri memleketlerine en yakın istasyonda bırakıyordu. Her istasyonda yaralılarla beraber asker mektubu indiriyordu. Kimi aldığı bu mektuplara sevinecek, kimide şehit mektubunu bağrına basıcaktı.

    Kürt Mehmet elini parkesinin cebine attı. Cebindeki mektubu ve kanlı mendili yokladı. Elini Ökkeş’in göğsündeki yaraya bastırır gibi göğsüne bastırdı. Gözlerinden süzülen yaşı kompartımandaki yaralı askerlerden gizlemeye çalıştı.

    Gün ağarırken uzun yollardan gelmiş yorgun bir tren Antep Garında durdu. Etrafa yanık bir koku yayıldı.

    “ Antep’te inecek kalmasın” diye bağıran görevlinin sesi trenin içerisinde yankılandı. Kürt Mehmet kendini toparladı. Devletin kendisine verdiği değneğine dayandı. Görevlilerin yardımı ile Antep garında indi.

    Onunla beraber birkaç Çanakkale gazisi daha inmişti. Kürt Mehmet Antep’te Ökkeş’in kendisine verdiği emanet mektubu ailesine verecek oradan da Adıyaman’a geçecekti.

    Antep garındaki görevlilerinden Mektupta yazan adresi sordu. Ne kendisi ne de arkadaşı Ökkeş okuma yazma bilmezlerdi. Mektuplarını bölüklerindeki okuma yazma bilen birine yazdırırlardı.

    Ökkeş bu mektubu bahriyeli bir genç teğmene yazdırmış, o teğmende iki gün sonra şehit düşmüştü.

    İlk zamanlarda alışamasa da yeni arkadaşı değneğine dayanarak Antep kale altı semtine doğru ilerlemeye başladı. Yavaş yavaş yürüyordu. Adresi bulmak pek zor olmayacaktı. Evleri Kalenin hemen altında Alleben deresinin kenarında idi. Ökkeş “kime sorsan orada beni tanırlar “demişti.

    Köprüden geçip Alleben deresi boyunca kale yönünde ilerliyordu. Dere boyunca su kenarlarında çocuklar sularla oynuyordu. Yokluğa fakirliğe öksüzlüğe yetimliğe rağmen solgun yüzlerinde çocuksu gülümsemeyi eksik etmiyorlardı.

    Alleben dersinde oynayan  çocuklar değneğine dayanmış Kürt Mehmet’i görünce.

    “Aha bir gazi daha geliyor” diyerek Kürt Mehmet’e doğru koşmaya başladılar. Çocuklar etrafını çevirdiler. Her çocuk bir soru soruyordu

    -         Sende mi Çanakkale’den geliyorsun?

    -         Amca sende mi gazisin?

    -         Savaş nasıl gidiyor?

    -         Babamı gördün mü? Adı İsmail?

    -         Ağabeyim Mustafa’yı tanır mısın?

    Çocuklar o kadar soru sormuştu ki hangisine cevap vereceğini şaşırmıştı. Derin kanarında bulunan bir taşın üzerine oturdu. Çocukların sorularını tek tek cevaplamaya çalıştı. Ancak her cevap çocukları hüzne boğuyordu. Her cavabın arkasından yeni bir soru daha geliyordu.

    En sonunda onlara, o bir soru sordu.

    -         Ökkeş’in evini bilir misiniz?

    Çocukların arkalarında kalmış kısa boylu olanı sordu.

    -         Hangi Ökkeş?

    -         Sarıların Ökeş

    -         Evet o benim eniştem. Ablamın nişanlısı.

    -         Onların evine götürsene beni?

    -         Olur götürürüm

    -         O nasıl?

    O nasıl sorusu, Kürt Mehmet’in boğazında düğümlendi. Ne cevap vereceğini şaşırdı. İyi dese yalan olacak, şehit dese çocuk üzülecek. “Adın ne senin?” diye bir soru ile konuyu değiştirdi.

    Taş duvarların gölgelediği evlerin arasından ilerlemeye başladılar. Eve yaklaştıklarında çocuk parmağı ile göstererek  “aha şu ev” dedi.

    Çocuk koşarak evin kapsısını yumrukladı.

    - Ayşe hala Ayşe hala. Ökkeş ağamdan haber var. Aç kapıyı.

    Ökkeş kelimesini duyan ev halkı bir anda kapıya koştular. Kapıyı açtıklarında değneğine dayanmış Kürt Mehmet’i gördüler.

    Hazan vurmuş bir  ekin başağı gibi boynu eğilmişti Kürt Mehmet’in. Şimdi ne diyecekti, ne anlatacaktı onlara.

    Ökkeş’in ailesi Kürt Mehmet’i içeri alırken küçük çocuk oradan uzaklaşmış iki ev ötedeki kendi evlerine, Ökkeş’in arkadaşı geldi diye haber vermeye gitmişti. Bu habere sevinen aile Ökkeş’lerle hem teyze çocukları hem de  dünürdüler. Evin kızı Fatma Ökkeş’in nişanlısı idi.

    Gelen habere en çok o sevindi. Alelacele hazırlanıp annesi ile dünürlerine koştular.  Dünürlerine vardıklarında Fatma dış kapıya yakın oturdu. Herkes Ökkeş’i sormak istiyor ama kimse cesaret edemiyordu.

    Kürt Mehmet’e oğullarının şehit düştüğünü bir türlü söyleyemiyordu. Söylemek için bir yol düşünüyordu.

    “Size Ökkeş’ten mektup getirdim” diye başladı. “Adım Mehmet, Adıyamanlıyım. Bizi çürüğe çıkardılar. Antep’ten geçerken  Ökkeş’in emanetini verip öyle gideyim istedim.”dedi

    Cebinden bir mektup çıkardı, Ökkeş’in annesine uzattı. Mektubun zarfında kanlı parmak izleri vardı.  Kadının yüreğine bir ateş düştü.

    Kadın “oğlum oku da dinleyelim dedi “ Kürt Mehmet’e. Mehmet okuma yazma bilmediğini söyledi.  Odanın içerisinde kimse okuma yazma bilmiyordu. En sonunda emekli katip komşuları Hacı Nurettin’i çağırdılar.

    Saçları ağarmış adam nefes nefese gelmişti. Oda merak ediyordu. Çanakkale savaşını. Onunda bir evladı vardı. Belki gelen onu da tanırdı.

    Emekli katip misafirin bulunduğu odaya girdi. Kürt Mehmet’e hoş geldin dedikten soran bir köşeye oturması ile eline Ökkeş’in mektubunun tutuşturulması bir oldu.

    Katip yılların verdiği tecrübe ve titizlikle mektup zarfını açtı. Sanki kutsal  kitabın sayfalarını açar  gibi saygı ile bir süzdü mektubu. Gözlüklerini taktı, burnunun ucuna doğru yaklaştırdı. Okumamaya başladı.

    “Sevgili Ailem

    Öncelikle hepinize selam ederim. Bilmenizi isterim ki bu mektup elinize ulaşmışsa ben …” katip burada duraksadı. Herkeste bir heyecan. Katip gözlüklerinin ucundan etrafı bir sözdü. Kürt Mehmet’le göz göze geldiler. Kürt Mehmet çaresizlikten boynunu eğdi. Sustu bir dağ gibi. Katip yutkundu. “ … bu mektup elinize ulaşmışsa bilin ki ben vatan yolunda, Bayrak uğrunda; İslam’ın ve devletimin bekası için Şehit düşmüşümdür...” sessizliğin içerisine bir anda kor düşmüş gibi oldu. Bütün yürekler yandı. Kadınlar ağlamaya başladılar. Katip kadınlara döndü ve “Şehitler ölmez onlar diridirler. Allah onları yanlarına aldı. Ve onlara dünyadaki en büyük madalyalardan birini verdi” diyince ağlaşmalar yerini içten hıçkırığa bıraktı. Ökkeş’in annesi “vatan sağ olsun “deyebildi.

    Ortalık biraz sakinleşince Katip mektuba devam etti. “hepinizin hakkını helal etmesini istiyorum. Benden yana hakkım helal olsun” Mektubun burasında hep bir ağızdan içerdekiler “Hakkımız helal olsun “dedi.

     Katip devam etti “Size bu mektubu getiren arkadaşım hayatta her şeyimdi. Hayatta her şeyim olan biri daha vardı. Oda nişanlım Fatma. Şimdi ben yokum. Sizlerden özelliklede nişanlım Fatma’dan bir isteğim var. Artık ben yokum Fatma. Seni can yoldaşım kardeşim, arkadaşım her şeyim Mehmet’e emanet ediyorum. Eğer onunla evlenirsen beni mezarımda mutlu edersin. Sizden son bir ricam çocuğunuz olursa adını Ökkeş korsanız sevinirim.

    Hepiniz Allah’a emanet olun.

    Saygıyla Oğlunu Ökkeş”

    Mektup bittiğinde odadakilerde ve özellikle de Kürt Mehmet bir şaşkınlık girdabına düşmüştü. Kürt Mehmet Ne yöne gideceğini, ne yapacağını bilmiyordu. Başını öne eğdi. Ağlıyordu.

    Katip tecrübesini ve olgunluğunu konuşturdu. Olanları anlayıp, taşları yerine konulmasına yardımcı olmak istedi.

    “Evet bilelim ki Ökkeş oğlumuz Şehit düşmüştür. Allah rahmet eylesin. Onun bizlerden son isteğini yerine getirmek boynumuzun borcudur. Evet Oğlumuza ve kızımıza soralım  kabul ederlerse şehidimizin son arzusunu yerine getirelim.”diye konuştu. Katip biliyordu ki demir tavında dövülürdü.

    Soruları Kürt Mehmet ve Fatma’ya sordu. İkisi de sustu. Bu susmak zorda olsa kabul manasına geliyordu.

    Kürt Mehmet oturduğu sedirde eğilmekten iki büklüm olmuştu. Elini askerden kalma parkasının iç cebine attı. Ökkeş’in kendine verdiği kanlı mendile dokundu. Dudağından iniltili bir cümle döküldü.

    - Yapacağını yine yaptın be Ökkeş. Emanetin başım üstüne be yiğidim.

    hikayenin orjinali

    http://www.hasanmahir.com/news.asp?Action=Read&hid=253

     


    î Başa
    Vakit ile Milliyet birbirine girdi - gazeteciler com     
    21 Kasım 2005 15:31  
    Ümraniye Belediyesi'nin hazırladığı 'Çanakkale Geçilmez' adlı çizgi film Milliyet ile Vakit'i karşı karşıya getirdi. Milliyet'in bu haberine karşı Vakit, eski defterleri
         î Başa Milliyet ile Vakit gazetesi Çanakkale geçilmez adlı çizgi film nedeniyle kapıştı. Çanakkale zaferinin anlatıldığı çizgi filmde huraferelerin yer aldığını iddia etmesi Vakit'i çileden çıkardı. Gazete ise 2001 yılında Milliyet'in okurlarına verdiği "Emmanuella" adlı CD filmi gündeme getirdi.
         
         Milliyet ne dedi?
         
         Milliyet gazetesi, Ümraniye Belediyesi tarafından hazırlatılan 'Tarihe Sığmayan Destan; Çanakkale Geçilmez' isimli çizgi film, 'Belediyeden hurafeli film' başlıklı manşetiyle eleştirildi ve 'Çizgi filmde, savaşın 'bazı üstün güçlerin varlığıyla' kazanıldığı anlatılıyor. Asker ve komutanlar sık sık dua ediyor. Düşman askerleri ise şarap ya da puro içerken görüntüleniyor. Askerler düşman askerlerine 'kefere' diye sesleniyor' denildi.
         
         Vakit ne dedi?
         
         Porno film yüzünden mahkum olduğunu yazan Vakit ise 'Milliyet bunu hep yapıyor' başlığı ile şöyle dedi:
         
         Çanakkale'ye gidip orada şehitlerin ruhuna "Fatiha" okuyan insanlara ve onlara anlatılan 'kahramanlık' hikayelerine 'hurafe' diye saldıran Milliyet, İstanbul'daki "Ayın Biri Kilisesi'ne gidenler için övücü ifadeler kullanmıştı.
         
         Okuyucularına dağıttı haritada tarihi camilere yer vermeyip en ucra köşelerdeki kiliseleri isim isim göstermişti
         
         Göztepe'de cami yayılmaması için ter ter tepinmiş caminin yapılacağı yer fidanlık olduğu halde Gül Bahçesi'nin fotoğrafını yayınlamıştı!
         
         î Başa Türkiye-İsviçre milli maçında çıkan olayları 'Türkiye suçlu' dercesine çarpıtmış ve bu görüntüleri internet sitesine de koyarak FİFA'nın eline koz vermişti.
         
         Milliyet AİHM'in başörtüsü aleyhtarı kararına sevinenlerin en başında gelmişti.
         
         Porno yayın yapmaktan mahkum olan Aydın Doğan'ın Milliyet şimdi de Çanakkale'deki kahramanlarımızı anlatan çizgi filmde 'hurafe' diyerek kendi adındaki milli kavramına cephe alıyor. Milliyet kendi okurlarına seks filmi dağıtmasıyla tanınıyor.
     


    î Başa
    Hz. Hamza'nın yaşı ve çocukları - mustafa ağırman - vakit - 21 kasım 2005 

    Hz. Hamza, Hz. Peygamber'in amcasıdır. 568 veya 569 yılında Mekke'de doğan Hamza'nın annesi, Hz. Âmine'nin amcasının kızı Hâle'dir. Ebû Leheb'in cariyesi Süveybe'den süt emdikleri için Hz. Peygamber ile süt kardeşi, aynı zamanda çocukluk ve gençlik yıllarında arkadaş ve dost oldukları bilinen Hz. Hamza'nın 612 veya 616 yılında Müslümanlığı kabul ettiği nakledilmektedir. Rivâyete göre; Ebû Cehil ve adamlarının Hz. Peygamber'e hakaret ettiklerine şahit olan Abdullah b. Cüd'ân'ın cariyesi, av dönüşü Kâbe'yi tavaf etmekte olan Hamza'ya gördüklerini anlatmış, büyük bir öfkeye kapılan Hamza elindeki yay ile Ebû Cehil'i yaralamış ve "İşte ben de Muhammed'in dinini benimsiyorum; cesareti olan varsa gelsin dövüşelim" diyerek İslâmiyet'i kabul ettiğini ilan etmiştir. Hz. Hamza'nın Müslüman olması ile Müslümanların güçleri artmış, bu da müşriklerin Müslümanlar aleyhine gerçekleştirmek istedikleri teşebbüslerini bir kere daha gözden geçirmelerine sebep olmuştur. Hz. Hamza Müslüman olunca, Hz. Peygamber onu Zeyd b. Hârise ile kardeş yapmıştı. Hz. Peygamber, Medine'ye hicretten sonra da onu Külsûm b. Hidm ile kardeş yaptı.
    Hz. Hamza, Bedir Savaşı'nın büyük kahramanlarındandır. Müşriklerin elebaşılarını Bedir'de temizleyen Hz. Hamza, Uhud Savaşı'nda şehid edildi. Bedir'de yakınlarını kaybeden müşrikler, Habeşli bir köle olan Vahşi'yi görevlendirerek onu şehid ettirdiler. Vahşi'ye, "Eğer Hamza'yı öldürürsen seni kölelikten âzâd edeceğiz" dediler. Bir taşın arkasına gizlenen Vahşi, savaş meydanında arslanlar gibi çarpışan Hz. Hamza'yı fırlattığı bir mızrakla şehid etti.
    Müslümanlar arasında kahramanlığın sembolü olan Hz. Hamza, şehid edilirken altmış yaşına merdiven dayamıştı. Biz Müslümanlar, Allah'ın arslanı ve şehidlerin efendisi olan Hz. Hamza'yı, şehid edilirken çok genç yaşta şehid edildi şeklinde kabul ederiz. Bu anlayışımız, onun Bedir'de ve Uhud'da gösterdiği üstün kahramanlıktan kaynaklanmaktadır. Halbuki o, şehid edilirken elli beş yaşın üzerindeydi; elli altı veya elli yedi yaşlarındaydı. O, her iki savaşta gösterdiği kahramanlıklarla hem gençlerimize hem de yaşlılarımıza örnektir.
    Hz. Hamza, Selmâ bint Umeys ile evliydi; Selmâ'dan Ümâme adında bir kızı vardı. Hz. Hamza, Mekke'den Medine'ye hicret ederken eşini ve çocuğunu Mekke'de bırakmıştı. Medine'ye iyice yerleştikten sonra evini getirmek istiyordu. O, Medine'ye yerleşemeden cennete yerleşti; hanımı ve kızı da Mekke'de kaldı. Uhud Savaşı'ndan sonra Müslümanlar, Hz. Peygamber'in evine gelip amcasından dolayı kendisine başsağlığı dileklerini ilettiler. Hz. Peygamber 628 yılında kaza umresi için Mekke'ye geldiğinde (hicretten sonra Hz. Peygamber'in ve muhacirlerin ilk Mekke'ye gelişleri) amcasının kızı Ümâme'yi de beraberinde Medine'ye götürdü. Ümâme'yi, Hz Ali, Hz. Zeyd ve Hz. Cafer himayelerine almak istiyorlardı. Hz. Peygamber onu Hz. Cafer'e teslim etti. Çünkü Cafer'in hanımı Esmâ, Ümâme'nin teyzesiydi. Hz. Peygamber, "Bu kızı yanına alma hakkına en fazla sahip olanınız Cafer'dir. Çünkü bu kızın teyzesi onun nikâhı altındadır. Hiçbir kadın da teyzesi ve halası üzerine nikâhlanamaz" dedi ve Ümâme'yi Hz. Cafer'e teslim etti. Medine'ye döndükten sonra da Hz. Peygamber, Ümâme'yi, Hz. Ümmü Seleme'nin oğlu Seleme ile evlendirdi. Bilindiği gibi Ümmü Seleme, Hz. Peygamber'in hanımıdır. Seleme de Ümmü Seleme'nin önceki eşi Ebû Seleme'den olan oğludur.
    Hz. Hamza'nın diğer hanımlarından üç oğlu vardır. Kaynaklarımızda "Ebû Umâre" künyesiyle yâd edilmesinden, onun ilk çocuğunun Umâre isimli oğlu olduğunu anlıyoruz. Kaynaklarımızda oğulları hakkında geniş bilginin olmaması bizi, onların küçük yaşlarda ölmüş olabilecekleri kanaatine götürmektedir. En doğrusunu Allah bilir.
    Hosted by www.Geocities.ws

    1