î Başa Malazgirt’te elli dört bin er - Milli Gazete Burhan Bozgeyik	26.08.2005
Bugün 26 Ağustos CUMA...Yani günü ile Malazgirt zaferinin kazanıldığı tarih... Şair Ömer Öztürkmen  bu tarihî hâdiseyi şu şekilde manzumeleştirmişti: “Bir Cuma sabahı Allah’a karşı, Malazgirt’te elli dört bin er, Söylediler en güzel marşı; Allahu ekber, Allahu ekber...” Sayı mühim değil, belki kırk dört bin, belki elli dört bin... Ama belli olan husus şuydu: Karşıda bir küffâr ordusu vardı. Ve o ordu İslâm ordusundan yaklaşık dört misli kalabalıktı.  Tıpkı Talut’un karşısındaki Calut’un ordusu gibi, tıpkı Resul-i Ekrem’in (asm) karşısındaki Ebû Cehil ve yoldaşlarının ordusu gibi... Ama Alparslan ve mücahidler, düşmanın kalabalık oluşunu zerre kadar umursamıyorlardı. Onların bir tek düşüncesi vardı: Bu kâinat ve bu dünya Allahu Azimüşşan’ın mülküydü. Mü’minler de Allahu Teâlâ’nın yeryüzündeki halifesi... Halifenin aslî vazifesi de  Allah’ın mülkünü şirk pisliğinden temizlemek, Tevhid bayrağını dalgalandırmaktı. Cihadın  gayesi buydu... Her zaman yapıldığı gibi, Bizans İmparatoru Romanos Diogenes’in şahsında tebliğde bulunuldu. Allah’ın dini tekti. Onun adı İslâm’dı. Son peygamber Hz. Muhammed (asm) bütün insanların, bütün peygamberlerin de peygamberiydi. Kur’an-ı Azimüşşan, bütün mukaddes kitapları nesheden Kelâmullah’tı. Bizanslılar ise herşeyden önce Hz. İsa’nın (as) tebliğ etmiş olduğu  İslâmiyeti ve getirmiş olduğu İncil’i tahrif ederek “Hıristiyanlık” diye bir din uydurmuş, teslis akidesi ile Tevhidî iman esaslarına zıt fikirlerle, “bazı peygamberleri kabul edip bazılarını inkar etmekle” kâfir olmuşlardı. Üstelik son peygamberin gelişinden sonra Resûlullah’ın (asm) evsafını İncil’de görmelerine ve “kendi oğullarını tanır gibi” tanımalarına rağmen inkar ederek katmerli kâfir olmuşlardı. Alparslan’ın gönderdiği heyet, Diogenes’e bütün bu hakikatleri anlattı. Teklif şuydu: “İslâmiyeti kabulleniniz. Böylece sizlerle kardeş oluruz. İslâmiyete girmezseniz, o takdirde İslâm devletinin hâkimiyetini kabulleniniz. Devletimize tespit edeceğimiz miktarda haraç veriniz. Bunu da kabul etmediğiniz takdirde aramızdaki hakem kılıç olacaktır.” Diogenes ordusunun kalabalık oluşuna, silahlarının çokluğuna güvendi. Hakka dâveti reddetti. Neticede iki ordu 26 Ağustos 1071 Cuma günü Malazgirt ovasında karşılaştı. İslam ordusunda bulunan Buharalı âlim İmam Muhammed bin Abdülmelik, Alparslan’a şöyle demişti: “Ey Sultan! Sen İslâmiyet uğruna, bu yüce din uğruna savaşıyorsun. Bu savaşı, bütün Müslümanların camide sana duâ edecekleri Cuma günü yap. Ben Allah’ın zaferi senin adına yazdığını ümid ediyorum.” Alparslan da şehid düştüğü takdirde kefeni olması dileğiyle bembeyaz elbiselere bürünmüş ve askerlere hitaben veciz bir konuşma yapmıştı. Neticede mücahidler Allah’ın izniyle zaferi kazandı ve bu vatan bir “İslâm yurdu” oldu. î Başa Ne tuhaftır bugün Malazgirt doğru dürüst hatırlanmıyor. Bazıları neredeyse Bizans’tan özür dileyecek gibi. Malazgirt zaferini kazandıran ruh unutturulmak isteniyor. 934 sene önce Malazgird ovası “Allahu Ekber” sadâlarıyla çınlamıştı. Bu vatan toprağının her zerresine sinen bu sesi bu vatandan silmeye kimsenin gücü yetmez. Ama işte bazıları Allah’ın nurunu ağızlarıyla söndürmeye çalışıyor. Çalışsınlar bakalım...

 

î Başa Erbakan’ı yasaklayıp Türkiye’yi batırdılar - Milli Gazete - 26 Ağustos 2005  Devletin sırtından beslenen “bir kısım finans çevreleri”, “Havuz Hesabı” projesi konuşulmaya başladığı an, kuytu bir köşede toplantı yapıp, Erbakan Hükümeti’nin ipini çekme kararı aldı. Gazeteci Hayrullah Mahmud, 28 Şubat süreciyle ilgili yazdığı yazıda önemli noktalara işaret etti. 28 Şubat sürecinde Cumhuriyet tarihinin en büyük vurgunlarının yapıldığına dikkat çeken Mahmud, “Erbakan Hükümeti’ni irtica geliyor paranoyası ile yıkanların ilk icraatları, sessizce havuz hesabını gündemden düşürmek oldu” diye yazdı. “Siyah kod adlı zatın, o günlerde ‘havuz’ nedeniyle Erbakan hükümetini yıkmak isteyen lobi adına belge arayışı, başkentteki bazı ‘derin gırtlak’ların hafızasında ilk günkü sıcaklığında duruyor. O günkü irtica paranoyasının ardında da ‘Açık Toplumcular’ ile bazı Musevi düşünce kuruluşları vardı...” Devletin sırtından beslenen “bir kısım finans çevreleri”, “havuz Hesabı” projesi konuşulmaya başladığı an, kuytu bir köşede toplantı yapıp, Erbakan Hükümeti’nin ipini çekme kararı aldı. Hayrullah Mahmud, Süper Poligon isimli internet sitesinde 28 Şubat’ın perde arkasındaki gelişmeleri açıklayarak ‘irtica’ yaygarasıyla gündemden düşürülen “Havuz hesabı”nı yazdı. Dokuzuncu Cumhurbaşkanı Demirel’e ulaşamayan mektup ile yeniden gündemin en tepesine oturan “Laik 28 Şubat süreci” bağlamında, giz perdesini aralayan birkaç satır daha... AKP’nin yeni iktidar olduğu günlerdi. Cüneyt Zapsu ile Can Ataklı’nın bulunduğu bir ortamda ayaküstü laflıyorduk. Zapsu’ya “İyi bir icraatın altına imza atacağınızı duydum, ülke için hayırlısı olsun” dedim. Heyecanla “Neymiş o?” diye sordu. AKP Genel Başkan Yardımcısı Bülent Gedikli’ye atfen, “Kamu Tek Hesabı’nı hayata geçiriyormuşsunuz” diye cevap verdim. Zapsu, bir anda öfkelenerek, yüksek perdeden konuşmaya başladı: “Ne alakası var. O partiyle ilgilensin. O dediğini ancak parti içinde yapabilir. Hükümette asla. Hükümetin gündeminde böyle bir şey yok, bunu böyle bilin!” Zapsu’nun heyecanlanmasına yol açan “Kamu Tek Hesabı”, “Laik 28 Şubat süreci”nin en büyük tetikleyicilerinden biriydi. Hatta bir numaralı sebebiydi. Neden mi? Anlatayım: Laik 28 Şubat süreci RP Genel Başkanı Necmeddin Erbakan, Başbakan olduğunda adını tarihe yazdıracak büyük projeler üretme ve bunları hayata geçirme peşindeydi. “Havuz hesabı”nı da bu amaçla kuvveden fiile geçirmek istiyordu. Erbakan, “Havuz hesabı” ile “Kamu kurumlarının nakit ihtiyacını, piyasadan, tefeci faizi ile borçlanarak değil, kendi imkanlarından maksimum faydalanarak temin etmek” istiyordu. Erbakan’ın ekonomi kurmayları, kamu kuruluşlarının kasasında biriken parayı, mesai saati bitiminde bir havuz içinde toplayıp, ihtiyacı olan kurumun kasasına, aynı hızla aktarmayı hedeflemişlerdi. Yani... Nakite ihtiyacı olan kurum, gecelik faiz üzerinden borçlanmak yerine, ihtiyacı olan parayı, havuz hesabından temin edebilecekti. Bu sayede devletin gereksiz borçlanma ihtiyacı sıfırlanacak, kamunun sırtından, havadan fahiş para kazanılmasının da önüne geçilmiş olacaktı. Hayali dahi güzel bir projeydi! Hayata geçmesi zor ve de riskliydi. Çünkü fincancı katırları ürkebilir, her an için yeni bir rejim bunalımı yaşanabilirdi. Ne var ki, her şey endişe edildiği gibi oldu. Devletin sırtından beslenen “bir kısım finans çevreleri”, bu proje konuşulmaya başladığı an, kuytu bir köşede toplantı yapıp, Erbakan Hükümeti’nin ipini çekme kararı aldı. AKP Genel Başkan Yardımcısı Gedikli’nin, “Kamu Tek Hesabı’na geçeceğiz” diye bana müjdelediği proje, o dönemde de, bu dönemde de, hoş bir hayal olmaktan öteye geçemedi. Fikir jimnastiğini, “tek parmak” aşamadı. Erdoğan Hükümeti döneminde de bu projenin hayata geçmesini, Zapsu’nun şahsında yeniden hayat bulan yine o aynı zihniyet engelledi. Hülasa, “Laik 28 Şubat süreci”nde Erbakan iktidarını “Havuzda boğan” o zihniyet, şimdi “Dinci 28 Şubat süreci” ile aynı havuzda Türkiye’yi boğmaya çalışıyor. Nitekim... 28 Şubat’ın öncesinde, Erbakan’ın iktidara yürüyüşünü medyada “Demokrat Muhafazakar” bir adım olarak nitelendirenler arasında ben de vardım. Erbakan’ın siyasi argümanlarını hiç desteklememiş olan ben, hükümet programına onay verdim. Önyargılı davranmamış, o dönem genel yayın müdürlüğünü ve başyazarlığını yaptığım Gözlem Gazetesi’nde, bu anlamda tam sayfa analizler kaleme aldım. Hocam Öcal Uluç ile yeni dönemin Türkiye’ye faydalı olacağını düşünerek, Erbakan iktidarını destekledik. Başkentteki ayak oyunları Yalnız ne kadar çabalarsanız çabalayın, İzmir’den Ankara’yı anlamak güç! Başkentteki “ayak oyun”larını yakalamak zor. Erbakan’ın “havuz sistemine geçiyoruz” açıklamasının ardından, gazetede ziyaretçi trafiğimiz arttı. Havuz’un, Türkiye için ne denli zararlı olduğunu anlatan birçok ziyaretçimiz oldu. Havuz lobisi çalışmaya başladı. Zaten Tam bu sırada, Erbakan’ın olaylı Libya gezisi gerçekleşti ve Başbakanlık’ta tarikat liderlerini ağırladığı o sıkıntılı fotoğraf, bir anda kamuoyunun gündemine oturuverdi. Kalkancı’sından Fadime Şahin’ine, Hasan Mezarcı’sından Şevki Yılmaz’ına dek uzanan diğer kareleri burada yeniden hatırlatmama gerek yok sanırım. Çünkü bunların hepsi, “havuz hesabı”nın oluşturulacağının duyurulmasından sonra bir anda ortaya çıkmış, çıkarılmış ucube karelerdi. Birçok kişi gibi ben de, o süreçte aynı soruyu sordum: “Türkiye, nereye gidiyor? Erbakan Hükümeti bizi nereye sürüklüyor?” Çünkü bir anda gündemin bir numaralı konusu, “havuz”ken “irtica” olmuştu. Derken, Çevik Bir Paşa’nın demokrasiye “balans ayarı” çektiklerini açıkladığı o süreç, hızlanarak yol almaya başladı. O günlerde, Türkiye’ye hangi taşı kaldırsan altından “irticacı” çıkacakmış gibi bir hava hakimdi. Medyada, 28 Şubat’ın sivil paşaları” tarafından estirilen irtica rüzgarından etkilenmemek mümkün değildi. Sanki, Türkiye “şeyhler, dervişler cumhuriyeti” oluyormuş gibi bir hava vardı. Ben de bu süreçte birçok vatansever gibi ülkem adına ciddi endişelere kapıldım. Sonrasında da, bir farkla, endişeye kapılmakta haklı olduğumu öğrendim. Asıl endişenin kaynağı Erbakan Hükümeti değil, Çevik Bir’in, Türkiye’yi sürüklediği uçurum olduğunu geç de olsa anladım. 28 Şubat süreci sırasında, Cumhuriyet tarihinin en büyük vurgunları yapıldı Sonrasında yaşananlar ortada. Hangi Paşalar’ın hangi holdinglerin yönetim kurullarından çıktıkları da!.. 28 Şubat süreci sırasında, Cumhuriyet tarihinin en büyük vurgunları yapıldı. Hatta... Bazı sivil asker kesim tarafından, adeta işadamlarına ellerinde bulunan kurumların kasaları zorla boşalttırıldı. Servetlerini yurtdışına transfer etmeleri tavsiye edildi. Herkes şurasını çok iyi görmeli ve anlamalıdır ki, 28 Şubat süreci” Türkiye tarihinin 17 Aralık Mutabakatı”ndan sonraki en büyük aldatmacasıdır. Erbakan Hükümeti’ni “irtica geliyor” paranoyası ile yıkanların, ilk icraatları, sessizce “Havuz hesabı”nı gündemden düşürmek oldu. “Siyah” kod adlı zatın, o günlerde “havuz” nedeniyle Erbakan Hükümeti’ni yıkmak isteyen lobi adına belge arayışı, başkentteki bazı “derin gırtlak”ların hafızasında ilk günkü sıcaklığında duruyor. O günlerde Çevik Bir Paşa’nın estirdiği “irtica paranoyası”nın arkasında da, şimdi herkesin yakından tanıdığı “Açık Toplumcular” ile bazı Musevi düşünce kuruluşları vardı. 1999 depremi... 2001 ekonomik krizi... Türkiye’yi yıkmak isteyenlere, aradıkları rahat ortamı hazırladı. Kemal Derviş’in, Türkiye’yi “tefeci faizi” ile borçlandırdığı günler ise 28 Şubat’ın sivil paşalarının yönettiği gazetelerde “Büyük kurtarıcı” manşetleri ile yer buldu. 28 Şubat’ta “laik” parantezi içinde start alan “Türkiye’yi tuğla tuğla yıkma operasyonu” ınkıtaya uğramadan, aynı hızla yoluna devam ediyordu. Ki… “Laik 28 Şubat süreci”ni, Wolfowitz’in kılavuzluğunda Derviş’in altyapısını hazırladığı, “Dinci 28 Şubat süreci” izledi. “Üç artı bir”in yani İsrail, İngiltere, Fransa ve ABD’nin perde arkasında olduğu süreç, 3 Kasım seçimleri sonrasında, Erdoğan’ı iktidara taşımayı başardı. “Üç artı bir”in adını “Anadolu ihtilali” koyduğu bu yeni süreçten bekledikleri şuydu: “Milli sermayenin TMSF ve Özelleştirme İdaresi üzerinden kendi lehlerine dönüştürülmesi ile Atatürk Türkiyesi’ni yıkabilmek için gerekli olan kanunların TBMM’den çıkarılması!” Bu isteklerini de 17 Aralık’ta AB, Türkiye’ye üyelik için tarih verecek masalı” ile hayata geçirdiler. Karanlık ilişkiler... Erdoğan, iktidara tek ve güçlü bir yönetim olarak geldi, getirildi. Adeta “dikensiz gül bahçesi içinde” bir iktidar koltuğu buldu. Bu kadar erken “güç zehirlenmesi”ne uğramasının ardında da, o “Soros kardeşliği”nin yarattığı, küresel desteğin etkisi vardır. İşte bu dönemde, 28 Şubat’ta “laik” eksenli olan her şey tersine döndü. Rejime rakı kadehi üzerinden balans ayarı çeken “sivil - asker” kim varsa, hepsi Başbakan Erdoğan’a bağlılıklarını bildirmek için sıraya girdi. Sanki sihirli bir el değmiş, herkes bir anda Tayyipçi olmuştu. î Başa Şaşırtıcı olan da şuydu! Erdoğan’ın kapısında kuyruk olan bu isimler arasında, “Türkiye’yi irticadan kurtarmak için rejime balans ayarı çeken” 28 Şubat’ın “Çevik Bir Paşa”sı da vardı. Her ne kadar, Erdoğan iktidara gelmeden önce, Gölcük’te gözlerden ırak bir köşede toplantı yapmış olsalar da, kamuoyuna yansıyan, eski bir irticacının önünde “ceket ilikleyip, saygıda kusur etmeyen” Çevik Bir Paşa imajı önemliydi. Her ikisinin de bağlı olduğu bazı Musevi düşünce kuruluşları, kamuoyuna yansıyacak “Tak şak Paşa” örneğindeki bir fotoğrafı menfaatleri adına uygun bulmuşlardı. Tüm bu satırların yanı sıra 28 Şubat”, “andıç”larıyla da ünlüydü. Mehmet Barlas’tan Nazlı Ilıcak’a, Cengiz Çandar’dan Fehmi Koru’ya, Mehmet Altan’a dek bazı gazeteci ve yazarlar “andıç”landı. Ölümle tehdit edildi. Bu yüzden Cengiz Çandar, Mehmet Altan bir süre ABD’de yaşamak zorunda kaldı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, “Madem herkes bu kadar Tayyip’severdi, şu gazeteciler neden andıçlandı?” diye sormadan edemiyorum. Acaba, birileri, ortama “milli hava katmak” için kasten “ultra liberal” çizgiyi benimsemiş bazı gazetecileri, sansürleme ihtiyacı mı hissetmişti? î Başa Neticede, Çevik Bir de, onun andıçladığı gazeteciler de, şu anda aynı ortak dava etrafında kenetlendiklerine göre, insan sormadan edemiyor. Çünkü bu isimlerin hepsi, şu anda Soros’un devlet yıkan sivil toplum çalışmalarının tamamen duygusal neferleriler. O zaman taraflara, kahya ile çiftlik sahibinin hikayesini hatırlatıp, şu soruyu sormak kaçınılmaz oluyor: “Madem hepiniz Tayyip’severdiniz, ne demeye onca at pisliğini, birbirinize yedirdiniz?” “Dinci 28 Şubat süreci”nde Erdoğan’ın gadrine uğramış yazarlardan biri olarak, zaman zaman Fehmi Koru’ya, geçmişte kendisinin kullandığı üslubun tıpkısının aynısı ile “Bunları da yazsana Fehmi” diye takılmam bu yüzden! Çünkü, “Laik 28 Şubat süreci”nde, iktidara kasteden “çevik bir gücün” gadrine uğramış bir yazar olarak, o da aynen böyle yapmıştı. 28 Şubat’a karşı demokrat bir üslupla karşı durduğu hissini veren bir kaleme, iktidara yaltaklanan bir duruş yakışmıyor. Arada bir yazılarımda kendisini iğnelememin sebebi bu! Çünkü “gerçek demokrat” kalemlerde, iktidar şehvetinin izi olmaz!.. Ne danışmanlar ne de çürük bakanların hiçbiri ile ilgili bir tek yazı dahi kaleme almıyor. Şimdi de “Dinci” parantezinde yoluna devam eden 28 Şubat süreci”nde yaşanan hiçbir zulme, köşesinde yer vermiyor. Neden? Niye? İliştirilmiş mağdurlar Erdoğan üstüne vazife olmadığı halde, “Dinci 28 Şubat süreci”nde kendini eleştiren Star gazetesi yazarlarını önce “andıç”lattı, ardından da TMSF üzerinden kovdurdu. Gazete ve televizyonun yönetimine kendi adamlarını atadı. Hüsnü Mahli’yi hoşuna gitmeyen satırlar kaleme aldığı için Fehmi Koru’nun da yazarı olduğu Yeni Şafak Gazetesi’ndeki köşesinden attırdı. Zaman’da dış politika ile ilgili objektif yazılar kaleme alan Hasan Ünal’ın köşesini kapattırdı. Fehmi Koru ve diğer 28 Şubat mağduru yazarlar, eğer “konjonktürel demokrat” değilseler, Erdoğan’ın bu baskı yöntemlerine “dur” demeleri, karşı çıkmaları gerekmez miydi? Yoksa, fikir özgürlüğü sadece 28 Şubat’ta andıçlanan yazarların yazı yazma ve de Erdoğan’ın şiir okuma hürriyetinden ibaret mi?! Yaşça büyük olmak bir şey değiştirmez!.. Vicdanı hür, kalemi demokrat olmadıktan sonra. Ve... Bu anlamda son birkaç satır daha... Aradan geçen süre, 28 Şubat’ın perde arkasında yaşanan “kirli oyun”ların tek tek ortaya çıkmasını sağladı. Her dönem İngilizler ile arası iyi olan, Fehmi Koru’nun arkadaşı Dışişleri Bakanı Abdullah Gül’ün, Libya gezisi ve tarikat liderlerini Başbakanlık konutunda ağırlama fikrinin mucidi olduğu ortaya çıktı. Gül, “hatalıydım” deyip defteri kapattı. Gerçekten de o “kirli defteri”, Gül’ün söylediği gibi “hatalıyım” deyip kapatmak, sanıldığı kadar kolay mıydı? Çünkü ortada hatadan ziyade, Atatürk Türkiyesi’ne ciddi bir suikast girişimi vardı.  Malesefki, bu suikasti hazırlayanlar içinde, iç ve dış mihraklar olduğu gibi, bazı paşalar da vardı. Şimdi “Dinci 28 Şubat süreci”nde Erdoğan, dava arkadaşı Gül’e şöyle çıkışıyor: “Bana, Erbakan Hoca’ya yaptığımız numaranın aynını yapıyorsunuz. Benim ayağımı kaydırmak için evlerde özel toplantılar tertip ettiğinizi bilmediğimi sanma!” Meclis lojmanlarını dahi Erbakan’a yaptıkları “adam adama” markajın bir benzeri operasyona uğramamak için “özelleştirme maskesi” altında boşalttıran Erdoğan için kaçınılmaz son yaklaşıyor. Görünen o ki, kendisini hocası Erbakan’ın benzeri bir son bekliyor. Hatta, Erbakan’ınkinden de ağır bir son bu! En azından Hoca, vatana ihanetten yargılanmadı! Ya “Sonum Menderes’ten de kötü olacak” diyen Erdoğan?! 28 Şubat’ın Çevik Bir Paşası ile Soros’un “Açık Toplumcuları” ile kolkola devam eden, “tamamen duygusal” bu serüven, bakalım nerede, nasıl son bulacak?! Bekleyip görmekte fayda var. Hayrullah Mahmud      www. Superpoligon.com. 29 Temmuz 2005 22:28 Cuma İliştirilmiş mağdurlar Erdoğan üstüne vazife olmadığı halde, “Dinci 28 Şubat süreci”nde kendini eleştiren Star gazetesi yazarlarını önce “andıç”lattı, ardından da TMSF üzerinden kovdurdu. Gazete ve televizyonun yönetimine kendi adamlarını atadı. Hüsnü Mahli’yi hoşuna gitmeyen satırlar kaleme aldığı için Fehmi Koru’nun da yazarı olduğu Yeni Şafak Gazetesi’ndeki köşesinden attırdı. Zaman’da dış politika ile ilgili objektif yazılar kaleme alan Hasan Ünal’ın köşesini kapattırdı. Fehmi Koru ve diğer 28 Şubat mağduru yazarlar, eğer “konjonktürel demokrat” değilseler, Erdoğan’ın bu baskı yöntemlerine “dur” demeleri, karşı çıkmaları gerekmez miydi? Yoksa, fikir özgürlüğü sadece 28 Şubat’ta andıçlanan yazarların yazı yazma ve de Erdoğan’ın şiir okuma hürriyetinden ibaret mi?! Yaşça büyük olmak bir şey değiştirmez!.. Vicdanı hür, kalemi demokrat olmadıktan sonra. Ve... Bu anlamda son birkaç satır daha... Aradan geçen süre, 28 Şubat’ın perde arkasında yaşanan “kirli oyun”ların tek tek ortaya çıkmasını sağladı. ... Malesefki, bu suikasti hazırlayanlar içinde, iç ve dış mihraklar olduğu gibi, bazı paşalar da vardı. Şimdi “Dinci 28 Şubat süreci”nde Erdoğan, dava arkadaşı Gül’e şöyle çıkışıyor: “Bana, Erbakan Hoca’ya yaptığımız numaranın aynını yapıyorsunuz. Benim ayağımı kaydırmak için evlerde özel toplantılar tertip ettiğinizi bilmediğimi sanma!” Meclis lojmanlarını dahi Erbakan’a yaptıkları “adam adama” markajın bir benzeri operasyona uğramamak için “özelleştirme maskesi” altında boşalttıran Erdoğan için kaçınılmaz son yaklaşıyor. ... En azından Hoca, vatana ihanetten yargılanmadı! Ya “Sonum Menderes’ten de kötü olacak” diyen Erdoğan?! 28 Şubat’ın Çevik Bir Paşası ile Soros’un “Açık Toplumcuları” ile kolkola devam eden, “tamamen duygusal” bu serüven, bakalım nerede, nasıl son bulacak?! Bekleyip görmekte fayda var. Hayrullah Mahmud      www. Superpoligon.com. 29 Temmuz 2005

 

î Başa Leman'dan ilginç 'don' eylemi - internethaber - 26 Ağustos 2005 26 Ağustos 2005 16:09   Denize donla girenler tartışma konusu oldu. Eleştirilerin dozu aşağılamaya dönüşünce mizah dergisi Leman eylem kararı aldı. Protesto bu pazar Caddebostan'da olacak.

Mizah dergisi Leman, medyadaki "don" tartışmalarını yine donlu bir eylemle protesto edecek. Halkın aşağılanmasının kınanacağı eylemde, okurlar donla denize girmeye çağrılıyor. Leman Dergisi Genel Müdürü Tuncay Akgün ve Git Dergisi Editörü Timur Mizahi Danış, medyadaki "don" tartışmalarını yine mizahi bir eylem türüyle hicvedecek. "Leman Don Hareketi"nin, "Donunuza sahip çıkın" sloganıyla yapacağı eylem, pazar günü Caddebostan Plajı önünde gerçekleştirilecek. Kaynak: www.milliyet.com.tr

 

 

[YORUM - MUSTAFA ARMAĞAN]
Vahdettin casus muydu? - Zaman Gazetesi - 26 Ağustos 2005

“Vahdettin Büyük Taarruz’u bile İngilizler’e bildirmiş! Belgeleri İngiltere Devlet Arşivleri’nin izniyle yayınlıyoruz.” “Haftalık” dergisinin son sayısının kapağından alındı bu spotlar. Röportajın aynı yayın grubunun gazetesi olan “Vatan”da haber yapılması da bu kampanyanın bir parçası olmalı. Aynı haberin 23 Ağustos günü Emin Çölaşan’ın sütunlarında guguklaması da…

Zira Çölaşan’la yapılan ve sunturlu laflarına genişçe yer verilen bir röportaj da “tesadüfen” aynı derginin sayfalarında yerini almış durumda. Sanırım bu tesadüfler bir fikir vermiş olmalı haberin nominal değeri hakkında...

Büyük gazetecilik olayı: Vahdettin Büyük Taarruz’u bile İngilizler’e bildirmiş! Belgeleri İngiltere Devlet Arşivleri’nin izniyle yayınlıyoruz.” “Haftalık” dergisinin son sayısının kapağından alındı bu spotlar. Okuyunca görüyorsunuz ki, Maltepe Üniversitesi’nden bir Yardımcı Doçent’le (Orhan Çekiç) yapılan konuşmaya dayanıyor “büyük gazetecilik olayı”mız. İlginç bir rastlantı, derginin aynı sayısının arka kapağını çevirince, aynı akademisyenin yeni çıkan kitabının tam sayfa ilanıyla burun buruna geliyor ve bu haberin aslında bir kitap tanıtım kampanyasının parçası olduğunu fark ediyorsunuz. Zira nasıl oluyorsa oluyor ve röportajı yapan kişi ile “Haftalık” dergisinin kitap sayfasını hazırlayan kişi aynı çıkıyor! Röportajın aynı yayın grubunun gazetesi olan “Vatan”da 24 Ağustos tarihinde haber yapılması da bu kampanyanın bir parçası olmalı. Keza aynı haberin 23 Ağustos günü Emin Çölaşan’ın sütünlarında guguklaması da… Zira Çölaşan’la yapılan ve sunturlu laflarına genişçe yer verilen bir röportaj da “tesadüfen” aynı derginin sayfalarında yerini almış durumda. Sanırım bu tesadüfler bir fikir vermiş olmalı haberin nominal değeri hakkında.

Habere göre 16 Mart 1922 tarihinde TBMM Hükümeti’nin Dışişleri Bakanı Yusuf Kemal (Tengirşenk) Bey “Anadolu’da daha fazla kan dökülmeden barış yollarını aramak” üzere Londra’ya gitmiş ve İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon’la görüşmüştür. Gün boyu devam eden görüşmelerden herhangi bir olumlu netice alınamamış ve heyet Ankara’ya gerisin geri dönmüştür. Haberimizdeki flaşın patladığı nokta ise şurada: Ankara heyeti Londra’ya gitmeden önce İstanbul’a uğramış ve Sadrazam Tevfik Paşa ve Vahdettin’le görüşerek Fransa ve İngiltere’ye karşı ağız birliği etmenin yolunu aramak için bir süre İstanbul’da kalmıştır. İşte tam bu sırada, Yusuf Kemal Bey’in valizindeki bazı belgeler, Vahdettin’in casusları tarafından çalınmış ve fotoğrafları alındıktan sonra yerine bırakılmıştır. Sonra bu fotoğraflar İstanbul’daki İngiliz Yüksek Komiseri’ne ulaştırılmış, o da tercüme ettirerek okuyup içeriklerini Dışişleri’ne bir raporla bildirmiştir. Dolayısıyla Ankara heyeti Curzon’la görüşmeye gittiğinde çantalarındaki “gizli” belgeler karşı tarafça önceden biliniyordu. Ankara hükümetinin kozları, Vahdettin eliyle İngilizlere teslim edilmişti, bir başka deyişle. İşte müthiş casusluk olayının özeti bu.

Çarpıtılan görüşme olayı

“Nutuk”ta Yusuf Kemal Bey’in Paris ve Londra’ya gitmeden önce İstanbul’a uğrayıp Vahdettin’le görüşmesi ve padişahın TBMM’yi tanımasının istendiği belirtiliyor. Mustafa Kemal Paşa’ya göre, İstanbul hükümetinin Başbakanı Tevfik Paşa ve Dışişleri Bakanı Ahmed İzzet Paşa, Yusuf Kemal Bey’i oyalayıp aldatmışlar, İzzet Paşa’yı, ondan önce gizlice Paris ve Londra’ya göndermişler ve onun çabaları sonucunda Ankara heyetinin Londra’da yaptığı görüşmeler başarısız kalmıştır.

Oysa daha soğukkanlı bir okuma yaparsak göreceğiz ki, olaylar başka türlü gelişmiştir. Sakarya zaferinden sonra Anadolu hareketinin gücünü ilk fark eden Batılı ülke Fransa olmuş ve 20 Ekim 1921’de Ankara Antlaşması’nı imzalayarak İngiltere’yi yalnız bırakmıştı. Bunda, Osmanlı’yı parçalama planlarında İngilizlerin arslan payını kapmaları kadar, Birinci Dünya Savaşı’nda Fransa’nın başının Almanya ile fena halde dertte olması ve İngiltere’nin harp sonunda Fransa’nın can düşmanı Almanya ile iyi ilişkiler geliştirme yönündeki “ikili” siyaseti de önemli bir rol oynamıştır.

Kurtuluş Savaşı sırasında Fransa’nın politikasında meydana gelen bu sert dönüş, İngiltere’yi Sevr Antlaşması’nı gözden geçirmeye zorlamış ve Anadolu’daki millî hareketle İstanbul hükümetinin işbirliğine gitmelerini arzulamıştır. Çünkü sonuçta Sovyetler Birliği ile giriştikleri nüfuz mücadelesinde Ankara’yı Ruslara kaptırmalarına ramak kalmıştır. Sovyetlerin mali ve teknik desteğini alan Ankara, İngiltere’yi Misak-ı Milli’yi kabule zorlamak ve Yunanistan’ın arkasından desteğini çekmesi için Sovyetler kozunu devreye sokmuş ve bu koz, açıkçası işe yaramıştı. Sakarya zaferinden sonra barış görüşmeleri teklifleri diplomatik çevrelerin salonlarında halelenirken, meşruiyet zeminini sağlamlaştırmak isteyen Ankara, yeni ve cesur bir hamle ile İstanbul’la işbirliği yapmak ve Halife-Padişahın, yani Vahdettin’in de desteğini arkasına almak ihtiyacını duymuştu. İşte Yusuf Kemal Bey’in İstanbul ziyareti bu bakımdan büyük önem arz ediyordu.

Burada bir parantez açarak şunu söylemem lazım ki, herkes Vahdettin’in bir İngiliz zırhlısına binerek kaçtığını söylerken, devrin şartlarını görmezden gelmektedir. O yıllarda abluka altında olan Osmanlı topraklarında veya denizlerinde seyahat etmek, ya Mustafa Kemal Paşa’nın Samsun’a gidişinde olduğu gibi, İngiliz kuvvetlerinden izin almak şartıyla mümkündü, ya da bizzat İngiliz tren ve gemilerine binmek suretiyle. Nitekim Yusuf Kemal Bey de 15 Şubat 1922’de İngilizlerin hazırladığı “özel bir trenle” İstanbul’a gidebilmişti!

Ertesi günü Tevfik Paşa ve Ahmed İzzet Paşa ile görüşen Ankara heyeti, İstanbul hükümetinden ne istediyse almış, Vahdettin’le de görüştükten sonra Paris ve Londra’nın yolunu tutmuştur. Burada açıklık getirilmesi gereken bir husus, İzzet Paşa’nın Paris ve Londra’ya gideceğinin bir devlet sırrı olmayıp aylar öncesinden resmen bilindiği, hatta Yusuf Kemal Bey’e Lord Curzon’la randevusunun bizzat İzzet Paşa tarafından alındığıdır. Nitekim dergide bahsedilen 16 Mart tarihli görüşmede yalnız Ankara hükümeti temsilcileri değil, İstanbul hükümeti temsilcileri de bulunmuş ve her iki Türk heyeti de bağımsızlık yönünde bastırmışsa da, Curzon’un önce mütareke diye tutturması üzerinde toplantı sonuçsuz kalmıştır.

Görüldüğü gibi, olaylar çok farklı şekilde gelişmiştir. Lord Curzon’la randevuyu ayarlayan ve hemen her noktada Ankara ile tam bir mutabakat halinde olan Vahdettin’in hangi akla hizmetle onun çantasındaki bilgileri karşı tarafa ulaştırmış olabileceği sorusu yeterince anlamlıdır. Nihayet belgelerin metinlerine bakıldığında bunların İngilizlerin ne işine yarayacağı şüphelidir. Zira İngiliz istihbaratı üzerinde yapılan araştırmalar, Ankara hakkında çok daha ileri noktadaki bilgilere sahip olduklarını göstermektedir.

Peki bu belgeler neden Public Record Office’de muhafaza edilmiştir?

İstihbaratçıların iyi bildiği bir şey varsa, o da gerçek belge ile sahtesini ayırt etmektir. İstihbarat servislerine yığınla belge akar ama oradakiler bunların hangisinin gerçek, hangisinin yanıltmaca amaçlı olduğunu iyi bilirler. Nitekim çalındığı söylenen belgeleri rapor eden Komiser, Londra’daki üstlerine bu belgelerin sağlıklı olduğuna dair bir garanti veremeyeceğini belirtmek ihtiyacını duymuş, sadece “imkânsız görünmüyor” gibisinden garip bir not düşmüştür. İngiliz Yüksek Komiseri’nin dahi sağlamlığına garanti veremeyeceğini belirttiği bu raporu Vahdettin’in casusluğunu ifşa eden büyük gazetecilik olayı şeklinde sunanlar, onlara bir İngiliz’den daha İngiliz olarak baktıklarını kanıtlamış olmuyorlar mı bir bakıma?

26.08.2005