Fırtınalı Olaylar:

Bayramdan tam bir hafta önce idi. Kapı hızla vuruldu. Evde bulunan herkes heyecanlanmıştı. Dönem askeri ihtilal dönemiydi. Genelde darbeler mevcut iktidara karşı yapılırdı ama dönem darbe dönemi olduğu için korkulan başa geldi. Muhalefette olunmasına rağmen parti başkanı olarak Sn. Erbakan, tüm yönetim kurulu ile ilgili ve yetkili herkes tutuklanıp, cezaevine götürüldü.

Çocuklar çok küçüktü. Zeynep, Elif ve Fatih, korku ve endişe içerisinde olanları seyrediyordu. O günlerde zatürreden muzdarip bulunan rahmetli Nermin hanım, çocukları da alıp, kocası ile birlikte  hapishaneye gitmek üzere hazırlanmaya başladı. Kendisini zorla ikna ettiler. Çabuk biter, bir hatadır. Vs. Vs diyerek sakinleştirdiler.

Bayrama az kalmıştı, o zatürreli hali ile Nermin hanım, çocuklarını alarak çarşıya gitti. Onlara her zamanki gibi “bayramlıklar” aldı. Hatta yaşıtları olan amca çocuklarına da hediyeler alındı. Bayrama kadar babalarının döneceğini ve hep birlkte İstanbul’a gidip, ailece bayramı kutlayacaklarını anlatıyordu onlara.

Sakindi, kararlıydı, güç verici idi. Her ne olursa olsun, başını eğmemeye ve çocuklarının asla eziklik duymamalarını sağlamaya kararlıydı. Verdiği mesaj sadece aile üyelerine değil tüm Türkiye’deki dava arkadaşlarına idi: Ezilmedik, yılmadık. Başımız dik yolumuza devam ediyoruz. İşte, böylesine bir yiğit kişiydi Nermin hanım.

Ömrü boyunca büyük bir davaya yön, şekil ve dinamizm vermiş bir liderin eşi de böyle olmalıydı. Güçlü ve vakurdu. Aynen eşi sayın Erbakan gibi. Nermin hanımın bu sakin ve çelik gibi azminin yanı sıra çok yumuşak ve kibar bir kişiliğe sahipti. Hiçbir zaman paniğe kapılmazdı. Daima, sağduyu ve mantıkla hareket eder, olayları soğukkanlılıkla inceler, dikkatle takip ederdi. Onun azmini veya inancını sarsmak mümkün olmazdı. Tam bir dava insanı idi: İnançlı, azimli ve kararlı.

Dava insanı Nermin Hanım:

İniş ve çıkışlarla dolu, meşakkatli bir yol. Fırtınalı siyaset yılları, az insanın uğradığı kadar haksızlık ve yine de yılmadan, bıkmadan, ümidi kaybetmeden yapılan yeni atılımlar ve başarılar. İşte sayın Prof. Dr. Necmettin Erbakan ve muhterem eşi  Nermin Erbakan’ın hayatlarının özeti. Bir ideale, “bir dava”ya, bir millete ve “bir vatan”a adanmış hayatlar…

24 yaşında çok zarif, çok sade ve çok vakur bir gelin olarak evinden çıkarken tüm komşularını hayranlık içinde bırakmış olan bu aydın ve güzel genç Türk hanımının bundan sonra  38 yıl sürecek şanlı ama meşakkatli bir hayata doğru gidişini seyrettiler. Nermin hanım artık hayatını sadece eşine ve çocuklarına değil ama bir millete, mazlum kitlelere ve büyük bir davaya adamak üzere  kocasının yanında yer  almış bulunuyordu.

Son anına kadar da bu görevi şevkle, inançla ve azimle sürdürdü. Çocuklarını aynı inanç ve azimle yetiştirdi. Dava arkadaşları hanımları aynı heyecanla destekledi, örgütlenmelerinde yardımcı oldu. Onlara güç ve azim aşıladı. Her zaman bir kadın, bir eş, bir anne olarak hem güçlü, hem de maddi ve manevi olarak güzel olmalarını onlara önerdi.

Yürütülen davanın ne kadar haklı olduğunu ve mutlaka her türlü fedakarlığa değdiğini, Milli Görüş davası için hiçbir fedakarlıktan kaçınılmaması gerektiğini savunurduı daima. Ve, sonuna kadar.

Çok anlayışlı ve hoşgörülü idi ama tek affedemediği şey sadakatsizlik idi.  Davaya ihanet edenleri ve haklı davaya sadakat göstermeyenleri hiç bir zaman hoş görememiştir, haklı olarak.

Toplum insanı Nermin Hanım:

Kış o sene erken gelmişti. Fakir-fukara hazırlıksız yakalanmıştı kara, yağmura. Kadın kolları bütün güçleri ile kömür tedarik edip, paketlerle fakir ve muhtaçlara dağıtmaya çalışıyordu. Herkese haber verilmiş ve yapabilenlerden yardım istenmişti. Bir gün teşkilat kapısında yüklü bir miktar kömür paketleri bulundu. Dağıtılmak üzere bırakılmıştı ama bu yardım severin adı bırakılmamıştı. Uzun araştırmalar sonunda bizzat yüzyüze,”siz mi yolladınız?” sorusuna mahcup bir tarzda, “inşallah, işe yaramıştır, acaba kafi geldimi?” şeklinde bir cevap alınınca bu isimsiz kahramanın, yardım severin  Nermin hanım olduğu anlaşılmıştı.

Yardım bekleyen fakirler nerede ve ne zaman ondan yardım istese hiç boş çevirmez, verdiği zaman da ya zarfın içinde veya avucunda ama avucu aşağı dönük olarak yani yardımı alanın gururunu da koruyarak verirdi, bunları. Ankara’da da, Diyarbakır’da da bu böyleydi. Mühim olan yardımın ulaşması ve bunun da İslam’ın önerdiği tavazuya uygun olarak yapılmış olması idi.

Yine bir kış akşamı uçak Trabzon’a inmiş, gece saat 23:00. Partililer bekliyor, bir grup da Giresun’dan gelmiş mutlaka oraya götürmek istiyorlar. Sayın Nermin hanım çok yorgun ve üstüne üstlük hasta olmasına rağmen yardıma hazırdı.  Yeter ki teşkilatların şevki kırılmasın, yeter ki onlar ülkenin her yerinde dalga dalga dağılan çoşkudan nasiplerini alsınlar. Sonunda yine dava arkadaşları, onun sağlığını düşünerek programı daha dayanılabilir bir tempoya çekmeyi başarıyorlar.... O sırada Nermin hanımın tek derdi kendisi değil ama dava arkadaşlarının üzülüp-üzülmediği idi. İşte, rahmetli, böylesine fedakar ve diğergam bir insani yapıya sahipti.

Siyaset insanı Nermin hanım:

Türk toplumunun örf ve adetlerini çok iyi tanıyan ve anlayan bir kişi olarak Nermin hanım, hem hayatı boyunca tümüyle siyasetin  içinde olmuştur, hem de daima kendisini ikinci planda tutarak eşinin faaliyetlerini desteklemiştir. Hiç bir zaman medyaya konu olacak işler yapmamıştır. O herşeyi dikkatle düşünen, inceleyen ve mantık süzgecinden geçiren soğukkanlı yaklaşımı ile kendini ve ailesini idare etmiş ve daima en doğru olanı yapmıştır. î Başa Hiç kimse,  onu olmayacak bir hediyeyi kabul ederken veya söylenmeyecek bir sözü  söylerken veya beklenilmeyen çıkışlar yaparken  görmemiştir.  Çünkü sayın Nermin Erbakan, hakiki ve tam bir hanımefendi lakabına hakkıyla sahip olan bir kimse idi.

Siyasette devamlılık ve azim şarttır. Nermin hanımda bunlar mevcuttu. Siyasette sabır ve hoşgörü şarttır. Nermin hanımda bunlar boldu. Doğru ve dürüst siyasette söz tutmak, vefa ve sadakat şarttır. Nermin hanımda bunların hepsi fazlası ile vardı. Tutamayacağı sözü vermez ama söz verdi ise hasta bile olsa mutlaka yapardı. Vefasızlığı affetmez, sadakatsizliği de asla kabul etmez, hoş görmezdi.  Tam anlamı ile yiğit bir yapıya sahipti, Nermin hanım.

Aile insanı Nermin hanım:

Doktorlar derhal anjiyo yapılmalı demişlerdi. Ne kadar mümkün ise o kadar çabuk olsun diyorlardı. Hayır dedi kararlı bir şekilde, “babanız gelene kadar bekleyeceğim.” Sonra damatlarını çağırdı, yanına. Onlara mutlaka söyleyecekleri vardı. “Eşleriniz Allah’ın size emanetidir, birbirinize iyi bakın” diye söz aldı onlardan. Kızlarına ve oğluna da aynı şeyleri söyledi ve bazı temel prensipleri vasiyet etti. Bunlarla yetiştirmişti onları, güzel ve mükkemmel kişiler olarak ama bir defa daha tekrarlamak istedi. “Babanıza iyi bakın, onu size emanet ediyorum” dedi. Herkes huşu içinde idi, kalplerinde gizli bir telaş... Acaba? “Anneciğim nasıl olsa sabaha konuşacağız üzme kendini şimdi” diyorlardı. Ama Nermin hanım mutlaka söyleyeceklerini söylemek istiyordu tam olarak. İki saat bekledikten sonra Erbakan hocamız geldi. Onunla da konuştu, vedalaştı. 38 yıllık sevgili eşi ile, dava arkadaşı, hayat yoldaşı ile helalleşti, çocukları da ona emanet etti... Fatih’i bekliyordu... Nihayet o da yetişti. Durumu bilmiyordu. Derste olduğu için Nermin hanım kimsenin onu telefonla çağırmasına izin vermemişti. Onunla da konuştu. Zaten, hiç bir şey Fatih’i bu sene Londra’da tutamamıştı. İlle burada olmak istiyordu. İyi ki de burada idi. Bütün bunlardan sonra girdi ameliyata, cesaretle, metanetle ve dudaklarında dualar ile.

Sayın Kutan şöyle diyordu “Kirazlıdere hapishanesinde hafta sonlarını iple çekerdik. Eşlerimiz ve çocuklarımız gelir, yemek ve temiz çamaşır getirirler, hasret giderirdik. Hep gözümün önünde, bizler pencereden gelenlere bakıyoruz: Kapıdan Nermin hanım gözüktü. Fatih küçücük- kucağında, Elif desen keza- ufacık. Zeynep annesinin yanında, ona destek oluyor, küçük bir hanım. Ellerinde paketler. Nermin hanım sakin ve mütebessim ama gizli bir hüzün var o nur yüzünde. Sakin, vakur ve kararlı giriyor içeri.... Başı dik. Sanki “yılmadık, yıkılmadık, ezilmedik” diyor.

Evet, bizler hepimiz bu mesajlarla hatırlayacağız Nermin hanımefendinin “Vefa, Sadakat ve Azimle” bıraktığı yolda yürümeye devam edeceğiz.