| een verjaardag te vieren alle kinderen om je heen kleine voetjes op je voeten handjes om je middel een herinnering in mijn gedachten hoe het vroeger is geweest de kleinkinderen genieten maar opa nog het meest je voelt je niet goed even liggen nee toch liever maar naar huis handen vinden moeilijk de mouwen van je jas maar wel mijn hoofd je geeft een kus van wijken niet weten je wilt pers� met de bus je stappen sterven weg aan het einde van de straat een hand omhoog een glimlach de deur sluit de hoek om en onbewust loop je zo ons leven uit de straat onder je omringd door kou reanimerende handen en medelijdende ogen het leven zomaar uit je weggezogen ik open de deur een jongen zijn mond vormt een zin en ik besef stilaan dat ik even geleden voor altijd de deur achter je heb dichtgedaan in hetzelfde ziekenhuis waar jij zo trots opa werd op een tafel neergelegd een kus; ik schrik een afschuwelijk gevoel je huid normaal zo warm is nu zo ontzettend koel alle kinderen om je heen we kijken en lijken niet te willen begrijpen dat jij echt bent weggegaan geen bril meer die scheef op je neus zal staan nog maar aantal uren later VADERDAG wandelend door het park een raar gezelschap van duidelijk besef passerende herinneringen we lachen en we huilen nee, geen vader meer met wagenwijde armen om in te kunnen schuilen Vaderdag ... nooit meer vader |
| Het sterven van mijn vader heeft me aan het wankelen gebracht. Voor het eerst in mijn leven met een dergelijk verdriet geconfronteerd. Het was daarnaast ook een mooie periode. Saamhorigheid van familie, ondersteuning van mijn moeder, maar ook genieten van onze dochter die de druk van de ketel af haalde. Jammer dat onze dochter geen eigen herinneringen heeft aan deze fantastische opa. |
| Vaderdag |
 |