Kaygılarla oluşturulmuş bir dünyanın yaşamadığımız-doygunluğa kavuşamadığımız ortamlarda sürekli bir tatminsizliğin atmosferinde bocalıyoruz. İşte burada sizler ortaya çıkıyor ve bir-birini anlamanın, güzelliklerin tecrübelerle armonileştirildiği sözcüklerle sanal bir çevreye adımımı atıyorum. İletişim köşesinde yer almak istiyorum. Engellerin olabileceği ve nasıl karşılanacağı, sonuçlarının eksiltili bir cesaretin bütün yükümü kaldırabileceği noktasında tered-dütler yaşıyorum. Hizmet ettiği işlev-selliğin, kapalı bir mekanda olan, erişilmeyecek uzaklıkta yer alan birisine ulaşmanın çekici olmayan görünümünde şansımız pek olmayacağını düşünü-yorum. Yanılıyor muyum? Pesimizme gömülen kelimelerde bir umudun çekin-gen fısıltısını mektupla düğümlendir-diğime göre sizlerden şunları isteyebilirim: a) Analiz edilmesinde mantıki karar alma sürecinin dumura uğratıldığı göz önünde tutulacak olursa, verdiğim (köşede yer almak isteyişimi) kararın ikinci bir edimselleşen baskıyı getirip geti-rmeyeceği konusunda yaşadığım karar-sızlığı doğru değerlendiriyor muyum? b) Bütüne katılmada istekliliğimi gizleyen yönde, tam bir kısacık metnin içeriğinde: "konverjansa uygun, pasifize edilmiş duygularla haz alan (symbol), gözlerle ve sözcüklerle sevişebilen (şimdilik) arka-daşlıkları önemseyen kişilerle buluşmak" şeklinde yer verebilirsiniz. c) Ölüm ilanı gibi (otokontrol yöntemini benimsedi-ğimden) cellata teslim edilen adı ve adresi yazmanızda bir sakınca gör-müyorum.

Adresinizi Karanfil Sokak'taki bir kitapçıda gördüğüm bir kitaptan aldım. 1979 doğumluyum ve Ankara'da okuyorum. Sizinle yazışmaya, görüşmeye ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Gerek konuşma tarzım, gerek ses tonum, uzun saçım ve küpemle kendimi bu yaşıma kadar baskı altında hissetim. Aslında insanları çok da takmıyorum. Yaşım ilerledikçe insanların (ben onları yoz, çağdışı olarak nite-lendiriyorum) alayları beni ilgilen-dirmemeye başladı. Ancak çocuklu-ğumdan beri gerek okul hayatımda, gerekse akraba ve sosyal hayatımda benimle alay edenler oldu. Ailem bu yıla kadar artık nedendir bilmiyorum (öyle görmek istemediklerinden midir) benim cinsel tercihim vb. hiç konuşulmamıştı. Ailem demokrat, çağdaş bir aile. İnsanlar ne kadar okumuş yazmış olsalar da, üniversite görseler de kendi kanlarından, canlarından oğullarının bir gay olmasını bir türlü sindiremiyorlar. Ablam son 5-6 aydır benim normal olmadığımı, cinsel sapıklıklarım olduğunu vb. laflarla an-nemlerin, babamların yanında beni iğnelemeye başladı. Bizimkiler de artık şimdi daha dikkatli inceliyorlar beni. Ben normalim. Gay olmaktan hiç utanç duymuyorum. Ancak yine de korkuyorum. Gelecek beni korkutuyor açıkçası bu ülkede. Yani askerlik durumu, toplumun bakış açısı beni korkutuyor. Hayat felsefem her zaman iyiliğe karşı iyilik olduğu gibi kötülüğe karşı da iyiliktir. 68'lerin hippileri gibi sevgi doluyum. İnsanların dil, din, cinsel tercih, yaşam biçimi ve değerlerine göre ayrılmasına karşıyım. Başkalarına zarar vermediğimiz sürece her insanın özgür olduğunu düşünüyorum. Ama gel gör ki bu ülkede bu laflar boşuna.

Heteroseksüel Kıskacında Gay

Burada Kaos GL sayfalarından tüm gay arkadaşları birlik ve beraberliğe çağırıyorum. Toplu bir şekilde atılacak bir adımın bizlere neler kazandıracağını gözler önüne serebildiğimizde ilerde kimseye hesap vermeden daha özgürce bir yaşam için bunların gerektiğini daha bir net şekilde göreceğiz. Gerekli olan herşeyden önce kendimizle barışık olmaktır. Bunun için her işi oluruna bırakmamak gerekiyor. Burada halkın kültürel yapısını gözardı etmemeliyiz. Halkın gay ve lezbiyenliği benimsemesi kolay bir iş olmayıp, gay ve lezbiyenliği benimsetmek yine bizlere düşüyor. Bizlerin de dikkat etmesi gereken kulaktan dolma bilgileri bir tarafa atıp yeterince ve devamlı kitaplar ve dergiler okuyarak kendimize daha bilimsel bir yol çizmemiz gerektiğidir. Karşımızdakini ürkütmeden ve korkutmadan açıklamalar yaparak kendimize doğru çekmeliyiz. Bilinçli ve düşünceli bir sistemle daha ileri dönük sağlam adımlarla yol alabilmek için nerede nasıl davranacağımızı bilebilirsek içimizdeki ve çevremizdeki düşmanı akıllıca ortadan kaldırabiliriz. Biz gayler kendimize ve diğer arkadaşlara açık sözlü olmadıkça çevremizdeki heterosek-süellerin saldırısına maruz kalmaktan kurtulamayız. Gelin bu kapitalist sömürü dünyasında kendimizce birşeyleri de-ğiştirip daha özgürce yaşanası bir gay dünya kuralım. Heteroseksüeller onurlu ise biz gayler onlardan daha az onurlu değiliz. Gay olmak bir suç olmadığı gibi bir günah asla değildir.

Ve özürlüyüm. Ellerini ve ayaklarını kullanamayan bir özürlü. Yani, yaşamını ikinci bir şahsın yardımı olmaksızın sürdüremeyen biriyim. Yani farklıyım.

Toplumda kabul görmek için, yer edinebilmek için, yadırganmamak ve dışlanmamak için; mücadele ediyorum. Yani sizler, eşcinselliğinizle farklı olup mücadele ederken, ben özürlü olu-şumdan dolayı farklılığım için mücadele ediyorum. Sonuçta yaptığımız iş aynı, farklılığımızdan ötürü savaşıyoruz.

"Sen heteroseksüel olduğunu söy-lüyorsun, tabii böyle bir şey istemezsin" dediğinizi hissediyorum. Ama benim telekız olarak anılan arkadaşım da oldu. Yıllarca birbirini görmemiş iki arkadaşın kucaklaşması gibi, penisimi onun va-jinasıyla kavuşturabilirdim, yapmadım. Onun, halk deyimiyle orospuluğundan yararlanmadım. Çünkü onu aşağılayan, basit gören, değersiz bulanlar; daha adiydi. Ondaki ruh ve düşünce güzelliğinden mahrum kaldıkları için acıyorum onlara. Bu güzelliklerden dolayı aşıktım ona.

Ve kazandığımı sanıyorum. Çünkü, artık bu iki insan için benim yanımda ya da bana karşı olumsuz bir şey söylemeyi kendilerine hak görmüyorlar.

Tüm bunları, özürlü bir heteroseksüelin, sizi ne kadar insan gördüğünü anla-tabilmek için yazdım.

Ben bir eşcinsel olarak bu yaşıma (21) kadar çok ama çok acı çektim. Artık yürüyen bir ruh halindeyim. Ama gitgide bende değişiklikler oluyor. Eskisi gibi acı çekmiyorum. Sevgisiz, aşksız yaşamaya alışıyor gibiyim. Yıllardır kendime bir sevgili aradım ama hep yontuldum, alay konusu oldum. Benimle bir hayvanmışım gibi oynanıldı. Ama artık bunlara son vermenin çoktan zamanı geldi. İnsanlar bizi tanıyacak, anlayacak ve bize mutlaka hak verecek. Ben gedik.net gay odalarında sohbet ediyorum. Örneğin dün akşam bir vakıf kurmaktan bahsettim, hiç vakfımız yok, dedim. Bana Kaos'tan bahsettiler. Aralarında Kaos'la ilgili en çok bilgiye sahip olan sadece, bir örgüt, diyor. Biz gayler çok korkağız. Bunun sebebi ise Türkiye'de yaşamamız. Türkiye bir demokrasi devleti ise eşitlik ve adalet var ise bizi mutlaka kabul etmek zorunda. Hergün demokrasi, demokrasi diye yırtınan insanlar bizi kabul etmez iseler, biz de onlara demokrasinin ne demek olduğunu, haklarımızı savunarak ve kazanarak öğretiriz. Gay, lezbiyen ve diğer arkadaşlar gay gibi davranmak, yaşamak yeterli değil. Zaten hepimiz hapisteki mahkumlar gibi yaşamıyor muyuz? Çekiniyoruz, korkuyoruz, cesaret edemiyoruz. Hanginiz özgürce yaşamak istemez? Sevdiğiniz insanla rahat rahat sokaklarda elele dolaşabilmek, onunla öpüşmek… onunla omuz omuza verip sahilde güneşin batışını seyretmek. Hanginiz istemez soruyorum. Bu dünyada zaten hapisiz, firar etsek ne olmuş. Belki kurtulabilme şansımız var. Bizim mücadelemiz diğer ülkelerdekine göre daha zor olabilir ama bence güzeli zoru başarabilmektir. En büyük mutluluk budur, zafer mutluluğu. Arkadaşlar belki bu konuda size göre hayalperest gibi konuşuyor olabilirim ama hiçbir şey hayal değildir. Asıl hayal yoktan varede-bilmektir. Bu da imkansız olduğuna göre, bunun dışında hiçbir şey hayal değildir. Hepinizi bir araya gelerek tek bir ağaç dalı yerine, bir ağaç gövdesi olmaya davet ediyorum. Böyle saklanarak, gizlenerek hiçbir yere varamayız. Hepiniz dünyanın en nadide çiçeklerindensiniz.

Demek ki sorgusuz sualsiz itaat et-mekten, istemediği halde nasıl silah kullanacağını öğrenmekten, şiddetten, sebebi ne olursa olsun insan öldürmekten kolayca soğuyabilecek bir çok kişi ol-duğunun farkında devlet…

Bu yüzden ordunun varlığını akıl-cılaştıracak her kavramı yükseltiyor, yüceltiyor. Ama bizim kişiliğimizi, vic-danımızı yokediyor. Düşünmemeye, ko-şulsuz itaate zorluyor. Birey olmamızı engelleyip, köle olmamızı istiyor. Kendinin ve savaştan katrilyonlar kazananların çıkarları uğruna bizleri zorla askere alıyor ve günü geldiğinde gözümüzü kırpmadan ölmemizi, öldürmemizi bekliyor!

Türkiye'deki durumu çok başka ki biliyoruz. İstanbul'da bir kadın sevgilim var. Her ülkede yabancıyla eşcinsel olarak yaşamak çok zor, ilişki zayıf, heteroseksüel hayattan baskı büyük, her şey tesadüfe göre gidiyor. Destek yok. Almanya'daki durum iki milletli eşler için de zor. Yabancı eşcinseller için oturma izni problemi büyük. Kağıtlar için evlenmek lazım. Ama kiminle? Gittikçe bir karıkoca beraber oturmak zorunda, yoksa yabancı polis bu nikahı reddedecek. Ne kadar bir hayat?

Benzeri sorunların Türkiye'de de yaşandığını sanıyorum. Yardım etmek isterim, ne yapabilirim? Bu konularda ilerlemeler olduğunu biliyorum (biliyorum, çünkü yarı Türk'üm), ama daha yapılması gereken çok şey var. İsveç'den bazı partilerden, özellikle Yeşiller'den, bu konuyla ilgili Türkiye'yi ziyaret edenler olduğunu biliyorum (tabi genel insan hakları ihlâlleri ile de ilgileniyorlar).