Öncelikle böyle bir sorusu olabilecekleri cevaplayayım da öyle başlayayım yazıma istedim. Efendim, biz eşcinseller bilirsiniz seks dışında da şeyler yapabilme yeteneğine sahibizdir. Onun dışında yaşamımızı sürdürmek için "çalışma" denilen şeyi de yapmamız gerekir ki, bir çoğumuzun iple çektiği "ekonomik özgürlük"ü kazanmanın da bir yoludur çalışma. Elbette eşcinseller sanatçı ruhludur, yaratıcıdır ama o kadar da sanatçıyı piyasa kaldıramayacağından olsa gerek bütün eşcinseller sanatçı, modacı, stilist felan da olmazlar. Memuru vardır, işçisi vardır, kasabı vardır, mobilyacısı, aşçısı, tornacısı, esnafı vs. vs.si vardır eşcinselin. Tabii magazin dergicilerinin gündüz "bay" gece "gay" dedikleri sanayicisi, yuppisi, politikacısı da olur da onlar konumuz dışında. Durum böyleyken, Türkiye'de var olan eşcinsel gruplarda öğrenci sayısı kadar çalışan sayısı da varken, hele de öğrencilerin geleceğin çalışanı olacağı gerçeği varken depremden önce gündemin bir numaralı konusu olan çalışanlarla ilgili düzenlemeler ve buna karşı çalışanların birliklerinin mücadelesinden bahsetmemek olmazdı. Tüm bunların üstüne çalışanların başdüşmanı kesilen Yaşar Okuyan'ı aşağılamak için attıkları sloganlardan birinin "Hop hop Yaşar, top Yaşar" olması bu yazıyı kaçınılmaz kıldı.

Yıllardır süregelen bir durum vardır; devlet harcamalarını yaparken çalışanına "gönlünden kopan"ı bir türlü veremez de "imkanları sonuna kadar zorlayarak, bütçeye ek yükler getirerek" verebildiği en "yüksek" miktarı verir. (Ha, bu çalışanını bir türlü memnun etmez, bu onların ayıbı!!!). Rantiye kesimi denilen, bir şekilde edindiği servetinin geliriyle geçinenlere ise bütün imkanları sunar. (Aslında bu durumda hiç garip bir yan yoktur. Devlet bu. Devlet kim için vardır, ne işe yarar sorusunun en güzel ve en doğru cevabıdır. Ama bu, devletin ne olduğunun politik bir yanıtı olacağından burada girmiyorum.) Çalışanın devlet tarafından da özel sektör tarafından da sömürüldüğünü çalışan herkes bilir. Kimi esnek çalışma yanılsamasıyla, kimi iyi patronun varlığıyla mutlu bir çalışma hayatı sürdürse de Türkiye'nin ekonomisi ücretli kesimin bir türlü beklediği "ekonomik özgürlük"ü yakalamasına izin vermez. Aldığı para kiraya mı, faturalara mı, yol masrafına mı vb. diye bölünür de bölünür ve "ay sonu parasızlığı" kronikleşir.

İşçi çalıştıranlar çoğunlukla göstermelik olarak bir-iki işçisini sigortalar, gerisinin sosyal bir güvencesi yoktur. Yani hastalık halinde, kaza halinde ortada kalacaktır. Emekli olma hakkını hiçbir zaman edinemeyecektir. (Neyse sonunda herkesin emekli olma hakkını elinden alarak devletimiz bu haksızlığı ortadan kaldırmıştır.) Sosyal Güvenlik kurumlarının gelirlerini yukarıda bahsettiğim rantçılar kullanır, dolayısıyla bu kurumlar iflasın eşiğine getirilir, ama bu durumdan da sorumlu çalışan kesim gösterilir, bedeli bu kesime ödettirilir.

Zamanında "memur sendikaları Anayasaya aykırı, vallahi biz de kurmalarını isteriz, ama olmuyor anacım, Anayasa izin vermiyor" diye kendilerini savunarak memuruna ve sendikalarına saldıran "devlet" büyük bir azim ve başarı göstererek "uluslararası tahkim" için Anayasa değişikliğini müthiş bir hızla gerçekleştirdi. (Burada uluslararası tahkimi de tartışmayacağız ama Anayasanın değişebilmesi /değişmezliği konusunda soru işareti varsa diye bu örnek verilmiştir.)

Son zamanda çalışma azmiyle yanan hükümet ve milletvekilleri yığınla yasa taslağını önüne koyup bunları bir bir çıkartmak için aralıksız çalışmaya başladı. Ne var ki bu yasalardan her biri ayrı bir rezillikti. Kimi "vatan, millet, sakarya" söylemiyle oy toplayanların vatanı sattığının göstergesiydi, kimi vatandaşının hakkını gaspetme girişiminin göstergesiydi.

Sosyal Güvenlik Yasasını kendi istediği biçimde çıkartmak için kulaklarını halkına kapatan, haklılığına inanan (haklı değilsem de güç bende diyen) "devlet"in sahibi "hükümet" ve milletin pek değerli vekillerini (şaka değil, bu vekiller bir şekilde seçildiler) deprem bile durduramadı ve istedikleri her yasayı meclisten geçirip gönül rahatlığıyla bir tatile girdiler. Yaklaşık bir ay aralıksız süren eylemler ise deprem sonrası kesildi. Ne önceki eylemler, ne de deprem olmasa idi yapılacak eylemler bu yasaların çıkmasına engel olamazsa da emekçilerden meclistekilere bir yanıt niteliğini taşıyordu ve bu yanıt verilmeliydi de. (Bu arada bu eylemlerin her halükarda sonuçsuz kalacağı tespiti normal bir ülkede, normal şartlarda gerçekleşecek bir durum olmayıp Türkiye hükümetlerinin vurdumduymaz, dediğim dedikçi tavırlarından kaynaklanan bir durumu betimlemektedir.)

Eylemlerden en kitlesel olanı ise 24 Temmuz Ankara mitingiydi. Kimilerine göre 400 bin, kimilerine göre 200 bin, kimilerine göre 100 bin kişi Ankara'nın göbeğine toplanmıştı. (Hoş daha kimi emekçiler alana girmeye çalışırken miting de sona erdirildi ya…) Sayılardan birinin diğerine göre göz kamaştırıcı bir yanı yok. Önemli olan bir kesimin tepkisiydi ve bunu ortaya koymasıydı. İşte bu alanda insanlar sloganlar haykırdı. "Mezarda emekliliğe hayır", "Sadaka değil toplu sözleşme", "Özelleştirmeye hayır". Vs. vs.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Yaşar Okuyan ise baştan beri hükümetinin haklılığını savunuyordu. (Zaten biz haksızız, yanlış yaptık dese, her şey bitecek). Sosyal Güvenlik Yasa Tasarısının ise yılmaz bekçisiydi. Siper edip gövdesini her eleştiriye göğüs geriyor, emekçileri, onların birliklerini dinlemiyor, gerektiğinde verip veriştiriyordu. Yoğun sıcaklara rağmen vargücüyle sokaklara dökülen emekçilerin de dayanma sınırı gelip çatmıştı. Artık ağızlarını da bozdular ve Yaşar Okuyan'a nefretlerini kustular: "Hop hop Yaşar, top Yaşar!" Burada top kelimesi ne Yaşar'ın yuvarlak hatlarını kastediyordu, ne de kimi oyunlarda kullanılan lastik, kauçuk veya meşin nesneyi.

İnsanların en sık başvurduğu şeylerden biridir, karşındakine kızdığında onu aşağılamak. Bunun için de "orospu, ibne, top" gibi kelimeler en sık başvurulanlardır. En demokratik insanlar bile böyle zamanlarda kendini kaybeder ve ırkçı, cinsiyetçi lafları kullanıverirler. Sonrasında, yani sıcak "çatışma" bitip de kritik yapmaya sıra geldiğinde kullanılan kelimelerin özeleştirisi yapılırsa da aynı hataya tekrar tekrar düşüldüğü çok görülür. Çünkü yıllarca içselleştirilmiş "orospuya, çingeneye, ibneye" nefret duygusu "onların da insan" olduğu, kendileriyle eşit olduğu gerçeğini öğrenmeyle, "kabul etmeyle" bir anda giderilemez. Yıllarca aşağıladığı kesim, her an dilinin ucundaki küfür bir anda ortadan kalkmaz. Ki zaten birçoğu için eşcinsellerin, eşcinselliğin bu şekilde küfür konusu yapılması dışında hayatlarında bir yeri yoktur. Karşısında özür dileyeceği, hesap vereceği bir "ibne" de yoktur. Ne sıra arkadaşı, ne iş arkadaşı, ne de dava arkadaşının "ibne" olma ihtimali yoktur(!).

Yıllar önce televizyonda bir komedi dizisinde iki polis bir binadan karşı binayı gözetliyordu. Uzun bekleyiş esnasında bir birlerine fıkra anlatarak vakit geçiriyorlardı. İkisi de yaşını başını almış, göbekli, kel tiplerdi. Bunlardan biri sürekli "ibne" fıkrası anlatıyor ve kahkahayı patlatıyordu. Yanlış hatırlamıyorsam bunları anlatan yahudiydi. Bir süre sonra diğeri yahudileri aşağılayan bir fıkra anlatmaya başladı. Ardından bir ikincisini. Ne olduğunu anlamayan ve bozulmuş bir şekilde donakalan yahudi, arkadaşının bu tavrına bir anlam veremiyordu. Sonunda diğeri gerçeği söylüyordu: "Ben eşcinselim!" Yaşlıca, kel, göbekli ve en önemlisi yıllardır arkadaşı… ve eşcinsel???