Koyu bir sohbetin içinde buluyoruz kendimizi bahçedeki jandarma komandoyla. Benim konuştuğum yok aslında o anlatıyor durmadan; İstanbul'u nasıl özlediğini, s.... nasıl hasret kaldığını. Bu arada mesai başlıyor.

Yanlarında bir de dördüncü taşıyan bu üç silahşörler, dördüncüyü beklerken tavuk gibi banklara tünüyorlar. Dördüncü var ya dördüncü o da bizim taburdan, ama saklambaç aynen devam. Onlar eskiden de beraber dolaşırlardı ve tencereye, dördüncüye neden bilmem tencere derlerdi, düdük takarlardı. Kirli ruhlarını yıkamak içinse beni kullanırlar, akılları sıra gizli-kapaklı yaşadıkları şeylerin acısını da benimle alay ederek çıkarırlardı. Şimdi bakıyorum da ben eski ben değilim, onlarsa bıraktığım yerde otluyorlar.

Çala kalem yazdığım dilekçeyi ve askerlik dosyam için ayrı bir hava katacağına inandığım resimleri alıyor elimden. On dakika sayın başkanın odasında kalıyor ve çıkarken resimlerimi iade ediyor, yazdığım dilekçeyi çöpe yolluyor. Benden kaynaklanmayan yanlışı düzelteceklerini söylüyor ve ben şaşkın şaşkın izlerken, hemen tecil belgemi düzenleyip elime tutuşturuyor. Şaşkınım, mutluyum. Vazgeçerler diye hemen çıkıveriyorum, yarım ağız teşekkür ettikten sonra.

Güneşli bir bahar günüydü. Elimde bir kilo domates, yarım kilo salatalık ve bir kutu bezelye ile parktan geçiyordum. Bir eşcinselle karşılaştım. “Na’ber abla?”dedi, boynuma sarıldı. Sarışın, zayıf, minyon olan bu çocuğu uzun zamandır görmemiştim ve adını da hatırlayamadım. Ama adet olduğu üzere, ben de ona aynı sıcaklıkta sarılarak “İyidir gacı, deyince, “Ay inanmıyorum, ay ay ay aay!” diye bir çığlık attım ve “yediğin içtiğin senin olsun, gördüklerini anlat bakalım” dedim. Meğer o da, öyle doluymuş, öyle konuşmaya, boşalmaya ihtiyaç varmış ki, küçük bir ağacın altındaki bankta oturup anlatmaya başladı:

“Efendim, biliyorsun ben üç senedir orta yaşlı bir adamla beraber yaşıyorum. Adam beni, kendine ait olan bir eve yerleştirdi. Karısı başka bir evde oturuyor, arasıra karısına uğruyor ama çoğunlukla bende kalıyor. Porno kaset satıcılığı yapan kocam, çok kıskançtır. Öyle uzun boylu çıkıp da barlara parklara gidemem. Zamanımın çoğunu ev işleri ve yemek yaparak geçirir, arada sırada hava almaya bu parka gelirim ama kocamı hiç aldatmam” (Eh şekerim, buna da şükür, benim büyükannem evden dışarı adım atamazmış. Evde ekmek yoksa, dışarı çıkıp alamaz, dizini kırar, pencere kenarına oturur ve akşam kocasının eve dönüşünü beklermiş! Dedim) O, anlatmaya devam etti:

“Geçenlerde her erkek gibi beni de askere çağırdılar. Önce korktum, sonra ailemin eşcinsel olduğumu öğrenmemesi için; hem de monoton geçen yaşantımda bir renk, bir macera olur diyerek kalktım, askere gittim.

Gördüğün gibi ruhumun kadın olmasına rağmen, pek belli etmeyen düzgün bir görüntüm var. Üstelik mantiler (gençler) benim tipim değil, ben orta yaşlıları severim. O nedenle acemilikte eşcinselliğim belli olmadı ve cinsel bir tacize uğramadım. Ama yine de ruhum ince ve duygu yüklüydü ve bana yüklenen sert, maço, erkek, asker rolü oynamak zamanla beni yorgun düşürdü. Yeşil ağır elbiseler, soğuk ağır silahlar, sürünmeler, ağır sporlar, erlerin içinde kaba bir ses tonuyla künye okumalar, bağırmalar, hükmetmeler... Bütün bunlar benim gibi ince ruhlu bir insan için, daha fazla sürdürülemeyecek kadar ağır geliyordu. Kocam sık sık beni ziyarete geliyordu. Onu, halamın oğlu diye tanıtıyordum etrafımdakilere. Kocam bazen, benim için komutanlarla konuşuyordu. Sonra kocama da danışarak, komutanımın yanına gittim. Eşcinselim, daha fazla dayanamayacağım dedim. Komutanım şaşırdı ama, iyi bir insandı. GATA’ya sevk edildim. GATA’da yapılan muayenemde, doktor bana ilişki anında fotoğrafların olsaydı tamam ama, madem elinde resim yok, sana çürük veremem. Belkide askerlik zor gelince kaçmak istiyorsun diyerek, beni birliğime geri yolladı.

Dağıtım izninde İstanbul’a geldiğimde kocamla eve, bir eşcinsel arkadaşımızı çağırdık. Yüzü görülmeyecek şekilde, kocamla ilişki anında fotoğraflar çektirdim. İznim dolunca, bu fotoğrafları çantamın dibindeki kartonun altına gizleyip, Kıbrıs’a gittim. Girişte fotoğraflarımı görmediler. Birkaç gün sonra üs araması yapılacaktı. Bu, daha ayrıntılı ve titiz bir aramadır. Ama burda kalmaya hiç niyetim yoktu. Hemen önce komutana ve sonra doktora gidip, fotoğrafları gösterdim. Bazı sorular ve işlemlerden sonra kurula girdim. Kurul’da sadece adımı sordular ve eşcinsel olduğumu kendi elyazım ile dosyaya yazıp, parmak basmamı istediler. Dediklerini yaptım ve salondan (Kurul’dan) çıktım.

İstanbul’a geldim. Kocam beni çok özlemişti. Aileme ise bir yalan uydurdum. Şimdilerde kocamı sıkıştırıyorum. Ya ortak bir büfe açalım yada oturduğumuz evi üstüme tapula diyorum. Ee, zaman geçiyor. Bendeki bu güzellik solmadan geleceğimi garanti altına almak istiyorum. Başka çarem yok, kadın olmak zor zanaat” dedi ve sigarasından derin bir nefes çekti. Umarım istediğin olur dedim. Onu dinlerken yorulmuştum. Bezelyemi pişirmek üzere kalktım, yürüdüm. Tam parktan çıkıyorken, aniden döndüm ve ona “Ama sen kadın değilsin ki!" diye seslendim. O, bunu duymadı. Bana gülerek el sallıyordu. Ben de ona öpücük yolladım.

Kötü bir gündü. Hava soğuk ve karanlıktı. Kafamı meşgul eden aşk, hüzün ve bana özel problemler yüzünden oldukça mutsuz bir günün başlangıcıydı. Sanki yaşayacağım olayları hisseder gibiydim. Ama yaşayacaklarım bu kadar şiddetli olabileceğini tahmin edemezdim. Neyse ki bu kötü günde Hasan'la buluşacağım için kendimi tatmin ediyordum. Bir dostla görüşmeye çok ihtiyacım vardı ve kendimi mutsuz hissettiğim böyle günlerde bir dost yüzü görmek kadar muhteşem bir şey olamazdı. Toplantıları yaptığımız kafede buluştuk Hasan'la. Uzun uzun konuştuk, hemen hemen her şeyden bahsettik; ümitlerimizden, aşklarımızdan, yaşamak istediklerimizden... İkimiz için de iyi olmuştu bu konuşma. Üzüntülerimizden kurtulup biraz rahatlamak amacıyla bir şarap alıp Hasan'larda içmeye karar verdik. Bu ikimize de iyi gelecekti. Bahçelievler istasyonunda inip bir market aramaya başladık. Gözümüze çarpan ilk markete doğru giderken, gözlerine çarptığımız 20-21 yaşlarında iki tipin kaba bir sesle bize bağırmalarıyla irkildik. Bu aptalları önemsemeyip kafamızı bile kaldırmadan planlarımızla birlikte markete girdik. Çünkü bu tür aptallardan daha önemli işlerimiz vardı. Ancak bu iki tip, marketten çıktığımızda bizi dışarıda bekliyorlardı. Şarabımızı alıp istifimizi bozmadan yolumuza devam ettik. Bizi takip etmeye başladılar. "Hışşş, durun" diye tehditkâr bir ses tonuyla bağırıyorlardı. Adımlarımızı hızlandırdık. İyice paniklemiştik. Durumu kavramaya fırsat bile bulamadan ayaklarını kıçlarımızda hissettik. Önce Hasan'ı yere yatırdılar. Kafasını kollarını ve bütün vücudunu tekmeliyorlardı. Bu sırada Hasan kapanmış bağırıyordu. Daha sonra bana doğru geldiler ve ikisi birden beni tekmelemeye ve yumruklamaya başladılar. Hasan'ın yaptığı gibi bağırıp bir an önce işlerini bitirip gitmelerini bekledim. Çünkü yapacak hiçbir şey yoktu. (ibne ibne diye bağırmaları hâlâ kulaklarımda çınlıyor.)