Takip ettiklerin genelde seni bir yere götürmez. Takip ettiklerin; düşünceler, hayaller, kadınlar. Bir çıkmaz sokaklar labirenti; içinde nefessiz kalıp kaybolduğun.

Bir Camille vardı. Mavi gözlerinden binlerce renkli ışık saçılan utangaç çocuk/kadın. Bir gece camın önünden geçişini gördün. Ayazda paltosunun kalkık yakaları arasında saklanmış endişeli bir surat. Camille, gizemli küçük fransız. Gözlerinin içiyle gülerdi, söyleyemediklerini hep o ışıltının arkasında saklayarak. Söylenmeyenler bir sigaranın dumanında uçup gitmeden bir bakışta, bir bilgisayar ekranında yakalandılar bazen. Çünkü o, ulaşılması imkansız bir uzaklıktaydı, ancak düşüncelerin dağınıklığıyla dokunabilecek bir mesafede. Hiç yaklaşmadı. Hep kitap dizili rafların arasında, hep gizemlerle örtülü; başında beresi, yüzünü sakladığını sanarak, oysa gözleri öylece, masmavi.

Hiç konuşmamıştık daha, bir gece rüyama girdi. Türkiye'deydik, evimde kalıyordu. Bir sabah uyandığımda, onun tarafını boş buldum. Buzdolabına yapıştırılmış bir not: "Beni ara-Ottawa/Canada". Hiç buluşamadan birbirimizden ayrılacağımızı öğrendim o gece. Sabah uyandığımda, ilk işim okul rehberine bakmak oldu. Adres doğruydu... Çıldıracaktım neredeyse, başıma bu gelenler, bu rüya bir işaret, nasıl ulaşmalıydım ona? Üstelik ayrılacağımızı bilerek. Ertesi gün bir e-mail yolladım. "Bu rüyanın ne anlama geldiğini biliyorum ve seninle buluşmak istiyorum". Hemen anlamıştı kim olduğumu. Profesörümüzün partisi vardı iki akşam sonra, dönem bitmek üzereydi, final haftası, herkes sıkışık, son projeler yetiştirilmeye çalışılıyor. "David'in partisine beraber gidelim mi?" diye yazdı. Tabii, neden olmasın? Karnımda kelebekler... Bütün gün süren bir hazırlanış ve kar yağmaya başladı aniden, hiçbir neden yokken. Saçımda billur taneler, kütüphanenin önünde bekledim. Beş dakika geç geldi. Karları temizlemiş arabasından. Gidilecek yol uzun. Vitesli araba kullanıyor, görüş çerçevemde deri eldivenleri. Hep soru soruyor, iki şişe şarap aldık David'e ve eve varana kadar bütün hayatımı öğrendi. Hep gülümsüyor, kendini hiç anlatmıyor.

Partide çok yalnız hissettim, neredeyse hiç ilgilenmedi benimle. Ve ben şarap üstüne şarap götürdüm, önemsiz diyaloglar içinde, gözlerim hep onu izleyerek. Sallanarak, hafif bir gülümseyişle, dizlerimiz birbirine değdi bir süre halıda oturup müzik dinlerken. Bütün temas o kadar. Uzaktaydı, ve anlayamadığım bir sebepten orada kalmak istiyordu. Annesi babası diplomattılar Kanada'da. Kendisi yarı Fransız, yari Meksikalı. Üstelik benden dört yaş küçük. Diplomatlardan duygularını asla belli etmemeyi öğrenmiş.

Gözden yiten bir Camille bir süre için. Ortadan kaybolmayı seviyor. Ama rastlantılar, her beklentiyi sarsan rastlantılar. İmkansız bir kez denendikten sonra herşey daha kolay geliyor. Karanlığı biraz (zorlayarak) aralayıp daha derin bir karanlık görmek.

Aylar sonra, bir gece, onunla ders dışı ilk kez karşılaşıp merabalaştığımız bara geldi, yanında aynı bana benzeyen bir kızla. O an anlamıştım işin iç yüzünü, ama bozuntuya vermedim. Beni görmezlikten geldi önce, sonra görüş mesafemden en uzak masaya yerleştiler. Ben barda oturuyordum, karşımda koca bir ayna, aynada Camille. Bütün gülüşlerini, içkisinden aldığı her yudumu izledim. Acıyla, sigara üstüne sigara yakarak. Sonunda yanıma gelmek zorunda kaldı. Havadan sudan konuştuk. İki yabancı gibi. O benim tüm hayatımı bilirken, sanki yeni tanışmış gibi. Sonra kadınlar tuvaletinde arkadaşıyla normalden uzun bir zaman geçirdiler. O kapının arkasında olanları düşünmek istemiyorum.

Sonra hafif çıtır, hafif güneşli, öylesine bir sabahta, elinde bir dilim kek, merdivenlerdesin. Uzaklara bakarak, sakin, beklentisiz, ben yine uzaklardan, sen görmeden gizlice tırmandım merdivenleri, kahvemi aldım, yine gizlice geri döndüm. Hayatına karışmak istemiyorum. Şimdi kasvetli bir pazar öğleden sonrası, korkunç maskeler beni süzerlerken, arada bir pencereden dışarıya, seni görme umuduyla kaçamak bir bakış. Ama yoksun, ve belki de böylesi daha iyi.

Sonra.... Hiçlik... Sanrıların kurbanı olduğunu kabul edişin, görüntülere tutukluluğunu. Bir akşamüstüydü, bir saatlik boş vakit amaçsız dolaşarak geçirebileceğin. Ve birden bire, kız arkadaşı karşında, daha doğrusu önünde, gözlük takmış, ama yine de tanımakta güçlük çekmiyorsun, işin tuhaf tarafı, başka bir kızla kolkola. İyice birbirlerine yaklaşmış, karşıdan karşıya geçmek için bekliyorlar. Yanılsamalara alıştın, gözlerinin sana söylemeye çalıştıklarını dinlemeden reddetmek istiyorsun. Belki herşey bitmiş, bir aşk tükenmiş, herkes kendi yoluna. Koca bir sis bulutu. Kendi ilizyonlarına inanıp öyle yerlere ulaştın ki düşüncelerinde, gerçeğin nerede bitip hayalin nerede başladığını ayırt etmen mümkün değil. Yoruldun henüz yaşanmayanları hayal olarak tüketmekten... Birkaç gözyaşı eşliğinde, vazgeçiyorsun.

Sonra yağmurlar yağdı düşümden gerçeğe. Binlerce minik yıldızla bezenmiş, ıslak, ürpertici, dinmek bilmez yağmurlar. Uykudan uyanıklığa geçişteki o belirsiz zaman diliminde takılıp kaldım bir süre; titrek bir yavru kedi gibi, çırılçıplak, öylece... Uyandığımda yağmurlar yarı açık penceremden üzerime, rüzgâr perdeleri uçuruyor, sırılsıklam titriyorum. Daha önce de aldatıldım hayallerle. Periye bir saniye için bile inanmıyorum. Benim takıntılarımın, bilinçaltı saplantılarımın ürünü küçük cadı.

Hâlâ gözlerim onu arıyor. Sokaklarda, cafelerde, kütüphanedeyken anlamsız saatlerde, tren istasyonunda, ya da bir gece bir barda, önümde onun da çok sevdiği koyu bir kadeh Merlot, kulağımda Lakme operasından o iki kadının umutsuz düeti, arkamda bakışlarını hissediyorum aniden, ya da serin soluğunu ensemde, yumuşak sesi, delici bakışları üzerimde, bitmesin istiyorum, bir süre dönmüyorum arkama, bekliyorum, şimdi gelecek karşıma oturacak yüzünde o çekingen gülümseme, göğüsleri sırtıma dokunacak sonra öyle belli belirsiz (Teni bir hayaletinki kadar saydamdı) ve uçup gidecek birden, daha hiçbir şey konuşmadan ve dönüyorum kaçırmamak için, gitme, ne olur gitme daha söylenecek çok şey var, çok şey var yaşanacak, yarım kalmış, dönüyorum beklentiyle, yok.... Bir rüyayla girdi hayatıma, hayallerime, beynimin kıvrımlarında yaşamaya devam ediyor, edecek.. Camille, gizemli küçük fransız; derin mavi gözlü çocuk/kadın.