I. ama bugün çocuk iyimser cümleler kurmak istiyor. oyuncaklarının kırılmasının üzerinden yıl geçti. yalnızca inanmıyor çocuk. inanmak istiyor yalnızca. terklerin devam edeceği korkusundan çıkamıyor yola. ama siz aksini söyleyip yardım ederseniz ona, her şey düzelecek sanki.

çocuk bu sene daha yeni doğuyor. çığlıklarını duymuyor musunuz? KENDİMİ YENİDEN DOĞURMALIYIM. ( 99 başı.ank.)

II. Söyle bana nerede yetişir Sevda*

Gönülde mi, hayalde mi?

Koro: Söyle, söyle.

Gözlerde başlar önce Sevda,

Bakışlarla beslenir ve bir anda

Ölür kalır kendi beşiğinde

Hadi çan çalalım ardından

Hep birlikte: dan, dan, dan dan!

diyor, shakespeare, "venedik taciri" oyununda.

*sevda: aşktan farklı, derin duygulara dayanmayan, daha geçici sevgi.

III. göçmüş sevgili'yle ilk kez... tepkilerini anlayamıyorum. anlamlandıramıyorum. onu bekledim bugün. merak ettim. heyecanlandım. onun ağzından çıkacak her sözcüğü sahiplendim, kafama iyice yerleştirdim. iki hafta önce yaşamıma sözcükleriyle giren bu adam bugün de böylesine allak bullak etti beni. ona dair ördüğüm ağlar nasıl da güzel ve sağlam görünüyor.

dans ettim onunla. yıllardır birbirini arayıp sonunda kavuşan iki insandık sanki. ona mecburdum sanki. o gitse ben de gidecektim. acıyla sarılıyordum. işte. (3 ocak.ank.)

IV. ona açıldım işte. giz döküldü...ki bu giz ondan başka kimseye ait olamazdı zaten. o bilmeliydi. geciktirmek istemiyordum o kadar. ne var ki söylesem,içimde kalmasa. bir kez de ben aşkımla başlatıyorum, onların aşkıyla değil. (4 ocak.ank.)

V. sevda bu. kalıcıdır. iyi hissedersin kendini. rollere bürünmek zorunda kalmadığın ve rahat olduğum için iyiyim. huzurluyum. ( 8 ocak.ank.)

VI. ben kara adamıyım/ denizi ilk gördüğümdeki şaşkınlığım bundan/ yine de denizi/ ebediyen görebileceğim/ kasabada kalabilirim/ orada HEP yaşayabilirim/ GÖÇ geldiği vakit de/ bırakabilirim. (11 ocak. ank.)

IX. yolculuğa öylesine hazır ve netim ki ...tam ,uygun bir gölge takabilirim artık. rahatça soluyabileceğim ve taşıyabileceğim bir gölgeden sakınmam. sakınmıyorum. yolculuğun bu durgunluğunu seviyorum. (17 ocak.ank.)

X. acının veya var oluşun durgunluğunu kentler algılayamıyor! ama sana yardımcı olabiliyorlar. bunu da ankara başarıyor asıl. ıstanbul'da da senin algılaman önem kazanıyor. kendini yitirmediğin sürece o kentten alınıp saklanacak çok şey var. (18 ocak nazilliye doğru otobüste)

XII. evet, "mutlu aşk yoktur." çünkü mutluluk yoktur. "kimse inanmaz mutluluğa." hep bundan değil mi sıkışıp durması kalbimin, gecelerde yaşayışım, kendime kitaplardan ve filmlerden krallıklar kuruşum.(30 ocak. naz. )

XIII. kitaplar, korkularını, kuşkularını gideremiyor. Tersine yalnızlığını koyultuyor her okuduğu. (...) her yeni kitap, bir intihar lezzeti bırakıyor insanın ağzında; çünkü bir süre sonra bu yalnızlık, intiharın bir lezzeti olduğunu düşündürmeğe başlıyor insana, diyor murathan mungan, 'suret masalı'nda.

XIV. sevişmelerimi anlayamıyorum. tenlerdeki yabancılığım ve ait ol(a)mayışım hep sürecek biliyorum. hep bir şeyler eksik kalacak. mükemmeli arıyor ve istiyor olmanın çaresizliği. bir körleşme mi? bilmiyorum.(31 ocak. naz.)

XVI. sanki hiç gitmemişim hep böyleymişim. durgunluğun sıkıcı an'ı. anları. bedenimdeki bu doymayan yorgunluk niye? ruhumdaki yaralara oksijenli su döküp dağlanırken, bedenimdeki yaralanmaları nasıl karşılayacağım. her şeyin sonu sanki. herkesin. her yerin. hangi uykunun hangi noktasında kendimi bütünüyle hiç eksiksiz dinlenmiş bulacağım? böyle bir uyku var mı? (28 şubat. ank.)

XVIII. 1- kimse, hiç kimse benim ahlâk belirleyicim olamaz. (buradaki ahlâk, hem öğretilen hem de kişinin kendi öğrendiği, fark etmiyor her ikisi de benim dışımda, beni ilgilendirmiyor.)

2- aşk bitti çoktan.

3- yıldırım türker'e inanıyorum.

4- benim şarkım: sarılsam üşür müsünüz? yalnızca vedat sakman söylemeli. (7 mart. ank.)

XIX. ihtiyarlık bulaşıcı bir hastalık sanki ihtiyarlar çevrelerindeki gençlerin gençliğini emiyorlar bitiriyorlar onların gençliğini sömürüyorlar sadece gençlikle besleniyorlar yaşlılardan uzak durun onların kanınıza girmesine izin vermeyin, diyor selim ışık, 'tutunamayanlar'da.

XX. 1- yaşamımın noktalandığı ya da "İSA"nın ülkesine gidip yeni baştan başladığım ana dek, hiçbir zaman, çıktığım tren yolculuklarında biletim "yaşlı indirimi" ile alınmış bilet olmayacaktır.

2- gösterdiğim acelecilik, ölümden korktuğumdan değil; ona karşı yaşamı tamamlayabilmek için. eksik kalacağını biliyor olmak da bunu 'kendini kaybediş, pisboğazlık ve tıkanıp kalmak' gibi sonuçlara vardırıyor.

3- "tutunamayanlar"ı bitirdim. içimde yine yolculuklara çıkmak ve kalabalık ya da bomboş istasyonlara arzusu canlanıverdi.

XXI. "ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! bana gelin, ben size huzur veririm. ben yumuşak huylu ve alçak gönüllüyüm. boyunduruğuma girin ve benden öğrenin, böylece canlarınız huzur bulur. boyunduruğum kolay taşınır, vereceğim yük de hafiftir." (Luk. 10:21-22)

nasıl yani? böyle bir sınırlılığı nasıl kabul ederim.. ki kendi sınırlarımı bile aşmaya çalışırken ben! (21 mart. ankara'ya doğru otobüste)

XXII. "yavaşlık, hatırlamaktır" yaşamak da… evet her ikisi de zor da yaşarken hatırlananlar daha acı! (21 mart. ankara'ya 1,5 saat kala)

XXV. gecelere yalnızca alkolle dayanabiliyorum. yoksa sıkışıp kalıyorum bu köşede. alkolle uykular daha çekilebilir ve ardından sıcak duş. her şey çok daha güzel. o kadar. (30 mart. ank.)

XXVII. bugün yüzüme iyice çarptı ve içimi acıttı: her şey daha kötüye gidiyor. siyaset, iletişim, kentler, cinsellik, aşk, ilişkiler, bu ülke… her şey. savunacak şeyler kalmayacak yakında. onları savunabilecek alanlar bitmek üzereyken hem de. korkunç şeyler olacak biliyorum. (21 nisan. ank.)

XXIX. karşımda copla dikili duran adam ıssız bir yoldayız. karanlık. bağırsam kimse duymaz ve asıl en korkuncu ve yıkıcı hali gecenin, bir başıma bırakıldım oracıkta yapayalnız kaldım. ihanete uğradım. benimle kalmadılar.. kalmadılar… gittiler. yine. (6 mayıs. ank.)

XXX. "kitaplardan, yaşantılarım için yararlanamadığımı ve kendimi bir biçime sokamadığımı da yüzüme vurabilirsiniz. ne yapabilirim. kitap okumakla, manavın beni aldatmasına engel olamıyorum bir türlü. manava inanmadığım halde beni aldatıyor namussuz. ya inandığım dostlarımın beni aldatmasını önlemek: büsbütün İMKANSIZ bu.", diyor, selim ışık, tutunamayanlar'da.

XXXIII. saçları hep dağınık adam'ın ilk sarılışı... uzak kentlere varan uzun sohbetlerin sonunda beni kurtaracağını biliyorum. elini uzatıyordun bana, susuyordum, çığlığa dönüşüyordu sessizlik, söze döküp ihanet etmek istemiyordum düşüncelerime, duygularıma, ölümlerime. korkuyordum sana dokunmaktan. (hep mi korkmuştum bilmiyorum). imkansızı yazıyordum içimde. öldürmeye çalıştıkça büyüyordu ama onlar… yaşamak için büyüyorlardı.

söyleyemediklerimden.

gözleri gökyüzünde kuşları arayan, bekleyen çocuğun abisiydin sen. ve ben kaldırım kenarında ölüsüne yas tutulan kuşadamdım. sen beni görmedin. duymadın. (umurumda değil, ben seni böyle sevdim.) sana aşık olmaktan korktuğum için öldürdü çocuklar beni. oyunlarında yaşayamadım onların, ben.

… öldüm.

ve aşık oldum işte.

nice sonra.

sana.

senin göğünde uçamam ki ben!

tek dileğim var: uçan kuşlar konsun senin göğüne. (31 mayıs. ank.)

XXXIV. ... şu kalp, bildim bileli

ama bir şey yakar derinliklerini

çok tuhaf, çok huzursuz, çok mutlak

,diyor matthew arnold, 'veda' şiirinde...

XXXVI. elizabeth devrinde de dillerde dolaşan bir efsaneye göre, sessiz bir kuş olan KUĞU, ömründe yalnızca bir kez, ölümünden hemen önce öter, tatlı ve hüzünlü bir ezgi söylermiş. çirkin ördek yavrusu, masalın sonunda kuğuya dönüşür. masal bitti mi sanırsınız? oysa çirkin ördek yavrusu, görüntüsünden öte varoluşuyla acı çekmektedir. ve intihar eder. o ezgiyi mırıldanarak. (haziran sonu. ank.)

usul usul biriktirilmiş bir delilikti. (...)

günün birinde delirmişti.

m. mungan. suret masalı'nın sonu.

masumiyetimi emanet ettiğim çocuğum hakan'a...