Saat: 9:15 (Akşam) ... O kocaman! O çok güzel! O çok çirkin! O çok çekici! O çok ürkütücü şehir. Duraktayım. Bir arkadaşımla gittiğim sinema sonrası, her daim az olan otobüslerden birini bekliyorum. Filmi pek beğenmedim galiba! Normalde sonraki yarım saat filmin etkisiyle geçer. Bu kez öyle olmadı (şu an hatırlayamıyorum bile). Duraklar çok kalabalık... en kalabalık yerlerinden biri. İnsanların ürkütücü bakışları, akşam ve koşuşturma. Sabırsızlanıyor bekledikçe insanlar. Genç bir kız yanındaki arkadaşına, küçük çocuk annesinin eline daha bir sıkı sarılıyor. Ve mızmızlanıyor: ne zaman gelecek?... Taksiler gelip duruyor tam önümüzde. Ya aptallar yada yüzsüz. Paramız olsa ne diye onca dakikayı akşamın bu vakti durakta bekleyerek geçirelim!... Yada onlarınki de bir umut! Lüks araçlar geçiyor sık sık. Çok doğal çünkü burası... adına yaraşır şekilde yaşanıyordu. Bizler burda, onlar orda!

A! Ah nihayet geldi. Hızlı adımlarla yanaşan otobüse doğru ilerliyorum. Önümdeki birkaç kişiden sonra biletimi atıyorum. Gariptir ki bu akşam kalabalık değil! Boş bile sayılır. Bu semti bir türlü sevememiştim. Gelmeyen, geldiğinde tıkıp tıkış otobüsler! Oh bu akşam keyif. Arka beşli bomboş! Ya, bir kişi var en solda. Kalan dörde koltuk boş. Gidip kurulurum şimdi bende en sağa.

Ancak her zamanki gibi, heyecanlı ve cesaretsiz kalbim bir türlü beynimle iletişime geçemiyor. Bakıyor, bekliyor ve kaçıyorum. 5. durağa yanaştı otobüs. Ben aramıza birinin oturma ihtimali endişesiyle kalp atışlarımın hızlandığını ve korkuyu hissediyorum. Evet biri geliyor kahretsin. Aradaki koltuklardan birini gözüne kestirdi. “Yeter artık be! Korkaklar n’olacak” der gibi yavaş yavaş yaklaşıyor. Ve bendeki ümitler her adımın altında ezilerek gittikçe yok oluyor. Birden sağımdaki hareketlilik kalbimi, beynimi ve tüm vücudumu ateşe basıyor. Çeviriyorum başımı yavaşça o şirin varlık, yavaşça doğruluyor ve tüm sevimliliği, gizlemeye çalıştığı utangaçlığı, yerdeki bakışlarıyla üç koltuk kayarak, yanı başıma oturuveriyor. Bu beni bütünüyle alevlendiriyor. Kontrol edemiyorum kendimi. O an beni izleyen herhangi biri, tüm renkleri görebilirdi herhalde. Sakinleşemiyor, büsbütün heyecanlanmış, titriyordum. Yanıbaşımdaydı! Kimdi? Ve neden buraya kadar gelebilmişti? Bu mesafeyi katetmek çok ama çok zordu.

Savaş sürüyordu. Kendimle savaşım. Onun da aynı savaşı verdiğinden emindim. Heyecan! Titreme! Otobüs amma da sıcaktı. Oysa serin bir bahar akşamıydı. Ya da ben mi çok ısınmıştım? Allahım ne olacaksa olsun artık. Dayanabilir miyim bilmiyorum.

Geçmek için izin istemem gerek? ... 1 durak sonra ineceğim. Otobüs son yokuşu tırmanıyor. Virajı dönecek ve benim düğmeye basmam gerek! Durak göründü. Nasıl bir ses tonuyla izin istedim hatırlayamıyorum. Kalktım, kalbim hep bir atış önde gidiyor. Bir an önce inmeliyim! Ya benimle inmezse? Bu çok kötü olur! Oh ... ! Kimlere neler yaşatıyorsun!

Nihayet inebildik otobüsten! O da indi. Hiç arkama bakmadan yürüyorum. Acaba kaç adım sonra dönüp baksam? Arkamdan geliyor mu? Gelmedi artık. Buraya kadar herşey iyi idi. Bundan sonra neden olmasın? Tamam şimdi döneceğim. Bir adım sonra! Ya tam arkamda ise ne diyeceğim? ”Merhaba!” Oh, hiç söyleyemeyeceğimi zannetmiştim. Tamam bir sonraki adım. Yavaşça dönmeliyim. Sakin ol! Durdum ve yavaşça arkama döndüm!!!!! ...

Dur! Hemen ümitsizliğe kapılma. Duraktan yaklaşık 100 m. kadar uzaklaşmıştım. Ya orda beklemişse! Hızlı adımlarla, gerisin geriye yürüdüm. Karanlıktı ve kimse görünmüyordu. Biraz önce büyük heyecanla indiğim mekanda, karanlık ve gelip geçen araçların kısa aydınlık farları vardı. Karanlık, otobüs durağı ve ben! Kala kaldım orada. Ne kadar hızlı yaşanmıştı şu son 1 saat. Aman güzel şeyler hep kısa sürmez miydi. Bana eve dönmek kalıyordu, biraz hüzün ve tatlı bir hayalle birlikte.

Günlük yaşam devam ediyordu. Bir akşam yakın bir arkadaşımı görmeye gitmiştim. Sohbet, muhabbet... Hoş geçen birkaç saatten sonra eve gitmek üzere ayrıldım Ondan. Otobüs durağına gittim ve geç gelen otobüslerden birini daha beklemeye koyuldum. Ama aklımda hep o akşam vardı. Yanılmıyorsam bu saatlerdi, belki biraz erken. Otobüs geldi, bir süre sonra. O akşamkinden değildi. Eski ve uzundu. Kısa bir ümitsizlik geçti kafamdan. Biletimi atıp arkaya doğru ilerledim. Çok kalabalık değildi ancak oturacak yerlerin hepsi dolu idi. En iyisi arkalarda bir yerden tutunmaktı. Bir yandan ilerlerken, bir yandan da tutunacağım yeri seçmeye çalışıyordum. Şoför çoktan harekete geçmiş oldukça da hızlı idi.

Yarıyı geçtim. Sağda tekli koltuklarda oturanlar! Oh ne rahat. Sonraki koltuktan 2 göz benden yana bakıyor. Umarım kalkacaktır. Ayakta durmaktan kurtulmuş olurum. Gözler halen beni izliyor! O da ne! İnanamıyorum. Bakışlar! Evet aynı sıcak ve şirin. O! Ta kendisi insan bir şeyi çok isterse olurmuş derler ya. Buna şimdi daha çok inanıyorum.

Küçük göz temasları yaşanıyor, bu durum büsbütün heyecana sürüklüyordu beni. Elini kaldırdı yavaşça ve tutunduğum yerin yanından tuttu. Otobüs hızlıydı, Ani dönüşlerle yolcular sarsılıyordu. Birkaç saniye sonra eli daha da yaklaştı elime! Ve küçük parmağı , küçük parmağıma dokundu birden. Bu gözlerimizi kilitledi. Herşey silinmiş ve o küçücük dokunuş bizi bambaşka yerlere götürmüştü. Gözlerinde kalbini görüyordum sanki. Sıcak, samimi ve insanca idi. Ve masum gülümseyiverdi. Paylaşmak, bu ifade edilemezdi, yaşanırdı. İki insan için bundan daha güzel bir durum düşünemiyordum. O kısa saniyelere ne çok şey sığmıştı. Binlerce güzel his.

O göz göze gelişten etkilendiğini kendini aksine çok zorlamasına karşın içinde bambaşka bir yerden gelen sesi dinleyerek, kalkıp yanıma geldiğini, sonrasını bana bıraktığını, tepkisizliğimin de çok hoşuna gittiğini, çünkü mesajı zaten bakışlarımdan aldığını, o heyecanı ve otobüsten inişte hisleriyle mücadele ederek arkamdan gelmediğini anlattı.

Evliydi. Böyle bir yaşama uzak olduğunu, yaşanılan bu heyecanın bile onun için yeterli olduğunu, sonrası için hiçbir şey düşünemediğini, kötü bir deneyimi olduğunu ve pişmanlıklar yaşadığını, daha ilerisi için kendinden emin olmadığını söyledi. Onu her şeyiyle çok iyi anlıyordum. Ve nasıl istiyorsa öyle davranmasını, benim için o heyecan ve o küçük dokunuşun böyle bir durumda yaşanabilecek en güzel anlar olduğunu, bunun da yeterli olduğunu, söyledim.