Evet uzun çabalar sonucu çıkan ama hep çeşitli engellerle karşılaştığımız mücadelemizde sesimiz yavaş yavaş kısılıyor. Çünkü hep olduğu gibi ne yazık ki insanlar çok konuşup bir şeyler üretmiyorlar. Nitekim kısıtlı imkanlarla 2-3 arkadaşın çabalarıyla uğraştığımız daha doğrusu ürettiğimiz dergimiz uzun zamandır sekteye uğruyor. Aslında hiç zamanında çıkmadı o ayrı. Ama insan içinde olmadıkça sorunları anlayamıyor. Emeklemeye çalışıyoruz ama hep önümüze engeller konuluyor. Bunu diğer örgütlenmeye çalışan arkadaşlarda yaşadı mutlaka. Genelde insanlar olumsuzlukları pek anlatmazlar ama tecrübeler paylaşılmalı diye düşünüyorum. Dergi için çok fazla çaba gösteren arkadaşım Ali Şan da zannedersem yoruldu. Sonuçta onun yaşamında yapması gereken başka işlerde var her insan gibi. Bursa'da aslında çoğu insanın düşündüğü kadar olmasa da yığınla İBNE var. Dikkat ederseniz özellikle bu terimi kullandım. Çünkü bu arkadaşlar sadece yiyip içip sikişip... başka bir bok yapmayan insancıklar. Artık insanlarla uğraşmaktan yıldım. Üniversitede okuyan doğru düzgün bir işte çalışan sözde kültürlü eşcinsel arkadaşlar nerde diye düşünürüm hep. NE yazık ki hiç olarak kalmayı sindirilmeyi seçmişler onlar. Onlara birşeyler anlatamamak yanında görememek ne kadar iğrenç anlayamıyorum. Neden bu kadar boşuz. Cafelerde, parklarda, sinemalarda, barlarda... geçireceğimiz birkaç saatten birazını haklarımızı aramak için ayırmıyoruz. Neden bu kadar pasifiz anlayamıyorum, herhalde yataklardan geçen bir alışkanlık olsa gerek.

Hoş Bursa'dan kaç arkadaş bu dergiyi okuyor bilmiyorum ama 1 2 arkadaşta olsa okuyordur eminim. Onlardan istediğim tek şey birlik olalım SPARTAKÜS'ü yaşatalım. Eşcinseller olarak hak ve özgürlüklerimizi arayalım. Kimse bize özgürlüğümüzü oturduğumuz yerden vermeyecek. polis korkusuyla yaşayıp, kimlikleriniz delinsin, takıldığınız yerler her gece ahlâk polisince basılsın istiyorsanız, ailenizden ayrı orda burda onun bunun koynunda 5-10 milyona vücutlarınız satıp otel köşelerinde sürtmek, ya da ailem öğrenmesin diye kendinizi esir gibi yaşatmak istiyorsanız, saldırılara maruz kalmak istiyorsanız o başka. Yan gelip yatmaya devam edin o zaman

Kalbimden dilime varan tek dilek Ne'olur yanımda kal. Kızın yalnızlığa dayanabilir ama Annesinin uzak gözlerine asla...

Hiçte korkusuzca bakamıyorum dünyaya. Beni bekleyenleri toz pembelikten uzak az çok görebiliyorum. Ama yaşananlardan da hep bir şeyler öğreniyorum.

Üzerine yürüdüğüm korkular bir gün benden korkacak, inandığım savaşımın karşılıkları o zaman geçecek elime O güne kadar karşıma çıkacak zorluklara senin yokluğunda eklenmesin Anne! Kandan kandan başka şeyler bağlıyor olsun seni bana.

Ne olur bak bana Anne! Ellerine al. Her ne kadar yalnızlıklara ve hayata karşı koyacak kadar güçlü olsam da, gözlerinin uzaklığı ağır gelir ruhuma!

Dünyayı zenginleştirme yetisi doğal olarak olağan dışıdır. Eşcinsellikte doğal olarak bir olağandışılıktır. Bu iki özelliğin bazı kadın ve erkeklerin hayatında buluşması şaşırtıcı değildir. Cesaret de, belki insanların bir çoğu için cesaret gerektiren durumların nadir olmasından dolayı, aynı şekilde olağan dışı bir karakter çizgisidir. Buna rağmen bir çok kadın ve erkek eşcinsel için ve daha kesin olarak hayatları bu yapıtın konusunu oluşturan 40 insan için cesaret, günlük bir alışkanlık değilse bile, en azından sıklıkla baş vurulan bir meziyettir. Geçip giderken dünyaya kendi çizgisini bırakmak güç ve kendine güven gerektirir. Kişi bu güç ve güveni ancak kendi eşcinsel kimliğiyle yüzleştiğinde ve toplumun reddetmek için gösterdiği tüm çabalara rağmen eşcinselliğin değerini kabul ettiğinde kendinde bulabilir. Modern zamanlarda, bir eşcinsel erkek ya da bir lezbiyen olarak büyümek aynı zamanda bir marjinal olarak büyümek anlamına gelmektedir. Eşcinsel çocuk kendini ilk başta heteroseksüel (karşı cinsel) bulunur. Öteki cinsten birine aşık olmak, onunla çıkmak, evlenmek ve çocuk yetiştirmekten oluşan toplumsal ritüellere bu eril yada dişil tür tarafından belirlenmiş klasik rollere eşit güçteki bir düşünceler ve arzular yığını ile karşı çıkılır. Kendisiyle aynı cinsten birine aşık olmak, onunla çıkmak, birlikte yaşamak ve hayatı paylaşmak. Kendilerinden çok fazla emin olmayan ergenlik çağındaki eşcinseller hakim kültürün sunduğu yaşam türleri ve değerlerinin çözümlenmesi, düşünme ve arayış devreleri geçirirler, ve kendilerine bunları hangi noktaya kadar kabul edebileceklerini sorarlar. Kendilerini bu kalıba girmeye zorlayabilip zorlayamayacaklarını sorarlar. Genç eşcinseller çifte bir meydan okuma ile karşı karşıya kalırlar. Bir yandan kendilerine sunulmuş seçenekleri değerlendirmelidirler. Görüş açıları bu seçeneklerden bir çoğunu da kabul edilemez kılar ama aynı zamanda kabul edilebilir alternatifler aramalılardır. Tek bir eşcinsel bile yakından incelemediği bir hayatı yaşayamaz. Eşcinseller kendilerini eşcinsel olmayan hemcinslerinden daha bilinçli bir şekilde oluşturmak zorundadır. Toplum tarafından sunulan değerleri gözden geçirmek ve eşcinsel kimliklerine uyanları seçmek durumunda kalırlar. Tek başlarına gerçekleştirdikleri bu yürüyüşte genellikle yardım ve destek alamazlar ama yinede bu yürüyüşü gerçekleştirirler. Bir kimliği kendinden çıkararak geliştirmek ve kendi değer ihtiyaçları ile toplum içinde taviz vermeden yaşamak olağan dışı cesaret ve yaratıcılık ister.

Andersen masallarında uçuk sarı saçlı sevimli bir İskandinav çocuk anne babasının dışarıda olduğu saati kollayarak, salondaki sallanır koltukta uyuyakalan anneannesini uyandırmamak için ayaklarının ucuna basarak, ormanda ilerleyen bir kızılderili savaşçı sessizliğinde tahta döşemeyi ayak parmaklarının ucunda dikkatlice geçerek çatı katına tırmanır. Loş karanlığa alışmak için bir süre bekledikten sonra sevimli bir kedi yumuşaklığında meraklı gözlerle tarar tavan arasını. İşte köşede o eski sandık. Hafifçe tozlanmış kapağı incitmeden açarak dalar o gizemli dünyaya. Kaç dünya sığmıştır kim bilir o minik sandığa. Gerçekler, hayaller, eski kitaplar, korsanlarla dolu define adasının hazineleri, solgun hatıra defterleri, kurutulmuş güller, bembeyaz ve sesiz uykularını sürdüren ütüsü bile bozulmamış danteller.

İskandinavya'da bir çocuk dalıp giderken anneannesinin sandığının gizemine, dalıp giderken ütüsü bozulmamış dantellerin motiflerine, dönüşürken motifler kişilik testlerindeki mürekkep lekesi figürlerine, Ankara'da yalnızlıkla yalıtılmış bir odada heyecanlı ve acemi parmakların çevirdiği eski Kaos GL sayılarının sayfaları arasında tekrar belirmeye başladı güzelim dantel motifleri.

Ali Ferhat'ın annesinin elinden çıkmış danteller... Çapa marka mıydı iplikleri? Kaç gramlık yumaklardı? Beyaz mı tercih edilmişti daha çok krem mi? Saflığı ve temizliği "beyaz" tekeline aldığına göre o kutsal kadının gönlü de başka renge sarı olmamıştır eminim. Ali Ferhat'ın kurutulmuş gülleri çok üzmüş müydü motiflere hayat veren narin parmakları? Aceleyle dantelin zincirini örerken tığ eline batmış ve kıpkırmızı bir damla kan acımasızlığında mı düşmüştü dantellere? Kan akıyor, kırmızı arsızca örtüyordu beyazın safiyetini.

Dağ selvileri ve beyaz danteller... Akdenizin kumu ve kurutulmuş güller... Gece kalınan arkadaşlar ve sırdaş defterler... Ak köpükler ve sahile yazılan Ali'ler... Kızgın güneş ve gece yolculuğu yapan otobüsler... Anneler günü ve bir erkekle geçen geceler... Beyaz çarşaflar ve çıplak ince bir vücut... Çarşaf kıvrımlarında oynaşan kara saçlı, kara kaşlı güzel çocuk...

Kaşarlanmıştım halbuki. Ağlamayacaktım artık. Ali Ferhat varsın yazsındı fi tarihinde bir derginin sayfalarına hüznü. Varsın serpiştirsindi gözyaşı tohumlarını satırlarının arasına. istediği kadar güller kurutsundu gam defterinde. Nereden bulacaktı beni Ali Ferhat'ın kirpik diplerinde boncuklanan damlalar. İnanamıyorum. Yıllarca beklemiş beni 34. sayının sayfalarında. Nasılsa gelip takılacak ağzıma diyen sabır abidesi örümceğin inadıyla. Gözyaşlarımı nasıl kıskanırdım halbuki benden izinsiz akmayacaklarına inandırmıştım kendimi. Olmadı, olamadı, güzel çocuk ağladım doyasıya. Tamam, kabul ediyorum gözyaşının izin makamı senmişsin. Al, kaynağı da senin olsun.

Gül kuruttuğun gam defterinde acılı bir nota, sızılı bir sözcüğüm artık. O gam defteri bitti mi? Biter mi hiç? O gam defterinin tamamı yok mu? Söyle bana sıkıntılı anların Hızır'ı, gam defterinin tamamı yok mu? Örtüyü kaldır üzerinden, sırrını haykır, gam defterini tamamı yok mu? Şeyh Galip'in "Tardiyye" siyle yalvarıyorum sana yanık tenli güzel, o defterin tamamı yok mu?

Ben, Ali Ferhat'ın 34. sayıdaki dantellerini ve kurutulmuş güllerini okudum. Başımı döndürdün yanık buğday tenli çocuk. Ne yazdığımı biliyor muyum ki?

Murat Yalçınkaya'nın "Kaybolmaya Tahayyülle Direnmek" başlıklı yazısını içeriği itibariyle beğendim ama bu tip bir yazının, derginin diğer yazanlarını eleştirmeden yazılması gerekiyordu. Çünkü Kaos GL'ye yazanlar profesyonel yazar değiller. Bu kişiler politika üretmekten çok kendi özellerini ifade etmektedirler. Bu tip eleştiri yazıları dergiye yazı yazan kişileri rencide edebilir. Yazanları veya yazacak olanları (ki bunlar profesyonel olmadıkları için zaten oldukça ürkekler) ürkütebilir ve yazmaktan vazgeçirtebilir. Tıpkı Serkan Ege'nin eleştiri yazılarından sonra bazı insanların (örneğin değerli bir cevher Parisli Amcanın) artık yazmaması gibi. İnsanların yeni yeni filizlenen kalemlerini eleştirip kırmaktansa, onları cesaretlendirmeli ve gey toplumunu öncelikle çok sesli bir koroymuş gibi konuşturmaya başlatmalı… Eşcinsel toplumdaki bu konuşma özgüveni yerleştikten sonra kalemlerin birbirlerini eleştirmesi yani profesyonel düşünce tartışmaları başlamalıdır. Şu an yapılması gereken, herkes tabii ki istediği türden yazı yazmalı ama birbirlerini rencide etmeden, kendi düşüncelerini savunabilmelerini sağlamaktır. Özgürleşmenin temel ve vazgeçilmez ilk şartı kişinin kendisiyle barışıp, coming-out yapabilmesidir. Bunun ise en güzel ifadesi Kaos GL'ye yazı yazabilme cesaretidir. Lütfen amatör insanları profesyonel olmamakla suçlamayalım. Konuyla ilgili daha geniş düşüncelerimi Kaos GL'nin Nisan 99 sayısındaki "Kutlu Olsun" yazımda ifade etmiştim.

Evet, işte yeniden aşık olmuştum hem de hiç beklemediğim bir zamanda ve yerde kadınca yüreğim erkekçe sevdalanmıştı yeniden. Kariyerli olduğu için değil, çok yakışıklı olduğu için de değil İNSAN ve GAY olduğu için seçmişti yüreğim. "Sakın bana aşık olma, acı çekersin, bu da beni üzer" dediği zaman umursamamdım bile. Nice felaketlerden sonra yeniden sevdalanmıştı yüreğim. İçimdeki sevgi depom çağlar olmuştu yeniden ya, kim durdurabilirdi ki, kimin gücü yeterdi, yüreğimin en diplerine inip söküp almayı ordan bu sevgiliyi.

Merhaba, bu merhaba içten, bu merhaba sevecen, bu merhaba dostça. Sizlere bu satırlarımı yazarken insan diyorum. Genel anlamda insan denilen varlığın canavar gerçekliğini düşünmeden edemiyorum. Tüketen, hep isteyen, egemen olma hırsının, gözü kara olma çabası, korkunç varlık görünümüne büründürmekte. Her şeyin kendi düşüncesinin doğrultusunda gelişmesini ister. Her şey onun anlayışının çerçevesinde gelişmeyi diler ve dayatır. Aksi o'na düşman ve korkunç bir saldırganlığa bürünür. Böyle bir girişle dostluğa adım atmanın girişini istemedim.

Belki ruhunuzu karartan bir mektup olacaktır. İnsanı okudum, her şeyi öğretici kılan yaşamın olduğuna inandım. Ve sonuç olarak yalnızlığı seçtim. Yalnızlığı seçerken şunu dedim. Mutlu musunuz, sahte dostluklarla, bencil duygularla, sahte ve aldatmacalarla mutlu musunuz? Mutlu musunuz sahte mutluluk ve sevinçlerle? Çirkin aşklarla mutlu musunuz? Hep benim, hep ben duygu-düşünceleriyle yaşamakla mutlu musunuz? Al sizin olsun yalanlar, sahtekârlıklar, aldatmacalar deyip uzun yıllar yalnız yaşamaktayım. Yalnız olsam da insana sevgimi, yaşama sevincimi kaybetmedim, aksi sımsıkı bağlıyım. Sevgi dinim, dostluksa yaşam şeklimdir.

Doğumla birlikte ilk doğum günü hediyemiz olarak en büyük hediyemiz, inanılmaz bir dünyada yaşamak üzere yaşam bize verilmiş. Çoğu kez aşağılamamıza ve değerini bilmememize rağmen, bu hediye bizim gerçek ve değerli şeylerimizden biri. Böyleyken bile Amerikalı yazar Henry Thoreau'nun dediği gibi, hiç yaşamadan bizi ölüm noktasına götürecekmiş gibi çoğumuz yaşama pek az saygı duyarız.

Ben, yaşam dolu bir ortamda büyütüldüm. Kuşkusuz benim için de yaşam her zaman kolay değildi. Müzik ve kahkahaların yanısıra gözyaşları ve üzüntüler de vardı. Evimizin balkonunda babamın diktiği salkım çiçekleri, annemin lezzetli yemekleri ve turtalarına karşın ara sıra moralimizi bozacak olaylarla karşı karşıya kalırdım. Gene de bu yaşama başlangıç iyiydi ve beni önümde uzanan yola güçlü ve takviyeli bir biçimde hazırladı. Sevmeyi öğrendim. Tutkuyla duyumsamayı ve utanç duymadan ifade etmeyi öğrendim. Görmeyi ve işitmeyi öğrendim. Her günü yeni bir serüven haline getirmeyi öğrendim.

Ailemin ve benim özel bir yaşam biçimlerimiz olduğu hiçbir zaman aklıma gelmedi. Yalnızca benzersiz insanlar olarak yaşamı olabildiğince dolu geçirmeliydik. Büyüdükçe seçme, özel istekler ve kendimi sezinleme hakkında hiçbir fikrim olmuyordu. Çevremdekiler gibi ben de kendime, yaşamı kucaklamak üzere izin vermiştim. Kalanı doğal bir biçimde oluşuyordu.

Yaşamımın bu döneminde böyle olaylar artık beni şoke etmeseler bile gene de şaşkınlığa düşürüyorlar. Kendilerine neşe ya da hüznü seçmeleri önerildiğinde insanların neden bu denli sıklıkla hüznü yeğlediklerini anlayamıyorum. Günlük deneyimlerim beni tümüyle uzak, korkutucu derecede duygusuz ve olaylara kayıtsız görünen bireylerle karşı karşıya getiriyor. Bunların en rahatsız edici yönleri de, kendi kişiliklerine tümüyle saygı duymamaları oluyor. Böyle kişilerden çoğu kendi kendilerinden ve nerede olduklarından hoşlanmıyor, mümkün olabilse başka bir yerde ve başka bir kişinin yerinde olmayı yeğliyorlar. Diğer kişilere kuşku beslerken hemen orada var olduklarını acı çekerek duyumsasalar bile kendi kendilerini gizleyerek saklı tutmaya çalışıyorlar. Rizikolardan çekiniyorlar. İnançları kalmadığı gibi umuda da romantik bir saçmalık gibi bakıyorlar. Sürekli endişe, korku ve pişmanlık içindeler.

Neysen onu değil, ne olabileceğini sev.