Ben çok üzgünüm gerçekten, sana uzun zamandır kucak açamadığım için. Ama duygularım bir şekilde sana doğru aktı, bunu biliyorum. Istırapların içinden boynumu kaldırıp bir kaleme merhaba demek gerçekten zordu benim için. Ama şimdi seni unutmadığımı kanıtlıyorum. Bizler, evet biz sevgi mahkumları aşka tutsak, aşkın mapusundan güne merhaba diyerek uyanıyoruz her feleği belli günde. Ama yaşıyoruz her şeye rağmen. Donuk resimlerde buluyoruz kendimizi; kimi zaman hayallerde, kimi zaman da kağıt parçalarında. Hasret ağıtları ile demliyoruz aşkı, aşkın acısını. Dağlara doğru söylediğimiz sevda türküleri besliyor dağlardan akan nehirleri. O sepserin sularda bin sevdalının kör sesiyle yanan derinliği var. Baharla göğü süsleyen kuş seslerinin zincirli, saçaklı gönüllerde verdiği acı nehirlere akıttığımız aşkın gözyaşlarıydı. O vakit gökten yağardı üstümüze sanki al, kurumuş pınarlarına can ver dercesine. Çünkü bilinir ki acı bitmez bizde acı ki ebediyendir kulaklarımıza her dakika, her saniye fısıldanan.

Kanatlarımda buldum seni yeniden tam kaybederken. Hep bildiğim bir hediyesin sen. Ama hiç açamadığımsın. Soluğunu çalıyorum senin. Sen duymadan bakışlarını kaçırıyorum kuytularıma. Sen bilmiyorsun, beni anlamıyorsun, yüreğimle sarıyorum benliğini. Yaşayabildiğim kadar yaşıyorum seni, yetmese de, acıların iyisidir bu, iyilerin acısı. Sensizlikten iyidir. Başkalarındansa, benimlesin. Gün gelip paylaşacağım o zamana dek benimsin, benim olduğun kadar...

Bahar yapraklarına gözlerin deymiş yarim. Bir kuş misali yalnız uçarken gördüğüm benim. Ah, soğuk nehirlerin yüzü var sende. İkide bir değişen ateşler var sende. Ellerinden sıcak sıcak sevgim akar, yüzüne karışır gider. Kör kalbimden utanmaz benliğim savaşır sana doğru delice. Yakışmazdı kana kana ayrılıklara boğulmak senle. Kirpiklerin yaramı dağlayan korlu oklardı. Baharın yedi renginde artık gözlerin yok. O ılık meltemlerle beni seven özün yok. Cehennem çöllerinde büyüttüğüm aşkın can suyu yok. Var olan her şey aramıza dağlar girmedendi. Gömülmedendi ben o yokluğa, her şey, hayat o zaman vardı bende. Yeni ayrılıklara karışalı, bir kırmızı gül kök saldı damarlarıma. Gönlümden gözlerime, gözlerimden toprağa ateşler parladı. Senin hayatındaki çiçeklerin varlığı hatıraları sızlattı. Benden tükenen aşkı pençe pençe kopardı. Dağıldık artık gökyüzünün, dağların, ovaların ardına dağıldık. Kalmadı artık ne o yeşil gözlerinde bir damla, ne de aşkınla yeşermeler.

Hüznün dudaklarını bir bir öptüm bu gece. Gözyaşlarım ıslattı onun yanan gözlerini. Binbir ışık yakardım bilseydim karanlığı boğmayı. Günsüz gecelerin tutsağı olmuşuz, bir yaşam kadar kısa, bir an kadar uzun o rüyadan uyanmadık. Hüznün dudaklarını bir bir öptüm bu gece. Yaşanmamışlar için yaşamayı göze aldım. Buruk bir özlem bizimkisi. Şimdi dağlar bir ateş misali titrek. Gönülse tarumar. Savaşmayı öğrendim bu gece, dalgalarla boğuşmayı. Hüznün dudaklarını bir bir öptüm bu gece.

Yedi pencere açtın bana