Dergimizden ancak Ekim 1998 tarihinde haberdar olabildim. İşin doğrusu daha önce haberdar olmayı dilerdim. Sağlık olsun. Yaşamda çoğu kez hatta her zaman cinsel kimliğimden kaynaklanan yalnızlığımı ve iç çatışmalarımı ve umutsuzluğumu paylaşabileceğim insanların olabileceğini ve bir dergimizin olabileceğini hiç düşünmedim.

Ancak bizim de sorumluluklarımızın olduğuna inanıyorum. İlkin ekonomik olarak iyi durumda olanlarımızın finans anlamında ekonomik katkılarında bonkör olmaları ve bunu bir sorumluluk anlayışı ile devam ettirmeleri, arkadaşlarımızın gerek ekonomik yaşamda gerek sosyal yaşamda ve gerekse kültürel yaşamda her hareketimiz ile yazışmalarımız ile başkalarına karşı ve özellikle birbirimize karşı hal ve tutumlarımızla eşcinsel-gay kimlik ve yaşam hakkında fikir verdiğimizi bu konuda kendimizi eğitmemiz, bilinçlenmemiz ve örnek olduğumuz düşüncesini taşımamız gerektiğine inanıyorum.

Bu nedenle dergide yer alan bazı eleştirilerin niteliği ve şeklini haklı dahi olsa hareketimiz adına eleştirdiğimi ve bundan dolayı kaygı duyduğumu ifade etmek zorundayım. İlişkilerimizde fiziksel ve ruhsal açıdan sağlıklı kalabilmeyi öncelikle tercih etmemiz gerektiğini özellikle ifade etmek istiyorum.

SESLER EVRENİ Üzerinde yaşadığımız yeryüzü çok seslidir. Doğa, sonsuzca ürettiği ritimlerle kendisini açıklar. İnsan varlığı yeryüzüne yerleştiği günden beri doğa ile bütünleşmiş ve doğanın bu ritmik işleyiş biçimini kendine özgü yaratıları doğrultusunda kullanmıştır. Çok seslilik ritmin biçim verdiği bir dünyayı açıklar. Böylesine bir dünyanın içeriği, ritmin yarattığı seslerin kaosundan hareketle yeni düzenlere ulaşır ki, bu orkestradır. Evrensel bir yapının taslağı olan orkestrayı, onun bütünlüğünü sağlayan sessel öğelerine ayırırsak, varacağımız nokta tek sesliliktir. Doğada varolup doğada yaşayan tüm seslerin özgür dünyası, insan imgeleminin o engin seçenekler dünyasını oluşturmuştur. Gök gürültülerimiz, çakan şimşeklerin, akar suların, ağaçların, yer yüzünü dolanan rüzgarların sesleri vb… insan bütün bu doğal seslere, kendi algıladığı sesleri ekleyerek, uyumdan uyumsuza, uyumsuzdan uyuma gidip gelen bir işitsel dünya yaratmıştır. İnsan varlığının bu sesleri bir uyum ve denge içinde ve melodik olarak değerlendirmesinin ana nedenlerinden birisi, sanırım o sesleri belli bir zaman diliminde dinleyip, o seslere sahip çıkma tutkusudur. Bu tutkudur ki, onu yaratıcılığa iter, ona sesler dünyasının anahtarını verir. Ne var ki, her halk kendi tarihine ve coğrafyasına uygun düşen bir simge sese sahip çıkar ve onun getirmiş olduğu boyutta yaşam biçimini yansıtır. Bu nedenle tek seslilikte, nostaljiye dönük sınırlandırılmış bir hikaye, sınırlandırılmış bir dünya görüşü vardır. Çok seslilik, bu sınırlandırılmışlığın getirdiği eksikliğin bir sonucudur. Çünkü insan doğası, doğada duyduğu sesleri, tekseslilikten çoksesliliğe doğru gelişen bir seyirde geliştirilmiş ve onları süreçler içinde yarattığı sazlarda toplayarak, onlar arasında sessel bir iletişim kurmuştur. Bu bir bağlamadır, bir gitardır, bir kanundur, bir teftir, bir violadır, bir çellodur, bir obuadır, bir saksafondur vb… Çokseslilik evreni ve doğayı bütünüyle kavrama çabasıdır. Çokseslilik ritmin biçim verdiği insan düşüncesinin, ona dramatik bir içerik kattığı bir dünyayı açıklar. Sesler dünyası sürekli sorular sorar. Henüz bunların yanıtları verilememiştir…

Evet güzel Tokat, güzel insanları. Biseksüelleri, gayleri, lezbiyenleri hangi kısımdan, hangi yaş grubundan, öğrenci, işçi, memur vb. olursanız olun artık kendinizi frenlemekten, içinizde kopan fırtınaları zoraki engellemekten, farklı duygularınızı, farklı zevklerinizi, içinizde yaşadığınız, beyninizde yaşadığınız ama bilinen tüm sebeplerce dışarıya vurmaktan korktuğunuz duygularınızı, tercihlerinizi yaşamaya çalışın. Sizin gibi yaşamaya çalışan bir çok insan var, yine aynı sebeplerce hayır diyor.

Biraz daha gayret etseydim, duygularımı bastırmasaydım. İki yüzlü davranmasaydım, farklı duyguları ve farklı tercihleri olan biseksüel, gay ve lezbiyenlere ibne, hasta, sapık vb. basit seviyesiz düşüncelerle bakmayıp, yaşamaya çalışsaydım diye düşünmeye başlarsınız.

Henüz 19 yaşındayım ve sınava hazırlanıyorum. Yaklaşık 5 sene boyunca dibimde duran bir insana vurgundum. Ve haberi bile yoktu. Bunun 3 senesi, bu şekilde gizli acılarımla geçti. Her an onu başkalarıyla paylaşmanın acısını yaşadım. Son 2 sene ise, herşeyi yavaş yavaş öğrendi ve beraberliğimiz başladı. Çok güzel günler, anlar yaşadım onunla. Hayallerim gerçek olmuştu artık. Daha sonrası ise, malûm. Onun kararsızlıkları, korkuları, kuşkuları, dengesiz ve kırıcı bir insan olmasına neden oldu. Artık ilişkimiz bitti ve onu kaybetmemek için arkadaşlığını tercih ettim. Fakat o, o kadar değişmişti ki artık, eski sevdiğim insanı bulamaz oldum. Arkadaşlığımı bile kabul etmedi ve artık yollarımız kesin bir şekilde ayrıldı. O kadar büyük yeminlerden sonra, kendisine ve herşeye olan saygısını kaybetti, başkalarıyla oldu. Benim başkasıyla olmamı da kabullenemedi. Günlerimi kâbusa çevirdi.

Ben iki buçuk senelik bir ilişkinin bitiminden sonra yazıyorum şu an. Hiçbir acım yok, sadece yorgunum. Benim kız arkadaşım çok tuhaf bir insandı. Beraberliğimizi kendisi başlattı. Beni tarifi imkânsız bir sevgiye boğdu. Ben ise bu sevginin altından kalkamadım. Kıskançlıkları yapay değil, tamamen gerçek ve acı vericiydi. Beni tüm dünyadan kısıtladı. Sadece onun olmamı, onu düşünmemi, vs. istedi. Hayır, abartmıyordu. Sadece bütün bunları gerçekten içten istiyordu. Aksi takdirde bana çok büyük cezalar verdi, ah’lar etti. Bu insan beni, tiryakisi olduğum neskafeden de kıskanıyordu. Hayır şaka değil! Ben açıkçası, onun bu tarifsiz sevgisi karşısında büyük zorluklar çektim, kötü anlar yaşadım. Dolayısıyla onu çok defa aldattım. Belki şımardım, belki de yapmam gerekeni yaptım. Aylar sonra ondan sakladığım herşeyi (herkesi) öğrendi ve AĞZIMA SIÇTI. Bu güne kadar da hep sıçıyordu ve bu yüzden bitirdim. Oysa eminim ki, sonsuza dek bana olan sevgisi bitmeyecek, benim de... Sonuçta kesin bir ayrılış yaptık. Birbirimize çok zararlıydık artık (daha çok o…). Ve yenik değilim dediğim gibi, sadece BİTİK’im…

En nihayet merhaba Kaos. Adım Gökhan. Kayseri’den yazıyorum. Üniversite öğrencisiyim. Adımı, okuduğum bölümü gizlemeyeceğim. Çünkü okulda ve şehirde beni zaten herkes biliyor. Bundan rahatsızlık filan da duymuyorum. Çünkü kendimi yaşamak zorundayım. Ama size 9 Aralık’ta başıma gelen iğrenç bir olayı anlatmak istiyorum. Ders çıkışında ülkücü öğrenciler tarafından merkez kantinin en kalabalık saatlerinde 8-9 kişi tarafından, herkesin gözü önünde tuvalete kapatılıp yarım saat boyunca darp edildim. Olayı sivil bir polis gördü ama kolunu bile oynatmadı. Yüzüm gözüm yara bere içinde hastaneye bile götürülmeden suçluymuşum gibi karakola götürdüler. Beni okulda bir daha görmek istemediklerini söylediler. Evime tehdit telefonları geliyor. 1 aydır okula gidemiyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Bir şekilde mücadele etmek istiyorum ama yalnızım, arkamda kimse yok.

Yalnız kalabilmek için onun teklifiyle Hilton’un altındaki, girişinde teleferik yazan parka girdik. Parkın sakin bir köşesine geldiğimizde henüz bir şey yapmadan doğu şiveli 3 adam tarafından, kötü bir polis taklidi rolüyle aşağılandık ve tartaklandık. İkisi benimle, biri onunla uğraştı. Cüzdanımı bulup içindeki bütün paramı ve dövizlerimi boşalttıktan sonra benim yanımdan ayrılıp Ordulu vatandaşın yanına gittiler. Ben yalnızca kaçmayı düşündüm ve tabii ki tabana kuvvet koştum.