I. günlerin dökümünü yapıyorum işte. benden alınanlar, gidenler ne çok bugün ve bana kalanlar daha çok. (1 ocak- nazilli)

II. korkularım büyüyor. ürkeğim. her hareketim ölçülü, çekingen artık. konuşmalarım da. erkeklerden uzağım. belleğimden uzak tutuyorum onları. çünkü zararlı ve çirkin onlar. kendilerini erkek öğretisiyle doğrulayıp -ama doğrulmadan zarar veriyorlar. şu anda yığınlar maçtan çıkıyorlar korkularım artıyor. otobüsün etrafı ve içi erkek sesleri ve sohbetleriyle dolu. birisi yüzüme doğru küfrediyor. tuttuğu takım yenilmiş. bana birşeyler anlatıyor-anlamıyorum. dediklerini ANLAMIYORUM! koyulaşıyor görüntüler. sessiz kalmak istiyorum. (1 şubat- ist.)

IV. cam gözlü çocukla tanışma: aşka inancım öyle sağlamlaştırmış ki yerini -UMUTSUZLUKLA BİR- onun ilk bakışları, beni dansa davet edişi, sonsuz öpüşü geçici anlardan- belki de hevestir, birisidir diye düşündüm. onu da kaybedeceğimi biliyor olmanın hüznünü gizleyip güçlü görünüyordum. belki de rol yapıyordum. ama hayır! nice sonra gizlerimi verdiğim ilk ve tek çocuksun sen. (21 şubat-ist.)

VIII. seni taşıyorum gittiğim her yerde, bindiğim her otobüste, yollara bakarken uzun ıssız -hiçbir şey yokmuş gibi yayılan bozkır görüntüsünün tam orta yerinde dallarını göğe açmış, kendi kendine konuşan yalnız ağaca bakarken, onun gibi yalnızlığımın gücünü ve ıssızlığını duyumsarken, yorgunluğuma inat güneşi görmeye çalışırken seni taşıyorum. gözlerini, sesini, duruşunu, dokunuşunu, açlığını, açıklığını, mantıklı hallerini, her hareketime yanıt bekleyen bakışlarını, birdenbire kendine dönüşlerini, kokunu, esmer tenini taşıyorum. ve çocuk, seni seviyorum. (3 mart- ank.)

X. cam gözlü çocuk'un terki: birkaç dakika içinde -belki de saniyelerle sınırlıydı- gördüğüm rüya sonunda sarıldım onun sarı bedenine. o ne şiddet, o ne reddediş öyle. kalktı yataktan sarı tebessümlü çocuk. o an öldü ayak ucumdaki çiçekler. yollarım dondu kaldı. bakar mısın: dışarıda kar yağıyor! ve inatla açan bahardallarının üzerine kar düşüyor. hâlâ anlayamadım: bitti mi? (17 mart-izmit)

XIII. three coleurs: Bleu çalıyor. odamdayım. elimde beyaz paketinde gizlenen bir jilet. ölmek değil istediğim. yalnızca merak ediyorum. canım sıkılıyor. arayabilecek kimse yok. aşklar ise suçluyor beni. bundan nefret ediyorum. yapılacak hiçbir şey yok. yaşamda yaşanılacak ne kaldı? (…) hayır, öl(e)medim. bunu da beceremedim işte. (4 nisan- nazilli)

XVI. Onu anlayamıyorum. bundan 12 sene önce yazdıklarıyla, geçmişten gelen kitaplarıyla, nihayet "eteğindeki taşları dökmeye başladığı" şiirlerini karşılaştırdığımda murathan mungan'ın nerede olduğunu anlayamıyorum. ve olması gerektiği yeri. sözcükleri büyülüyor beni. ve ona öykücü olarak inanıyorum. eşcinsel kimliğini böylesine biçimlendirmesi ve sözcüklerle kuşanması hayranlık verici. ama tüketmeğe doğru gittiği bugün, ona inanmak zor geliyor artık. (12 nisan- naz.)

XX. erkek bedenlerinde algılamaya çalıştığım bedenimi

XXI. üç ay önce neleri geride bırakmıştım. bir aşkı ve kısa süren, bu aşkın ilişkiye dönüşmüş acı halini. bu yolculuğumda ise hiç de umutlar yüklenmedim. ne garip. oysa bu kent düşlerimin kentiydi, hep büyülenirdim. ama bugün, heyecanlandırmıyor bu kent de. (27 haziran- ist.)

XXII. gözlerinde uzun yollar gördüğüm çocuk'a: kırmızı sırlar eteğimden döküldüğünden beri sevda sanrısı hiç dinmiyor. bitmiyor. istanbul'dayım. ve bu gece bir çocuğun hüzünlü, durgun gözlerine sevdalandı bu yürek. (…) ona açılıyorum. bu yol ne kadar sürecek bilmiyorum. adlandırmak da istemiyorum. "adlandırmak öldürmektir." (11 temmuz- ist.

XXIV. "Kutsal Fahişe'den Sakın!" adlı oyunun taslağı yazıldı nihayet. çocuk, metin sıkıntısı çeke dursun; bu gece birdenbire kendi yaşamını yazarken buldu, kör ışığın altında. oyun hazırdı işte. metin oturtulmuştu sahne taslağına. cesur olmalıydı bunu oynayacak olan. dışarıda bir oyun çünkü. öyle olacak. ama olacak. yine gecelerimi ve uykumu aldın ey esin perisi. hep bu geceyi beklememiş miydim? (20 temmuz- ist.)

XXVIII. travestilerin dünyasındaydım. 1 saat bile yetti onlarla paylaşmama, olguları, an'ı, acıları. boşlukta, çürümüş ve hiçbir zaman kurtarılamayacak o kitlelere -ne gariptir, dışarıda erkek şiddetini boğazımıza dizen kalabalığa ait kişiler bunlar- hoş (!) vakit geçirtebilmek için genelde bir parçadan oluşan 'seksi' giysiler içinde, makyajlara boğarak, yok etmeye çalışarak asıl yüzlerini ve topuklu ayakkabılar üzerinde masa masa dolaşıyorlardı. ne kadar da yakındılar bana, bu kadınlar. içlerinde yerleşiveren ve hiç gitmeyecek yanılgılar, ezilmeler, dışlanmalar ve itilmeler onları nasıl da büyütmüş. yaşamın farkındalar ve bu dünyada, cam pabuçlarını evlerinde bırakıp acı içinde yaşayıp gidiyorlar. yaşayamıyorlar aslında. her gün lanetler okuyarak uyanıyorlar; topluma, tanrılarına, yaşama. (25 eylül- ank.)

XXX. kardeş kokulu saçlı adam'a: ne zaman sonra yine ne güzeldiniz. uçsuz bucaksızdınız. yanaklarınızdaki sakallarınızı kesmişsiniz, bir tek çenenizde güneşe doğru duran sarı tüyleriniz kalmıştı. bugün daha yakındım size. otobüsün nefes almamı güçsüz kılan -bir gün tıkanıp kalmış ve ölmüştüm!- kalabalığı zorla sizin yanınıza atmıştı beni. saçlarım dağınık ve telaşlıydı. size ne kadar yakın duruyorsam da uçurumda bir o kadar derindi. başımı sarkıttım yukarıdan, seslendim size, duymadınız, gelmediniz. (…) ve elleriniz -uzun, kalın parmaklarınız vardı. hep kadife ceket giyerdiniz. kahverengi. kül rengi tüylerinize nasıl da uyardı giysileriniz. size kahverengili adam derlerdi. gözleriniz de kahverengi. KAHVERENGİ: sürekli bekleyişin ve sonuçsuz bekleyişin tortulu rengi. umutsuz. öylesine. (7 ekim- ank.)

XXXI. ne zaman sonra, bir kez daha KAOS'taydım. ama bugünkü ziyaret, başlangıç çok daha anlamlı ve güçlüydü varoluşum da öyle anılar canlı değildi. (Anılar zaten ölüdür. öldürür, önce yaşlandırıp.) ilk aşka dair ya da kabul edişimden önceki duruşumla ilgili anlar yani. rahatsız etmiyordu bu başlangıç. bir de yapmak istediklerimi biliyor olmam ve KAOS'a dair yargılarımı, bir zamanlar kurduğum küçük tepe krallığımı yıkıp yok etmem: ARTIK! bugünkü halimi güçlü kılmamda etkendi ELBETTE. (11 ekim- ank.)

XXXII. yahuda'ya: bugüne dek düştüğüm acıların dökümünü yaparsak varoluşumun ardında gözbebeklerimi büyüten bir diğer acı da senin aşkın oldu, olacak.

ama hep utanırım-

XXXIII. insanın oğulları ve (maalesef) kızları (da) bana sirk hayvanıymışım gibi bakıyorlar. dalga geçiyorlar, karşıma geçip gizliden gülüyorlar. aralarındaki fısıltılar beynimin içinde uğulduyor. sızlıyor her yanım. karıncalar basıyor tüm bedenimi. insanlar, üzücü yaratıklar, çok ağırlar bugün. herkes ama. öyle yorgunum ki. (5 kasım- ank.)

XXXV. sardunya'ya: anımsadığım yüz öyle güzel, sıradan, hafif ve kendine ait. onu tanıyorum. zor değil bu. gözleri kapanmakta, ağırlaşıyor, öyle alışmış ki buna öyle kalmış gözkapakları. ağlamaya hazırlanan çocuk dudakları duruyor hemen altında. öyle incitilmiş ve çaresiz ki. ağlayacak neredeyse. ağlarken yanında kimse olmayacak, farkında bunun. saçları eksilmiş -telaştan farkında değil geciktirdiklerinin, bu azalmışlığın da-. yalnızca kaybolmuşluğunu biliyor bu adam. öyle yalnız. öyle hazır. BANA. yalnızca bana. (1 aralık- ank.)