Gözleri. O ilk çember. Dünyaya, gerçeklere, güzelliğe, acıya, sevince yüreğimizi açmamızı sağlayan ve bizi hop diye ele veren o ilk daire, o ne imgelere, anlamlara sayesinde yelken açabildiğimiz gözler. Cezmi'nin gözleri. Bir yıl da fazladan okudu. Beş yıl o gözler bana baktı sınıfta. Seni seviyorum, diyordu hep. Ben yüksek sesle ders anlatıyorum aklımı başımda tutmakta zorlanarak, o gözlerin sahibi ise sus pus olmuş oturuyor pencere kenarında; ama o gözler, o devingen gözler ise gümbür gümbür "Sana tapıyorum ve öylesine de mutluyum ki bunu söylerken," diyor. Duymamak olanaksız…

Beş yıl dayandım. Dayanmam gerek. Sınıfın ortasında "Al beni, al beni" diye bağıramam ya. Ne gam kalırdı, ne de keder öyle yapabilseydik ama gel gör ki cenabet kurallar, toplum denen var ama yok soyut zorba, hayatımı sürdürmemi sağlayan mesleğimi yitirme korkusu, tabular, değmen yağlı boya, sevda tü kaka! Kasavet, başka bir şey değil idame ettirdiğim. Ama ben onun çığlıklarına gene devingen gözlerimle yanıt verebiliyordum. Son mektubuna dek masamın üzerine gizlice bıraktığı bütün mektup ve notlar çok silikti, şeridi kullanıla kullanıla harfleri silik basan bir daktiloyla yazılmıştı. Bu yüzden yazılılara ya da ödevlere bakıp öğrencilerin el yazılarını tarasam da bu meçhul aşığımın kim olduğunu bulsam… boşuna çaba. Yüreğim ağzımda beş yıl. Onun bulunduğu sınıfa girerken hem çok seviniyorum, sen benim ilahımsın diyen bakışlarını gene göreceğim diye mutlanıyor, heyecanlanıyorum, hem de çok korkuyorum; dayanamam, ele veririm kendimi, ya da aşıksa gerçekten herkesin içinde belli ediverir diye, ya da ben de ona aşık oluveririm diye. Onun gözlerinde görüverdiğim kendime kaçınılmaz olarak sarılıveririm de o gözlerin tutsağı oluveririm diye. Beni böylesine tutkuyla seven saplantımı sevmeye başlıyorum, ama korkuyorum da belalımdan, hatta nefret ediyorum hayatımı allak bullak ettiği için. Anais Nin de yaşamış bunu, Carson McCullers da…

Otobüs gelemedi Bolu'ya bir türlü. Meğer ne uzunmuş yol. Meğer kar nasıl da kapatırmış yolları. Meğer ateşin düştüğü yerdeymişim.

Bolu'ya geldiğimizde herkesten önce fırlamışım yerimden. Kapının dibinde bekliyorum otobüsün durmasını. Otobüs önce mola vereceği tesisin önünde duracakmış gibi yanaşıyor, bu arada acı acı ter kokan host delikanlı ansızın açılan kapıdan dışarı atlıyor, ben otobüs durdu sanıyorum ve otobüsten atlamak konusunda mahir delikanlının arkasından ben de atlıyorum dışarı. Ne bilirim ben otobüsün geri geri gideceğini park etmek üzere. Ben ne bilirim arabanın geriye park etmeden önce yerini açmak için ters istikamette duracakmış gibi yapacağını. Ben otomobil sevmem. Ben otomobil bilmem. Ben erkek değilim ya. Benim aklım Cezmi'de. Atmışım kendimi dışarı bir kez. Sol bacağımın üzerine bütün ağırlığımla yere iniyorum, yüzükoyun yere kapaklanmamak için biraz sola, biraz da ileri doğru hamle yapıyorum. Sol dizimden hafif bir "Kırrrt" sesi duyuyorum, bedenimin içinden. Ağrıyor dizim. Telefon kulübesi tesisin girişinde. Koşturmak istiyorum. Sol dizimdeki sancı izin vermiyor. Ağır ağır yürüyorum. Silkeliyorum sol bacağımı. Geçer birazdan. Azıcık zorladı dizim, diyorum.

Üç gün boyunca şişiyor dizim. Su topluyor belli. Neredeyse pantolonuma sığmayacak denli büyüyor dizim ve artık seni taşıyamayacağım diye haykırıyor. Cezmi'nin de tahmin ettiği gibi fethediyorum birçok dinleyiciyi konuşmamla, dizimdeki sancıya, kendi ağırlığımı bile taşıyamaz durumda oluşuma ve telefonda onun sesini duyamayışımın verdiği kırıklığa karşın.

"İsterseniz küçük bir operasyonla kıkırdağı yerine oturturuz. Yok istemem derseniz, o zaman fizik tedavi gerekli."

Bıçak değdirmem bedenime. Günlerce fizik tedaviye gidiyorum. Derslerime de giriyorum. Cezmi hâlâ aşkla bakıyor bana. Demek ki bana olan aşkı yazgıya teslim olmayacak denli güçlü. Evet, her şey yeniden başlayabilir. Seviniyorum.

Koridorda yolumu kesiyor final sınavlarının sonuçları açıklandığı gün.

Kıpkırmızı tek bir gül var elinde. O gül evimden içeri girerken istila ediyor mekânı, havayı; cismim hafifliyor, uçucu gazlar gibiyim. Deniz olsa önümde üstünde yürür giderim. Öyle durulaşmışım, azizler gibiyim. İçkinin de yardımıyla aşktan, sevdadan söz etmeye başlıyoruz. A, az kalsın unutuyormuş, bana bir de kitap getirmiş. Alıyorum kitabı. Somun gibi. İthaf yazısı bedenden tümden çıkmama yetiyor. "Varlığının ihtişamıyla beni heyecanlandıran güzel insana." Boğazımı kesse bir damla kan akmaz. Bütün kanım çekiliyor.

Elimi uzatmışım. Sımsıkı kavrıyor elimi. Siz, diyor, bitanesiniz. Nasıl oldunuz böyle? Bırakmak istemiyor elimi. Beş yıl boyunca az mı direndik. İkimiz de tüm ayrıntılardan sıyrılıp sadece tutkuyla birbirimizi düşünmedik mi, yanmadık mı? Ben istiyor muyum onun ellerini bırakmak sanki? Kuğu gibi süzülüyorum ağzına doğru. Yapıştırıyorum dudaklarımı dudaklarına şöminenin çıtırtıları arasında.

Ben, varlığımın ihtişamıyla başbaşa kalıyorum. Cezmi'nin ödediği bedel ne peki? Benim ödediğim bedelin aynısı olabilir. Ya öteki? O mektupları yazan, onu tanıyabilmem için kim bilir ne ipuçları vermiştir de ben Cezmi'ye odaklanmış göz hizamdan bu Cyrano'yu görmemişimdir de o meçhul ve belki de meczup aşığım şimdi bir yerlerde nasıl da umarsız yanıyordur. Belki öğrencim bile değildir, belki de okuldaki herhangi bir görevlidir, belki yaş farkından söz ettiği için ben onu öğrenci sanmışımdır da o aslında yaşlı bir profesördür, belki erkek değildir bile. Umarsızca bekliyor olabilir muammasını çözmemi, onu keşfetmemi, onu bulup elini tutmamı, bir şeylere karşın değil, salt o olduğu için ve öyle olduğu için sevmemi. Belki onu zaten onun istediği kadar ve onun istediği gibi seviyorumdur. Hep benimle olan, canım ciğerim dostlarımdan biridir de ifşa ederse tılsımın bozulacağından endişe ettiği için Cyrano gibi gizlendiği kuytudan imdadıma yetişiyordur hep. Belki telefonu bile bile meşgul etmiştir, konuşmaktan son anda vazgeçip. Belki de biz şu anda nesneleri, tarafları olduğumuz bir aşkı paylaşıyoruz bilmeden. Belki de aşk işte o zaman rüzgârdaki bir an gibi kolaylıkla akıp gitmez avuçlarımızdan. Cyrano'nun kim olduğunu aramaktan, öğrenmeye çalışmaktan vazgeçeceğim. O mektuplarını kesse de, benden vazgeçmeyecektir. Hep benimle olduğunu biliyorum. Kim, hangi yakın "dostum" önemli değil.