Annesinin cesedini bulan genç bir erkek, sınırsız yaşayan bir bar şarkıcısı, saplantılı bir aşık, ensest bir katil Winterbottom sinemasında eşine az rastlanır bir kimya sunuyor bizlere. Pek tanıdıkmış hissi veren ve neredeyse klişe yaftası yapıştırılan filmin tedirgin edici finali yönetmeninin başarısını birkez daha vurguluyor. Honda, annesinin intihar etmesiyle konuşmamayı seçip kendi dünyasına çekilen bir çocuktur. Ama dinleme cihazları ile herkesin dünyasına izinsiz girmektedir. Ablası Smoki, bedenini erkeklerin ilgisini çekmek için cesurca kullanan, erkekleri pervasızca taciz eden genç bir bayan. Helen, Martin’in saplantılı çocukluk aşkı, Martin ise Helen’in babasının sözde katilidir.

Vizyonda aynı izleği taşıyan bir diğer film ise ’enemy of the state’. Hollywood’un son şımarığı Will Smith’in başrolünü oynadığı filmde teknolojik imkanlarla devlet herkesi izleyebilmekte, neredeyse kul addedilen her vatandaşın hayatına direkt müdahale edebilme hakkını kendisinde pervasızca bulmaktadır.

Yaşamın ister kıyısında yer alalım, ister tam ortasında. En acı sözleri saklayalım çoğu zaman ya da kesintisiz bir suskunluğu seçelim. İşte kemiği olmayan dil, en hafif meşrep zamanda dillendirdiğimiz penisten daha tacizci, daha riyakâr, daha korkak olabiliyor. Karşımızda ki bireyin de bir özeli olduğunu unutabiliyor, popülist kaygıların ekseninde yargılama yetisini elimizde buluyor ve başlıyoruz konuşmaya...

Kitle kültürünün, kültür endüstrisinin ve tüketimciliğin yeni biçimlerinin anti-modern eleştirisini geliştirebilmek için eleştirel teori geçmişe üstü örtük bir nostaljik başvuruda bulunur. Örneğin, Problems’in onüçüncü bölümünde Aristotales tüm dahilerin melankolik olduğunu öne sürer. İnsanlar ölüm ve tarihin köklü bir şekilde ayırdında oldukları için melankolik olurlar. Adem ve Havva’nın ilk günahları nostaljinin koşullarını yaratmıştır.

Nietzsche asla dilin sınırlarından kaçamayacağımızı, çünkü dilden başka hiçbir seçeneğimiz olmadığını, her zaman dilin içinde kalarak iş görmek zorunda olduğumuza inanır. Nietzsche kişinin kendi bakış açısıyla sınırlı olduğunun tam anlamıyla farkındadır.

Bu durağan hayatla, içerisindeki önyargılarına yenilen, ahlâk anlayışlarına ezilen bireylerin kendi özelini meşrulaştırma gayreti şüphesiz yadsınamaz. Çoğu zaman dilden dökülen sözler kendi özellerinin savusundan ve fikir belirtme arzusundan çok kimlikleri alaşağı etme yanılgısına dönüştüğünde farkında olmadan birey kendi varoluş yanılgısı içerisine düşmüş demektir. Sıradanlıktan kurtulmak adına edilen her mesnetsiz söz adeta savaşılıyormuş, ya da yok sayılıyormuş izlenimi uyandırılan farklı yaşam şekillerinin gerçekte ne kadar var olduğunun güçlü gösterisi haline dönüşebilir.

yaşıyoruz, birey olarak, korkuları yanıma alıp grup olarak ya da bilinen tüm yalanlardan kaçıyoruz hayattan ve insanlardan. çünkü hâlâ eşcinselliği penis-anüs ikileminde algılayan insanlarla yaşıyoruz. görevimizse akla uygun bireyleri sonuçta kaybetme riskini de göze alarak kazanmaya çalışmak. çünkü adına özgürlük dediğimiz kof olgunun yerinde yeller esiyor. çünkü birçok insan cihat telaşıyla bir yaşam biçimini, o yaşam şeklinin bilinen figürlerini işlemeye başlıyor mizahi olma kaygısına kapılmadan. heteroseksüel olanlar veya heteroseksüelmiş gibiler söylemlerinde kullandıkları sihirli olabilecek sözcükleri titiz bir eleştiri süzgecinden geçirme ihtiyacını görmüyorlar. mantıksal ve olgusal gerekçelerin çok uzağında hareket etmeye devam edip taciz yolunun dikenli yollarında "yok edebildiğin kadar yaşarsın" söylemine destek oluyorlar.

heidegger: ben size yardım edemem.

Perihan Mağden’in yaklaşımı ile "bunlar münferit olaylar’’. Karşımızdaymış gibi duran insanlar birer kayıp değil, sadece kazanılması şu an için biraz daha zor bireyler. Kazanmak için, eğer mücadele ediyorsak birkaç adım sonra ne yapacağımıza şimdiden karar vermemiz gerekiyor.