Bu mektubu Sivas'ın KANGAL ilçesinin ücra bir köşesinden yazıyorum. Buranın insanları çok tutucu ve ben bir Eşcinsel olarak burada dünyaya geldim. 28 yaşındayım, çocukken hep kız çocuklarıyla oynardım ve bebeklerim vardı. Kişiliğimden habersiz büyümeye çalışıyor bir yandan da ailemin maddi durumu iyi olmadığı için şık giyinen çocuklara hep imreniyor, onların karşısında hep ezildiğimi hissediyordum. Bu şekilde zannediyorum 12 yaşına falan gelmiştim. Ve bir gün yine oynamak için kız arkadaşlarıma gittim, evlerine vardığımda arkadaşlarım ve bir de Abileri evdeydi. Oynamaya başladık, bir süre sonra Abileri onları evden gönderdi, beni göndermedi yanıma geldi beni okşamaya başladı (benden on yaş büyüktü) sonra penisini çıkardı, benim arkama sürmeye başladı bir ara başı girdi, her halde canım çok yandı ağlamaya başladım, çekti ve bacaklarımın arasına sürerek boşaldı. O günden sonra beni hergün rahatsız etmeye başladı, ben gitmek istemediğim zaman beni tehdit ediyordu, seni herkese söylerim diyordu, ben de korkuyor tıpış tıpış gidiyordum, benim orama penisini sürerek boşalıyordu, bu durum sanırım bir yıl böyle sürdü.

Bir gün yine aynı şekilde yaparken ben yavaş yavaş yit dedim o da söylediklerimi yaptı ve yine canım çok yandı ama canım önceki gibi yanmadı, tekrar çektirdim biraz bekledim acı geçtikten sonra tekrar yaptırdım ve bu sefer canım yanmadı o çekip yittikçe ben mütiş zevk almaya başladım. O bana o şekilde devam ederken ben de kendi penisimle uğraşıyor ve o şekilde boşalıyordum mütiş zevk alıyordum, artık o çağırmadan kendim gidiyordum. O zamanlar eşcinselliği hiç bilmiyordum, zannediyordum böyle bir şeyi tek ben yapıyorum ileride bırakırım diye düşünüyordum. Bu şekilde aylar yıllar sürüp gittikçe ben de kendimi iyice değişik hissetmeye başlamıştım ve bir gün kendimi, cinsiyetimi tanımak için aynanın karşısına geçtim, kendimi incelemeye başladım, ben inceledikçe gerçekler ortaya çıkıyordu, beynim farklı fiziğim farklı bir kişiliğe aitti. Fiziğim erkek beynim ise genç kız beyni idi, karşı cinse ilgi duymuyor hem cinslerime ilgi duyuyordum ve ben bu durumu kabullenemiyordum, hep ben niye böyleyim diye gizli gizli ağlıyordum, bırakmayı deniyor her seferinde başladığım yere geri dönüyordum. Yıllarca kendimle savaştım ve yenik düştüm artık yoruldum ve kendimi kabul ettim ve bu şekilde mutlu olmaya çalışıyorum.

Toplantıya gelenlerin toplantıya gelme amaçları soruldu. (Yeni yüzler görmek için mi? Yoksa toplantıya düşüncesiyle bir şeyler vermek için mi?)

Sizden ricam var; lütfen KAOS GL, dergide yazılan yazılar konusunda kendi bünyesinde bir dikkat kurulu şeklinde bir şey oluşturun. Kültür-edebiyata da yer vermelisiniz. Daha bilimsel anlamda çalışmalı. Bir Yusuf Can'ın kurşun bakışlı Muşlu'su ve yatak hikayeleri kimseye bir şey vermez. Bu açıdan değişmediğiniz takdirde daha çok düşman kazanmış olacağız ve de Kaos GL'nin piyasada satılan porno dergilerden ve Bulvar, Tan gibi gazetelerden hiçbir farkı olmayacak.

Size bu ilk mektubumu Trabzon'dan yazıyorum. 21 yaşındayım. İzmitli'yim ve 3 yıldır bu yoz şehirde üniversite okumak ile hayat mücadelesi veriyorum.

Şu ana kadar 100'lerce kişi ile beraber oldum ve 2 yıldır tam birleşmeye başladım. Daha önceleri kendimi ve psikolojimi hazır hissetmediğimden dolayı böyle bir olaya kalkışmadım. O kadar çok maceram geçti ki, bu konularda bilimsel çıkarımlar ve psikolojik çözümlemeler yapabileceğimi; ama bunun her horoz kendi çöplüğünde öter misali çıkarımlar olduğunu düşünüyorum. Çünkü sizin gibi böyle candan bir dergi çıkaran kişiler olamayacağıma, zaten de böyle bir çaba içerisinde olmadığımı derginizi 2 ay önce elime geçirdiğimde farkettim. Antakyalı bir gay arkadaşım, bana, Trabzon'a gelirken hediye olarak yine bir başka dergiyi ve sizin kültürel dergilerinizi getirdi. Kocaeli'nde oturmam ve İstanbullu bir sosyal yaşantıya sahip olduğum halde, (2-3 yıl öncesinden) ne bu tür bir Türkçe yayına, ne de Değirmen adlı bir restoran haricinde gay çağrışımım yok idi. Kendim insanları tanıyarak kendimi buldum. Çünkü her zaman bilinçli ben idim. Hep insanları cinsellikte yönlendiren bir Harun abiye olmuştum. Çöpçatan vs... Her insan bir dünya olduğu için, benim dünyam da engin ve eşsiz bir 21 yıla bağlı ve hepsini bir kalemde anlatmak arzusunda ama yetersiz olduğuna kanaat getirdiğimden dolayı kısa yazıyorum.

Tam hatırlayamıyorum ama ya KAOS GL'de ya da başka bir dergide gaylerin gitmek istediği yerler (ve gay kataloğu için ) mekanlar istenmişti. Trabzon için biraz yazacağım. Burası Pontus zamanında gay turizm merkezlerinden bir yer imiş. Ama şu anda bu Güney'e kaymış duyduklarıma göre. Hamamları çok olan Trabzon'da 8 direkli bir tarihi hamam var. Bu hamama çok gelen varmış. Ben bu hamama gittiğim zaman 2 tane yakışıklı masörü var. Ve onlardan masaj alırken sordum. Ve çok gelen olduğunu söylediler. Zaten kendileri de laço. Ama Trabzon'da genelde jigolo diye tabir edilen kişiler çok fazla. Burası 156.000 kişilik bir şehir olduğundan aşağı yukarı belli başlı kişiler birbirlerini tanıyorlar ve aralarında konuşuyorlar ve alemler yapılıyor. Ben böyle şeyleri sevmiyorum ama benim manevi babam İzmir'den 25 yıl önce buraya yerleştiğinde bu işte olduğu için (kaba bir tabir kullandım, kendisi de gay olduğu için) herşeyi ve herkesi öğrendim. Ama seviyeli, saygılı, ağır, kibar, nezih, sağlıklı Trabzon ortamı yok. Herşey kaçamak (Birkaç kişi hariç). Bu yüzden burada 5 yıldızlı bir otelde görev yapan bir laço ve bir ilçenin belediye başkanı olan bir unisex (biseksüel) arkadaşım var. Bu iki kişi bana manevi yönden yetiyorlar. Bu yüzden pisliğe dönüşen, kokuşan, seviyesiz ortamları sevmiyorum ve istemiyorum. (Maddi yönden tatmin olamadım ve bu ortamlar hep maddi ortamlar). Ve derginize ileride hangi konu olursa olsun yazılarımın yayınlanması arzusundayım. Trabzon sadece turizm açısından güzel bir şehir. Psikolojisi düzgün insanlarla tanışmak isterim. (Çünkü kendimi tanımam gerektiğine ve ancak beni anlayabilecek ve engin tecrübelere sahip kişilerle beraber olursam gaylik konusunda bilinçli ve özellikle ruhen ve bedenen sağlıklı bir birey olarak bu toplumda varım diyebilmek için).

Benim eşcinsel tavırlarımı farkeden insanlar genelde bana "size veya sana saygı duyuyorum" cümlesini iletiyorlar. Öncelikle ben saygı duyulmak istemiyorum, sevgi duyulmak da istemiyorum, dediğimde ve beni şu anda yargılıyorsunuz cevabını verdiğimde, hayır, yargılamıyoruz, diyorlar. Ama bizler veya diğer insanlar hiçbir bayana ben sizin kadınlığınıza saygı duyuyoruz ve bir erkeğe biz sizin erkekliğinize daha doğrusu biz sizin heteroseksüelliğinize saygı duyuyoruz, seviyoruz diyor muyuz? İşte bu yüzden adem tarihi kadar eski olan bu konu normalliğini bozuyor. Ve bazı gaylere bu sözcük yöneltilince, çok teşekkür ederim, ne kadar çağdaş birisin, diyorlar. Hayır işte, çağdaşlık orada bitiyor ve üstüne üstlük sözcüğün altında yatan hicivle seni yargılıyorlar. Yorum yapmayan veya eşcinsellere karşıyım diyen insandan daha çok kırıyor beni bunlar.

Bugüne kadar hep gay olduğumdan utandım. Heteroseksüeller bizi aşağılarken sessiz kalıyordum. İçten içe bir şeyler söylemek istiyordum ama tepki almak istemiyordum. Onlar sürekli bizim ölmemizi, öldürülmemizi, hatta şeriat kanunlarıyla başımızın uçurulmasını istiyorlardı. Çünkü biz Allah'ın lanetlediği yaratıklarmışız. Bizim burada yaşamaya hakkımız yokmuş. Ama şimdi kısmen de olsa kendilerini ne zannettiklerini sorabiliyorum. (Tabii çok tepki vermeyenlere)

Geçmişte (2 yıl önce) yaptığım hatalardan oldukça pişmanlık duyuyorum. Hatta bunlar bugün karşıma daha büyük sorunlar olarak ortaya çıkıyor. Hiç tanımadığım adamlarla beraber oldum, aşağılandım ama o zamanlar bunun bu kadar bilincinde değildim ve buralarda önemli değildi. Zaten eve girme çıkma saatimde sorun olmadığı için gece bir erkek bulmak daha kolay oluyordu. Ama bunlar benim için o zamanlar eğlenceydi. O günlerime artık lanet ediyorum.

Şimdi tek istediğim şey var Adana'dan kurtulmak belki de ailemden ayrılıp tek yaşamak. Bunun tek çaresi üniversiteyi Adana dışında kazanmak. Bunun yanında bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Bizler gelecekte ne olabiliriz ki bankacı olamayız, doktor, mühendis, avukat olmamız çok zor. Öğretmen olma gibi bir ihtimal hiç yok gibi. O zaman tek kurtuluşumuz iletişimci olmak ya da ona yakın bir meslekle uğraşmak oluyor diye düşünüyorum.

Ayrıca ailem de birkaç yıl öncesine kadar gay ve lezbiyenlere karşıydılar. Şu anda o kadar katı değiller. (Belki de en büyük sebebi televizyon programları ve bunların ailemi bilinçlendirmesi ama biraz daha zamanları var bilinçlenmeye diyorum) Dışardaki gay'i suçlamıyorlar, ya da çok doğal ve normal karşılıyorlar. Ama iş bana gelince akan sular duruyor. Hatta mesela diye sorduğumda bile çok büyük tepki aldım. Ablam hariç diğerleri benimle görüşmeme kararı bile alabileceklerini söylediler böyle bir durumda. Zaten babam görüşmese de olur. Umurumda bile değil

Biriyle tanıştım. Çok iyi anlaşamasam da, ne varsa onla idare et, dedim kendi kendime. Azla yetinenin haline acımak gerek. Herşey iyi de, ben isteyince, daha sonra yaparsın, diye ertelemesine ses çıkarmadım. Bir sürü kasedimi iç edip, birine verdim geri alamıyorum, adamı da bulamıyorum, demesinden şüphelenmedim. Kasetleri ödünç aldığım arkadaşıma parasını cebimden ödemek de ders olmadı. Anlattığımda böyle terslikler olur, demesine kızmadım. Daha ne arıyorum bilmem, sonunda biraz ısrarlı isteyince şiddetle reddedip kovdu. Bu da iyi… Garajın tuvaletine telefonumu ve adımı yazmış. İnkar etti ama, tek olasılık onun yapması. Başıma gelecekler geldi, biri numarayı almış. Aramaya başladı. Baştan temiz konuşmasına aldanıp böyle bir şey olmadığını falan söylemeye çalıştım. Peşi kesilmeyen telefonlar ardarda geldi. Mektuba başlamadan az önce yine aradı. Israrlı, ya vereceksin, ya da başka bir ibne bulup onu yollayacaksın, diyor. Evde bulunanların nasılsa telefonu açacağını, onlara aklıma gelmeyecek şeyler yapacağını söylüyor. Konu daha kapanmadığı için nasıl sonuçlanacağını öfkeli, şaşkın bilmiyorum. Sinirli bir halde yazarken en azından başkalarını uyarsam iyi olur dedim. Züğürt tesellisi işte...

Karşındaki adam senden birşeyleri gizliyorsa sen onun neyine güvenirsin.

Bundan birkaç ay önce bir arkadaşımın vasıtasıyla ……… …… adında eşcinsel mücadeleye katılmak isteyen bir eşcinselle tanıştım. Kendisinin çalışmalarımıza çok şey katacağını düşünürken yanıldığımı farkettim. Eşcinsellere karşı yaklaşımı bir heteroseksüelin eşcinsellere yaklaşımından daha heteroseksistçeydi, şaşırdım, inanamadım. İlkönce birkaç arkadaşımdan, ayrım yaparak bazı eşcinsel arkadaşları işletmecilik yaptığı LA GAZETTA Bar'dan kovduğunu öğrendim. Üstelik insanları rahatsız edecek herhangi bir tavırları olmadığı halde. KOMİK... Bir gün daha önce müşterisi olan bir arkadaşımı işlettiği yeni komedi mekanı KEDİ Bardan kovduğunu öğrendim. Gidip kendine nedenini sorduğumda müşterilerinin eşcinsellerin ve travestilerin işlettiği yere alınmasını istemediğini söyledi KOMİK.. Şimdi biz eşcinseller Kedi Bar'a heteroseksüellerin alınmasını istemesek almayacak mı? Bir eşcinsel olarak ayrımcılıkla karşı karşıyken ayrımcılığa karşı çıkmıyorsa o insan bize ne verebilir? Kendi civciv sarısı saçlarıyla benden daha travesti daha eşcinselse peki o nasıl Kedi Barda? Çoğu insan gibi herhalde o da henüz travestiyle eşcinseli ayıramayacak kadar cahil ya da fazla akıllı. Aslında bana ilginç gelen onun bir eşcinsel olarak yaklaşımı. Eh herhalde Kedi Bar'ın piyasasının diğer eşcinsellere kaptırmamak için Şugar eşcinselleri mekanına almamayı tercih ediyor. Ama bir işletmeci olarak eşcinsellerin heteroseksüel müşterilerinden daha cömert olduğunu öğrenmesi gerekli.

Öncelikle dergimizin bir atışma ve kişisel savaşlar merkezi olmamasına özen gösterilmesini rica edeceğim. Fakat lütfen küstahlık ettiysem (yani ilk mektubuma, ilk giriş olarak eleştirmiş olduğum için belki küstahlık etmiş olabilirim ya!) bağışlayın. Esas yazış nedenim, İstanbul'da başımdan geçen bir anıyı (bana şu an bile hafif bir korku veren anı) anlatmak. Fakat öncelikle de birkaç duygumu paylaşmak. Ben tüm gay ve lezbiyen, tüm travesti ve transeksüel bütün kardeşleri barışın elçileri olmaya davet ediyorum. Davet ediyorum çünkü, gerçekten etrafıma baktığımda, birçok gay arkadaşın birbirini çekemediğini, birbirinin kuyusunu kazmaya çalıştığını, atışıp tartıştığını görüyorum. Eğer birbirimize destek olup, kaynaşırsak, birlik olursak kuvvetlenir ve heterolara farklılığımızı, duyarlılığımızı, sevecenliğimizi, dostluğumuzun farklılığını hissettirebiliriz. Belki çok klasik şeylere değiniyorum ama bunların gerçek olduğuna inanıyorum. Ben tüm eşcinsellerin kalbinin farklılığına, güzelliğine inanıyorum. Özde bu böyledir. Ama tabii ki toplum ve çevre birçok arkadaşımızın içindeki güzel duyguları köreltiyor. Dolayısıyla birçok insan dejenere oluyor. Birey olarak her eşcinsel kişinin yapabileceği şeyler olduğuna inanıyorum. Birazdan size kendi çapımda yaptığım çok hoş şeylerden bahsedeceğim. Ama şu da var ki önce kendini sevmek ve içimizdeki benliğimizle barışmış olmak lazım. Bende bunlar tamam belki, ama kısmen bir coming-out yapmış bulunmaktayım. Sevdiğim ve güvendiğim yakın arkadaş ve akrabalarımla herşeyimi paylaşmış ve rahatlamış bulunmaktayım. Üzerimden yüzde otuzluk bir yük kalkmış durumda sanırım. Eh bu da hiç yoktan iyidir. İnanın son bir yılda Kaos'un bana birçok konuda yardımcı olduğu bir gerçek. Size gerçekten şükran borçluyum. Haa!, gelelim kendi çapımda yaptıklarıma! Öncelikle her fırsatta eşcinsellik konularını beni bilmeyen arkadaşların yanında açar ve tartışırım. Gerçekten insanlar bazen, gerizekalı gibi geliyor bana. Herkeste öyle garip önyargılar var ki konuşunca belki düzeliyorlar. Mesela yerel radyolarda hemen hemen hergün bir erkekten erkeğe, kızdan kıza (bu işi bir hetero kız arkadaşım yardımcı oluyor ve mesaj gönderiyor radyoya) şarkı istekleri yaptırıyorum. Hem de biricik aşkıma mesajıyla. Yani en azından evlerinde ve işyerlerinde oturan insanlara varlığımızı hissettirmiş oluyorum. Hep farklı isimlerde ve en çok dinlenen radyolarımızda yapıyorum bu işi. DJ'ler ilk başta ciddi misiniz, bunun ne olduğunun farkında mısınız, oyun mu yapıyorsunuz gibi sorular soruyorlardı ama artık ciddiyetimin farkındalar. İnanın bunu yaparken ben çok heyecanlanıyor ve coşuyorum. Bir de İstanbul'da 27 Eylül 1998 Pazar günkü toplantımızda sevgili dostum (her ne kadar tanışamadıysam da dostum olarak addediyorum onu) Ali Şan kardeşimizin bize dağıttığı manifestoyu çoğaltıp, birçok işyerleri ve evlere kapı altından dağıttım ve devam edeceğim. Tabii ki geceleyin yaptım bu işleri. Bu da, herkesin yapabileceği bir şey. Ayrıca Kaos'u tanımayan gay arkadaşlarıma da sürekli reklamını yapıyorum.

Gelelim İstanbul anıma. İlk gidişimdi bu. Hiç iyi bir zaman değildi bu benim için ama şartlarımı zorladım ve kendimi şartlandırmıştım gitmeye. Önce yanımda bir arkadaşla gitmek istedim İstanbul'a ama kimi okulundan, kimi para sorunundan dolayı gelemedi benimle. Bense tek başıma gitmeye korkuyordum doğrusu. Ama hem 27 Eylül'ün doğum günüm olması, hem de toplantının o güne denk gelmesi nedeniyle kendime bir hediye olarak gittim İstanbul'a. Aslında biraz hayal kırıklığına da uğradım İstanbul'da; ben birçok gay, lezbiyen, transeksüel ve travestiyle tanışırım ve dostluklar kurarım diye düşünmüştüm ama gördüm ki orada böyle bir şey mümkün değilmiş. Hep sınıflara ayrılmışlar sanki. Ya da bana öyle geldi bilmiyorum. Gittiğim bir barın kapısından geri döndüm evinde kaldığım arkadaşımla. Yani sanki gidin der gibiydi tavırları kapıdakilerin. Bir başka barda ise hiçkimseyle tanışamadım. Gerçi yanımda gelen İstanbul'da yaşayan canım arkadaşım (kendisi sevgilisiyle yaşıyor orada) benim hiçkimseye bakmamı bile istemiyordu. Kimseyle konuşma, bakma, etme, yapma demekten başımı şişirmişti. Kaynanam olsa bu kadar karışmazdı. Yine de ona bana eşlik ettiği için minnettarım. Taksim, Beyoğlu, insanlar, kuşlar hepsi bana coşku vermişti. Asla unutmayacağım. O günlerde Tanrı da beni duymuştu herhalde ki hiç yağmur yoktu. Günlük güneşlikti geçirdiğim üç gün İstanbul. Pazar akşamı toplantı salonuna girdiğimde kalbim güm güm atıyordu ve nefesim daralıyordu. Fakat ilerleyen saatlerde hemen ısınıp adapte olmuştum. Gerçi hiç konuşma fırsatı bulamamıştım orada ve de kimseyle şahsen tanışamamıştım ama yine de orada olmaktan son derece mutluydum. Aynı gece Antakya'ya dönmeyecek olsaydım toplantının sonuna kadar kalıp adını sonradan bir başkasından öğrendiğim değerli insan Lambda'dan sanırım Öner ile de bilhassa tanışmak isterdim. Ama ne yazık ki tanışma fırsatı verilmedi kimseye. Bir de toplantıdan birkaç gün önce İstiklal Caddesinde tanıştığım Demet hanıma da sevgilerimi buradan iletiyorum. Onunla tanıştığıma da çok memnun oldum.

Buruk bir sevinç vardı içimde toplantıdan ayrılırken. Hemen eve dönüp valizimi topladım ve terminale gittim. Otobüse bindim ve yola koyulduk. Ben şoförün hemen arkasında ikinci koltukta oturuyordum. Otobüs terminalden çıktı ve ben pencereden son olarak İstanbul'un yakışıklı laçolarına alıkıyordum. Birden yanımızda bizi sollayan bir arabanın arka koltuğundan bana bakan birkaç erkeğin güldüğünü farkettim. Ve ben de içimden gelerek sevgiyle, hiçbir kötü niyet olmaksızın bir labuş yolladım arkadaki o hoş erkeğe. Ve biz hâlâ yoldayız. Avrupa yakasındayız. Birden tekrar aynı arabayı bizi sollarken ve bizimle aynı hızda yanımızda görüverdim. Ama bu sefer önde oturan şoför ve yanındaki adamın bana orta parmaklarını gösterdiklerini ve karşıyı işaret ettiklerini gördüm. Bu sefer ne olduğunu anlamadım. Ve aynı şey tekrar oldu. Esenler'den Harem'e geçene kadar otobüsle yarış yaparcasına bir solluyor, bir yanımızda ilerliyor, böylece gidiyorduk ve kalbim öyle bir korku içindeydi ki, anlatamam. Şimdi olayı anlamıştım. Arka koltuğunda oturan genç askere gidiyormuş ve aşağıda bizimle gelen arabadakiler de onun arkadaşlarıymış. Ve hep karşı tarafı işaret edip görürsün işareti yapıyorlardı. Ben de hiç akıl edememiştim Harem'den de yolcu alacağını ve orada mola vereceğimizi. Hiç aşağıya bakamıyor ama yan gözümle hissediyordum ki arkamdaki adama işaretler yapıyorlardı ve bir süre sonra otobüsü solluyorlardı. Hep dualar ederek Harem'e vardık. Allah yüzüme baktı da orada şoför hemen onlara kızıp bağırdı, çünkü yolda çok rahatsız etmişlerdi ve tehlikeli durumlar yaratmışlardı. Onlar tartışa durdular ve hemen yolcu alıp yola devam ettik ve ben de rahat bir nefes aldım. Ve bu bana komik bir ders oldu. Arkadaşlar vallahi kötü bir niyetle yollamadım o öpücüğü. Sevinçten coşmuştum o an ama burnumdan geliyordu az daha. Neyse, bir İstanbul maceram böyle noktalandı. Antakya'ya döndüğümde çok sıkıntı çektim ilk günler ama şimdi anılarımla yetinmek zorundayım. İnşallah seneye yazın tekrar bir İstanbul buluşmada buluşmak üzere. Şimdi sırada Kaos'u Ankara'da ziyaret etmek istiyorum. Bunun için de iyi bir fırsat bekliyorum. Hem de bir taşla iki kuş vurmuş olurum bu vesile ile. Kardeşim şu an Ankara Mamak'ta askerliğini yapıyor. Yeni gitti. Şu acemi birliği bitmeden hem onu hem de sizi ziyaret ederim umarım.

Tüm Kaos, Spartaküs, Sappho'nun Kızları ve Lambda elemanlarına yaşam boyu başarılar diliyorum. Sevgi ve saygılarımı gönderiyorum ve tüm eşcinselleri tekrar barışın elçileri olmaya davet ediyorum. Hepinizi seviyoruuuuuuum.

Ankara'da yaşayan gay ve lezbiyenlerle tanışmak istiyorum. Göçsel, P.K. 674, 06445, Yenişehir ANKARA

Şarmut A. İKARUS'un yeni posta kutusu adresi: (Lütfen zarfın üzerine Şarmut A. İkarus yazmayın) P.K. 43, Ahmetler, 06600 ANKARA

"Kimdi söyleyen, nasıl biriydi (tüh!) yine hatırlamıyorum ama aynı biri: 'Yani, inan, gerçekten güven olmuyor ya'u' diye de eklemişti" K. Yiğit.

-Yahu Barışçığım, sâkin ol… şimdi, sanırım K. Yiğit'in KAOS'daki yazısına gocunmuşsun ama sanırım yanlış anlamışsın, o yazıyı ben de okudum ve bence orda Yeşim'i eleştirmiyor K. Yiğit; sadece Yeşim'e bir latife yapmış ve sanırım anlatmak istediği şeyler de çok derin şeylerdi. Bortaçina da senin gibi kaygılanmış lakin boş yere kaygılanmış. Zira, K. Yiğit'i yakînen tanırım, Yeşim'e de en az senin kadar saygı duyar. Sen boşuna kaygılanmış, duygulanmış, çatlamış, patlamış, ayaklanıp telefona atlamışsın…

-Mevzu şu âbi: Hani bazı insanlar vardır böyle herşeyi bildiklerini sanırlar ıslanırlar tanırlar utanırlar ama aslında hiçbir şeyi de bilmezler yine de herşeyi bilmedikleri halde "biliyorum biliyorum" derler. Bu bana resmen ve de cismen koyuyor abi. Hatta bu ukalalarla ilgili silgili tilkili Hz. İsa'nın bir asası kasası masası hissesi kıssası var…

-Diyarbakır'dan konuşan sayın Kemal Yiğit Bey lütfen telefonu kapatmayın efendim, bir saniyenizi daha rica edecektim. Şimdi efendim, olmadı… Âsanın bana girmemiş olması gerekiyordu, bilakis, beni sizin suratınıza telefonu kapatmam lazımdı; lâkin şimdi şu anda şimdi telefonu suratınıza kapatırsam "ben" pis olurum… Böyle değildi sayın Diyarbakır'dan konuşan Kemal Yiğit Bey… Karıştı… olmadı… Kemal abi, abicim Hz. Musa da demiş ki… bir gün bir denizin kıyısına gitmiş… demiş…

-Peki abicim… rahatsız ettim… belki bilmezsin diye aramıştım… biliyormuşsun abicim… kusura bakma abi…

Serkan EGE (KAOS GL: 51/33) "Deli olmak işten değil. Adam bir aşık oluyor bir aşık oluyor, mahallesinde herkesin onun ne olduğunu söylemesine aldırmadan gidiyor taaa Kütahyalara…" (KONTR!)