1992 yazı korkunçtu. Bosna-Hersek’teki savaş dehşet vericiydi. Hırvatistan’daki savaş bitmişti ama gelen haberler iyi değildi. Belgrad’daki barış hareketleri güçsüzdü ve birkaç sokak gösterisi üç ayda bir organize ediliyordu. Haziran başında birçok fakültenin öğrencisi, dersleri ve sınavları boykotu da içeren uzun bir öğrenci protestosu yapmaya karar verdiler. Öğrenciler şehir merkezinde bulunan Felsefe, Edebiyat ve Matematik Fakültelerinin binalarını işgal ettiler. Tüm ilerici ve demokrat insanlara gelip kendilerine katılmaları için çağrı yaptılar. Eylem sürecinde, kimi öğrenciler sınıflarda uyuklarken, bir çoğu da aralıksız süren tartışmalar, sunuşlar, müzik dinletileri ve savaşa karşı, demokrasiye vurgu yapan etkinlikler yaptılar.

Arkadija, bu eylemlerin lezbiyen ve gay onur günü için uygun bir ortam olduğuna ve 24 Haziran’da “Lezbiyenler ve Gayler… Çevresel Hareketin Stratejisi” başlığında bir toplantı yapmaya karar verdi. Öğrencilerin özyönetim kurulu bu etkinliğin yapılmasına izin vermedi ve tartışmaya çağrı afişlerini yırttılar. Daha sonra 103. Salonun önünde 50’ye yakın kişi, tepki duyan profesörler, öğrenciler ve diğerleri bu uygulamanın demokrasi prensiplerini çiğnediğini anlatmaya çalıştılar insanlara. 103. Salonun girişinde body-guardlar gibi durup “Buranın kutsallığını bozup içeri giremezsiniz” diyen İlahiyat Fakültesi öğrencileri vardı.

Kim olduğumuzu deklare etmek de zordu kimi arkadaşlarımız için. Belgrad’da yaşayan Müslümanlar evlerinin önünde isimlerinin yazılı olduğu tabelaları müslüman oldukları anlaşılmasın diye çıkarmak zorunda kalıyorlar. Belgrad’daki Arnavutlar dilleri farklı olduğu için ağızlarını açamıyorlar. Fahişelik yapan kadınlar ilk yardıma ihtiyaç duyduklarında bağıramıyorlar: Nasıl söyleyebilirler kim olduklarını ve nasıl cesaretleri olabilir tecavüze ve şiddete maruz kaldıklarını ifade etmeye. Üniversitenin koridorlarında Çingene öğrenciler yok; HIV virüsü taşıyan insanlara karşı hiçbir dikkat yok, lezbiyenlerin ve gaylerin varlığına işaret eden hiçbir şey yok. Tekerlekli sandalyelerle ulaşımın sağlanabileceği olanaklar yok, yollarda sadece hiçbir özrü olmayan, heteroseksüel, beyaz, Sırp kadın ve erkekler yürüyeceklermiş gibi…