Toplantılarımız ilkin rahat, ılımlı ve bol terapilerle geçti. Birbirimizin sorularını cevaplamaya, hoşgörü ve belli kurallar çerçevesinde paylaşmaya yönelikti. Dışardan bizi gözlemleyen ve bize katılmayan simaların varlığına inandık. Belki öyle de hissettik. Değişik düşüncelerin varlığına ve yargılara tanık olduk. Başta heyecan, telaş doluyduk, ama biz vardık. Ordaydık. İlk toplantımız oldukça ütopikti. Başta kafedeki garsonların hareketleri hoşumuza gitmese de pembe karanfilin varlığı bir soru işareti yarattı.

Çabam, şu anda yeni gelişmeler için. Arkadaşlarla sanırım birşeyi ortaya koyduk. İstersek oluşum yapabiliriz. Tabii koşullara ve kurallara uyarak. Şimdilik 3 kişiyiz. Gay özgürlüğü hareketsiz kalmamalı. Düşüncelerimiz ve düşlerimizin büyüklüğü kadar özgürüz. Sorunların görünmeyen yüzü maddesel kaynakların yokluğu, cinselliğin yaşam tarzı haline gelişi -ki bunların hepsi kendi yorumum-; cinsel hesapların getirdiği düşük seviyedeki kişilik ve kimlik oluşumlarıdır. Maalesef gay'lere gelen en büyük zarar yine gay'ler arasından. "Gay'in halinden ancak bir gay anlar" düşüncesine katılmıyorum. Sizi anlayabilecek tek kişi sizsiniz. Çözümünüz cinsel, ailevi, toplumsal kimlik arayışındadır. Bireysel farklılıklarımız çoğunlukta ama ortak yönümüz, eşcinselliğin toplumda insancıllığını yansıtmak, daha bir insanca yaşamak, kardeşçe, namusla ve sevgiyle.

8. Tanıdık olsun olmasın (hepimiz bir aileyiz) saldırıya maruz kalan eşcinsellere destek vermeli. Gay'ler birbirini ezmesin.