ben erkek değilim. eve ekmek götürmek, oğlana pantolon, kıza bebek almak, karıma para yetiştirmek gibi dertlerim yok. yaş otuz beşi geçti. boyum bir yetmişin altında. standart değilim anlayacağınız. üstüne üstlük "büllük bağlamında" zenci de sayılmam hani. sevgilime göre de çevre düzenlemesini trimlemekten balta girmemiş ormanlara dündü toşpillerimin yukarısındaki mevki. "What does toşpil mean?" dediğinizi duyar gibiyim. "Toşpil" is under the "Büllük". And the büllük is... coming up!

erkek değilim ben. arabalardan, araba konuşmaktan nefret ederim. futbola tırnağımın arasındaki bok kadar bile değer vermem, fenerbahçe manchester united'ı hacamat ettiğinde sevinçten yastık kavgası başlatanlar arasında yoktum ben. ranzadan düşmemin nedeni de kafama inen bir yastık değil, yastığı tutan oğlandı. boksu da bok kadar önemsemem. Alişen'den hoşlanmam, aliterasyon severim. ulusal sporumuz güreşi çok severim ben. güreşçilerin giydiği mayolara da bayılırım. duygularımı böyle böyle ifade etmeyi severim. hatta çok sevindim mi arkadaşıma sarılmayı, onu hasretle kucaklamayı yeğlerim. bana zorla rol giydirmeye çalışan Playboy, Erkekçe, Penthouse, Yeşilçam, Malkoçoğlu Cüneyt, babam, İstanbul'u fethedip yeni çağ başlatan pek bi rahmetli Mehmet Murat Osmanlı tarihi, yada cep herkülü Naim heyecanlandırmaz beni. ne tarih ne de televizyon davranışlarıma yön veremez. öyküleri ve masalları severim ama. bu yüzden koca yusuf'un bir oturuşta koca bir koyunu tek başına yiyebilmesi yada rakibinin manda derisinden kısbetini caart diye yırtabilmesi değil yırtmasını gerektiren güreş kuralını severim.

erkek değilim ben.

ben erkek değilim. bir kerecik olsun sapanımla kuş vuramadım. ama sinekleri yakıp yakıp iğneye dizmeyi severdim. bir kez de beni sevmediğine inandığım köpeği bir duvardan aşağı atmıştım. çocuktum. köpeğin topallaya topallaya gittiğini görünce çocuk kafam karar vermiş olmalı. öldürmeyeceksin. incitmeyeceksin şiddet yok, diye. kırmızı et yemem. kan görmeye dayanamam. hastane ziyaretlerinde bayılabilirim. ısrar etmeseniz iyi olur. çiçek severim. nerkisi bilhassa. hassastır ama kış günü pek de dayanıklıdır. kedime de öğreteceğim evdeki çiçeklere iyi davranmasını.

erkek değilim ben. marş söyleyemem. dağın başını duman almışsa benim sebebim başkadır. askerlikten muaf oldum. muaf olmak için de allah vergisi "gelişme yetersizliklerine" ilâveten elimde ne kadar koz varsa oynadım. savaş zamanında dört yıl çetin bir askerlik yaptığından gururla söz eden babamın benim "karışık" olmamdan kuşkulanması bu yüzden iltifat gelir. ama askerlere ve asker tıraşlılara bayılırım. walt whitman gibi yani. askerlikten ve savaştan hiç hoşlanmam. vatanperverliğin ve erkekliğin kanıtı askerlik değil de ondan. öğretilmiş davranışlardan ve Amerika'dan mülhem "Ya Sev, Ya Terket" sloganlarına büllüğümden aşşağı kassımpaşşaaa! yurdumu çok seviyorum ama bazen, hatta sıklıkla canıma tak ediyor. belki de bu yüzden terk edemiyorum. bayrağımızı değiştirsek diyorum. bir bıyık, bir minare, ucunda dumanı tüten bir sigara, yanında incebelli bir bardakta çay, dansöz ve simit olsa üzerinde, bizi daha iyi anlatır diyorum. bu yüzden de cennetim yurduma, yurdumun nadide insanlarına bazen, bazenden de sıklıkla kimi zaman, götümle gülüyorum, ossura ossura.

ben erkek değilim. hiç kimsenin ırzına geçmedim. ermeniden rumdan kürtten, süryaniden nefret etmem. yunanı denize döktük diye nasıl kalkmadıysa büllüğüm, kel fatma gibi de kabarıp şişmedi dağdaki ekşiyanın dibine kibrit suyu dökemedik diye. çocuklarım olsaydı, gelinim ya da damadım kuşkusuz hem kürt hem de alevi olurdu. inadım inat , götüm iki kanat.

ben erkek değilim. fanatik en sevdiğim gazete değil. kralı gelse, alem buysa kral benim gibi şarkı sözleri de bağlamıyor düşlemini. baş vermiş memelere dayanamam amma. bir de ötekinin iki kanadına.

ben erkek değilim. kendimi kadınlardan üstün hissetmiyorum. evlenmeyeceğim. hiç kuşku yok ki, kendini yetersiz, iktidarsız hisseden ve bu yüzden karadenizde gemileri batan bir erkekti evliliği ortaya atannn!