Yalnızca yılın bir gününde mi hatırlanacağız. Bu günü acele bir haliyle bitmesini bekleyen, erkeklik imparatorluğunun müritleriyle ahım, şahım kutlayacağız… 8 Martlarda erkekler hücrelerimize dönmemizi söylemeseler bile, 9 Martlarda haydi haydi bizlere hatırlatacaklar. Kutsanacağız 8 Martlarda. Yılın diğer günlerinde aşağılanacağımız için. Bizler toplum tarafından bize biçilen, dayattırılan kadın kimliklerini, cinsel üniformaları- red etmediğimiz sürece, kölelerin günü 8 Martları, erkek egemen sistemin bahşiş verir gibi bir günü (8 Mart) adeta bir dilenme günü misali yaşamaktan kurtulamayacağız. Evet, erkek egemen ideolojilerin bahşiş verir misali bir gündür 8 Martlar. Bizler ise bu bahşiş gün için paneller düzenler, toplantılar tertipler, erkekler tarafından yazılmış duyurular, pembe kağıda basılmış bildiriler dağıtırız. Bu arada renklere de birer cinsel kimlik veririz ki, tam da mavi erkeklerin ideolojilerine birer figür olup çıkarız merkez Komitesi tamamı mavi erkeklerden oluşan partilerin, ideolojilerinin paralelinden Bilimsel Kurtuluş söylevleri tutturup, 8 Martlarda ideolojilerin birer propagandist figüre, onları iktidara taşıyan hilkat garibelerine dönüşürüz. 8 Martlar erkeğin tepesinde sırıttığı hiyerarşileri besler, onlara o gün günah çıkartır, kan verir. En kötüsü 8 Martın birgün resmi tatil ilan edilmesi. Şimdiden bazı erkek devletler 8 Martı resmi tatil günü ilan etme yolunda. Ve böylece sistemle sivil uzlaşmamızı sağlarız. Penisleşmiş devlet otoritesine karşı, kahrolsun erkeklik… kahrolsun kadınlık… yaşasın birey, yaşasın özgürlük… Yaşasın Devrim.

Derginizle 40. sayısında tanıştım. Dört sayıdır bütün cesaretimi toplayarak satın alıyorum.

Çok kısa bir süredir dilimle itiraf edebiliyorum: Ben eşcinselim. Tabii sadece kendime söyleyebiliyorum bunu. Aslında Ocak sayınızda size yazan Cüneyt’le tanışmak isterdim. Çünkü ben de Ankara’dayım. Hemen söyleyeyim; cesaretinden ötürü tebrik ederim onu. Adresini ve adını çekinmeden vermiş. Duygularımız onunla tamamen örtüşüyor. Ne var ki, o 20 yaşında olduğunu ve kendinden küçüklerle arkadaş olmak istediğini özellikle belirtmiş. Ben ondan 7-8 yaş daha büyüğüm. Sizce yaş, bu kadar belirleyici midir? Onunla veya yaşıtım veya yaşı önemli değil, sevebileceğim bir arkadaşla candan bir yakınlık kurabilsem, hiçbir şeyi önemsemezdim. Yalnız, arkadaşım dış görünüşü, giyimi ve konuşma tarzıyla tam bir erkek olmalı. Ben, erkeklerden hoşlandığım için kendimi eşcinsel olarak tanımlıyorum. Eğer tam kadın görünümlü ve Bülent Ersoy gibi biriyle sevişecek olsaydım, bir kadınla sevişirdim. Bu benim tercihim ve ben iki erkeğin sevişmesini çekici buluyorum.

İlk defa 40. sayınızı aldığım için, o sayıda yer alan “Poppers by Mills” üst başlıklı çizgi-anlatımın her sayınızda farklı bir bölümüyle yer alacağını sanmıştım. Ama daha sonraki sayılarınızda göremedim. Dergide en çok hoşuma giden bölüm bu olmuştu. Çünkü ben iki erkeği yan yana ve bütün açıklığıyla sevişmek amacıyla birlikte hiç görmedim ve bunu yaşamadım. Kadın-erkek sevişmesini gösteren porno filmleri çok izledim ama eşcinsel ilişkileri gösteren bir filmi hiç izlemedim. Bu nedenle bu bölümün ve eşcinsel birliktelikleri gösteren resimlerin sürekli yer almasını arzu ediyorum. Bu konuda 4. sayıda mektubu yayımlanan Coşkun gibi düşünüyorum.

Sevgili Cokun’un yazılarının tiryakisiyim. Derginizde evvela onu arar, tekrar tekrar okurum. Yusuf Can’ın mektubu var mı diye bakarım. Coşkun gibi, Ferdağ gibi diğer kıymetli yazar arkadaşların kalitesine ulaşmam imkansız. Cehlimin farkındayım. Gençliğim Paris’te geçti. İstanbul’da Galata Kulesi’nin yakınındaki bir Fransız Koleji’nde okudum. Fransızca’m da Türkçe’m de yarım kaldı. Hiçbir şeyin sonunu getiremedim. Fransızca felsefi, politik fikir ve bilim kitapları hariç ancak polisiye ve mizahi romanları Türkçe’ye çevirebilirim.

CİNS dergimizin ilk sayısındaki karikatürler de çirkin ve iğrençti. Resimleri örterek dergiyi okumuştum. İkinci ricam; Kapak resmi çirkin ve kaba olan dergimizi Mephisto’da görünmez yere koymuşlardı. Haklı olarak. Bazı arkadaşlarımız raflarda kolay bulamazlarsa utanır isteyemezler, satın alamazlar. Bilhassa lezbiyen arkadaşlarımız.

Çok yorulmuştum ama zahmetime değmişti. Heyecandan titreyen ellerimle kapısını iterek içeri girdim. Dik merdivenleri bir nefeste çıkarak ayakkabıların alındığı, soyunma-giyinme kabinlerinin ve kasanın bulunduğu kısma girmiştim. Oradaki hamam personeli beni içeri buyur ederek nezaketle karşıladılar. Ayakkabılarımı teslim alarak numara verdiler. Sonra da soyunacağım kabini gösterdiler. Oh! Oh… ne alâ. O lala quel bonheur. Galiba rüyalarım, hayallerim gerçekleşmek üzereydi. Acele soyundum. Verdikleri peştemalı kuşanarak mermer merdivenlerden aşağı inerken soğukluk denen yerde ki yaşlı adam ayrıca Perşembe pazarı hırdavatçı hammallarına benzeyen, bıyıklı, göğüsleri simsiyah kıllarla kaplı, kuşkusuz doğulu oldukları belli kişiler dikkatimi çekti. Daracık bir yerde, üzerine peştemaller asılı iki de küçükkabin vardı. Rahatsız bir yer. Anlaşılan iş tutuluyordu. Dışarda bekleyenlerse, odaların boşalmasını, sıranın kendilerine gelmesi için sabırsız hareketlerde bulunuyorlardı. Her neyse. Heyecanla göbek taşının ve kurnaların bulunduğu kısma yöneldim.

Göbek taşına uzanmış yatan kişilerden bazıları ise donuk ifadesiz bakışları ile ilkel yaratıklardan. Hele bir tanesi örtündüğü peştamalını kasten yere düşürdü, çırçıplak, ithal muzu andıran azman aletini bana doğru yönlendirerek bir güzel sıvazladı. Yani şahane malını bana vitrinledi. Eşekten dün mü almıştı, nedir? Ağzım sulandı ise de hiç renk vermedim. Görmezlikten gelerek başımı çevirdim, ilgilenmedim. Şimdi bana kızar gibi olduğunuzu hissediyorum. Belki haklısınız. Ama adamın suratındaki kirpi gibi dikenli sakallarını ne yapalım? Kendimizi güçlü kollarına teslim gafletinde bulunsak içimizi dışımıza çevirebileceği gibi diken gibi sakalları ile vücudumuzu haşat edebilir. O mon dieu heureur!..

bamyam DİMdik oluyo…

Ne ela, ne mavi, ne siyah, sadece kurşun gibiydi. İlk kez Ankara’da vurdu beni gözleriyle… Ve ik kez Ankara’da vurdu… Gözlerimi her kapatışımda gözleri geliyor aklıma… Herşeyini unuttum, dudaklarının tadını, dokunuşunu, sıcaklığını, öpüşünü unuttum, ama gözlerini unutmadım. Unutamayacağım. O gözler biliyorum ki, önce gözlerle karşı karşıya. O gözler, gözlerimi unuttu belki… maksat benim onu unutmamaya, maksat maksadına erdi…

Ben unutmadım ilk içkimi seninle içtiğimi, ilk orucumu seninle harcadığımı. Sonra Ulus’un arka sokaklarında köhne bir otel odasının 104 numaralı odasını… Suskundun arkadaş, titriyordun, zira seni seviyordum………. Sanki Karadenizin tüm tuzu dudaklarındaydı. Sanki Akdenizin güneşi tenindeydi kurşun gözlüm… Unutmadım seni… Canım benim. İstemiştim ki, şu fani dünyada kapında kul olayım, yoldaşın olayım.

Ne kahpe kurşunlardan, ne yağlı mermilerden korkuyorum. Sadece kurşun gibi gözlerinden korkuyorum… Ya bir daha göremezsem……..

Tıpkı güne isteksiz başlayan Umut gibi. Umut, çok duygusal bir kişiliğe sahipti ve hissettiklerini açığa vurmaktan kaçınırdı. Bu güne kadar bir sevgilisi bile olmamıştı. Fakat kalbi, tıpkı adı gibi umut doluydu. O gün içinden bir dilek tutmuştu. Sevgililer Günü niyetine bir sevgilisi olsun diye. Buna kendisi de inanmıştı. O sevgi dolu yüreğini de mutluluk rüzgârları sarmıştı. Umut, her hafta sonu yaptığı gibi yine Telve Disko’nun yolunu tutmuştu. Elinde içki kadehi demleniyordu karanlık bir köşede. Saatler hızla geçip gittiğinde hemcinsleri üşüşmüştü Telve’ye. Derken onu alıkan bir göz hissetmişti üzerinde. Belki de dileği tutmuş, o da kendine bir kısmet bulmuştu. Uzun bir bakışmadan sonra, tanışmak hiç de zor olmamıştı. Aydın’dı adı, ay yüzlü ve yan bakışlı. Gece ilerledikçe daha yakınlaşmışlardı birbirlerine. Tahrik kokan duygular eşliğinde salınıvermişti gece. Ama eğlence, yeni başlıyordu bence.

Umut ilk defa kadınlığını(?) vermişti birine. Aydın’sa tatmadığı duygularla doymuştu gecede.

Umut her geçen gün ona bağlandığını düşünüyor bir yandan da uzak diyarlarda olduğu için, ayrılmak korkusuyla kahroluyordu.

Birkaç sene önce İstanbul Fatih’te, yeşil elbiseli, sarıklı, uzun beyaz sakallı ve şalvarlı bir hoca efendi davet üzerine bir eve kadınları okumaya gider. Hoca salonda oturur, gözlerini kapatır ve okumaya başlar. Birkaç dakika sonra gözlerini açar ve “Melekler bu eve girmiyor, galiba bu evde para ve altın var. Kalkın yerinizden, o para ve altınları getirin önce onları okumam lazım” der. Gelin, görümce, kaynana hemen odalarına giderler, cüzdanlardan paraları ve birkaç bileziği getirip hocanın önüne koyarlar. Hoca gözünü kapar, okumaya başlar. Tekrar gözünü açar. “olmuyor, melekler gelmiyor, başka altınlar olmalı, onları da getirin” der. Kaynana çaresiz gider, sandığa gizlediği çok miktarda bilezikleri altın zincirleri, kolyeleri getirir, hocanın önüne bırakır. Hoca gözlerini kapatır, tekrar okumaya başlar ve gözünü açar. “Bakın kadınlar, melekler yaklaşamıyor. Ben bu altınları, paraları okurken, siz hepiniz, gidin banyoya abdest tazeleyin. Okumamı bitirip, sizi çağırmadan gelmeyin” der. Kadınlar banyoya gider. Hoca efendi, çok miktarda altınları, kolyeler, bilezikleri ve paraları torbasına doldurur, kaçar, gider…

Bu amaçla programa katılarak fikirlerini açıkça ortaya koyabilecek, eşcinsel olmasından dolayı yaşadığı baskı, haksızlık ve kötü muameleleri açıklayabilecek eşcinsel ya da eşcinsel dostu arkadaşlara çağrıda bulunmak istiyoruz. Türkiye’nin neresinde olursa olsun çağrımıza kulak veren tüm dostların en kısa süre içerisinde bize ulaşmalarını bekliyoruz.

E-Mail: [email protected]

Şahsen; (Her Pazar 19.⁰⁰/21.⁰⁰ arası) Toplumsal Araştırmalar Vakfı, Başağa Çeşmesi Sokak, No:17 Kat:4 Galatasaray/Beyoğlu (Galatasaray Hamamı yakını)