"Almanya'ya gidebilmem için benimle formalite -yani anlaşmalı- bir evlilik yapabilecek bir bayan bulabilir misiniz?", "Ne iş olsa yaparım, yeter ki siz bana yardımcı olun.", "Siz her konuda bizden şanslısınız, tek ve son ümidim sizlersiniz", "Oralara gelmek, orada yaşamak istiyoruz. Yapabileceğiniz bir şeyer olmalı, lütfen esirgemeyin". "Siz orada gönlünüze göre yaşıyorsunuz, bizim buralarda neler çektiğimizi bilemezsiniz." vs. vs.

Arkadaşlar! Yaşam çok kez haksızlıklarla dolu. Bu bilinen bir gerçek. İnsanın burada kendisine düşen görev -önce kendinden sorumlu insanlar olarak- içinde bulunulan durumdan çıkarılabileceklerin en iyisini çıkarmaktır. Türkiye'deki eşcinsellerin durumunu çok iyi bilen arkadaşlarımız var burada. Olanların bilincindeyiz. Türkiye'de yaşamın getirdiği genel sorunları bizzat yaşamış olanlar da var içimizde. Türkiye'den yazan arkadaşların yanıldığı çok önemli bir nokta var. Belki şimdi okuyacağınız şeyler sizlere pek inandırıcı, tatmin edici ya da gerçeğe dayanan şeyler değilmiş gibi gelebilir. Ama eğer Almanya için konuşmak gerekirse, burası hiç de sanıldığı gibi "Güllük gülistanlık, insanların -ki hele hele eşcinsellerin- bir elinin yağda diğer elinin balda olduğu bir yer" değil. Lütfen bunu bir yere not ediniz. Ben aralıksız oniki yıl İzmir'de yaşadım. Şimdi burada "ne yapsam da, buralardan gidebilsem" diye çok düşünüyorum. Benim için alternatif tek ülke Türkiye. Çünkü dilini biliyorum, insanlarını tanıyorum, ortama uyum sağlamakta çok kez güçlük çeksem de, biliyorum ki -ve bunu tüm kalbimle söylüyorum- Türkiye, dünyanın herhangi bir yerinde olduğu gibi, insanın istedikten sonra normal koşullar altında yaşayabileceği bir ortamı insanlara artık sunuyor. Kaçmak, asla sorunlardan kurtuluş değildir. Çünkü kaçarak sığındığın yerde seni bekleyen ve senin ancak kaçtıktan sonra haberin olabileceği bambaşka sorunlar olacaktır.

Bugün 1998 Almanya'sında ekonomik koşullar özellikle iki Almanya'nın birleşmesinden sonra korkunç boyutlara ulaşmış durumda. Ülke ekonomisi artık AB'nin öngördüğü esasları yerine getirememekte. İşsizlik oranı savaş sonrası 4 milyon işsiz rekorunu çoktan kırmış durumda, ve gelecek yıllarda da düşüş umudu yok. Politika ise tam anlamıyla bir kaos. Her gerilemenin en büyük günah keçisi ise -tabii ki her zamanki gibi- yabancılar, başta da hernedense Türkler. Bugün Almanya'da yerli yabancı herkesin varlığını bildiği, gözle görülen ama pek fazla sözü edilmeyen, pek çok Alman'ın da varlığını reddettiği bir gerçek var: Yabancı ayrımcılığı ve yasalarda günden güne sabitleşen gizli bir faşizm. Bana samimi olarak sorulduğunda düşmanıma bile Almanya'ya göçü tavsiye etmem. Çünkü bunun götürdükleri getirdiklerinden çok fazla.

Arkadaşlar! Bu ülke, Türkiye hepimizin. Kadını, erkeği, yaşlısı, genci, Kürd'ü, Çingene'si, Ermeni'si, eşcinseli, yerlisi, yabancısıyla hepimizin. Biz Almanya'da yaşayan, çoğunlukla da yaşamak zorunda olan eşcinseller olarak Türkiye'deki gelişmeleri çok yakından izliyoruz. Olan bitenden haberimiz var. Bir Stonewall olayını düşünün. ABD gibi demokrasisi son derece gelişmiş bir ülkede bundan daha 30 yıl kadar öncesinde, eşcinseller için tarihi açıdan böylesine önemli bir olay yaşanmasaydı, acaba oradaki eşcinseller daha ne zamana kadar haksızlıklara uğrayacaklardı? Stonewall olmasaydı mutlaka başka bir zamanda başka bir olay olacaktı. Çünkü bu, zamanın getirdiği bir zorunluluk olacaktı. Bundan 30 yıl öncesine kadar Federal Almanya Cumhuriyeti'nde bile eşcinsel ilişki hapis cezasıyla sonuçlanıyordu. İnsanlar en doğal gereksinimleri yüzünden hücreye kapatılıp, denek olarak kullanılıyordu. O zamanın Alman eşcinselleri Türkiye'de eşcinselliklerini yaşayabilmek için neler vermezlerdi acaba? Bugün artık Almanya'da da eşcinsellik yasadışı bir olay değil. Peki bunun kavgasını verenler kimdi? Yine eşcinsellerin kendisi.

Çok iyi ve doğru bir politik deyiş vardır: Haklar verilmez, alınır. Sanırım Türkiye'deki eşcinsellerin parolası bu olmalıdır. Türkiye'de çok büyük bir eşcinsel potansiyel var ve bu potansiyelin varlığı -ne büyük bir şans ki- yasadışı değil. Evet, toplumdışı. Ama şu gerçeği görün arkadaşlar: Eşcinselliği toplumdışı yapan toplum değil, Türk örf, adet ve gelenekleri de değil, hatta İslam hiç değil. Eşcinselliği toplumdışı yapan eşcinselin ta kendisidir. O'nun korkaklığı, saklanması, iki yüzlü bir yaşam sürerek toplumdışı olmaya önayak olmasıdır.

Adını şimdi anımsayamadığım bir bayan Türk yazarı bir keresinde "insanın yaptığını saklaması en büyük gurursuzluktur" demişti. Bir keresinde de bir bayan hetero arkadaşım, bir söyleşimizde şöyle demişti: "Aslında erkek erkeğe ya da kadın kadına uluorta öpüşüp koklaşmanın, heterolarda olduğu kadar doğal bir şey olduğunu biliyorum. Ama böyle bir şeye homolarda tanık olursam, şaşırıyor, garipsiyor ve sürekli o tarafa bakıyorum. Ama bunun nedenini artık biliyorum. Bu benim olayı yadırgadığımdan falan değil. Homolar bunu insanların gözü önünde o kadar ender yapıyorlar ki, çok dikkat çekiyor. Çünkü sıradan bir olay değil. Bu da onların kendi suçu." Ben şimdi, "hadi gidin İstiklal Caddesi'nde, Konak Meydanı'nda öpüşün" demiyorum. Ama (eş)cinselliğinizin doğal bir şey olduğuna önce kendiniz inanın. Eğer cinselliğinizi "doğal" olarak görmez ve öyle de tanıtmaktan yoksun kalırsanız, eşcinsel olmayan baskın toplumun içindeki egzotik yaratıklar olmaktan başka yolunuz kalmaz. Böyle bir durumda da, -eğer ki şansınız varsa ve de sanki bu bir kusurmuş gibi- eşcinselliğinizden ötürü ancak hoşgörülebilirsiniz, ama asla kabul göremezsiniz. O da dediğim gibi gerçekten şansınız varsa, (benim kişisel olarak "hoşgörü" hakkındaki fikrim için bkz. KAOS GL 28/1997. s:7)

Arkadaşlar! Bu yazımı bitirmeden önce burada ulusçu, ülkücü vs. nutuklar çekmek istemiyorum. Ama bu ülkenin kurtuluşunu bir düşünün. Bizler, batmaktayken halkın elbirliğiyle kurtarıldığı bir ülkenin çocuklarıyız. Birileri harekete geçmeden özgürleşme kendiliğinden gerçekleşmez. Ben buradaki grup çalışmalarımızdan biliyorum. Herkes başkalarının birşeyler yapmasını bekliyor, ama kimse kendisi bir işe el atmıyor, en önde yürümek istemiyor. Öyle olunca da olduğumuz yerde sayıyoruz

Birgün -ki ben buna içten inanıyorum- Türkiye'de de eşcinseller hakettikleri eşit konuma kavuşacaklar, er ya da geç, bu önlenemez. Eğer -ama şimdi- birşeylerin değişmesini istiyorsanız, şimdi birşeyler yapmalısınız. Ne yazık ki yüce Tanrı insanlara sadece bir kere yaşama hakkı tanımış. Bunun bilincinde olun. Korkmayın, saklanmayın artık. Kaybedeceğiniz ne var ki? İnsanca ve özgürce yaşama hakkınız elinizden zaten alınmışsa, geriye neyiniz kalmış ki? Savaşır, karşı koyarsanız bir kurtuluş şansınız olabilir. Ama bunu yapmazsanız, hiçbir şey beklemeye hakkınız yok demektir. Çünkü siz kendinizi zaten baştan koyvermiş, baştan "yenik" konumu kabul etmişsinizdir. Bu bağlamda, savaşın! Başkalarından değil, kendinizden neler beklenebileceğini düşünün. Kaçarak birşeylere ulaşabileceğine inanmak büyük bir yanlıştır. Tarihi başkalarının yazmasını beklemeyin, siz kendiniz yazın. Haydi elele verin, dostça kalın.

Vicdani retçi Osman Murat Ülke, askere gitmeyi, eline silah almayı, askeri üniforma giymeyi reddettiği için, Türk Askeri Mahkemeleri'nde, bir yılı aşkın bir zamandır yargılanmaktadır. Geçtiğimiz Haziran ayında geçici olarak tahliye edilen Osman (Ossi) yargılandığı maddelerin birinden (Halkı askerlik hizmetinden soğutmak) on ay ceza alarak yeniden tutuklandı ve cezaevine kondu. Osman'ın yargılanması, şu "suç"lardan devam etmektedir: Askerden kaçmak, askerlik hizmetinden kurtulmak için hileye başvurmak, yoklama kaçaklığı, birliğine zamanında teslim olmamak, emirlere itaatsizlik. Şu anda devam eden bu davalardan istenen ceza toplam onaltı yılı bulmaktadır.

Osman Murat Ülke'nin, 9 Ekim 1997 tarihinde Askeri Mahkeme'de yaptığı konuşmadan:

Geçen Aralık ayında tahliyemin ardından kışlaya gitmeyip evime dönmem 'firar' olarak değerlendirilmişti, oysa bu konuda ki tutumum zaten biliniyordu. Kışlaya kendi irademle gitmeyeceğimi, ama diğer yandan gizlenmeyeceğimi de tekrar tekrar vurgulamıştım. Nitekim bir ay kadar sonra, yani 28 Ocak 1997'de Ankara Genel Kurmay Mahkemesi'ndeki duruşmaya, kışlaya götürüleceğimi bilerek kendim katılmıştım. Aynı suçlama bugün bu salona teşrifimin ardından bir kez daha gündeme geliyor. Açık ki, eylemim kağıt üzerinde 'firar'ı düzenleyen maddeye uymakla beraber aslında bu maddenin tanımlamakta yetersiz kaldığı yeni bir durum yaratıyor. Bu durum yasalarca tanımlanmamış ve cezai yaptırıma da bağlanmamış olan vicdani reddin kendisinden başka bir şey değildir. Vicdani red sürekli yeniden işlenen bir suç değil, iradi olarak kararı verilmiş ve süreğen olarak uygulanan tekil bir eylemdir.

Aynı şeyler 'emre itaatsizlikte ısrar' için de söz konusu. Sonuçta ben askeri disiplini kabul ediyor ve bazı emirlere itaatsizlik ediyor değilim. İtaatsizliğim topyekün ve sürekli, dolayısıyla aslında tekil. İtaatsizliğim asker olma zorlamasına yönelik. Oysa 'emre itaatsizlikte ısrar' ile yargılandığımda bu itaatsizliğimden değil, resmen sadece üniforma giymeyişimden yargılanıyorum. Hiç asker olmamış bir insan bu şekilde asker sayılıp sürekli aynı emre itaatsizlik gündeme getirildiği için mükerrer yargılamaya yol açmış oluyor.

Askeri Mahkeme'nin beni yargılama hakkına zaten sahip olmadığı şeklindeki iddiamın ötesinde (çünkü ben hiç asker olmadım) yargılanmanın gerçekleştiği teamülün çıkmazı basitçe böyle tariflenebilir. Bu portreden siz memnunsanız bana göre sorun yok, çünkü ben vicdani red kararımı zaten uygulamaktayım ve bu böyle olduğu için tabiri caizse davayı baştan kazanmış bulunuyorum. Bunun hukuki komplikasyonlarının içinden nasıl çıkılacağı kaygı alanımda değil. Adetten olduğu için talep olarak davanın düşürülmesini istiyorum. Mahkeme sizin, karar da sizin".

Vicdani Red: Bireyin, ahlaki tercih, dini inanç ya da politik görüşleri nedeniyle askerlik yapmayı reddetmesidir. Etik ya da politik olarak farklı ön temellere dayansa da, birleşilen nokta "militarizmin her türüne karşı olmaktır". Ancak vicdani ret kendine yüklediği tanımla asker kaçaklığından farklılık gösterir. Vicdani redçiyi, asker kaçaklarından ayıran en temel nokta onun askerlik hizmeti yapmayacağını deklare etmesi, kamu vicdanına yönelik politik bir çağrıda bulunması ve eyleminin sonuçlarına katlanmasıdır.

Bir vicdani redçinin sözlerinden: "Size askere gidin diyenlerin ellerinde her türlü olanak var. Dini, vatan sevgisini, gelenekleri, okulları ve bütünüyle eğitim sistemini, anayasayı, basını, televizyonu, şiddeti, korkuyu, kısaca her şeyi sizin askere gitmenizi sağlamak için kullanıyorlar. Oysa benim elimde bu olanakların hiç birisi yok. Sadece tecrübelerim var, hayati tecrübeler. Size ancak şunu söyleyebilirim, askere giderseniz, fiziksel, ruhsal ve düşünsel yaşamınız büyük bir tehlike altına girer, ölmeme ihtimaliniz var ama hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağından eminim."

Jean Genet, 19 Aralık 1910'da Paris'te doğdu. Annesi (Camille Gabrielle Genet)nin terk ettiği evlilik dışı bir çocuktu. Bir köylü ailesi tarafından büyütüldü. On yaşlarındayken kendisini evlat edinenler tarafından hırsızlıkla suçlandı. Gerçekte suçlu değildi. Bu olaydan sonra hırsız olmayı seçti. Mettray ıslahevine kapatıldı. 1926'da ıslahevinden kaçarak Fransız sömürge birliklerine katıldı. Çok geçmeden gene kaçıp Barselona, Anver ve Avrupa'nın çeşitli kentlerinde hırsızlık, kaçakçılık olaylarına karıştı. Tam bir serseri gibi yaşadığı bu dönemden (1930) kesitlere "Hırsızın Günlüğü" (1949) adlı otobiyografik yapıtında yer verdi.

Toplum dışı bir yaşamdan yazarlığa geçen Genet, yazmaya 1942'de Fresnes'de hırsızlık suçundan hapis yatarken başladı. Sınırlı sayıda basılıp gizlice dağıtılan "İdam Mahkumu" adlı şiiriyle edebiyat dünyasına girdi. 1944'te "Çiçeklerin Meryem Anası" adlı romanıyla savaş öncesi Montmartre'in muhabbet tellalları, sapıklar ve katillerden oluşan yeraltı dünyasını canlı bir biçimde anlattı kötülüğüyle ünlü Mettray ıslahevi ve Fontevrault hapishanesindeki aşağılayıcı deneyimlerinden çoğunu daha sonra (1945-46) "Miracle de la Rose" Gülün Mucizesi adlı romanında anlattı. Bu ilk romanlarıyla Jean Cocteau'nun ardından Jean Paul Sartre ve Simone de Beauvoir'ın ilgisini çekti.

1947'de onuncu kez hırsızlık suçundan yargılanıp yaşam boyu hapis cezasına çarptırıldı. Ama aralarında Sartre, Cocteau'nun da bulunduğu ünlü yazarlardan oluşan bir kurulun Fransa Cumhurbaşkanına başvurması sonucunda bağışlandı. 1948-49 yıllarında "Hizmetçiler ve Gözetim Altında" oyunlarıyla tiyatroya el attı. Kısa sürede uluslararası üne kavuştu. Öyle ki, "Balkon" Paris'ten önce Londra ve New York'ta "Paravanlar" ise Batı Almanya'da sahnelendi.

Burjuva dünyasından tamamen sıyrılmış olarak Genet, bu dünyanın bütüncü niteliğini inceler, suç ve hukukun birbirinin gölgesinden başka bir şey olmadıklarını kavrar. Doğuştan gelen koşullar ve görevleri yüzünden bu dünyanın dışına atılmış olan Genet, bu dünyayı meydana getirenlere hakaret etmekle o dünyaya dokunmak cüretini gösterir.

Hırsızların katillerin, fahişelerin, eşcinsellerin, hainlerin dünyasına kötülüğün, ihanetin, suçun kol gezdiği bir dünyayı anlatır. Eserleri bu ortamı gözlemlemesinin değil, o ortamda yaşamasının bir sonucu, bir ürünüdür. İnsanların bel bağladıkları, inandıkları bütün değerleri altüst edip ikiyüzlülükleri suratlarına çarpar. Kurulu düzeni yerden yere vurur. Bunu en kaba; argo sözcükleri en açık seçik, edepsiz anlatımları lirik bir tarzda kullanarak yapmayı başarır. Lanetli şairler soyundan gelen Genet 15 Nisan 1986'da Paris'te bir otel odasında ölü bulundu.

"Birbirlerini sevdiklerini gerçekten biliyor musun?" diye soruyorum. "Yoksa birbirleriyle iyi arkadaşlar mı?"

"Ben de öyle olduğunu zannediyoruım", diyorum. "İnsanlar bazen "gay" ya da "lezbiyen" sözcüklerini birbirleriyle iyi arkadaş olan erkek ya da kadın anlamında kullanıyorlar, ama aslında "sevgili" demek istiyorlar. Kate ve ben birbirimizin sevgilisiyiz."

Julie, bu güzel duyguyu onaylayarak şöyle diyor: "Ben bazen parmağımı vajinama sokuyorum, sonra da parmağımı kokluyorum. Vajinamın kokusunu çok seviyorum."

"Benim vajinam o kadar güzel kokuyor ki", diye heyecanla devam ediyor Julie, "bazen parmağımı vajinama götürerek aşağı ve yukarı doğru sürtüyorum" parmağını vulvasına götürerek dudakların arasında sürtüyor nasıl yaptığını gösteriyor. "Böylece, vajinamın kokusu parmağıma iyice geçiyor. Parmağımı doya doya kokladıktan sonra, tuvalet kağıdına veya halıya siliyorum -genellikle halıya siliyorum- boş yere ağaç harcamamak için. Doğa Anne söylüyor böyle yapmamızı."

Başka bir zaman Lambda-İstanbul toplantısında bir arkadaş yine aynı uyarıyı yapmış, aşı vurulmanın öneminden bahsetmişti. Hepimiz korkuyla sinerek, önce verilen bilgileri sessizce dinlemiş ve sonra kaderci bir toplumun, kaderci birer eşcinselleri olarak kendi kendimize "Allah korusun, bunca insandan bana mı denk gelecek" diye düşünmüş, duyduğumuz o karamsar sağlık bilgilerini salonun ortasına bırakıp yaşamlarımıza, evlerimize dönmüştük.

O toplantıdaki ihmalkar insanlardan biri olarak aylar sonra, 9 Ekim günü, evde aynanın karşısındaydım. Bir yandan kirli sakallı yakışıklı görüntüme seksi öpücükler verirken, öte yandan Kral TV'den yükselen

Ne olduysa o anda oldu. Karnımdan bir gürleme sesi geldi. Tuvalete koştum. İshal olduğumu gördüm. Olsun, ne ziyanı var. tuvaletten çıkınca kendimi daha hafif hissettim. Ama onbeş dakika sonra tekrar tuvalete koştum. Korkunç, tazyikli bir ishal devam ediyordu. O gün moralimi bozmamaya kararlıydım. Yarım saatte bir tuvalete koşuyor, sonra tuvaletten çıkıp televizyonun karşısında müzik eşliğinde kırıtıyordum. Akşama doğru bütün içim boşalmış, mide bulantılarım başlamıştı o gün midemi ve bağırsaklarımı üşüttüğümü zannediyordum. Sadece haşlanmış patates yiyor, ayran veya açık çay içiyordum. 48 saat içerisinde belki de 40 defa tuvalete çıktıktan sonra ishalim durdu. Ama ben halsizlikten yatağa düşmüştüm ve ayağa kalkamadığımdan, Kral TV'nin şarkılarına yatağımın içinden eşlik ediyordum. 3. günden sonra ishalden eser kalmadı. Ama bağırsak gürültülerim, mide bulantılarım ve devamlı gaz çıkarmalarım nedeniyle halen midemi üşüttüğümü düşünmekteydim.

5. günün sonunda kusmalarım başladı. Korkunç bir halsizlik, mide ağrısı, bulantılar, gaz çıkarmalar ve kusmalarla beraber aşırı kilo kaybı şikayetleriyle doktora gittim. Yapılan kan testleri sonucu, karaciğer enzimlerim çok yüksek çıktı. Doktor, "bulaşıcı bir sarılık geçiriyorsun. Başta cinsel ilişki olmak üzere kandan, tuvaletten, idrar ve tükrükten de bulaşan bu hastalığın ilaçlı tedavisi yok. Yapman gereken tek şey eve gidip haftalarca yatakta yatmak, dinlenmek ve bol B vitamini almak, kayısı hoşafı içmek" diyerek beni eve gönderdi.

Karaciğerim şişmiş, midemi sıkıştırırken, mide ağrıları, ekşimeleri ve şiddetli bulantılarla yatakta kvranırken, doktorun "aşı olsaydın Hepatit-B'den korunabilirdin" sözünü hatırladıkça beynim zonkluyor, kendime kahrediyordum dört gün boyunca hiç yemek yemeden tek başıma odamda akşama kadar bazen dalıp gidiyor, bazen ağlıyor, ıslanan yastığıma yüzümü koyamıyordum.

Geceleri onbeşer dakikalık uykularımdan kabuslarla uyanıyordum. Arasıra annem odama geliyor "Oğlum, ben sana evlen dememiş miydim? Bak ne hallere düştün, şimdi bize de bulaştıracaksın, evlenmeyen adamın sonu bu olur. Bari bize sebep olma, evine taşın da, orda ne halin varsa gör" diye, her defasında balyoz gibi başıma inen laflarıyla, beni daha da kabuslara sürüklüyordu. Oysa ben mide bulantılarım nedeniyle konuşamıyor, kendimi savunmak isterken kusmaya başlıyordum.

Hastalığımla beraber depresyona girip gün boyu ağlama krizlerim başlayınca, beni bir gece yarısı enfeksiyon polikliniğine kaldırdılar. Klinikte altışar kişilik odalar hastalarla dolup taşmış. Kadın, erkek, genç, yaşlı, başörtülü... insana sarı sarı gözlerle bakan sayısız hasta. Sanki herkes sözbirliği etmişçesine sarılık olmuş, aynı klinikte toplanmış. Orada sedye üzerinde yapılan muayene ve test sonuçlarına göre doktor "hastalığın normal sürecinde seyrettiğini, psikolojik desteğe ihtiyacımın olduğunu" söyedi. Ailemin ısrarına rağmen doktor "henüz seruma ihtiyacı yok" diyerek beni kliniğe yatırmadı ama, ailemi hastalık hakkında bilgilendirip, bana daha iyi davranmaları gerektiğini öğütledi.

Hastalığımın 15. gününde kusmalarım durmuş, iştahım artmış, hafif mide yanması ve halsizlik dışında şikayetim kalmamıştı. Ancak 15 gün daha yatakta dinlenmem gerekiyordu. Ayrıca, edindiğim bilgilere göre, hasta kendini iyi hissetmesine rağmen, Hepatit-B geçiren insanların yüzde yirmisinin bünyesi bu virüsü yenemiyor ve daha ileri komplikasyonlara, kronikleşmeye sebep olabiliyordu. (Bu sonuç hastalıktan sonraki altıncı ayda yapılan test sonucuyla belli oluyor. Yani hastalığa yakalananların %15-20'si ömür boyu taşıyıcı olabiliyorlar. Taşıyıcılık döneminde hastalık en çok kan ve cinsel yolla bulaşıyor. Bu kişilerle cinsel ilişkide hem oral seks ve hem de anal seks'te prezervatif kullanılmalıdır). Sonuç ne olursa olsun benim için, istirahat + B vitamini + dua'nın dışında yapılacak bir şey yoktu.

İsterseniz siz de geleneği bozmayın, kaderci davranarak sıradanlığınızı koruyun, ve bu hikayemi okumanıza rağmen "Allah korusun, inşallah bana denk gelmez" diyerek, yarın gidip en yakın bir sağlık kurumunda Hepatit-B (sarılık) aşınızı yaptırmayın. Kimbilir, belki de gerçekten size denk gelmez.

Evet toplandık. Ben dahil toplam dokuz kişiydik. Pardon birde ürküp kaçtığını düşündüğümüz bir arkadaşımız daha vardı. Toplantı öncesi bir arkadaş O'nun sıkılgan bakışlarla etrafı gözlediğini farketmiş; ama gidip de sormamış kendisine. Zaten çocuk da az sonra çıkıp gitmiş. Dokuz kişinin sekizi gay biri lezbiyendi. Umuyorum erkek arkadaşların sayısında artış olacağı gibi bayan arkadaşların sayısı da artacaktır. Birkaç arkadaş ise sanırım hava muhalefeti -toplantı günü sağanak bir yağmur vardı- yüzünden gelemediler sanırım. Yine bize Afyon'dan kuşların ilettiği haberlere göre Lambda'dan bir kaç dost bize uğrayacaklarmış sanıyorduk. Onlardan da bir haber çıkmadı. Başka bir toplantıya umarım...

Eminim ki dokuz kişi ile sınırlı değiliz. İzmir'de bizim gibi yüzlerce gay ve lezbiyen insan olduğunu tahmin ediyorum ama onlara ulaşmak zor oluyor. Ulaşabildiklerimizden kimisi çekingenliklerinden, kimisi de rahatlıklarından dolayı toplantı olayını reddediyorlar. Bir arkadaş, toplantıdan haberi olan çevrenin genelde yaşlarının ufak olması nedeniyle toplantı saatlerinde dışarıya çıkma sorunu yaşadıklarını söyledi. Tabi bunun da toplantıya katılım sayısını etkileyeceğini biliyoruz. Şimdilik 19:00 - 21:00 saatleri arasında olan toplantı bir saat daha öne alınabilir diye düşünülüyor. Ama zaten bizden en az iki üç kişi orada daha erken saatlerde bulunuyor.

Sanırım gruba, bir isim bulmak gerekecek. Buluşmamızı bir arkadaşından duyup gelen bir başka arkadaş İskenderiye Kütüphanesi'ne geldiğinde "Gayler burada mı toplanıyormuş?" diye bir soru yöneltmiş. Bunu bu kadar açık yüreklilikle ifade edebilecek arkadaşları tebrik ediyorum ama yukarıda bahsettiğim ürkek arkadaşlar bu durumda bize ulaşmakta zorluk çekeceklerdir. En azından "X grubunun toplantısı mı varmış?" diye rahatça sorabilirler diye düşünüyorum. Bir ilan asmamız gerektiğinde "İzmirli gay ve lezbiyenler" diye asmak pek hoş olmaz sanırım. Çünkü ileride grubun düzenlediği bazı aktiviteleri ilan etmemiz gerekecektir.

Tanışma faslının ardından şu günlerde çok meşhur olan iki filmin eleştirilerini yaptık. Tahmin edersiniz Hamam ve Ağır Roman. Filmlerin genel olarak güzel olduğu ama eşcinselliği iki farklı kutupta işlediğini düşünenler oldu. Ağır Roman'ı eleştirenler, küçük İskender'in rolünde eşcinselliğin bir kez daha aşağılandığını ifade ettiler. "Hamam'daki eşcinsellik ise bir love story olmaktan öte gidemedi" diyenler vardı. Ama diğer taraftan bir grup Ağır Roman'da yönetmenin olanı gösterdiğini de iddia etti. Yine de Hamam'a kimse laf etmiyordu. Her neyse sanırım bunların toplantı ile alakası yok kısa keseyim.

 Arayış-/ANKARA

*Hesabımı ödeyip, çıkıyorum KiBar’dan. Saat sabahın 3’ü olmuş. Şimdi ne yapmalı? Kime gitmeli? Kime anlatmalı derdimi? Sabahın 3’ünde gidebileceğim arkadaşlarımı geçiriyorum aklımdan ve birden hepsinin erkek olduğunun ayrımına varıyorum. Ne diyeceğim onlara? “Kız arkadaşım beni terketti ve sizin gibi bir heteroyla evlendi!..” Sinirden ne yapacağımı bilemiyorum, gülmekle ağlamak arasında sıkışıyorum. Eve gitsem daha kötü, annem sabahın köründe geldiğim için beni davul zurnayla karşılar. Sonunda her iki olasılığın da üzerini çizip büroya gidiyorum.

Sabah gelen temizlikçi kadın ve sırasıyla dökülmeye başlayan iş arkadaşlarım patrondan sonra gelmeme alışık olduklarından epey şaşırıyorlar. “Hayrola neyin var, hasta mısın?” diye soruyor biri. “Hayır, iyiyim” diyorum. “Sen bu saatte gelmezdin, bu işte bir iş var” diyor öteki. “Ne oldu kız, sevgilinden mi ayrıldın” diyen bir başkasına öyle bir bakıyorum ki suratındaki o aptal sırıtış anında siliniyor. “Anlaşıldı, demek bizim kızın da bir kalbi varmış” diyor işe başladığım günden beri çıkma teklifini inatla yineleyen ve ne zaman yüzüne baksam tüylerimi diken diken eden Murat.

**”Bugünki ufacık bir değişiklik bizi çok farklı bir yarına götürür.” Defalarca tekrar ediyorum bu sözü. Bu gece yaşadıklarımız bizi nasıl etkileyecek, 3 yıllık arkadaşlığımız boyunca böyle bir şey yaşayacağımızı tahmin ediyor muydum? Evet. Sen de biliyordun ama hep erteledik. Cesaretimiz mi yoktu? Henüz hazır mı değildik? Yoksa birbirimizi yeterince iyi tanıyamadığımızı mı düşünüyorduk? Sebep her ne olursa olsun, samimi olmaya başladığımız dönemden itibaren aramızda varolan cinsel çekimin farkındaydık. Sınıfça çıktığımız gezilerde, kızlar arasında verdiğimiz partilerde hep yanyanaydık. Biz dansederken diğerleri sanki bizim sonunda bu noktaya geleceğimizi biliyorcasına anlamlı anlamlı güler, laf atarlardı. Bizde kaldığın gecelerden birinde müziğin ritmine kendimizi kaptırıp dansederken aynı yürek çarpıntılarıydı hissettiğimiz. Bir başka gece birbirimize cinsel yaşamımızla ilgili kaçamak sorular sormuştuk. O zamanlar ikimizin hayatında da birlikte olduğumuz insanlar vardı. Ben Emrah’tan sen Cemo’dan bahsediyordun. “Nasıl iyi öpüşüyor mu?”, “Evet, ya senin ki?”, “Eh işte idare eder”. Sonra birden “Öp beni” dedin. Hazırlıksızdım. İşi şakaya vurup konuyu değiştirmeseydim çok daha önce yaşanırdı herşey. Şimdi anlıyorum biz bu gece değil, gecelerce önce arzulamıştık birbirimizi. Emrah ve Cemo birbirimize duyduğumuz isteği ardlarına gizlediğimiz insanlardı sadece. Onlar yaşamımızdan çekip gitti, biz hâlâ beraberiz ve isteklerimizi arkamıza saklamak faydasız. Kaçınılmaz son, belki de sonun başlangıcı.

Mutluyum, içimde tarifi imkansız bir sevinç var, ruhumun en ücra, en karalık köşesine kadar koşup yakıyorum bütün ışıkları ve o an sana aşık olduğumu anlıyorum. Seni uyandırmak, seni sevdiğimi söylemek istiyorum, beni nasıl mutlu ettiğini gör istiyorum. Dudaklarını okşar gibi öpüyorum. Birden yüreğim daralıyor, seni sevdiğimi kendime söyledim ama sana nasıl söyleyeceğim? Sen de mutlu musun? Beni tekrar isteyecek misin? Ya istemezsen 3 yıllık arkadaşlığımızı tehlikeye atıp, ortadan kaybolmalı mıyım? Duygularımı bir süre daha kendime saklayıp, sana açılmak için uygun anı mı beklesem? Peki ya o an hiç gelmezse? Daha bir sürü soru, onlarcası üşüşüyor kafama. Karmakarışığım.

Yanında kılavuz kaptan olsa dahi boğazımdan geçemeyen lokmaları yutamıyorum. Bir eziyet haline gelen kahvaltı faslı bitiyor sonunda: kardeşlerin okula, annen komşuya gidiyor ve nihayet yalnız kalıyoruz. Sen odadan odaya dolaşıp etrafı düzeltirken ben de söze nasıl başlayacağımı, ne söyleyeceğimi bilemeden peşin sıra dolanıyorum. Sonunda bütün cesaretimi toplayıp “Dün gece hakkında konuşmak ister misin?” dedim. Elindeki çamaşırları düzeltmeye devam ederek “Aman” dedin, “konuşacak bir şey yok. Oldu bir kere. Hâlâ arkadaşız.” “Yani” dedim, “şimdi hiç bir şey olmamış gibi mi davranacağız”. “Tabi” dedin, “ne olacak yani”.

Doğruydu aslında, ne olacaktı, ne olmasını istiyordum? Lise 2’den beri devam eden bir arkadaşlığımız vardı, birbirimizin her şeyini en ince ayrıntısına kadar biliyorduk. Sadece bir kez beraber olduk diye tüm bunları gözardı edemezdim ya. Hem bana lütufta bulunup “Hâlâ arkadaşız” deme yüceliğini gösteren birine aşık olmanın sırası mıydı şimdi? Akıl yoluyla düşündüğümde sana hak veriyordum vermesine ama sana her bakışımda kalbim niye öyle hızlı atıyordu? Ve o kayıtsızlıkla söylediğin sözleri duyduğumda, midemde niye bir düğüm oluşuyordu? Aşk bu muydu? Yoksa aşk değil miydi? Peki ya öyleyse bu neydi?

O gün ve ondan sonraki günler seni ve yaşadıklarımızı bitmeyen bir filmi izler gibi hayal edip durdum. O gece yaşadıklarımız seni benden uzaklaştırırken, beni sana doğru iten bir güç oldu. Ne zaman seninle konuşmaya çalışsam, sinirleniyor aramızda olanları kabullenmeyi reddediyordun. 3 yıllık arkadaşlığımız süresince aramızda varolan saygıdan eser kalmamıştı. Daha önce birbirimizi kırmamak, üzmemek için elimizden geleni yaparken, şimdi artık tartışmadan, kavga etmeden 5 dakika bile konuşamaz hale gelmiştik. Gündüzleri aramızda sürüp giden bu soğuk savaş her ne hikmetse gece yatağa girdiğimizde kendiliğinden son buluyordu. Sıcaklığını, sevecenliğini sadece sevişirken hissedebiliyordum. Ertesi gün yine soğuk, mesafeli, ulaşılmaz ruh haline bürünüyordun. Ben günün her anı seni yaşarken, senin beni yalnızca geceleri istemen aramızda sürekli bir gerginlik yaratıyordu. Devamlı değişen ruh halin yüzünden sana nasıl davranacağımı bilemiyordum.

92’nin Haziran ayında annem 2 haftalığına Ankara dışına çıktı. Annem gider gitmez seni aradım hemen. Kaldı ki annem gitmeden önce annenle konuşup gerekli izni almıştı. Oysa sen “gelemem” dedin. Uzun bir telefon konuşmasının ardından her zaman olduğu gibi öfkeyle kapattık telefonlarımızı. Dayım geldi sonra, senin gelmenden ümidimi kestiğim için bakkaldaki bütün tekel ürünlerini eve taşıdım ve içmeye başladım. Hem içiyor, hem de dayımın anlayamayacağı bir dilden sana verip veriştiriyordum. Çevremdeki her şey netliğini yitirdiği bir anda kapı çaldı. Merdivenlerden inip sokak kapısını bulana kadar, karşıma çıkan bütün kapıları açıp durdum. Nihayet asıl hedefe ulaştığımda karşımda seni gördüm. Gecenin o saatinde gelmene çok şaşırmış eh bir o kadar da mutlu olmuştum doğrusu. İçeri girdin “Oh maşallah, ben de şimdi kavga ettiğimiz için üzgündür diye buralara kadar geliyorum, hanımefendi zil zurna sarhoş” dedin. Ama ben senin gelmenle öyle sevindirik olmuştum ki yüzümde aptal bir gülümseyiş sallanıp duruyordum. Senin gelmenden hemen sonra dayım içsel bir anlayışla bizi yalnız bırakıp gitti. Sen bir yandan annemin bıraktığı boşluktan bana azarlar yağdırıyor, bir yandan da etrafı topluyordun. Sonra duş aldırdın, pijamalarımı giydirip yatırdın beni. O geceki beraberliğimiz öncekilerden daha tutkulu, daha özeldi. Her şeyi seninle birlikte hissediyordum. 2 hafta boyunca hiç olmadığımız kadar yakındık birbirimize. Maskeni ve silahlarını evde bırakmıştın anlaşılan. 2 hafta boyunca hiç tartışmadık, hiç kırmadık birbirimizi. 10 aylık birlikteliğimiz boyunca ilk kez tamamiyle benim olduğunu hissediyordum. Sonra annem döndü, sen de döndün; evine, temizlik günlerine, toz bezlerine, maskene ve silahlarına. Ateşkes sona ermiş, yine savaş rüzgarları esmeye başlamıştı aramızda. Bitip tükenmeyen kavgalar, tartışmalar, dargınlıklar, kaprislerin, suçlamaların. Beni habire lezbiyenlikle suçlarken, kendinin ne olduğunu asla düşünmedin bile.

İlişkimizin 1. yılını kafasını gözünü yara yara tamamladık. Derken sizde olduğum birgün, okuldan tanıdığımız ve aynı mahallede oturduğumuz 2 kız arkadaş geldi. Ogün sesinde, hareketlerinde bir başkalık vardı, bir şeyler döndüğünü hissediyordum ama bunun ne olduğunu bilmiyordum. Mutfakta çaylarımızı içip, keklerimizi kemirirken üçünüz habire kıkırdayıp duruyordunuz ve sonunda niye o kadar mutlu olduğunu söyleyiverdin. Nedeni Cemo’ydu. Yeniden çıkmaya başladığınızı söyledin. Karşımda oturmuş onunla yaptığın telefon konuşmasını, buluşmanızı anlatıyordun. Kızlar senin adına ne kadar mutlu olduklarını söyleyip herşeyi öğrenmek için ağızları açık seni dinliyorlardı. Ben de dinliyordum ve ağzından çıkan her kelimeyle vuruluyordum. Sonra sesler fısıltıya dönüştü. Şimdi fısıltılarınızı duyuyordum sadece. İHANET.

Demek seni sevdiğini söyledi. Aman ne güzel. Sen de onu seviyorsun öyle mi? Ya ben, benim duygularımın hiç mi önemi yok? Hem bana tüm bunları böyle bir ortamda söylemen adil mi? Bana bunu yalnızken söyleyemez miydin sanki? O kadarcık bir ayrıcalığım da mı yoktu gözünde? Ben neydim senin için? Yalnızca bedensel arzularını tatmin ettiğin biri mi? Göz göze geliyoruz yine “Bana öyle bakma, sorun yok” diyorsun. Yok mu gerçekten. Ne olacak şimdi, ikimizi birden idare mi edeceksin? Nasıl yapacaksın bunu? Gündüzlerini ona gecelerini bana mı ayıracaksın? Aman ne kadar adil!.. Ben onun varlığını öğrendiğime göre, onun da beni öğrenmesi gerekmez mi? Hadi bana ihanet ediyorsun, ya ona? Sevdiğini söylediğin insana ihanet etmiyor musun? Seviyorsun öyle mi? Sevgiyi yalnızca bedeninin belli bölgesinde yoğunlaşan kan basıncıyla açıklayan biri sevgiden ne anlar? Kızlar gidip yalnız kalınca kafamın içinde dönüp duran tüm bu soruları bir çırpıda sayıp döküyorum. “Sorun yok dedim ya, ne diye büyütüyorsun?” “Ne demek sorun yok, ortada 1.75 boyunda büyük bir sorun var”. “Ne istiyorsun benden, ikinizin arasında bir tercih yapmamı mı?”. “Sen tercihini çoktan yaptın zaten”.

*Sensizliğin 76. günü, bir kaç saat sonra 96’ya gireceğiz. Perişan haldeyim. İçim ölümcül bir öfke ve nefretle dolu. Annemlerin yanında durumu kurtarmak zorunda olmak zaten yeterince zor. Bir robot gibi benden istenilenleri yerine getiriyorum. Görmeyen gözlerle televizyona bakıp oturuyorum. Mekanik olarak yiyor, konuşuyorum. Çocuklar yeni yıla girerken ne dileyeceklerini konuşup duruyorlar. Ben ne dilemeliyim acaba? Ölmeyi dilesem gerçekleşir mi? Öldüğümü duysa belki rahatlar, birlikteliğimiz boyunca olmadığı kadar mutlu olurdu, kimbilir? Ya da birdenbire seni unutabilmeyi dilesem, düşüncelerimden birdenbire silinip, yokolsan…

Aradan geçen zaman insanı katılaştırıyor mu? Hâlâ senin yokluğunu hissederken böyle söylemek ikiyüzlülük. Seni hâlâ severken ve özlerken. Söylemek zor ama sen benim için vazgeçilmezliğin diğer adısın, seni özlemekten, seni beklemekten yorgunum. En son görüştüğümüzde nasıl kırgın ve bitiksem yine öyleyim. Bana bıraktığın anılarının yükünü taşıyamıyorum. İçimde alev alev yanan bir yangın var sanki, sönmüyor acı veriyor. Dayanılmaz bir acı bu. Acının bu kadar büyük olabileceğini hiç düşünmemiştim. Şu an tek istediğim yanımda olman. Ve oturup şu şiiri yazıyorum;

Lambda İstanbul tarafından çıkarılan %100 Gay & Lezbiyen adlı eşcinsel dergisi artık 20 sayfa. Başlangıçta “bülten” olarak çıkarılan ve KAOS GL’nin İstanbul dağıtımı arasında okurlarına ulaşan %100 Gay & Lezbiyen, iki aylık bir eşcinsel dergisi olarak beşinci sayısına ulaştı. ‘Açılmak’ sorununu kapak yapan dergide, “Açıl susam açıl”, “Açılmak, esaretin farkına varmaktır”, “Tarkan, Perihan Mağden ve parodi”, “Sivil ruh, yeni bir dil” … başlıklı yazılar yer alıyor.

5. sayısı matbaa baskısı ile çıkan %100 Gay & Lezbiyen’e başarılar dileriz. (Bundan sonra “…Cins…” adıyla çıkacakmış).

e-mail: [email protected]

web sayfası: http://www.grd.org/grd/www/world/europe/turkey

Karanlık sarmıştı Beşiktaş’ı, kolkolaydık, o yarı narin bir oğlan çocuğu; belki de haklıydı bu yüzden gelmişti dünyaya, kadın olmak için… Ben ilgisizlikle uzamış sakallarının ardından bakan bir çift siyah göz… Bir pastane arıyoruz, oturacağız, konuşacağız… Bir erkek gibi yürüdüğünden şikayetçi: Uzun bacaklarının, mesafeli adımlarıyla erkeklikte direndiklerinden şikayetçi. Hiçbir şey söylemiyorum ona, konuştukça daha çok konuşsun istiyorum. Sessiz arzumu gönüllü getiriyor yerine. Çok acı çektiğini fısıldıyor gözleri, dudakları tüm harflerle vurguluyor acılarını: Hastane koridorlarında asla anlamayacak doktorlara kendini ifade etmek için seçtiği kelimeleri unutturamamış zaman.

“Beni muayene ettiler,” diyor, “kemiklerim, hücrelerim, beynim… Hepsini tek tek gözden geçirdiler. Tek bir cümle: Yüzde yüz erkek! Dönüşüm olamaz.” Kahveler soğuyor anlatırken. “Dört saat durmadan ağladım sonucu öğrenince. En sonunda kabul ettiler.” Neden yüzünde kazanılmış bir zaferin debdebeli izleri yok? Sessizce hedefine varan bir komutan gibi: Ne yaptığından emin ve ne için istediğini bilen. “Şimdi bir raporum var: Doğumdan sonra cinsiyetin yeniden belirlenmesi için. Ama beklemem gerek. Ameliyat dörtbin dolar!” Yan masalardan birinde bir kadın küçük bir kız çocuğunu azarlıyor. İçimden geçen ‘anne ve kızı… dörtbin dolardan sekizbin dolar’ hesabına gülümsüyorum.

Ellerinin derileri incelmiş, daha narin, beyaz. Göz kapaklarının ince, morumsu damarları ellerine bakarken beliriveriyor. Sen bıraktığım insan değilsin, diyeceğim, tutuyorum kendimi. Yüzüne baktığım her seferinde bir yabancı ile göz göze gelmenin çekingenliği ile irkiliyorum. Saniyeler sonra farkediyorum üç yıl önce bıraktığım kişi olduğunu/olmadığını. “Defalarca epilasyona girdim. Yüzüm şişti, sarı sular boşaldı gözeneklerimden. Dokularımın ‘neden bu kadar saldırdın bize’ dediklerini duydum sanki. Ellerimi koydum üzerlerine. Beni anladılar ve acıya alıştılar.” Garip bir iletişim onunkisi, bedenimle temasım kaşınmak olmuş hep, madalyonun bu yüzü konuşacak yeni birilerinin varlığını fısıldıyor bana. Epilasyonun ince çizgileri kalmış yüzünde, yine de canlı ve parlak.

Yeni yeni çıkan göğüslerini biraz da övünerek gösteriyor kazağının üzerinde ellerini gezdirerek. Biraz aceleci, daha büyük olsun istiyor hemen. “Saklanabiliyormuş meğer” diyor. “Yazın daha zordu saklamak ama artık kış geliyor. Kazağın altında kalıyor.” Belki gizlice kadınlara bakıyordur, ne zaman göğüsleri onların ki kadar olacak? Küçük göğüslü kadınlar hatırlıyorum o dahabüyük dahabüyük derken. Nilüfer’in hayasızlık derecesinde şikayetlendiği küçük göğüsleri, “Erkekler büyük göğüslü kadınları tercih ediyor” diyerek avuçlamaya çalıştığı küskün memeleri geliyor aklıma. Yan masadaki kadın, neredeyse masaya yayılacak göğüslerinin farkında değil sanki, küçük kızı azarlamaya devam ediyor. Küçük kızın hiç yok memeleri, başına geleceklerden habersiz ve arsız.

“Bazen banyoda penisimi bacaklarımın arasına saklayıp bakıyorum. O zaman daha çok seviyorum, gözlerim ısınıveriyor, ellerim okşuyor bedenimi. Sabırsızlanıyorum: Bir an önce olsun istiyorum.” Soğumuş kahve hiç haz vermiyor bana. Garson da dik dik bakıyor sanki. Küçük kız, gizlice yediği minik bir tekme ile sessizce oturuyor annesini yanında. Gözleri tavanı ve masaları dolanıyor, dilinde anlamadığım bir şarkı.. Belki hiç bir zaman sevmedi anne bedenini ve minik kıza da öğretmeyecek dörtbin dolarlık küçük serveti ama yaşamsal olanları öğretecek anne ona. Neleri olduğunu değil, neleri olması gerektiğini aktaracak. Sıkıştığında, unutkanlığı nedeniyle anneanne azarlayacak anneyi.

Akaretler durağına gelen bir Eminönü otobüsü alıp gecenin karanlığına karıştırdı onu. Son kez izledim, turuncu montunu, gür siyah saçlarını, sakalsız beyaz yüzünü ve merakla bakan bir iki kişiyi gördüm. Yağmur başlamıştı, insanlar ıslanmamak için kuytulara kaçıyorlardı. Çoğunluğa uydum ve bir kuytu da ben aramaya başladım. Hepsi yalan bunların. Kötü bir son daha ne olduğuna karar verilememiş bir yazı için. İşsizim ama iş bulmak için bir şey yapmak da gelmiyor içimden. İstanbul zehirliyor şimdi de beni. Önce çekiyor içine, sonra hırpalıyor. Kaçıp gitmek istiyorum. Kendimi kandırıyorum, iş görüşmelerim hep yarına kalıyor. Ne istediğimi söyleyemeyecek kadar uykum var uzun zamandır. Aklıma hep o geliyor; Akaretler’den, turuncu montu ile bir gece karanlığına tek başına dalan o, başlayıp bitiremediğim onlarca işin içinden bir tek o geliyor aklıma.

Sıtkı Sıyrıldı/İSTANBUL

Sinemaya gittim. Her zamanki gibi keyifle osurdum. (Harf hatası yoktur). Yanımdaki kadının yüzünü buruşturması, altmış yılı devirmiş yüzünde, şaşıbak görürsün mizanseni yaratıyordu. Yaratıcılığımdan dolayı seviniyordum. Filmde Yusuf (Güven Kıraç)-"Seviyorum abla suç mu? dedi. Gözleri ürkek ve yere bakıyordu. (Ah bilirim ben yere bakmaları). Suç ulan suç dedi aşık olunan kadın -Sikmek mi istiyorsun beni? -Al işte donumu da ben çıkarayım. Kime vermedim ki? Senden mi saklıycam?" Ne kolaydı işin içinden çıkmak. Kolaydı aşk ve erotizmi bir tutmak, dahası sevişmeyi. (tam olarak kullanılan tabir bu değil ama!) Tekdüze hale getirip herşeyi umursamazlıkların pirimsel dopingine engel olamayıp sikmek seviyesine indirmek tüm masum dokunuşları. Bir düşün! Ne korkularla gelir aşk adamın yüreğine. Ya beni sevmeyen, birini seversem, ya sevilmezsem soruları (NİL GÜN). Ne kolay uzak tutmak erdemsel tüm sancıları erotizmle aynı kefeye koyarak. Biter herşey bir anda. Seviyorum derken yatmak mı geçiyordu içinden Yusuf'un. Yoksa Uğur (Derya Alabora)'mu korkuyordu sevilmekten. Korkmamalıyız aklımıza gelen tüm soruları sormaktan. Sevmeye mi yoksa sevilmeye mi ihtiyacımız var? (Ahmet Altan). Hele de KARŞILIKSIZ olursa. Ölmek istiyorum böyle zamanlarda Zweig* gibi. kaçarcasına. Ünal Ersözlü bile avutamıyor beni. "Karşılıksız aşk olmasaydı, aşk bu kadar yüce ve kutsal bir duygu olmazdı."

Sözler de zaman gibi dönek, dönüp dolaşıp aşk ve beden ikilemine geliyor. Ve hemen aklıma süzülüyor bir öyküye başladığım sözlerim. "Yaşamın içgüdüsel tüm isteklerine karşılık olabilmek için doğdu aşk. Ve Julyet de aşık olduğunda bir bedendi aslında. Soğuk bir gecede, sıkıca, özlem dolu, belki çocuksu bir sarılmayı erotize kaydırmanın kime ne faydası var? Ne farkı var Uğur'un "sikmek mi istiyorsun beni" sözlerinden tüm bunların? Erotizm mi her şey? Gizli öznelerin tümü kuyruk sokumunda mı saklı? Evet savunuyorum erotizm ayıptır! Dahası aşkın ete göte bürünmeden yaşanılanı yok mu? Saf aşk mesela. Rafine. Ne menem birşeydir erotizm. Farkında değilizdir aslında tüm tutsak alınışlarımızın. Sorarım birisiyle seviştiğiniz anı mı sonsuza kadar uzatmak istersiniz, yoksa sevgilinizin size yaslanıp, seni seviyorum dediği anı mı? Sevmek hep suçtur beyler... Ancak paylaşılırsa kurtarırsınız. Ama bu suçu işlerken yalnız kalırsanız felaketiniz olur. Sonra korkmaya başlarız sevmekten. Aşk acısı öyle büyüktür ki bir daha sevmemeyi seçebilirsiniz. Yalnız kalırız ve uzaklaşırız insanlardan. (Bir dahaki engelsiz sefere kadar) YALNIZIZDIR çünkü biz aramıza köprüler kurmak yerine duvarlar öreriz (Ira J. Tanner). En kolaydır her zaman kaçmak. Bilmeyizki yaşadıklarımızdan olmayacak pişmanlıklarımız, yaşayamadıklarımızdan pişman olacağız!..

Zincirinden boşanmış tesbihteki küçük, renkli taneler gibi aşk üzerine söylenmiş sözler geliyor aklıma. Mutlu aşk yoktur-Aragon, hepsi yaralar, SONUNCUSU öldürür-Latin atasözü, aşk acı ve mutluluğu beraber verir, acıyı almadan diğerini alamazsınız (Ira J. Tanner) ve seks üzerine olanlar; orgazma ulaşırken entelektüel olamazsın (k. İskender), Kimse kimsenin olmasın (Edip Cansever), Ben ancak dostumla yatarım-Aragon, Mastürbasyon yapmayın, seks sevdiğiniz insanla yapılır (Annie Hall) Şu an hatırıma yanaşanlar...

Sevmek mi yoksa sevilmek mi daha çok korkutur İNSANI. Kaçımız hazırız sevildiğimizi duymaya. Sevilmeye mi daha çok ihtiyacımız var yoksa sevmeye mi? Amuda kalktığımızda otuzbir çekebilir miyiz? Kış aylarında buhar olan nefesim gibi, yellendiğinde dışarı bir buhar çıkar mı? Niye lise yıllarında aniden yapılan -beyin ötesi- herkesin elindeki kendine şakasına gocunmuyorum artık...

Selam, ben Muzaffer, 23 yaşındayım. Nereli olduğumu boşverin. Aslında insanlara gerçek adımı da söylemem. Ama burada öbür adımı söylemiyorum... (böyle daha iyi oldu dimi? Şeye girim mi, okula falan?)... Lise 2'den terkim. En çok Türkçe dersini severdim. Öğretmen hep benim kompozisyonlarımı beğenirdi. Şiir yazardım. Hâlâ yazıyorum. Bir gün roman yazacam. (ayol benim hayatım roman hahahahayy. Şaka yapmadım kıız valla öyle)... Ferhat olan Ali istedi size bu öyküyü anlatmamı. (bak bak bak nasıl da hoşuna gitti, ibneee)...

Kötü görünüyordu. Dudağı kanıyordu, kanıyla aynı renkti ruju, çorapları kaçmıştı, kaçmak ne, yırtılmıştı. Bağırdı bana: "Ne bakıyon lan hiç mi nonoş görmedin? Güldüm. "Çook" dedim. Şaşırdı mı bilmiyorum, yüzüme baktı, sonra o da güldü. Sigara verdim, kalitesizmiş, kendisi kalite takılırmış, uzattı, aldım, "ay sakallıya bak ibne gibi tutuyor sigarayı" dedi ve uzun uzun kahkaha attı.

O akşam arkadaşlarımdaydım. Misafirleri gelecekti. Beni uyardılar "belli etmemem" için. Tepem attı, vurdum kapıyı çıktım. Eskiden olsa ağlardım. Şimdi bir tek senin için ağlıyorum. Seni düşününce... Benden "erkek" taklidi yapmamı isteyenler, paltonun cebine elimi sokup, eline dokunduğumda, duyduğum mutluluğu hergün ayrı bir kadının üstünde aldıkları zevkle duyamayacaklar, onlara acıyorum. Acıyorum. Onlar beni acıtıyor, kalbimi, ellerimi, heryerimi, ben onlara acıyorum. Geceye, sokağa veriyorum kendimi. Gece de sokak da daha dürüst, rol yapmamı kendileri için değil, güvenliğim için, benim için istiyor gece de sokak da... Muzaffer de söyledi bunu: "Raconsa, kralını kes güzelim. Sakalının her bir kılını kullan korkma. Gece güvenini boşa çıkarmaz. Kaldırımları seversen, en pis en madi heriflerin yanından geçerken, şu dar omuzlarının bir anda genişlediğini hissedersin.". O da senin gibi güzel adam, kelimeleri süslemiyor. Anlattı, anlattı, ailesini, nasıl Ankara'ya geldiğini, ameliyattan sonra neler yapacağını, nasıl çalışmaya başladığını, ilk çarka çıkışını, sonra, sonra avcıyı anlattı, sevgilisini, sevgisini. Hani yine yollara düşmüştüm, hani yine içim acımıştı, acımıştım. Umudumu ayağa kaldırdı cümleleri devirirken.

... (Aaa, sen beni dinlemiyon galiba. Nooldu yine nerelere gittin? Birer sigara yakalım, efkarımız gitsin)... Uzatmayalım, tanıştık işte. Hiç unutmam, bana o gece ayrılmadan önce sormuştu, "Korkmuyor musun?" Çok gülmüştüm, "Ayol götümü veriyorum daha neden korkacam" demiştim. Meğerse böyle bir şeyi daha önce bir karikatür dergisinde mi bir yerde okumuş. Söyledi inanamadım ama daha sonra evinde, evet o zamandan beri arada görüşüyoruz, evine gidiyorum (dur bi dakka, birbirine karıştı, burayı baştan alalım)... Evinde o dergiyi gösterdi de hayretler içinde kaldım. Sonra işte sizin bu dergiyi de gösterdi, biraz biraz okudum ama nasıl desem sıkılmıyorum da zor işte. Bir kaç hikayeyi size de anlatmamı istedi. Aslında yine herkes mutsuz ama biz sanki biraz daha kolay sevinip, biraz daha kolay üzülüyoruz. Yani ağlarken nasıl tam ağlıyorsak, gülerken de tam gülüyoruz... (Yok ayol, benden edebiyatçı falan olmaz. Biraz ara verelim..... Yaalan, başkası yaalaaan, dünyada ölümden başkası yalan, yaalan... o karı yok mu ya, koy da dinleyelim. Yaalaan, başkası yaalaaan... sakız ister misin? Hani var ya şu reklam, akıllı erkek; beyaz ata binmiş prens çıktı falımda, ne prensi yaa.... Ulan amına koyim, prens işte prens, prenss... Bak yine gülüyor orospu karılar gibi, gülmesene lan.... Gülme diyorum ha... Niye neşelisin ki bu kadar?...)................

Yes, I am gay, Because I am a gay. "Prens, prens işte" bunun Türkçesi güzel adam. Kırk keredir söylüyoruz. Kaos GL'yi kırkladık. Kırklar'ın Yediler'in yardımı olmadan. Kırk gün kırk gece düğün yapmayacağız elbet. Kılı kırk yardığımdan yazamıyorum sana Haziran'dan beri. Oysa söyleyecek ne çok şey var ve hep birşeyleri eksik söyledim. Birşeyler hep eksik. Yine düşümde gördüm, beyazlar giymiştik, hayır olsun, yaşlı bir kadın anlatıyordu ikimize: Bir ananın çocuğu ölünce, öldüğü gün göğsüne kırk köz düşer. Her gün bu közlerden biri söndürülür. Kırk gün sonra kalan son köz, kadın ölene kadar durur..... Muzaffer'in öyküsünü dinlerken yoktun yanımda, yoktun. Yokluğunu tarif ederken bu rüya geliyor aklıma ve çocuğu ölmüş bir kadın gibi göğsümde bir köz kaldığını ve ölene kadar taşıyacağımı düşünüyorum. Ellerimi götürüyorum kalbimin üstüne; ellerim yanıyor, ellerim yanıyor.....

(Ellerine ne öyle bakıyon be? Şurda iki satır bişey anlatıcaz... offff of.... Konuştuk konuştuk şimdi en kötüsüne geldi sıra. Yok öyle sana anlattığım gibi falan anlatamıyorum... Gözlerimi mi kapıyım, manyak mı ne... Ufff tamam, tamam)... Çocukluğumuzdan, ben evden ayrılıncaya (kaçıncaya) kadar beraberdik. Benden 2 yaş büyüktü. Hani derler ya beraber büyüdük, işte öyle... Saçlarında iki tane beyaz vardı. Boyu uzundu, selvi gibi... Gözleri kısılırdı, gülerken, önünde iki büyük dişi dudağını deler gibi çıkardı. Çenesinde gamze gibi güzel bir çukur vardı. En tuhafı elleri, ellerimiz; ellerimiz garip bir şekilde birbirine benzerdi. Onunkiler daha bakımlıydı, daha temizdi. (Yeter, yeter artık... Sigara nerde lan?... Ne zaman yayınlanacak bu... İyice uçmaya başladım ha, yok boyu, yok posu...)........ Dereye beraber inerdik, kaleye beraber çıkardık. Birgün, sonbaharın sonuydu, çok yağmur yağıyordu. Kaleye geldiğimizde sırılsıklamdık. Ateş yaktık. Gömleğini çıkarıp ateşin başına oturmuştu. Sanki ateş gözlerinde yanıyordu. Hiç konuşmadık. Sonra kalktı, yanıma geldi, omuzlarımdan öptü............... (.........)...... Elimi tutup "yaktığın ateş mi, yandığın ateş mi?" dedi... Daha fazla tutamadım kendimi, ağlamaya başla..... (..............).... 14 gün hiç görmedik birbirimizi. Erken yağmıştı kar, o sabah bütün Yayla bembeyazdı. Ava gidiyordu, beni görünce gülümsedi, yerden bir avuç kar alıp yüzüme sürdü. "Hadi gel ava gidelim". ...

.........Her zaman gittiğimiz yerdi, dallar birbirinin üstüne öyle yığılıydı ki kışın bile altında birisinin oturduğunu hemen göremezdiniz. Çömelmiştik. Eli tetikte, gözlerini kısmış bekliyordu. Ben onu seyrediyordum.. Onu hep seyrederdim ve o bundan çok hoşlanırdı. Karatavuk derler bizim orda, iri bir kuştur, vurmuştu. Kanadının üstünden girmişti ölüm, boynundan çıkmıştı. Çok az kan vardı. "İyi kısmet" dedi. Kuşu avuçlarıma bıraktı. "Üşüyorsun sen"... "Üşümüyorum" dedim. ....................... "Kuşu avcunda tutarsın, elini ısıtır. Avcılar böyle yapar elleri üşüyünce.".... ....................

(Düşünüyorum da, ne çok şey kaybettik. Baştan söylemiştim, bir düş değildi bu yolculuk, sen kadar gerçekti güzel adam. Sevda üstüne sevda düşmedi çünkü sen o kadar masum değilsin, sen bana yalnızlığımı bile sevdirdin ama ben bu kadar masum değilim, kuşlar Devrime uçar ve ben sevmeyi öğreniyorum; ama sen bir avcı gibi ellerini ısıtırken benim bedenim soğuyor. Ellerin yanmıyor mu güzel adam, benim ellerim yanıyor, mektuplarım yanıyor, öykülerim yanıyor, günlerim yanıyor senin ellerin güzel adam, hiç değilse ellerin, ellerin yanmıyor mu?..)...............................................................

H.Ü. Sosyal hizmetler Y.O. öğretim üyesiyim. Uzun bir süredir, kaynak taraması yaparak, GL'lerin sorunları ve yaşam öyküleri üzerine bir çalışma planlıyorum. Bu çalışmada çok seslilik ve çok renklilik önemli bir öğe olarak vurgulanmakta. Bana yardımcı olacağınızı düşündüğüm; sizinle ya da önereceğiniz bir kişi ile paylaşmayı istediğim, önerilerinize ihtiyacım olan, bazı konuları görüşmek için bana zaman ayırır mısınız?

Çok değil. Bundan 5 ya da 6 yıl öncesiydi. Aileme göre, onlarda yarattığım hayal kırıklığının bedelini ödeyecektim belki de.

Ardından bir psikolog tarafaından tedavime başlandı. Çünkü asiydim, kendimce doğruydum ve en önemlisi de uzlaşmıyordum bir türlü.

Doğru bildiğiniz antibiyotikleri yutun siz.

İstanbul'a yeni gelen Temel, hayatında ilk defa hamama gitti. Görevliyle beraber hamamı gezerken, kurnanın başındaki adamları göstererek "bunlar ne yapıyor" diye sordu. Görevli, "onlar banyo yapıyor" dedi. Temel göbektaşının üstündekileri göstererek "bunlar ne yapıyor" diye sordu. Görevli "onlar kese yaptırıyorlar" dedi. Temel hamamın bir köşesinde hararetle kendini düzdürmekte olan adamı görünce hayretle "amanın, adama bak, kendini düzdürüyor" diye bağırınca, görevli soğukkanlı bir biçimde "Hayır Temel bey, o adam sadece anüs kaslarına masaj yaptırıyor" dedi. Birden içi merakla dolan Temel "Ben de masaj yaptırabilir miyim?" diye sordu. Görevli "tabi yaptırabilirsin" diye cevap verdi. Temel hemen soyunup oracıkta domaldı ve kendini düzdürmeye başladı. Fakat Temel kendini düzdürürken öyle gülüyordu ki kahkahaları hamamı çınlatıyordu. Bunun üzerine adam, Temel'in kulağına eğilip neden güldüğünü sorunca, Temel "Yahu, bizim Tursun şimdi gelse, şu kapıdan içeri girip, beni bu halde görse, zanneder ki ben kendimi düzdürüyorum. Gerizekalı, benim sadece anüs kaslarıma masaj yaptırdığımı bilmez ki"...

Evet, sinema 100 yıl önce büyüydü. Yitirdi büyüsünü. Koskoca bir sektör oldu, sömürdü düşlerimizi. Ama vazgeçemedik bir türlü. Beğeniler tartışılırdı elbette. Bir filmi beğenmesek de bir daha ki sefere beğeneceğimiz film olurdu nasıl olsa. Belki "film sinemada izlenir"di, belki de evimizde, rahat koltuklarımızda çaylarımızı yudumlarken -reklam arası: tuvalete git, çayını tazele, görürsün ki o kadar da kötü değil-. Sinemalardan vazgeçti kimimiz ama filmler -büyülerini kaybetse de- hâlâ vazgeçilmez bizim için.

Ve artık onlarca seçenek var önümüzde. Her türden film karşımıza çıkıyor. Sadece seçtiklerimizi izlemek bile mümkün olmuyor bazen. Kaçınılmaz olarak da vizyondaki bir çok filmde bir eşcinsel karaktere rastlıyor insan. Bunların bir kısmından hiç bahsedilmiyor. Gerekmiyor da bahsedilmesi. Kahramanın alışverişini yaptığı bakkaldır, bindiği otobüsteki biridir eşcinsel. Ve bu tiplerden bahsedilmese de herkes farkediyor onu. "Aa, bir eşcinsel!"

Filmi, sinemayı teknik tanımlar dışında tanımlayabilmenin olanağı kalmadı artık. Klasik kabul edilmiş 1.5-2 saatlik sürede görünen "mavilik"(Blue, D.Jarman) de, takibi zor, peşpeşe görüntü bombardımanları da film oluyor. Ama genellikle çeşitli karakterlerin boy gösterdiği, özellikleri olan insanlar anlatılıyor bizlere. Hayatın kaçınılmaz bir yönü olarak da tiplemelerin ilişkilerine de tanıklık etmek durumunda kalıyoruz. Filmin sınıfına göre (macera, korku, duygusal, komedi...) bu ilişkiler ön plana çıkıyor ya da sadece bir-iki sahneyle karşımıza çıkıyor.

Diyelim ki bir macera filmi; kahraman erkek (%99'unda olduğu gibi) "yalnız kovboy"u oynamıyorsa, sevgilisi ile sahneler senaryoda önemli bir yer tutmuyorsa, güzel ve alımlı bir kadın geçiyor perdeden. Yani herşey normal! Filmle ilgili sonradan yapılan konuşmalarda büyük olasılıkla bu sahneler unutulacak ya da es geçilecektir. Ama kahramanın erkek olduğu böyle bir filmin aynı sahnesinde sevgilisi olarak başka bir erkeğin geçmesi, yani normalliğin kırılması, filmin birden bambaşka bir yere oturtulmasına neden olacaktır. Oysaki kurguladığım bu filmde kahramanın ilişkisi sadece kahramanı "yaşar" biri yapmak için yer alıyor. Yine kurguladığım, sevgilinin perdede göründüğü sahnede kadın olsa ne değişir, erkek olsa ne değişir? Tabii ki çok şey!

Evet, bu noktada her şey farklı anlamlar kazanacaktır. Kahramanın erkek bir sevgiliye sahip olmasıyla kahramanlığı değer kaybedecek, hatta "inanırlığını" yitirecektir. Böyle biri ne kadar erkek! olabilir ki? Ya da işin içine psikolojik doneler girecek, adamcağız neden eşcinsel olmuş ki? tartışmaları girecektir işin içine. Yok eğer bunlar işin içine girmezse, sadece ve sadece erkek sevgili göründüğüyle kalırsa, film sonrasında "yahu nereden çıktı bu eşcinsellik, yönetmen mi, senaristi mi, kimdir bu sapık!" derler de pişman ederler film yapımcılarını.

Murat Özer'in kastettiği "yaşarlık" ne olabilir diye düşünüyorum. Filmi izlemedim ve sadece tahminde bulunmam gerekiyor. Aklıma hep kötü şeyler geliyor. Hafif kırıtkan bir tip, habire erkeklere bakıp dibi düşen biri... Yok canım, Özer canlı bir performans ile silik olmayan bir kişiliğin varlığından bahsediyor olamaz mı?.. İyi ama niye "... Canlandığı karaktere..." değil de "... canlandırdığı eşcinsel karaktere ..."? Hayır, Rupert Everett'in rolünde bu belirleme yapılıyorsa devamında da neden "Julia Roberts'ın canlandırdığı heteroseksüel karakter" diye bir şey geçmiyor? Abartıyor muyum? Ama ne yapayım, Huysuz Virjin programında 3 "maganda"yı yarıştırırken "eşcinsel taklidi" yapın diyorsa ve kırıtan, kıvırtan biri alkışı ve bravoyu alıyorsa başka nasıl düşünebilirim ki?

Söyleşiyi yapan kişi Julia Roberts'a da "Bundan sonra sadece heteroseksüel rolleri teklif edilmesinden çekinmiyor musun -ki şimdiye kadar da hep hetero roller, oynadın-?" diye sormaz ya! Bunlar hadi canım daha neler" dedirtebilir sizlere. Ama bunu deme ya da düşünmemizin heteroseksüelliği ne kadar doğal ve olması gereken olarak sunduklarını ve kabul edip ettirdiklerini gösterdiğine dikkatinizi çekmek istiyorum. Artık kanıksanmış ve onaylanan "kimse hetero olduğunu söylemiyor, ben niye eşcinselliğimi söyleyeyim ki" sözüne benziyor durum. Onların söylemesi gerekmiyor ki!

"Hamam" filmiyle ilgili o kadar fırtına koptu ki... İlk bahsettiğim yazımda yönetmenin pazarlama anlayışından bahsederek "eşcinselliği" pazarlama aracı olarak görmesinden duyduğum endişeyi dile getirmiş ve yanılmak istemiş, bir sonra ki yazımda da filmde bunu gördüğümü, ne yazık ki yanılmadığımı belirtmiştim. Yönetmenin (ki kendisi pek eşcinsel tipli! biri) filmi hakkında bir çok söyleşisi çıktı. Takip edebildiğim kadarıyla filmi hakkında konuştukları hemen hemen aynı şeyler. Bir düğün sahnesine neden gerek duyduğu, bilmem hangi sahnede neden öyle bir çekim kullandığı falan... Ama sıra filmdeki eşcinselliğe, eşcinsel ilişkiye gelince Özpetek söyleşi yaptığı yere göre cevaplar veriyor. Gerekirse savunuyor, gerekirse "çarpık ilişki" demekten kaçınmıyor. İşte örnekler:

"Kafalara takılan bir de mirasçı yeğenin evin oğlu ile yaşadığı homoseksüellik var.

18 yaşına kadar, orta tabakaya mensup genç bir Türk erkek çocuğunun erkeklerle cinsel ilişkiye girmesi yaygındır. Zenginler arasında bu iş daha gizli yapılır. Filmdeki serbest cinsellik iki kültürü kıyaslama amacıyla kullanıldı. Daha geleneksel ve koyu bir kültür, sonunda modern toplumların sert ve yalnız kültürlerine galip geldi filmimde." (Cumhuriyet, 26.04.1997).

Sayın İngiz de yönetmenimiz gibi eşcinsellik diye bir kavram tanımıyor ve erkek yakınlaşması olarak değerlendiriyor olayı. Ancak yönetmenle bir konuda ayrışıyorlar. Çünkü İngiz'e göre "Türk geleneklerine uymayan" bir olay sözkonusu, yönetmenimiz ise genç bir Türk erkek çocuğunun erkeklerle cinsel ilişkiye girmesi yaygın diye iddia ediyor. Şimdi İngiz'i alıp hamam gibi ortamlarda iddiasının aksine yaşanan yakınlaşmaları göstermek için hamama mı götürelim? "Leke" olarak nitelendirdiği şeyin milyonlarca insanın yaşamı, tercihi, seçeneği olduğunu mu anlatalım. Yoksa "hassi..."

Bravo yani. Eşcinsellerin sadece sik derdinde olduğu, sevginin eşcinsellerin lugatında yer almadığını ne güzelde anlatıveriyor(!) sayın Giritli. Filmi kurtarmak isterken eşcinselleri ve eşcinselliği ne yaptığının ne farkında ne de bu umurunda. Ne denebilir ki?!

Ve en güzel tespiti yapıyor Sevin Okyay. Bu tür yaklaşımların ahlakçı dolayısıyla tutucu bir yaklaşım olduğunu belirtiyor. Ancak bir film için bu tür eleştirilerin onun gözünde önemi olmaması bizim de bu şekilde rahat yaklaşmamıza olanak sağlamıyor. Çünkü bizler sinemada gürültü koparan, savunulan, reddedilen, yönetmeni zor durumlara sokan, oyuncuyu ödüle götüren ya da yeni rollerde önünü tıkayan araçlar değiliz. Bizler yaşamın tam da içindeyiz. Filmlerin de tam da içinde olmak istiyoruz.

karlar camlara çarparak erir... doludur arabanın içi... tipinin içinde beyaz bir fırtınadır araba... sürücüsünün ve yanındaki kadının kaybedecek bir şeyi yoksa da arabadaki lacivert, kırmızı, siyah, sarı montlu insanların kazanacakları çok şeyler vardı. araba değişik yerlerde değişik aralıklarla duruyordu ve çekiliyordu renkli montlar birer birer... tipiydi camlara karları vuran... arabaydı tipiyi vuran bir fırtınaydı beyaz... arabayı sürenin gözlerinde kırmızı balıklar yüzmüyordu yanındaki kızın çantasında yoktu kırmızı trenler... kentin kalesinin bulunduğu dağa çıkarak arabayla baktılar birbirlerine... dolunaydı... ve dolunay kentin en işlek caddesinden bakıldığında kalenin içinde doğuyormuş gibi gözüküyordu... ve aşağıda nehir donduğu için ayın ışıkları kırılmıyordu suda... sertti herşey... ve nehrin buzlarını kıran bir patlama duyuldu... dolunay yoktu... tipi durdu... buzların ardında sular akıyordu kimseler bilmese bile...

ve tanklar sigara paketlerinden çıktılar bir geceyarısı... cephanelerini içki şişelerinden aldılar... bir çocuk piyano çalıyordu kırlarda... vardılar yanına yaktılar piyanoyu... ve şiirler aktı o çocuğun ağzının kıyısından... bir sevgili kendini astı... sonra gidip bir kapıyı çaldı... kapı açıldı... çilekten yapılmış bir yoldan geçip sevdiğinin yarınına geçti.:. yarın bir mezarlıktı şimdi... mezarlığın kapılarını tanklar tuttu... baykuşlar yavruladı çam ağaçlarına... geç kalmış leylekler yollarında kıyımlara uğradı göçerken...

örümcek ağlarına durmadan sinekler takılıyordu... iyi besleniyordu örümcekler... ve ağlar sarıyordu evin her yanını... dişi örümcek erkek örümceğini yiyordu sevişirken... ve buna rağmen erkek örümcekler bir kez yaşayıp ölmek pahasına sevişiyorlardı... bir kız pencereden bakıyordu... bulutlar dağlara çarpıyordu... sis olup caddeye kanıyordu.. insanlar göremiyordu... ve ağlar pencereyi sardı... kız hâlâ pencereden bakıyordu... şehvetle tükenen ölü erkek örümceklerin sesini duyuyordu... ağlara takıldı o da... pencerede kaldı... ölü erkek örümcekler yaklaşırken ona bir bulut çarptı camına... ve kızın gözleri sis olup yayıldı kent sokaklarında... sisin ardından baktı kent insanları hayatlarına, aynalarına, aynılarına...

ve çam ağaçları soyundu bir akşamüstü... soba ve kalorifer dumanları boğuyordu kenti... duvarların aralarına sığınmayı öneriyordu haber bültenleri... insanlar kaçıyorlardı dört tekerlekli hayatlarıyla ve egzozların korkaklıklarının kokusu yayılıyordu. kimse görmedi bile çam ağaçlarının soyunuşunu... ve çamları soydu beklediği asırlardır beklediği sevdiği... serçeler ve güvercinsel eğildi çamların aşkına... çamların nur topu gibi bir çocukları oldu... insanlar duvarlarının ve hayatlarının arasındaydılar... doğan çocuğun adını "kıyamet" koydular... dört mevsim soyunmayan çamlar soyunmuştu şimdi ve hep beklenilen beşinci mevsimdi bu... adını kıyamet koydular... tüm mezarlıklar açıkta kaldı ve hayat ile mezarlık karıştı birbirine... çamların aşkı yüzünden...

Eşcinsel bir arkadaşımla İstiklal Caddesi'nde turluyoruz. Hamam filmine nihayet gidebileceğiz. Vakit geçirirken çark yapıyoruz. Köşede eczanenin önünde mukavva kutularının üzerinde dilenen her yanı atkı ile örtülü kadın durduğu yerden bağıra bağıra bize doğru geliyor: "Gacı... Mühim bir şey sorcam... Bi dakka köşeye gel hele..." Yanımda İstanbul Opera ve Balesi'nin elit gaylerinden F. var. O beni kolumdan tutup gitmemi engelliyor. Ben onu bir kaç cümle ile ikna edip kadının yanına gidiyorum. Bize yanında yer açıyor. Elimi eline alarak bizi hayretlere düşüren konuşmasına başlıyor: "Gacı... Benim 20 yaşında labunya evladım var. Üç yıldır köçeklikten para yuğdu amaleyat olmak ister. Gomşumuz çengi bir has gacı amaleyat olanların denyo olduklarını söyledi. Fışkırtamıyorlarmış. Duydun mu hiç öyle bişi" dedi. Adı Emine olan bu kadına anlatacak çok şey vardı ne doğru ne yanlış demek mümkün değildi. Üstelik cinsiyet değiştirme operasyonlarında lehde çok gelişmeler vardı ülkemizde de. Şu sıralarda bir dergiye onları toparlıyordum. Bütün estetik uzmanları psikolojik altyapının en önemli şey olduğunda birleşiyorlardı. Tüm bunları sonra konuşalım şimdi vaktim yok, dedim. Emine bana adresini yazdırıp, ertesi günü beklediğini söyledi.

Tarlabaşı'nın roman mahallesindeydiler. Semtlerine girer girmez köşe başında toplanmış mantiler yanıma geldiler. İçlerinden biri "Lubunya Sevda'yı mı arıyorsun?" dedi. Dilenci Emine'yi arıyorum, dedim. "Tamam işte, Sevda onun labunyası" dedi bir başka genç. İçlerinden biri "gel ben seni götüreyim" dedi. Adı Çağla idi. Göz rengi ile ismi aynıydı. Farkındaydı güzelliklerinin nazlıydı bakışları. Dar pantolandan vücudunun tüm güzellikleri ortadaydı.

Tek odadan ibaret evde nar çiçeği sabahlık ve kombinezonla dev gibi biri, aslan pençesi gibi elini uzattı "Ben Sevda, hoşgeldin" dedi. Türkiye normlarının çok üstünde olan boya bir de yüz kilonun üzerinde cüsse eklenmişti. Fakat kırma zenciler kadar güzel bir yüzü vardı. Sıcacıktı içerisi herşeyiyle. Tertemiz bir evdi. Evde ilk dikkatimi çeken: Küçücük odaya kıyasla çok büyük kalan duvardaki ftoğraftı. Emine açıklamasını yaptı: "Cezaevinde olan kocam. Askerliğini Ankara'da yaptı. Nişanlıydık o zaman. Gençlik Parkı'nda oturup çay içiyoruz. Ne günlerdi. Deli gibi tarizdim. Hâlâ tarizim. (Aşığım).

Duvarda 16 yaşlarında kısa saçlı çok güzel bir kız vardı askere sarılmış.demek o dilenci Emineymiş. Biz bu duygusal yoğunluk içide asıl konuyu unutmuştuk. Sevda açtı konuyu "Sen neden kestirmiyorsun ki?" dedi. Doğallıktan yana olduğum için saçlarımı boyarken bile suçluluk duyduğumu anlattım. Üstelik de kendimi doğal halimle sevdiğimi anlattım. Kısaca ona da ruhsal kararlılığından emin olması gerektiğini anlattım. Galiba o da vaz geçmeye bahane arıyordu ki vaz geçti ameliyattan.

Emine ve Sevda'ya evlerini Çağla ile bize teklif ettikleri için teşekkür ettim. Onlarla ve Çağla ile dost olmak istediğimi anlattım. Kapıdan çıkarken Çağla köşede beni bekliyordu saçlarını jölelemişti. Belinde volkmen vardı. Birlikte yürümeye başladık. Taksim'e geldiğimizde birlikte sahile indik. Elele dolaşmadık fakat onun çocukluğunu kalbime bastım. Çocukluğumdan bazı bölümlerini anımsadığım bir şiir vardı. "Sen hergün param parça urban/Kirli ellerinle avuç açan kadın/Ben senden daha yoksulum."

EŞCİNSELLİK: "Homosexuality" teriminin birebir çevirisidir. Zamanında bir tıp terimi olarak tanımlanmıştır. Kadın veya erkek, kişinin erotik, cinsel, duygusal açıdan kendi cinsine yönelik olma durumudur. Toplum genelinde ve bazı ruh sağlığı profesyonellerindeki kanının aksine eşcinsellik ile transeksüalizm veya transvestik davranış birbirinin uzantısı, örneğin transeksüalizm eşcinselliğin daha aşırı bir şekli değildir.

HETEROSEKSÜELLİK: Bireylerin, cinsel, duygusal ve erotik olarak karşı cinsten kişilere yönelmiş olma halidir. Kendiliğinden ve zorunlu olarak, toplumda egemen varoluştur. Bu kendiliğinden ve zorunluluk hali, heteroseksüel bireylerin kendilerini "heteroseksüel" olarak tanımlamalarına bile gerek duyulmamaktadır. Bu durumdaki bireyler, kendini "eşcinsel" ya da "heteroseksüel olmayan" diye tanımlayan bireylerin ortaya çıkmasını kavrayamamakta, "homofobik" ve "heteroseksist" olabilmektedir. Doğal olarak bu durum, bütün heteroseksüellerin heteroseksist olduğu anlamına gelmemektedir.

TRANSEKSÜEL: Hem erkek hem de kadın için geçerli. Yani kişi biyolojik açıdan erkek olduğu halde kadın olmayı isteyebilir, kadın olduğu halde erkek olmayı isteyebilir. Ancak transeksüel, daha çok ruhsal eğilimler için belirleyici bir kelime. Kişinin davranışlarından çok iç dünyasında kendisini karşı cinsten biri gibi görmesi, hissetmesi. Bu yüzden transeksüelleri dış görünüşlerinden belirlemek söz konusu değil. Çünkü kendilerini karşı cinsten hissettiklerini dış görünüşlerine her zaman yansıtmazlar.

TRAVESTİ: Daha çok dış görünüşle ve davranışlarıyla karşı cinse ait olma isteğini hissettirir. Halk arasında travesti dendiğinde daha çok kadın kılığındaki erkekler akla gelse de travesti kelimesi aslında hem erkek hem de kadın için geçerli. Travestiler, karşı cinsin eşyalarını kullanmaktan, karşı cinsin giydiği kıyafetleri giymekten, ait olmak istediği cinsin davranışını sergilemekten zevk alan kimseler. Yani bir travestiyi dış görünüşü ve davranışlarından tanımak mümkün. Halk arasında ameliyatla kadın olmamış, yalnızca dış görünümü ve davranışlarıyla kadın kimliğine bürünenleri; transeksüel de giyim ve davranışlardan öte ameliyatla kadın olanları belirlemek için kullanılan yerleşmiş kelimeler olmasına rağmen aslında ameliyat olmuş ya da olmamış kadın veya erkek için böyle bir ayrıma gidilecek bir kelime yok.

STONEWALL: 29 Haziran 1969 gecesine gönderme yapar. O gece New York'taki küçük bir gay bar'ın (Stonewall Inn) uzun süredir polis tacizine maruz kalan müşterileri bir baskın sırasında saldırıya karşılık verdiler. Başkaldırıları iki gece sürdü ve dünyadaki eşcinsel imajının bir parçası haline geldi. Stonewall, topluma karşı birleşik gay hareketinin simgesi haline gelmiştir ve çoğu Gay Pride (Eşcinsellik Gururu) kutlamasında anılmaktadır.

Birçok filmin eşcinselliğe yaklaşımlarını karşılamak için Andrea Weiss tarafından bir karşı çıkış olarak kullanılan "eşcinsel oluverme sendromu" adlı kavram bir çok yanılsamayı görmemize yardımcı oluyor. Yoketme başarılamayıp, görmezden gelme işe yaramayınca geriye yok edilmek istenileni sistem içi kılma devreye girer. Bu durumda eşcinsellik, egemen ideoloji içinde eritmenin bir yolu olarak, salt cinsellikle sınırlandırılır ve hayatın diğer alanlarına taşınmasına izin verilmez. Weiss'a göre "Yatak odasının ötesinde bir eşcinsel kültür, kimlik ve tarih tehdit olmadığı sürece, insanların yatakta ne yaptığını görmezlikten gelebilir egemen ideoloji." Yine Weiss'ın filmlerinden kalkarak ortaya koyduğu bu durum, eşcinselliğe yaklaşımlarının radikal gibi gözüktüğü bir çok örneğin öz itibariyle eşcinselliği yatak odasıyla sınırlandırdığını gösteriyor.

Kadınları cinsel meta olarak gören, savunmasız bulduğu her an cinsel tacizde bulunan, üzerlerinde her zaman bir terör estiren heteroseksüel erkekler ve heteroseksizmdir. Bilinçli bir "gay"in kadın peşinde koşan bir "erkek"le zaten paylaşacağı bir şeyi yoktur. Cinsel partner olarak seçeceği kişi de bir gay olacaktır. Dolayısıyla ne bir gay kadınların elinden erkeklerini almaktadır, ne de kadınlar bir gay'in partnerini...O halde rekabet nerde?

Erkek eşcinseller heteroseksüelliği reddedip, gay hayatına yöneldiklerinde heteroseksizm tarafından "Erkek" olarak görülmezler. Heteroseksist zihniyet, kendi kalıplarına uymayan her davranış ve düşünceyi, bu durumu yansıtan kişiyi eşcinsel olsun ya da olmasın "karı" kategorisinde görür. Ve aklı sıra "erkeklik"i yüceltir. Oysa heteroseksüel bir erkek de pekala cinsiyetinin toplumsal yönünü (gender) bırakabilir. Bu durum onu ne eşcinsel yapar ne de efemine olmasına yolaçar. Bu durumda "erkek eşcinseller kadınlara özenir" savı ideolojik bir önyargı değilse bir cahilliktir.

Eşcinsellik, toplumda varolan:bütün kategorileri kesen bir durumdur. Her sınıftan ve her kesimden eşcinsel vardır. Eşcinseller, salt eşcinsellikleri dolayısıyla politik ya da apolitik olmazlar. Yine aynı şekilde salt eşcinsellikleri dolayısıyla ilerici ya da gerici olarak adlandırmak yanlıştır. Gay bilinci, varlık koşulu gereği ilericiliği gerektirir ama bütün "gay"ler ilericidir diyemeyiz. İlericilik ya da tersi bilinçli bir seçim ise politikaya tekabül eder. Bununla birlikte eşcinselliğini yatak odasına hapseden biri, bırakalım politik olmasını politikacı olsa ne yazar. Bu bağlamda meclisteki eşcinsel milletvekillerinin kulakları çınlar herhalde.

Gay katliamı Dachau, Buchenwald, Sachsenhausen ve Flossenburg'da gerçekleşti. Bu ve diğer kamplara eşcinseller çalışmak ve ölmek için gönderildiler. Yalnızca birkaç yıl önce -teknik olarak bir suç olmasına karşın- çok sayıda insan görülür bir şekilde eşcinsel olarak yaşamaktaydılar. Bu görünür gaylerin pek azı yaşadıkları güvenlik duygusunun bir yanılsama olduğunu ve kısa süre sonra içinde bulundukları göreli rahat ortamın Nazilerin yükselişiyle sona ereceğini kavrayabildi.

Dachau'da bir Noel öncesinde sekiz eşcinselin asıldığı çelikten beş direkle uzun bir beton platform vardır. Bu sekiz adam dört aşık çiftti. iki aşık bir direğe boyunlarından bağlanmışlardı. Kasıtlı olarak birbirlerinin pek az uzağına bağlanıyorlardı, böylelikle birbirlerinin acı çekişini görüyor ama avutmak için birbirlerine dokunamıyorlardı. Platformun önünde bir noel ağacı hazırlanmıştı, diğer eşcinsel mahkumlar bunun önünde durmaya ve arkadaşlarının ölümüne noel şarkılarıyla eşlik ettirildiler.

SS'lerin ve Gestapo'nun şefi Heinrich Himmler tıpkı bir "Yahudi sorunu" olduğu gibi bir "eşcinsel sorunu" olduğuna inanıyordu. Onun düşüncesine göre, eşcinseller yabancı yaratıklardı, gerçek insan olmayan bir üçüncü cinstiler. Bu onların çoğunluktan neden farklı olduğunu ve özellikle aralarında neden bu kadar çok dehanın var göründüğünü açıklayabilirdi. Bundan başka Himmler eşcinsellerin tüm dünyayı gizli bir "üçüncü cins düzeni" yoluyla ele geçirmek için bir komplo örgütlediklerini düşünüyordu. Bu yüzden eşcinsellerin yok edilmesi gerekiyordu.

40. Sayımız çıktı ve elinizde. Biz bu yazıyı dizerken elinizde nasıl bir dergi olacağını tam olarak bilemiyoruz doğrusu. İlk çıktığımızda dileğimiz olan ve her yeni yıla girdiğimizde dile getirdiğimiz dergiyi matbaada çoğaltma isteğimiz gerçekleşiyor nihayet. Ne var ki bu ay matbaaya geçişimiz biraz ani oldu. Haklısınız tabi, ilk sayıdan beri matbaa dileği olan bizlerin bu kadar hazırlıksız bu işe soyunmamız tuhaf kaçıyor. Aslında şartlarımızda bir düzelme yok. Yani eski merhaba yazılarımızın hemen hemen hepsinde yer alan sorunlar olduğu gibi devam ediyor. Ama artık bu çemberi kırmamız gerekiyordu. Bunun için biraz riske atıldık. Biraz risk dediğimiz de bayağı cesaret istiyordu işin gerçeği. Matbaaya geçtiğimiz noktadan sonra bir-iki ayın ardından, olmadı, yeni baştan fotokopiye dönelim diyebilir miyiz örneğin? Maddi kaynaklarımızda bir artma olmamışken ve hâlâ herhangi bir yerden maddi destek görmemişken masrafımız birden katlanıverdi.

Uzun süredir bir merhaba yazısı olmaması nedeniyle özlemiştik sizlerle söyleşmeyi doğrusu. Artık böyle haberlerin olduğu bir sayıda bu özleme son vermenin de zamanı geldiğini düşündük.

Tabi matbaaya geçmemiz, sizlerden gelen yazıların, dergimizin yeni sayısında yer alması için, sizlerin de yazılarınızı biraz daha çabuk yollamanızı gerektiriyor. Dergimizin çıkış periyodu şimdilik değişmiyor, yani yine her ayın 20'sinde çıkacağız. Ancak eskiden en geç o ayın 15'inde elimizde olmasını istediğimiz yazılarınız en geç o ayın 10'unda elimize geçmeli. Matbaaya yazıları vermemiz ve dergiyi basılı halde almamız arasında üç günlük bir süre geçiyor. Yaklaşık 3 gün süren dizgimizi de eklediğimizde ayın 10'undan itibaren bu süreci işletmemiz derginin aksamadan çıkması için zorunlu görülüyor. Sonuçta elimize geç gelen yazılarınızı o sayımızda görmeseniz de bir sonraki sayımızda göreceğinize emin olabilirsiniz. Her zamanki gibi sizlerin yazılarıyla, öneri ve eleştirileriyle yolumuza devam edeceğiz. Sürekli yakındığımız, fotokopi ile çıkmamızdan dolayı yeterince resim kullanamamız sorununu bu ay aşmış değiliz. Matbaada çıkacak bu ilk sayıdan sonra ne tür resimleri kullanabileceğimiz, ne tür teknik sorunlar yaşayacağımızı görüp ona göre resimleri de artırmak niyetindeyiz.

Dergimizin Türkiye'nin bir çok ilinde Kelepir Kitabevlerinde bulunabileceğini söyledik. İşte bunlardan bazıları: Bandırma, Bolu, İzmit, Aydın, Çanakkale, Gaziantep, Konya, Mersin, Ortaca, Muğla, Samsun, Zonguldak, Marmaris, Adana, Antalya, Bakırköy/İstanbul, Kadıköy/İstanbul, Beşiktaş/İstanbul, Antakya, Bursa, Denizli, Diyarbakır, Eskişehir, İskenderun, İzmir ...