Hümeyra’yı dinliyorum. sesi yan odadan süzülüp kapıma çarpıp boğuluyor. Kalkıp kapıyı, evin pencerelerini ve müzik setinin sesini sonuna kadar açıyorum. Dışarıda güneş var. Güneş odamın penceresinde asılı kristale çarpıp gökkuşağı renklerini yansıtıyor portakal rengi duvarlara. Nasıl anlatsam da “Bir köşede durup dinlenir gibi acelesiz sevmeyi nasıl anlatsam” derken bir sonraki şarkı Yıllar Sonra’da “Hiçbir şey kalmasın, hepsi silinsin” diyor Hümeyra.

İçimdeki aydınlık bir yerde durup yaşadığım anı içime sindirirken başka bir noktasında yaşanmışı değiştirmek yaşanmamışlarla hesaplaşmak gibi sonuçsuz ama umuda yönelik bir kavga var. Anı yaşamanın belirgin değişmezliği bilinmeyenin doğal muğlaklığı ile çatışıyor ve ben baba olmaya hazırlanıyorum.

......................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................... Bir araba ...................................... .......................................... ... .................. ....... ................ ..... ... ... ........................................ ................................................................................... ................. ................. ............ Londra’nın kuzeyindeki hastanelerden birine doğru gidiyor....... ............... Sabah trafiği....... ................... İnsanlar işlerine, insanlar bir yerler egidiyor. Ben ise arabanın mutlak koltuğuna oturmuş, her köşebaşında inanılmaz bir kesinlikle HIV + ya da - olduğuma inanıyorum. Arabayı o sürüyor ama ben de onunla birlikte frene basıyorum. Aklıma, aklımıza unutulmuş yüzler geliyor. Bir çoğunun yüzünü hatırlamaya çalışırken sinsi bir ifade arıyorum....... Arabayı durdurmak içinbir hareket yapıp istersen sonucu almaya gitmeyelim, diyor. Ne kadar çok çocuk istediğini biliyorum. Buna rağmen bu soruyu sorduğu için ona müteşekkirim............. İçimde bir yerlerden kaderci bir inanç başını çıkarıp

diyor.......................................... Park yeri yok.......................................... O yer ararken kliniğe koşup biraz geç kalacağımızı söylüyorum. Danışmanın yüzündeki gülümsemeyi kötü sonuca tatlı tatlı hazırlamak olarak yorumluyorum. Onbeş dakika sonra o geliyor. Danışman bizi bir odaya doğru götürüyor....

Aynı koltuğa düşüp birbirimize sarılıyoruz..................................... ............................................. ......................... .................................................................... ................................................................................................ .............. Bir oda........................ ............................... .......... .............................. ....... ......... ..................................... .......... ................................ ............... .....elimde on mililitrelik bir şırınga, yavaşca paketinden çıkarıp masaya koyuyorum. İnce, uzun steril idrar tüpünü sıcak olması için koltuk altıma yerleştirip, fantazi kurmaya çalışıyorum............... Olacak gibi değil............. O içerideki odada yatıyor............ Ağzımda yarım bir gülümsemeyle mutfakta bıraktığım çantamın içindeki dergiyi almaya gidiyorum................ Dergiyi karıştırıp, hoşuma giden bir adamın resminde karar kılıyorum. Mastürbasyon yaparken acaba bu resmi saklasam mı, çocuk için anı olur, gibi aptalca bir fikir geliyor aklıma........... Zar zor incecik idrar kabına boşalıyorum. Şırınga içerdekilerin hepsini çekmiyor. Tekrar boşaltırken köpürmeye başlıyor.....