Antiparantez

   Takım, bu maçı kardeşinin acısı ile sahaya çıkan Kambala'ya armağan etti. Kambala'nın performansının kötü olduğunu hatırlatan bir gazeteciye de en iyi cevabı verdiler: 'Önemli olan onun bizimle beraber sahada olmasıydı. ' Sağol Kaspars, bu takıma verdiğin her şey için bir kez daha teşekkür ederiz. Skipper galibiyetin kutlu, kardeşin huzurlu olsun...

RÖVANŞ BİR: Bir 'UZUN' Resital

   İlk yarının tek yenilgisini İzmir deplasmanında alırken büyük bir şok yaşamış, neye uğradığımızı şaşırmıştık. Bir türlü sahada istediğimizi yapamıyor dillere destan savunmamızı Jefferson karşısında kullanamıyorduk. Neticede de liderlik umutlarımızı 13. haftaya kadar ertelemek zorunda kalmıştık.

   Bir kez daha yenilmek işimize gelmediği gibi hoşumuza da gitmezdi. Zaten iyi randıman veriyorken böyle bir yenilgi almamız oldukça zordu.

   Maçın ilk yarısı oldukça dengeli geçmişti. Brown yine Jefferson'un savunmasında zorlanıyordu. Ancak bu sefer hücumda takımın en iyisi olunca işimiz biraz kolaylaştı. Point guardlarımızın ikisinin de asist orucu tuttuğu bu maçın mimarı ise Brown ve uzunlarımız oldu.

   Kambala' dan yoksun çıktığımız bu maçta Kaya, Asım, Golemac üçlüsü 44 sayı 27 ribaundla oynadı. İkisi de double-double' a imza atan Kaya ve Asım pota altını Thorton ve Hüseyin'e kapatırken, Louis nispeten daha rahat bir maç çıkardı.

   Ayakta kalan tek kısamızın Brown olduğu maçta asistlerin çoğu da uzunlardan geldi. Eh ne dengeli takım olduğumuz da böylece çıktı meydana. Bir maçı kısalarımız, bir maçı uzunlarımız çeviriyor. Ancak son maçlarda iyi bir asist ortalaması tutturmuşken 13 asistte kalmak biraz düşündürücü.

   Gelelim ikinci yarıya. Bu noktada her iki periyotta da rakibine 7'şer sayı fark atan Efes Pilsen Jefferson'u iyi savunarak ve Louis'i yorarak rakibin direncini düşürmek sureti ile 14 sayı farkla galibiyete uzanırken rövanşı da almış oldu.

   Kısalarımızın bu performansını bir daha hiç göstermemesini, uzunlarımızınsa daima böyle oynamasını dilerim. (Golemac' ın 4 top kaybı hariiiç)

RÖVANŞ İKİ: ATİNA' NIN YOLLARI TAŞTAN

   AEK maçı halen kalbimde bir yara olarak yerini korur. Az üzülmemiştim pisi pisine verdiğimiz o maç için. Rövanşı almazsak daha da üzülecektim. Çünkü Benetton maçından bir galibiyet çıkaran Skipper üçüncülüğe yükselecek ve 16'lı grup için avantaj elde edecekti. Bu maçı alarak yerimize bir çivi daha çaktık. Gelecek hafta bizim evimizde deplasmanda fark attığımız Pau Orthez ile (inşallah rehavete kapılmazsak kazanacağız) onlarınsa sel, fırtına, kasırga, deprem gibi doğal afet olmadığı sürece evinde maç kaybetmeyen Cibona Zagrep ile maçları var. Hadi Cibona bütün kalbim sizinle yenin Bolognalıları... Cibona için üç kere: Cibona, sen bizim her şeyimizsin!

   Maç öncesi AEK'dan gelen haberler bizim adımıza iyi idi. Murat Murathanoğlu'nun da belirttiği üzere ilk maçta bizi yıkan adam Mikalis Kakiouzis (ki kendileri 16.8 sayı, 5.2 ribaund ortalama tutturmuştu) Siena ile idmanlara çıkmaya başlamış, mali kriz nedeniyle Yunanistan'dan ayrılmıştı. Yine Murathanoğlu'nun da belirttiği gibi iddiaları olmadığından hafif sakatlığı bulunan Joe Crispin oynamayacaktı. Bu durumda dikkat edilmesi gereken adamlar sert uzunlar Betts ve Dikoudis ile keskin nişancı Hatzis'den ibaretti.

   Maçın yapılacağı salon bir dağ başında inşa edildiğinden ve gidip gelmesi takriben 3 saat aldığından takımımız idmanını şehir gezerken yürümek suretiyle yaptı. Bu arada bir şeyler satın almak için dükkanlara girip paketleri vs kaldırarak halter çalıştılar mı derseniz bilemiyorum, yanlarında olsam sizden saklamazdım vallahi.

   Maç saati geldiğinde salonda idman havası vardı sanki. Komşu köylerde göç sorunu Yunanistan'da da olsa gerek ancak 30 kişi toplayabilmişler. E tabi bunda süt sağma saati olmasının ve hanımların o vakitte yün eğirmelerinin de bir etkisi olabilir. Ancak en büyük etken son 6 maçını kaybeden ve üzülerek söylüyorum bizim karşımızda aldıkları 1 galibiyetle hiçbir iddiası olmayan takımları. Üzüldüğüm nokta o galibiyeti bizden almaları tabii ki. Anladığınıza eminim ama yine de söyleyeyim. Ne olur ne olmaz AEK yenilince üzülecek kadar iyi kalpli olduğumun düşünülmesini istemem. Cadılar aleminde bir itibarımız var, onu da sarsmayalım değil mi?

   Maça müthiş başlayan takımımız ilk üç dakikada resmen dağıldı. Marcus bile şut atmaktan korkarak topu ona buna satmaya çalıştı. Üstüne Kaya'nın muazzam savunması ile Dikoudis coşunca 8-0' lık bir elektroşok aldık. Bunun akabinde gelen moladan sonra ilk basketimizi Kambala'nın asisti sonucu bulan Marcus'u çılgınlar gibi alkışladık. Bu dakikalarda yine Murathanoğlu'nun da belirttiği üzere Kambala'ya Betts-Dikoudis ikilisi acaip savunma yapıyordu. Öyle ki bir pozisyonda topu kaybetmemizi Kaya'nın can siperhane çabası önledi.

   Kaya'ya üst üste yapılan faullerden çıkardığımız sayılar, Marcus'un üçlükleri ve Betts'in iki faul alarak üçüncü çeyreğe kadar kenarı boylaması işimizi kolaylaştırsa da 21-12 gerideydik.

   Tutuk başlayan Granger'ın yerini biraz geç kalınsa da (sağlık olsun) Alper aldı. İlk bir iki dakika oyunun olmayan atmosferine alışma sürecinden her Efes Pilsenli gibi geçen Alper, sonrasında attığı üçlük ile farkı eritti. Hatzis karşılık verince biraz bozulur gibi olduysak da bir üçlük daha atan Alper kimin daha sharpshooter olduğunu kanıtlayan bir yan bakışla Hatzis'i süzdü. Bu dakikalarda birisi de başka birini süzüyordu. Kambala kenarda iki faulle oturan Betts'e baktıkça iştaha gelip Bourousis'i resmen yedi. Kısa sürede hücum ve savunma faulleri ile sahada adeta yıldızlaşan Bourousis, kaçırdığı kolay basketlerle de günün adamı oldu. Takımın en iyisi Dikoudis'in faul problemine girmesi korkusu ile savunmada yardıma gelmemesi ile Kambala'nın bilindik pota altı salınmaları başladı. Eh hal böyle olup Kerem de uzaklardan bir üçlük sokunca önce eşitliği sağladık sonra da Alper'in bombardımanı kesmemesi neticesinde öne geçtik. Bir ara tutulur gibi olunca Hatzis ve Dikoudis aşka gelip bizi yakaladılar ama bir sayıyla da olsa devreye biz önde girdik.

   Üçüncü çeyrek maç başındaki müthiş oyunumuza dönünce ahanda maç gidiyor türküsü eşliğinde tırnak yemeye başlamadınız hemen inşallah. İlk periyottaki gibi sanal bir yükselişe geçen rakibimizde Blakney ve Dikoudis iş başına geçince ne olduğumuzu şaşırır gibi olduysak da sahada yeni bir yıldız sahne aldı: Antonio Granger. Üst üste sayılar bulan Granger direncimizi arttırırken görevi tamamlamak Kambala'ya düştü. Betts'in faul alma korkusu ile daha geriden savunma yapmasını fırsat bilerek her topu pota altına indirdik.

   Hücum fauller ve bize yaptıkları basket fauller eşliğinde yavaş yavaş batan AEK'da Dikoudis'i kilitleyerek son çeyrek nefes aldırmamamız maçın kilit noktalarıydı. Yine belirtmeden edemeyeceğim: Golemac, yapma nolur o sokamadığın basketler neydi öyle, ne yaptın? O anda senin hatalarını kapatacak adamlar olmasa o iki boş atışı ne kadar arardık?

   Görev adamlarımıza eklenen Kambala-Brown performansı bize çok önemli bir galibiyet daha getirirken üçüncülük adına önemli bir galibiyet aldık. Böyle zor bir grupta 8-5'lik bir derece azımsanacak bir rakam değil. Kaldı ki bunlardan biri AEK gibi tek galibiyeti bizden, üstelik İstanbul'da almış bir takıma karşı. Vah tüh demek geçmişe bakmak bir şey getirmeyeceği için ileriye bakmakta her zaman fayda var. Barcelona ve Benetton gibi iki ciddi rakibi ilk turda geride bırakmak bizim için büyük şans olacak. Bu çıkışımız devam ettiği sürece bizi hafife alacak takımın vay haline...

Bu seferlik de benden bu kadar. Kendinize iyi bakın.

Hoş kalın!