Merhaba Sevgili Ekobasket Takipçileri.

   Aslında bu defa da basketbol ile dolu bir yazı yazmayı düşünüyordum. Fakat bir yandan da aklımı kurcalayan ve üzerine hep düşündüğüm bir konuyu sizinle paylaşmak istedim. Bu yazdıklarımı ve başlığımı görünce bazılarınız belki de sıkılıp pencereyi kapatacak ya da başka bir linke gidecek, zaten işin özü de burda boşvermek..

   Neden bahsetmek istediğimi aslında başlık zaten özetliyor. Ben de benzeri konulardan şikayetçiyim.. Ve bazı detaylara değinmek istiyorum.

   Bilirsiniz,büyüklerimiz anlatır hep eskileri. Eskiden insanların birbirine olan saygısını, küçüklerin büyüklerin yanında iken nasıl saygı da kusur etmediklerini anlatırlar. Ya da komşunun komşuya olan bağlılığını, cenazesi olan eve yemekler yağdığını, mahallenin sütçüsünü veya mahallenin bakkalını anlatırlar..Komşuda piştiğinde hakikaten onlara da düştüğünü. İnsan ilişkilerinde çıkarın kollanmadığı zamanları anlatırlar. İnsanların birbirlerine daha yakın olduğu zamanlardan bahsederler bizlere. Ya şimdi öyle mi??

   Özellikle ben Anneannem' den çok dinlerim bu söylemleri.(22 yaşındayım) Hiç te sıkılmam çünkü bunlar şimdilerde olmayan, olsa da yitip tükenmeye yüz tutmuş hepimizin bağlı olduğu paradan daha değerli kavramlar. Büyüklere saygı, küçüklere sevgi, insanlar arasındaki hoşgörü..Hepsi yavaş yavaş ve hissettirmeden yok oluyor.

   Çoğumuz oturduğumuz apartmandaki komşularımızın belki yarısını tanımıyoruz. Mesela ben öyleyim. Bu ilk başta ne kadar basit ve önemsiz geliyor değil mi?? Ama değil arkadaşlar, insan insana muhtaçtır sözü en doğru sözlerden biridir. O tanımadığımız insanın bir gün yardıma ihtiyacı olup ta kimseden bir çare bulamaması çok kötü bir şey değil mi? Dibinizdeki insandan bihaber olmak, ona yardımda aciz kalmak güzel bir şey mi?

   Bazı özelliklerimizi yavaş yavaş kaybediyoruz galiba ne dersiniz?? Eskiden yüce ulusumuzun yaptığı her savaşta, askerlerimiz buldukları yaralı düşman askerlerine yardım ederlermiş. Çanakkale' de ki yaralı Anzak Askerini taşıyan Türk Askeri heykelini gördünüz mü??Fakat diğer ırklar ellerinden geldiği kadar hunharca katlederlermiş. Şimdi ise yolda yanlışlıkla birbirimize çarpsak nerdeyse boğazımıza sarılacağız. Neden bu düşmanlık, sevgisizlik?? Çamurlu ayaklarıyla pantolonumuzun paçasına basan birine "Hiç önemli değil" deyip ve bunu söylerken de hafif tebessüm etmek hem o kişiyi rahatlatıp, hem de sizi sakinleştirmez mi??

   Hoşgörü, insanlar arasındaki iletişimde yardımcı öğelerden biri. Bir arkadaşınızın hatasını kabaca ona gösterir ve hoş olmayan tepkiler gösterdiğinizde ya da en azından onu kırarak anlattığınızda alacağınız tepkiyle, hoşgörülü bir davranışla ya da onu kırmadan yapacağınız bir uyarı bir konuşmayla alacağınız tepkiler arasında ne kadar fark var bir düşünsenize.

   Neden insanlarda kibir denen öğe mevcut?? Neyini üstün görür insan başkasından?? Parasını mı?? Gücünü mü?? Güzelliğini mi?? Ya da belki bilgisini ne dersiniz?? Bunların hepsi yüzünden olabilir, belki de başka sebepler. Fakat bu akıl almaz huya sahip kişi, eninde sonunda anlayacaktır başlarından farklı olmadığını. Bütün insanların aslında aynı sonu paylaştığını, hayatın hızla akıp gittiğini ve bu tür duyguların aslında zayıflıktan başka bir şey olmadığını.

   Toplum olarak yavaş yavaş huzursuzluğa doğru gidiyoruz. Bunun ilk sebebi tabii ki ekonomi. Rahat olmayan insan, tabiatıyladır ki huzursuzluk hissedecek ve sosyal yaşama konsantre olmakta güçlük çekecektir. Huzursuzluğunu başkalarına da hissettirecek ve onları da huzursuz edecektir. Ve bu zincirleme kaza gibi devam edecektir. -ki aslında hiçbir farkı yok zincirleme kazadan, bilakis daha da kötü bir şey- Bir virüs gibi ondan ona yayılacaktır.

   Bence ikinci sebep ise eğitimdir. Yanlış anlamayın eğitim diyorum, okullardaki öğretim değil. Veya kişinin tahsilinden de bahsetmiyorum. Nitekim en yüksek yerlerde okuyup en iyi dereceleri alan, en büyük işyerlerinde olan veya çok ünlü olup aramızda "insan kılığında" dolaşanları bilmiyor muyuz?? İlk önce aileden, sonra çevremizden, daha sonra da okul veya başka bir yerden aldığımız eğitim. Bunun eksikliği veya yanlışlığı da bizi bu değerli kavramlardan yoksun bırakıyor.

   Bir dükkana girip "iyi günler" ya da "iyi akşamlar" demek, çıkarken ise "hayırlı işler" dilemek bu kadar mı zor oldu???

   Biliyor musunuz?? Ya da dikkat ettiniz mi?? Ayrı ırka mensup iki kişi, ortak bir dilde konuşsalar bile (mesela İngilizce) asla tam olarak anlaşamazlar. Birbirlerinin ne demek istediklerini anlarlar. Fakat asla birbirlerine, konuştukları kelimelerin tam anlamını anlatamazlar. Fince öğrenerek bir Finli ile asla tam olarak anlaşamazsınız. Çünkü o ırkın yapısını ve insan özelliklerini asla tam olarak bilemezsiniz.

   Size daha ilgincini söyleyeyim mi?? Aynı dili konuşan iki kişide aslında birbiriyle tam olarak anlaşamaz. Çünkü günlük hayatta kullandığımız kelimelerin anlamlarını hayat tecrübelerimizden öğreniriz. Ve herkesin hayat tecrübesi de birbirinden farklı biçimde oluşur. Bu yüzden de kelimelerin kullanımı ve anlamı kişiye göre küçük farklılıklar gösterir. Bu noktada anlaşmayı sağlayan aslında insanların karşılıklı hoşgörüleridir. Tabii ki birbirimizi anlıyoruz ama aslında tam manasıyla değil. Hoşgörü sayesinde aslında birbirimizle iletişim kurabiliyoruz.

   Bu bağlamda hoşgörüyü günlük hayatımıza da yayarsak, insanlarla olan sosyal uyumumuzda artar. Uyumu artan bir toplumda sorunlar teker teker hallolur çünkü yardımlaşma olur huzur olur. Hoşgörü beraberinde uyumu, uyum da huzuru getirir. Ve pek tabii bunlar bir araya geldiği zamanda insanlar ve o toplum mutlu olur.

   Yapmamız gereken nedir peki? Önce ailemize,sonra arkadaşlarımıza ve sonra da sosyal yaşantımızda herhangi bir şekilde ilişki kuracağımız insanlara karşı, elimizden geldiğince saygı ve sevgi beslemek, onlara elimizden geldiğince hoşgörü ile davranmak yapacağımız en zor şeyler olsa gerek.( Ne kadar zor değil mi?) Karşımızda düşmanımız yok, o bizden biri. Siz bunu yapın eninde sonunda karşılığını alacaksınız. Ben bu konuların uzmanı değilim ama en azından insanım. Ve herkesin mutluluğunu isteyen bir insanım.

Sağlıklı ve mutlu kalın...

e r k i n ö n e r
01 n İ s A n 2 0 0 3 S a L ı
[email protected]