ANMA

Semra KANAT

18 Temmuz 2004

 ÖZEL TEŞEKKÜR:

Bu derlemeyi yapmama asıl neden olan değerli Bilâl N. Şimşir’in kitaplarını önce temin, sonra hediye eden sevgili hemşehrim Makine Mühendisi Ayhan Razgat’a; bana armağan ettikleri Basın Bildirisi Kitapçığı dolayısı ile, sevgili meslektaşım Elif Bacanakgil ile Basın Danışmanı eşi Süha Bacanakgil’e; Bulgaristan gezisi esnasında hazırlamış olduğu özel resim albümünü tereddütsüz sunan Hacettepe Üniversitesi Sosyoloji Asistanı ve Rusça öğrencim sevgili Yaprak Civelek’e; ayrıca, Türkiye Cumhuriyeti’ne ayak bastığım 16 Haziran 1989 tarihinden günümüze dek bana emeği geçen adlarını sayamayacağım tüm güzel insanlara teşekkürü borç bilirim.

AÇIKLAMA:

          Dosya büyüklüğü nedeni ile derlemeyi bölümlere ayırmayı uygun gördüm. Bu ilk bölümde, konuya dair Türkçe ve İngilizce özet açıklamalar, daha sonraki bölümlerde ise resimli belgeler yer almakta.

BÖLÜMLER:

 1. ANMA

2. CENNET VATAN

3 GÖÇ: ATEŞTEN GÖMLEK

4. TUNA BOYLARI

5. EVLÂDI-I FATİHAN

6. FETİHTEN FETRETE

7. PANSLAVİZM HORTLAĞI

8. FELÂKETE DOĞRU

9. GÖZYAŞININ SEL, KANIN GÖL OLUP AKTIĞI 93 HARBİ

1. KISIM (93 HARBİ)

2. KISIM (TÜRK-RUS SAVAŞI)

3. KISIM (HARP)

10. “KADER, BURALARI UNUTMAK MIDIR?...”

11. “UŞAKLARI ÜÇ HİLÂLE KIYDILAR...”

12. SAHTE KURTARMA

13. BALKAN HARBİ

14. DİRENİŞ

15. DEMİRPERDE

16. SON DARBE

17. BÖYLE KOMŞU, DÜŞMAN BAŞINA!

18. “SEN ŞEHİT OĞLUSUN...”

19. GÜNEŞ BALÇIKLA SIVANMAZ!

KAYNAKLAR:

 Her bölümde kullanılan kitap, dergi, gazete, resim ve örütbağ adreslerini ayrı ayrı açıkladım.

The General Directorate of Press and Information of the Turkish Republic

FOREWORD

 A placid and hard-working ethnic minority which had never contested the state's authority used to live in a certain country. Its rights and status had been safeguarded by international treaties. Its existence had been established through official cen­suses, statements by the Head of State and countless documents. It had schools which offered education in its own language and its own publications. It could sing its own songs and enjoy its own folklore. Though of a different religious faith from the majority in the country, it could practise its own religion.

One day in December 1984, the authorities in the country began to implement a policy of assimilation seeking to eradicate the rights and status of this minority as well as its ethnic, religious and cultural identity. As part of this policy of assimila­tion, all forms of violence were resorted to. Many were killed, tortured, detained, imprisoned, confined to concentration camps or banished to internal exile. The names of all members of the minority were changed at gunpoint. They were also prohibited from speaking their mother tongue, wearing their traditional outfits, singing their own songs and enjoying their own folklore, observing their religious practices and burying their dead in their own cemetiers in accordance with their traditions. Their cemeteries and mosques were either closed or demolished and their newspapers began to appear in a different language. Thus, an age of darkness descended upon this minority. An entire com­munity disappeared altogether from public registers.

One day in May 1989, members of the minority sought to raise their voices through peaceful means in order to secure the restoration of their rights and to lead a dignified life. They staged hunger strikes and demonstrations. The authorities in the coun­try suppressed these hunger strikes and demonstrations through bloodshed. The demonstrators were fired upon from tanks and helicopters and set upon by police dogs. More than 60 people were massacred. Mass arrests took place.

A new development followed in the wake of these bloody incidents. The country's administration began to deport members of the minority en masse and to force them to leave their homes. It chose to expel its own citizens under inhumane conditions to a neighbouring country. In so doing, it created many divided families by holding hostage some family members, especially the young. Moreover, it attempted to present this policy of expulsion as "touristic movements". The number of deportees exceeded -100,000 within a fortnight.

Scenes of human suffering which should have been left behind in the darkest periods of history and which at any rate have not been seen since World War II are now being revived. The world is once again witnessing a major crime against humanity. This country is insisting on extending the already long list of her crimes in sheer defiance of the entire world.

This country is Bulgaria. The minority subjected to oppres­sion and assimilation is the Turkish muslim minority in Bulgaria.

The community of nations is duty-bound to help to end this oppression. Such policies of coercion and assimilation have no place in our age. This crime against humanity must not be tolerated any longer. Failure to take a principled stand on the issue will in fact encourage the commitment of similar crimes in other parts of the world. This is a humanitarian cause which should be adopted by every country, every institution and every individual.

Extract from the press conference on the 1st July, 1989 of Mr. A. Mesut Yılmaz, Minister of Foreign Affairs of the Republic of Turkey:

"The Bulgarian government persists in portraying the deportees as "tourists". And, through our television screens and the international media, we become more and more familiar with each passing day with this new breed of "tourist" who have been expelled from their country with all their properity and possesions confiscated for insisting on their demands for no more than a dignified life...

These individuals, who are graciously presented to the world by the Zhivkov (Jivkov) administration as "tourists", are not simply a new breed of "tourist", but a brand new phenomenon which, for reasons we do not understand, fails attract to attract the attention of antropologists anywhere.

These Bulgarian "tourists", whom, we know, have insistently demanded the replacement of their Turkish names of dubious origin causing them discomfort with Bulgarian-Slavic names and accomplished their desire after much hardship towards the end of 1984; whom, we know, have been changing their direction when coming across one of the meticulously and respectfully maintained mosques despite the counsel of the Bulgarian authorities to the contrary; whom, we know, have resisted the Bulgarian government in order not to utter a single word and even staged demonstrations in recent months; whom, we know, have demolished the tombstones of their ancestors, and whom, we know, do not belong to the in Turkish minority in Bulgaria, as there is no such minority in that country, somehow insist on speaking Turkish and performing prayers with an incomprehensible longing when they cross the Turkish border; strive to have their sons circumcized as if circumcision is prohibited in Bulgaria and as if they would not soon return to that country after completing their touristic visits to Turkey; claim that their names are "Recep" and not "Rushi", "Fatma" and not "Fani", "Tevfik" and not "Todor" in spite of their identity documents.

İt is obvious that it would be a gross over-simplication to label tens of thousands of people as mentally or morally disturbed. I therefore deem it appropriate to take this opportunity to declare that our borders are open to all anthpologists from Argentina to Japan.

I would guess that this unprecendented cultural metamorphosis might be of interest particulary for Bulgarian anthpologists."

BULGARIA, IN DEFIANCE OF WORLD PUBLIC OPINION, HAS DEP­RIVED THE TURKISH MINORITY IN THE COUNTRY OF ALL BASIC RIGHTS AND FREEDOMS SINCE 1984.

THEIR OUTRAGEOUS CAMPA­IGN OF ASSIMILATION STARTED WITH CHANGING THE -NAMES OF THE TURKISH MINORITY.

THE CAMPAIGN WAS FOLLO­WED BY A WAVE OF SEVERE BANS AND RESTRICTIONS AIMING TO DESTROY THE ETHNIC, RELIGIOUS AND CULTURAL IDENTITY OF THE TURKISH MUSLIM MINORITY.

IN MAY 1989, THE BULGARIAN AUTHORITIES BLOODIL Y QUELLED INNOCENT DEMONSTRATIONS OF TURKS PROTESTING THIS INHU­MAN TREATMENT.

MORE THAN 60 DEMONSTRA­TORS WERE KILLED BY THE BUL­GARIAN MILITIA.

SHORTLY AFTER, BULGARIA STARTED YET ANOTHER MASS DE­PORTATION OF ITS TURKISH MI­NORITY.

MORE THAN 100,000 ETHNIC TURKS ARRIVED IN TURKEY WITHIN A FORTNIGHT.

AND THE EXODUS CON­TINUES...

According to the 1956 official census the number of ethnic Turks was 656,025

According to the 1965 official census the number of ethnic Turks was 780.928

Till 1959 there were 1118 Turkish Schools in Bulgaria

"The Bulgarian Communist Party has pursued a policy of paying full respect to the national characteristics and rights of the Turkish national minority."

28 May 1962

"The Bulgarian citizens of Turkish descent are equal citizens of the People's Republic of Bulgaria."

31 May 1976

"The children of Bulgarian Turks...... Optional study of the Turkish language from the first to the ninth grade has been adopted...... Special text books in the Turkish language and literature are published for this purpose".

24 January 1982

"There is not a Turkish minority nor ethnic Turks in Bulgaria!"       December, 1984

OF THE BULGARIAN COMMUNIST PARTY AND PRESIDENT OF THE STATE COUNCIL FROM THE SPEECHES OR INTERVIEWS OF MR. TODOR ZHIVKOV, GENERAL SECRETARY

BILATERAL AND INTERNATIONAL AGREEMENTS GUARANTEEING A MINORITY STATUS AND RIGHTS TO THE MUSLIM-TURKISH MINORITY IN BULGARIA

A. BILATERAL AGREEMENTS

1. Protocol annexed to the Treaty of Friendship between Turkey and Bulgaria, October 18, 1925. Chapter A.

2. Convention of Establishment between Turkey and Bulgaria, October 18, 1925. Article 2: First paragraph.

3. Agreement on the Emigration from the People's Republic of Bulgaria to Turkey of Bulgarian Citizens of Turkish Origin Whose Close Relatives Emigrated to Turkey Before 1952, March 22, 1968.

B. INTERNATIONAL AGREEMENTS

1. Treaty of Peace signed at Neuilly-sur-Seine, November 27, 1919. Section IV. - Protec­tion of Minorities

2. Paris Peace Treaty, February 10, 1947. Article 2.

3. Universal Declaration On Human Rights, December 10, 1948.

4. International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination, December, 1965.

5. International Covenant on Civil and Political Rights, December 16, 1966.

6. International Covenant on Economic Social and Cultural Rights December 16, 1966. 7.- Conference On Security and Co-Operation in Europe Final Act, August 1, 1975.

8. CSCE Madrid Concluding Document 1983.

9. CSCE Vienna Concluding Document 1989

CONVENTION OF ESTABLISHMENT BETWEEN TURKEY AND BULGARIA SIGNED IN ANKARA ON 18 OCTOBER 1925

Article 2 of the Convention: "The two contracting parties have agreed not to obstruct in any way, the optional emigration of Turks in Bulgaria and of Bulgarians in Turkey."

Ahmed Cevad, Balkanlar’da Akan Kan (Kırmızı Siyah), Şamil  Yayınevi, İstanbul

Sizlere sunduğumuz bu eser, Balkanlı Müslüman Türkün ıstırap ilâyı kelimetullah için giden neslimizden geri kalanların çektiği işkenceyi, toplu olarak imhalarını belgelerle sunmaktır.

İnsan haklarına imza atan memleketlerden olan Bulgaristan...

O Bulgaristan ki, Müslüman Türkün bugünkü durumları... Halka hürriyet havarilerinin, sosyalizm özleminde olanların, yokluklar cehennemini cennet gösterenlerin zihniyetini...

Bütün bunların yanında, o Bulgaristan’a kucak açan bugünkü idareci ve politikacılarımızın zavallılığını...

Müslüman Türkün geçmişine olduğu gibi; gelecekte de tek ve gerçek dostu, gene kendileri ve gene kendi inancında olanların olduğunu, belgeler ve olaylarla tek tek anlatır.

Allah’a inananların dostu, ancak Allah’a inananlardır.

Şamil Yayınevi

TAKRİZ VE TAKDİM

Bu kitap, sizi gerilere götürecek ve derin derin düşündürecek. Kitapta, uğursuz, uyuşuk, tembel, bil­gisiz ve onursuz kişiler yüzünden binlerce masum Müslüman Türkün bahtsız akıbetlerini okuyacaksınız. 1912 felâketi ile tarihimizin en büyük toprak ve in­san kaybına uğradık. Beş yüz yıllık yurtlarımızı en acıklı muhaceretlerle terk ettik. Tuna'dan Edirne'ye çekildik.

Mazimizdeki mağlûbiyet ve felâketleri, zaferlerimizden daha fazla bilmek ve öğrenmek zorundayız. Milletimizi acılara gark eden bu olayların gerçek se­beplerini, yedisinden yetmişine kadar, hepimiz dik­katle ve ibretle okumalıyız.

Bir milletin birlik ve beraberlik içinde yaşayabilmesi için, geçmişi çok iyi bilmesi şarttır. Bugünü anlamak için dünü iyi bilmek gerekir. Oysa yakın geçmişimizle gereği gibi ilgilendiğimizi söyleyebilir miyiz? Hangi bilgilere dayanarak, yarının gençleri dos­tu düşmanı birbirinden ayıracak?

İşte elinizdeki bu kitap sizi derin derin düşündürecek ve soydaşlarımızın başına gelen akıbetle hatırlatacaktır.

Cağımızda herkes azınlıkların haklarından bahseder, fakat medeniyetini taklit ettiğimiz Avrupalı insan haklarını uygulamaz.

Evet, Birleşmiş Milletler tarafından “İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi” ilân edileli aradan 28 yıl geçti. Bu geçen 28 yıla şöyle bir geriye dönüp bakılırsa, komşularımız (!) Yunanistan, Bulgar ve bütün komünist bloğunda yaşayan soydaşlarımız bu İnsan Haklarından hiç bahsedilmemekte, adına ne kalmışsa yok edilmektedir.

Sinsi maksatları, Türk örf ve âdetlerini unutturup, İslâm Türk ahlâkına olan sadakat fikrini İslâm-Türk aile anlayışını, aile töresini dejenere etmek ve Bulgaristan'da yaşayan 4 milyon Türkü tarihten silmektir. Bu, yalnız günah olmakla kalmaz tek kelimeyle korkunçtur.

İnsanlar doğuştan eşit olduğu, herkes ırk, cins, dil, din, siyasî bir fark gösterilmeksizin bütün haklardan faydalanacağı, kişi emniyeti korunacağı, hiçbir kimsenin kölelik veya kulluk altında bulundurulmayacağı, hiçbir kimsenin gayri insanî, haysiyet kırıcı muamelelere tâbi tutulmayacağı, her şahsın yasalar önünde eşit olacağı, meskeni, ailesi, malı olacağı, eşit çalışma hakkı olacağı, eğitim hakkı olacağı kesinlikle belirtildiği halde, Bulgaristan'da yaşayan dört milyondan fazla soydaşımız bu hakları ağızlarına bile alamazlar.

Tarihin hiçbir devrinde Türkler; baskı, tehdit, terör ve mezâlimle Türk olmayan unsurları “din” ve “milliyet” değiştirmeye katiyen mecbur etmemişlerdir. Biz, millet olarak tarihin her devrinde insan hak­larına saygılı olmuşuzdur. İnsanların temel haklarını titizlikle gözetmişizdir. Yüzyıllarca bizim hükümranlığımız altında yaşayan yabancı milletler bunun en canlı örneğidir. Onları her bakımdan içimizde eritir, bizimle kaynaştırırdık. Aksine, ne dinimiz ve ne de yüce ahlâkımız buna müsaade etmezdi.

Patrikhaneler, kiliseler, havralar ne kadar rahat ibadet yerleriydi. Ve hâlâ İstanbul'da Papaz Okulu hiçbir endişe duymadan serbestçe tedrisat yapmak­tadır.

Halbuki Bulgaristan'da dört milyon Müslüman Türkün tek bir okulu yoktur ve okullarda tek Türkçe ders okutulmamaktadır. Kitabımızda da okuyacağınız gibi bu icraat tarzlarını tarih boyunca SlavIar, Elenler, Latinler ve buna benzer Batılı ve Balkanlı Hıristiyan milletler yapmıştır, yapmaktadırlar.

Dertlerimiz yazmakla, anlatmakla bitmeyecek kadar çok ve hazindir. Bütün bunları, Dışişleri Ba­kanlığımız ve yarının devlet yükünü omuzlamaya çalışan Türk Gençliğinin dikkatine arz ederim. İşin şakaya tahammülü yoktur. Bulgarlar, Bulgaristan'da yaşayan Türkleri imhaya karar vermişlerdir. Türkler ise isim ve din değiştirme işine şiddetle karşı koymakta, ölümü bile göze almaktadır!ar.

İşte, Ey Türk Genci!

Ecdadın azim ve himmet, dirayet ve fetânet sahibi, uzağı yakın, zoru kolay, muhali mümkün yapmış, zulmü gördüğü yere adaleti, cehli gördüğü yere ilmi, eşitliği ve insanlığı götürmüştür. İnsan hakları şöyle dursun, hayvan haklarına dahi vakfiyeler bırakmıştır. Biraz silkin, kendine gel, ruhunda asırlardan beri de­vam eden uyuşukluğu at, bugün düşmanın ayakları altında çiğnenen bedbaht kardeşlerini kurtarmak vazifesi sana aittir. Sana geçmiş bir şey vermemiştir, fakat senden mucizeler istiyor. Bu mucizeleri göstermeye mecbursun; uyuşukluğun, tembelliğin devam ederse; sen de evlâdınla zevcenle... beraber düşmanın esiri olursun.

Seksen milyon Türk esir durdukça, sana bir an olsun boş oturmak helâl değildir. Sen daima çalış, gene çalış...

İşte sen soydaşlarım zulmetten, karanlıktan kurtardığın gün mutluluğa ereceksin.

İnsan hakları ve Lozan Antlaşmalarının ilgili maddeleriyle Yunanistan ve Bulgaristan'a terk edilen bu topraklar üzerindeki Türkler “İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi”ndeki maddelerden tomar yoksun olarak yaşamaktadır. Bu nedenle, tomar tarafsız bir gözle kaleme alınmış olan «Kırmızı Siyah Kitab»ı sadeleştirmekle vazifemin bitmiş olduğu kabul etmiyorum. Vazifelerimiz elbette bu kadar değildir. Fakat bununla beraber, bu yüce davaya ışık tutabildiysek kendimizi bahtiyar soyarız. Hatamızın bağışlanması dileğiyle; bu eseri düşünen dimağlara, arayan zihinlere ve en samimi duygularımla Türkiye dışında yaşayan Türklere ithaf ediyorum.

Şevket Gürel

ÖN SÖZ

Bu kitap, Balkanlarda kanları vahşice akıtılan yüz binlerce Müslüman Türkün dramını bütün çıplak­Iığı ve bütün acılığı ile “vahşetin bir utanç belgesi” olarak gözler önüne sermektedir...

65 yıldır Balkanlarda akıtılan Türk kanı, Vahşe­tin de ötesinde genç kızlara, kadınlara tecavüz ha­diseleri karşısında, 20. yüzyılın bu son çeyrek asrın­ da hâlâ susacak mıyız? Bulgarların, sınırları içindeki 4,5 milyonu bulan Müslüman Türklere gösterdikleri kapkara Vahşeti ve bu vahşete, «toptan imha», hare­ketine karşı, varlıklarını devam ettirebilmek için göz­lerini kırpmadan, imanla göğüs geren soydaşlarımı­zın hakkı ve hukukuyla kimler alâkadar olacak? İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin bir kâğıt par­çası olmaktan bir adım bile ötede bulunmadığını is­pat eden bu belgesel eseri, okuyucularımıza sunar­ken, Yüce Allah'ın himayesine sığınırız.

Şamil Yayınevi

OKU, AĞLA, DÜŞÜN ve UYAN

Bu sayfalarda, her biri insanın tüylerini ürper­tecek cinayetler, facialar okuyacaksınız. Bütün bu zulümler, hayalî değil, gerçektir ve Bulgarlar, Sırp­lar, Yunanlılar tarafından Müslüman kardeşlerimize revâ görülmüştür.

Balkanlar, Şıpka'lar, ovalar, dereler, çayırlar, ada­lar, hep Müslüman Türk kanıyla boyanmış, her taraf­ta Müslüman kanı sel gibi akmıştır. Kardeşlerimiz diri diri yakılmış, kara dumanları havaya, figanları gökyüzüne yükselmiştir. Gözbebeğinden de kıymetli namusları gasp edilmiş, gözyaşları kezzap gibi yüzle­rini dağlamıştır.

Her sayfa, her satır birbirinden daha acıklı yeni bir faciayı gözlerinizin önüne getirecektir: Falan de­rede anaların yanında yavrucaklar, kadınların önünde kocaları koyun gibi boğazlanıyor, parçalan falan kasabanın sokaklarında çıplak Müslüman kızlarını alay alay dolaştırılıyor; falan hastanede burnu kulakları kesilmiş bedbahtlar inliyor; falan köyün camiinde veya samanlığında namusları ayak altına alınmış kadınlar, erkekler diri diri yakılıyor; falan kanda yüzlerce bedbaht Türk esirleri süngü ile, kurşun ile telef ediliyor... (Ah, Türk ve esir kelimeleri yan yana gelmeli miydi?)

Ecdadın büyük himmetlerinden nişan kalan camiler kilise yapılıyor, zarif minarelere çanlar takılıyor, Kur'ân-ı Kerim çamurlara atılıyor; Müslüman oğlu Müslüman kardeşlerimiz Hıristiyan adlarıyla çağrılıyor; hemşirelerimiz demek olan kızlar, kadınlar Yunanlıların, Bulgarların koynunda yatmaya zorlanıyor. İmamlarımızın sarığı papaz şapkasına çevriliyordu...

İşkencelerle şehit edilen, boğazlanan, parçalanan, boğazları kesilen, namusları kirletilen kardeşlerimizin yekûnü yüz binlere çıkıyor; kiliselere çevrilen camiler yüzlerle sayılıyor...

Hakaret bütün Türk milletine, İslam'a aittir. Namert düşmandan Bulgarlardan, Yunanlılardan bu intikamını almak da, bütün Türk milletine ait bir vazifedir.

Bakınız, muhterem şairlerimizden biri Rumeli faciaları için nasıl vicdanî bir ses ile feryat ve hepimize ne acıklı bir şekilde hitap ediyor:

AH RUMELİ

Altın ovalarda, gümüş dağlarda,

Gezen sürülerden nişan kalmamış:

Zümrüt mahsûllü şirin bağlarda,

Öten bülbüllerde figan kalmamış.

Kalmamış köylerde hayattan eser,

Gelin odaları hep mezar olmuş;

Bu harap illerde akan dereler,

Mazlûm kurbanların kanıyla dolmuş.

Sırma saçlı kızlar, masum yavrular,

Hain çizmelerle ezilmiş bitmiş;

Yuvası dağılmış garip kumrular,

Kartal pençesinde mahvolup gitmiş.

Bu yerler bir zaman şendi, gülşendi,

Keder görmemişdi ovası, dağı;

Her taraf gülşen, her gönül şendi,

Geçti üzerinden düşman ayağı.

Çalındı taşlara namuslu başlar,

Gebe kadınların karnı deşildi;

Yakıldı mescitler, kırıldı taşlar.

Ölülerin bile kabri eşildi.

Minbere, mihraba haçlar çakıldı,

Atıldı yerlere Hak'kın kelâmı;

Ezan yerlerine çanlar takıldı,

Salîp orduları ezdi İslam’ı.

Sönen ocakların, viran yurtların,

Bütün gönüllerde ateşi yanar;

İnsan sûretinde vahşi kurtların,

Açtığı yaralar onulmaz kanar.

Unutma, gördüğün hakareti bil,

Kinini kalbinde sakla uyutma;

Ağlama, gözünün yaşlarını sil,

Bekle zamanını, fakat unutma.

Unutma, intikam günleri gelir,

Durdukça dünyada Türklerin adı

Evlâdın intikam yolunu bilir,

Yaşasın kalbinde bugünün yâdı.

Unutma kinini, fikrin dönmesin!

Milleti yaşatan kindir, emeldir;

Üfle ateşini kinin sönmesin,

Devlet binasına kin bir temeldir.

Unutma Bulgarı, Sırbı, Yunanı,

Kinini kalbine ateşle yazdır;

Unutma sel gibi çağlayan kanı,

Ölürsen bunları taşına kazdır.

Nedim