|
|
SAHTE KURTARMA |
|
“BULGARİSTAN TÜRKLERİNİN SON SOYKIRIMININ 15. YIL DÖNÜMÜ” DERLEMESİNİN ON İKİNCİ BÖLÜMÜNÜ, ERMENİ TERÖR KURBANLARININ ANISINA İTHAF EDİYORUM.
SEMRA KANAT16 Ağustos 2004
ERMENİLERİN YALAN LOBİLERİ. Politika Dergisi, Ankara Mart 2001
ERMENİLERİN YALAN LOBİLERİ
Ermeniler tarihî gerçekleri saptırmaya çalışıyor. Osmanlı arşivlerinde tarih tarih Ermeni cinayetleri. Osmanlı belgelerinde Ermeni cinayetleriyle ilk not 21 Şubat 1941 olarak düşülmüş. Birinci ciltteki 2 numaralı belgede, katliâmın Kars ve Ardahan bölgesinde yapıldığı ve 30.000 Türkün Ermenilerce öldürüldüğü yazılı. Ermeni terör örgütlerinin Türklere yönelik son saldırıları 1973 yılında başladı. Aralarında diplomat, güvenlik görevlisi ve iş adamının bulunduğu çok sayıda Türk, Ermeni örgütleri vahşice öldürüldü. İlk saldırı, Amerika’nın Los Angelos kentinde yapıldı. Başkonsolosumuz Mehmet Baydar ile Konsolos Muavini Bahadır Demir şehit edildi. Cinayetler, ASALA Gizli Ermeni Ordusu, esir Yanikiyan Grubu, Ermeni Soykırım Adalet Komandoları ve Ermeni Devrimci Ordusu adındaki caniler tarafından üstlenildi.
ÖZEL ANMA
(Rahmetli Bora Süelkan’ın adı bende saklı sevgili kızının, 20 Ekim 2001 tarihli mektubundan. S.K. Özel Arşiv)
Semra Hanım tekrar merhaba, ... Öncelikle bana vakit ayırdığınız için çok teşekkür ederim ve tabiî ki sizi tanıdığım için de çok memnun oldum. Umarım sadece Bulgarca için değil, bu tanışma güzel bir dostluğun başlangıcı olur. Yazınız için teşekkürler, print ettirdim, sakin sakin okuyacağım. Sizinle bugün konuştuktan sonra Bulgaristan’da gecen günlerim tekrar aklıma geldi. Her şey söyle bir gözümün önünden geçti... Sizlerin o dönemde Türkler olarak çektiğiniz zorlukları bugün sizi dinleyince daha da iyi anladım. Böylelikle biz Türklere gerçekten ülkemize ve insanlarımıza sahip çıkmaktan başka bir şey kalmıyor. Bu yazınızı gerekli tüm yerlerde yayımlayıp, herkesin okumasını sağlarsanız çok iyi olur kanısındayım... Sizden sonra biraz düşündüm... Sanırım bir süre elimden geleni yapacağım ve gösterdiğiniz destek bana çok adım attıracak kanısındayım. ... Size tekrar teşekkür ederken, yeni yaşınızı da içtenlikle kutluyorum. ...
Sevgili ...,
Tanışmamız bana şeref verip, mektubunuz beni mutlandırdı. ... ...’da, Asala’nın o menfur saldırıyı işlediği günden söz ettik. Ailem ile birlikte o günü anıp yeniden üzüldük. O gün, dün olmuşçasına gözümüzün önünde yeniden canlandı. O zaman da bir aile ferdimizi, bir büyüğümüzü kaybetmişçesine üzülmüş idik. Zira babanız, bizim için Türkiye'nin bir sembolü idi: Ona karşı islenen bu cinayet, bize karsı yapılmış idi âdeta.Tekrar başınız sağ olsun! Türklüğün durumu ne esef verici!... ... Beni en içten dostunuz sayabilirsiniz. Şimdilik mutlu ve esen kalın! Sevgilerimle, S. Kanat
1914-1922 YILLARI ARASINDA ANADOLU’DA, KAFKASLAR’DA ERMENİLER TARAFINDAN TÜRKLERE UYGULANAN SOYKIRIM LİSTESİ (KAYNAK: DEVLET ARŞİVLERİ)
(Sadece bin ve üzerindeki ölü sayısını sunuyorum. TOPLAMI: 517.955’tir. S.K.)
Cilt ve Belge No Tarih Yer Ölü
1/2 21.2.1914 Kars, Ardahan 30.000 1/3 8.5.1916 Pasinler 2.000 1/3 5.8.1916 Van, Tatvan 1.600 1/3 5.9.1915 Bitlis 40.000 1/3 5.8.1916 Bitlis 10.000 1/3 1915 Van 1000 1/4 22.5.1916 Van 15.000 1/4 22.5.1916 Van 8.000 1/4 22.5.1916 Van 80.000 1/6 11.5.1916 Van 44.233 1/6 11.5.1916 Malazgirt 20.000 1/9 Haziran 1916 Edremit, Vastan 15.000 1/10 Nisan 1915 Muradiye 10.000 1/11 Mayıs 1915 Van 20.000 1/11 1915 Bitlis 16.000 1/12 25.5.1916 Bayezid 14.000 1/15 1915 Van 5.200 1/19 6.6.1916 Şatak 1.150 2/38 Ağustos 1919 Muhtelif Köyler 2.502 3/1 1919 Nahçıvan 4.000 3/33 2.2.1920 Şuregel 1.350 3/33 22.3.1920 Şuregel, Zaruşat 2.000 3/40 28.4.1920 Kars 1.174 3/47 7.2.1920 Zengibasar 1.500 3/50 1.2.1920 Zaruşat 2.150 3/51 15.10.1920 Bayburt 1.387 3/53 17.10.1920 Pasinler 9.287 3/54 18.10.1920 Tortum 3.700 3/55 19.10.1920 Erzurum 8.439 4/2 26.10.1920 Kars civarı 10.693 4/10 12.4.1920 Sarıkamış 1.975 4/14 12.7.1920 Kars, Digor 14.620 4/10 12.4.1920 Sarıkamış 5.337 4/17 1920 Kars 3.945 4/23 1920 Nahçıvan 64.408 4/23 1920 Nahçıvan 5.307 4/27 1921 Karakilise 6.000
ERMENİ SORUNU
İDDİALAR - GERÇEKLER - KRONOLOJİ
1022 Ermeni topraklarının İmparator II. Basileios tarafından Bizans topraklarına katılması üzerine 40 bin Ermeni Anadolu'ya sürgün edildi. 1046 Ermeni hanedanları Bizans İmparatoru IX. Konstantin tarafından katledilerek yok edildi. 1054 Sultan Tuğrul Bey döneminde Selçuklulara bağlanan Ermenilere özerklik verildi. 1098 Ermeniler Haçlılarla işbirliği yaptılar. 1461 Fatih Sultan Mehmed, Bursa'daki Ermeni Piskoposu Hovakim'i (Ovakim) İstanbul'a getirterek kendisine Patrik unvanını verdi ve Ermenilere birçok haklar tanıdı. 1567 Türk matbaasının kurulmasından 160 yıl kadar önce Venedik'te matbaacılık eğitimi görmüş olan Sivaslı Apkar adındaki bir papaza İstanbul'da bir Ermeni matbaası açması için izin verildi. 1790 İlk resmi Ermeni Okulu, Amira Miricanyan ve Şnork Mığırdıç tarafından Kumkapı Fıçıcı Sokak'ta kuruldu. 1823 Artin Bezciyan adlı Ermeni, Kumkapı'da Bezciyan Okulunu kurdu. 1824 Patrik Karabet, Ermenice gramer okutan Kumkapı Okulunu Patrikhanenin himayesine aldı. 1853 (22 Ekim) Ermeni Maarif Komisyonu kuruldu. 1876 Kurulan Mecliste Ermeni milletvekilleri de katıldı. 1877 (7 Aralık) Ermeni Millî Meclisi, Ermeni halkının askere yazılarak savaşa katılma kararını aldı. 1878 (13 Nisan) İstanbul Ermeni Patriği Nerses, İngiltere Dışişleri Bakanı Salisbury'ye gönderdiği muhtırada, Türklerle beraber yaşayamayacaklarını bildirdi. (13 Temmuz) Berlin Anlaşması imzalandı. Bu anlaşmaya, Osmanlı Ermenileriyle ilgili 61. madde eklendi. (3 Ağustos) İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Salisbury, İstanbul Büyükelçisi Layard'a gönderdiği talimatta, Osmanlı Hükûmeti'nin Doğu'da reformlara başlaması gerektiğini bildirdi 1890 (20 Haziran) Erzurum İsyanı (Temmuz) Kumkapı Nümayişi. Birinci Sason İsyanı. 1892-1893 Merzifon, Kayseri, Yozgat isyanları 1895 (30 Eylül) Bâbıâli olayı. Kasım ayında, Ermenilerin Maraş'ta isyan teşebbüsü 1896 30 Ekim İstanbul'da Ermeni eylemi (1 Haziran) I. Van isyanı. (26 Ağustos) Osmanlı Bankası Olayı 1902 Ermeni dilcilerden H. Acaryan, "Ermeni Diline Türk Dilinin Tesiri ve Ermenilerin Türkçeden Aldıkları Sözler" adında bir eser yazdı. 1904 İkinci Sason isyanı 1905 (21 Temmuz) Yıldız Camiinde, Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid'e suikast teşebbüsü 1908 Ermenilerin Jamanak adlı gazetesi yayın hayatına başladı. İkinci Meclis açıldı ve Ermeni komitecilerden bazıları Millet Meclisi'ne girdi 1909 (14 Nisan) Adana'da Ermeni isyanı 1915 (15 Nisan) II. Van İsyanı. (24 Nisan) Osmanlı Devleti aleyhinde faaliyette bulunan Ermeni komiteleri kapatıldı. Bu komitelerin idarecilerinden 2345 kişi tutuklandı. (3 Mayıs) Ermeniler Van'da büyük bir katliâma giriştiler. (27 Mayıs) Yer Değiştirme (Tehcir) Kanunu çıkarıldı. 1918 (1 Şubat) Ermeni komitacı Arşak, Bayburt'ta katliam yaptı. (25 Nisan) Ermeni komitacılar, Kars'ın doğusundaki Subatan köyünde 750 Müslüman'ı katletti. (1 Mayıs) Ermeni komitacılar, Kars'ta, aralarında çocukların da bulunduğu 60 Müslüman'ı katletti. 1919 (20 Kasım) Osmanlı bürokrasisinde üst düzeyde görev yapan Bogos Nubar Paşa ve Şerif Paşa, Ermeni-Kürt bağımsızlık belgesini imzaladılar. 1920 (12 Ocak) 450 kişilik Ermeni süvari birliği, Antep'in Arapdar köyünde Müslümanlara işkence yaptı. (2 Aralık) Gümrü Anlaşması imzalandı. 1921 (15 Mart) Talât Paşa, Berlin'de Ermeniler tarafından katledildi. (6 Aralık) Sait Halim Paşa’yı Ermeniler Roma'da katletti. (16 Mart) Moskova Anlaşması imzalandı. (18 Mart) Ermeni Misak Torlakyan, Azerbaycan İçişleri Bakanı Cevanşir Hanı, Tepebaşı'ndaki Pera Palas Oteli önünde öldürdü. (13 Ekim) Kars Anlaşması imzalandı. 1922 (22 Temmuz) Cemal Paşa, Tiflis'te Ermeniler tarafından katledildi. 1923 Ermeni asıllı Münib Boya, Van milletvekili olarak meclise girdi. (24 Temmuz) Lozan Anlaşması imzalandı. 1934 Franz Werfel'in, "Musa Dağ'da Kırk Gün" adlı romanı, ABD'de İngilizce yayımlandı. 1935 (15 Aralık) Pangaltı Ermeni Kilisesinde toplanan bir grup Ermeni, Franz Werfel'in, "Musa Dağ'da Kırk Gün" adlı eserini "Türk milleti hakkında iftiralarla dolu olduğu" gerekçesiyle yaktı. 1936 Franz Werfel'in, "Musa Dağ'da Kırk Gün" adlı eserinin Fransa'da yayımlanması, Türk basınının tepkisini çekti. 1937 Cevat Rıfat Atilhan, "Musa Dağı" adında kitap yazarak, Franz Werfel'in eserinin gerçekleri yansıtmadığını bildirdi. Werfel'in, "Musa Dağ'da Kırk Gün" adlı eserinin filme alınmasının engellenmesi, ABD Dışişleri Bakanlığı nezdinde gündeme geldi. 1943 Ermeni asıllı Berç Türker Keresteci, Afyonkarahisar milletvekili oldu. 1957 Mığırdıç Şellefyan, 27 Ekim seçimlerinde, Demokrat Parti listesinden İstanbul milletvekili seçildi. 1964 (24 Aralık) Kıbrıs Dışişleri Bakanı Kipriyanu Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde "Ermeni Meselesini" ortaya atarak Türkiye aleyhine karar çıkarmaya çalıştı. 1965 (24 Nisan) Brezilya'nın Sao Paulo kentinde, Ermeniler tarafından Türkiye aleyhine gösteri düzenlendi. 1969 (24 Nisan) Londra'da, Türk Elçiliği önünde Ermeniler tarafından gösteri yürüyüşü tertip edildi. 1973 (27 Ocak) Türkiye'nin Los Angeles Başkonsolosu Mehmet Baydar ve yardımcısı Bahadır Demir, Mığırdıç Yanıkyan adlı Ermeni tarafından katledildi. 1975 (20 Ocak) ASALA (Gizli Ermeni Kurtuluş Ordusu) örgütü kuruldu. (22 Ekim) Viyana'da, Büyükelçi Daniş Tunalıgil katledildi. (24 Ekim) Paris'te, Büyükelçi İsmail Erez ile polis Talip Yener katledildi. 1976 (16 Şubat) Beyrut Büyükelçiliği Birinci Kâtibi Oktay Cerit katledildi. (28 Mayıs) Zürih Çalışma Ateşeliği Bürosu bombalandı. Saldırının faili olduğu anlaşılan Noubar Soufoyan adlı bir Ermeni yakalandı, yargılandı ve suçu sabit görülerek 15 ay hapis cezasına çarptırıldı. 1977 (29 Mayıs) İstanbul Yeşilköy Havaalanına ve Sirkeci garına patlayıcı madde atıldı, saldırıda 4 kişi öldü ve 31 kişi yaralandı. Saldırıları "Aşırı Ermeni Hareketleri Örgütü" üstlendi. (9 Haziran) Vatikan Büyükelçisi Taha Carım katledildi. 1978 (3 Ocak) Brüksel Büyükelçiliği'ne patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı "Ermeni Yeni Direniş Örgütü" üstlendi. (3 Ocak) Londra'daki Türk bankasına patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı "Ermeni Yeni Direniş Örgütü" üstlendi. (2 Haziran) Madrit'te, Büyükelçi Zeki Kunaralp'ın eşi Necla Kunaralp ve emekli Büyükelçi Beşir Balcıoğlu katledildi. (8 Temmuz) Paris Büyükelçiliği Çalışma Ataşeliği ve Türkiye Turizm Bürosuna patlayıcı maddeler atıldı. Saldırıyı "Ermeni Soykırım Adalet Komandoları" üstlendi. (6 Aralık) Cenevre Başkonsolosluğu'na patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı "Ermeni Yeni Direniş Örgütü" üstlendi. (17 Aralık) THY Cenevre Bürosuna patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı "Ermeni Gizli Kurtuluş Örgütü (ASALA)" üstlendi. 1979 (15 Nisan) Yunan Hükümeti, Atina'nın Nea Simirna meydanında "'Ermeni İntikam Anıtı"nın dikilmesine izin verdi. (22 Ağustos) Cenevre Başkonsolosluğunda Konsolos Yardımcısı Niyazi Adalı'ya karşı suikast düzenlendi. Saldırıda 3 kişi yaralandı. Saldırıyı ASALA üstlendi. (27 Ağustos) THY Frankfurt Bürosuna patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı ASALA üstlendi. (4 Ekim) THY Kopenhag Bürosuna patlayıcı madde atıldı. Saldırıyı ASALA üstlendi. (12 Ekim) Lahey'de, Amsterdam Büyükelçisi Özdemir Benler'in oğlu Ahmet Benler katledildi. (22 Aralık) Paris'te Turizm Müşaviri Yılmaz Çopan katledildi. 1980 (10 Ocak) ASALA, THY Tahran Bürosuna bombalı saldırıda bulundu. (6 Şubat) Büyükelçi Doğan Türkmen, Bern'de saldırı sonucu yaralandı. (10 Mart) Ermeni teröristler THY'nın Roma Bürosunu bombaladılar. Saldırıda 2 İtalyan hayatını kaybetti, 14 İtalyan da yaralandı. (8 Nisan) ASALA, Sayda toplantısında, Kürtlerle Ermeniler arasında benzerlik olduğunu iddia ederek Kürtleri kan kardeşi olarak ilân etti. (17 Nisan) Vatikan Büyükelçisi Vecdi Türel silâhlı saldırıya uğradı. Koruma görevlisi Tahsin Güvenç yaralandı. (19 Nisan) ASALA, Marsilya Türk Konsolosluğu'na roketatarlı saldırı düzenledi. (31 Temmuz) Atina İdarî Ateşemiz Galip Özmen ve kızı Neslihan Özmen acımasızca katledildi. (5 Ağustos) Lyon'da, Ermeniler tarafından konsolosluğun basılması sonucu Kadir Atılgan, Ramazan Sefer, Kavas Bozdağ ve Hüseyin Toprak adlı vatandaşlar yaralandı. (26 Eylül) Paris'te, Basın Ataşemiz Selçuk Bakkalbaşı silâhlı saldırıya uğradı ve ağır yaralandı. (10 Kasım) ASALA örgütü, Strasburg Türk Konsolosluğuna bir saldırı düzenledi. (17 Aralık) Sidney Başkonsolosu Şarık Arıkyan ile koruma polisi Engin Sever katledildi. 1981 (13 Ocak) Paris Büyükelçiliği Maliye Müşaviri Ahmet Erbeyli'nin arabasına bomba konuldu; Erbeyli ölümden döndü. (4 Mart) Paris'te Çalışma Müşaviri Reşat Moralı ile din görevlisi Tecelli Arı şehit edildi. (3 Nisan) Kopenhag'da, Çalışma Müşaviri Cavit Demir, evine giderken Ermeni teröristlerce kurşunlandı ve ağır şekilde yaralandı. (9 Haziran) Cenevre'de, sözleşmeli sekreter olarak görev yapan Mehmet S. Yergüz katledildi. Olayı ASALA üstlendi. (24 Eylül) Paris Başkonsolosluğunu basan Ermeniler, güvenlik görevlisi Cemal Özen'i acımasızca katlettiler. (3 Ekim) Roma Büyükelçiliği 2. Katibi Gökberk Ergenekon, Ermeni teröristlerin silâhlı saldırısına uğradı ve ağır yaralanarak saldırıdan kurtuldu. (27 Kasım) Avrupa'da bulunan "Ermeni Öğrenciler Birliği" ile "'Kürt Öğrenci Derneği", Londra'da ortak bildiri yayınladılar 1982 (28 Ocak) Los Angeles'da, Başkonsolos Kemal Arıkan, Harry Sasunyan ve Kirkor Saliba tarafından katledildi. (8 Nisan) Ottowa Büyükelçiliği Ticari Müşaviri Kemalettin Kâni Güngör silâhlı saldırı sonucu yaralandı. (5 Mayıs) ABD'nin Boston Bölgesi Fahri Konsolosu Okan Gündüz katledildi. (7 Haziran) Lizbon Büyükelçiliği İdari Ataşesi Erkut Akbay katledildi. Bu arada, Ottowa Büyükelçiliği Askeri Ataşesi Atilla Altıkat, Bulgaristan Burgaz Başkonsolosluğu İdarî Ataşesi Bora Süelkan ve Lizbon Büyükelçiliği Maslahatgüzarı Yurtsev Mıhçıoğlu'nun eşi Cahide Mıhçıoğlu da silâhlı saldırıya uğradılar. Türkiye'nin Kanada Büyükelçiliği görevinde bulunan Coşkun Kırca da, silâhlı saldırıya uğradı. (7 Ağustos) 3 Ermeni terörist, Ankara Esenboğa Havalanına silâhlı, bombalı saldırı düzenlediler ve katliâm yaptılar. Otomatik silâhlarla ve bombalarla orada bulunanlara saldıran teröristler, 3'ü emniyet görevlisi olan toplam 9 kişiyi öldürdüler ve 78 kişiyi yaraladılar. Levon Ekmekçiyan isimli terörist yakalandı. (10 Ağustos) Artin Penik adlı Ermeni, Esenboğa katliâmından duyduğu üzüntüyü dile getirerek, kendini yakmak suretiyle Ermeni terörünü lânetledi. 1983 (29 Ocak) Levon Ekmekçiyan, 1982 yılı Esenboğa baskını nedeniyle Ankara'da idam edildi. Harut Levonyan ve Rafi Elbekyan adlı iki Ermeni militan tarafından Türkiye'nin Yugoslavya Büyükelçisi'ne düzenlenen suikast sırasında, yoldan geçen bir Belgradlı öldü. (15 Temmuz) ASALA mensubu teröristler, Paris Orly Havalimanı THY Bürosuna bombalı saldırı düzenledi. Olayda, 4'ü Fransız, 2'si Türk, 1’i ABD'li ve 1’i İsveçli olmak üzere toplam 8 kişi hayatını kaybetti. 60 kişi de yaralandı. (27 Temmuz) Türkiye'nin Lizbon Büyükelçiliği'ni basan 5 Ermeni ölü olarak ele geçirildi. 1985 (12 Mart) Ottowa Büyükelçiliği, silâhlı, bombalı 3 Ermeni terörist tarafından basıldı. Kanadalı koruma görevlilerinden biri vurulup öldürüldü. Büyükelçi Coşkun Kırca yaralı olarak kurtuldu. 1991 (21 Ocak) Ermeniler, Hacılar kentine bombalı saldırı düzenledi. Saldırıda 3 Sovyet askeri ile 2 Azerî öldü. Ermeniler ayrıca, Azerbaycan'ın Sesi gazetesi muhabiri Savâtin Askerova'yı katletti. (13 Nisan) Karabağ'da, Ermeniler ile Azerîler arasında çatışmalar çıktı. Azerî köyleri Ermeniler tarafından top ateşine tutuldu. (23 Nisan) Suşa kasabasına bağlı Azerî köyleri, Ermeni köylerinden açılan top ve makineli tüfek ateşine maruz kaldı. Olayda 3 Azerî öldü, 3 ev yıkıldı, 3 ev de oturulamaz hâle geldi. (26 Nisan) Karabağ bölgesinde 4 Azerî güvenlik görevlisi öldürüldü. Olayı "Karabağ Savaşçıları" adlı Ermeni örgütü üstlendi. (23 Eylül) Ermenistan bağımsızlığını ilân etti. (26 Aralık) Sovyetler Birliği dağıldı. 23 Eylülde bağımsızlığını ilân eden Ermenistan fiilen ve hukuken bağımsız oldu. 1996 Levon Ter-Petrosyan, ikinci defa Ermenistan Devlet Başkanı seçildi. 1997 (20 Mart) Taşnaksutyun örgütü liderlerinden Robert Koçaryan, Ermenistan Başbakanı oldu. (20 Aralık) Ermeniler, Surp Agop Hastanesinin 160. yıldönümünü yılbaşı şöleniyle birlikte kutladılar. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, 1997 Sedat Simavi Ödülünü gazetecilik dalında Garbis Özatay'a verdi. 1998 Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, Jamanak gazetesinin 90. kuruluş yıldönümü vesilesiyle, gazetenin editörü Ara Koçunyan'ı Cumhurbaşkanlığı köşkünde kabul etti. (Şubat) Ermenistan Devlet Başkanı Levon Ter-Petrosyan istifa etti. Böylece Robert Koçaryan'a liderlik yolu açıldı. Petrosyan, Karabağ’da barış istediği için aşırı milliyetçilerin tepkisini çekmişti. (Şubat) Petrosyan'ın istifasını değerlendiren Azerbaycan Halk Cephesi Başkanı Elçibey, Koçaryan'ın geçmişte Rusları arkasına alarak Karabağ'da Azerbaycan'a karşı ayaklandığını bildirdi. (30 Mart) Koçaryan, Ermenistan Devlet Başkanlığı'na seçildi. (Temmuz) Bölücü örgüt PKK'nın başı Abdullah Öcalan, Ermenistan yönetiminden, örgüte özel köy tahsis edilmesini istedi. (14 Ekim) Mesrob Mutafyan, Türkiye Ermenileri 84. Patriği seçildi.
KAYNAK: DIŞİŞLERİ BAKANLIĞI ARŞİVİ, ÖRÜTBAĞ SAYFASI, ANKARA 2001
Büyük devletlerin teşvikiyle Osmanlı ülkesinde kargaşa II. Abdülhamid bir Cuma selâmlığında. çıkarmak ve güya devlet kurmak amacıyla ayaklanan Bu selâmlıkların birinde, II. Abdülhamid, Ermeniler, II. Abdülhamid’e suikast düzenleyecek kadar Ermedi teröristlerin suikastından şans ileri gittiler. Ermenilerin çıkardığı Yerpdasart Hapastan eseri kurtulmuştu. (Genç Ermenistan) gazetesi de Ermenileri isyana teşvik ediyordu. 20. Yüzyıl Ansiklopedisi - I , Tercüman, İstanbul 1990
Sultan Abdülhamid’e suikast
Cehennem Makinesi patladı, arabalar ve atlar göğe savruldu, birçok kişi öldü, ama Padişaha bir şey olmadı...
Bomba olayı
21 Temmuz 1905. Bugün Osmanlı Padişahı II. Abdülhamid’e bombalı bir suikast yapıldı. “Cehennem Makinesi” denen bombanın patlamasıyla faytonlar sürücüleri ve atlarıyla birlikte göğe savruldu, birçok kişi öldü ve yaralandı, fakat Padişaha hiçbir şey olmadı. (Olayın ayrıntıları için Derlemenin “Kader, Buraları Unutmak Mıdır?” başlıklı 10. Bölümüne bkn. S.K.)
TÜRKLER HAKLIDIR
Fransız Akademisi üyesi ve Türk dostu Pierre Loti’nin, 18 Mart 1919 tarihli “Le Figaro” gazetesinde Türkleri savunan “Plaidoyer pour les Turcs” başlıklı bir makalesi yayınlanmıştır. Aynen alıyoruz.
Biz, Kırım Savaşından bu yana Türkler için ne yaptık? En amansız düşmanlarıyla bir olmaktan, onları en ağır tavizleri vermeye zorlamaktan, üstelik bütün gazetelerimizde onlara hakaret yağdırmaktan başka ne yaptık? Bugün çaresiz bir durumda olan bu eski müttefiklerimiz I. Fraçois’den beri dostluklarına sadık kalmışlardır. Ama biz bunu inkâr ediyoruz. Asırlardan beri kendilerini ezmeye çalışan Rus devinin tehditlerinden kurtulmak için yakaladıkları fırsatı, şüphesiz tek fırsatı değerlendirmek için Almanya’nın kollarına attı diye, bütün bunları bilmezlikten gelerek onları kızıyoruz. Bize ne mecburiyetleri, ne borçları vardı, söyler misiniz lütfen? Ama Şark iftirası yapacağını yapmış, eserini tamamlamıştır. Şimdi Batıda ve hatta bizde, Türkler kanun dışı parya olarak görülüyor ve Barış Konferansında yalnız o iftiracılarının nutukları dinleniyor. Türkler öz vatanlarında, tam bir dil ve din birliği içinde, erdem ve namusu ile yaşayan ezici bir çoğunluk değil midir? Gerçekten, onları umutsuz bir eyleme itmekten ve bu suretle onların yurdunda iğrenç oyunlarını sürdüren kışkırtıcı ajanları safında yer almaktan korkmalıydık. Türklerin savaş sırasında bize yaptıkları iyiliği, istisna davranışı, ancak kötü niyetliler inkâra cüret edebilirler. Ve, bizim nasıl teşekkür ettiğimize bakın! Ah, ah! Kahraman deniz subaylarımızdan birinin mektubunu ne büyük heyecanla okudum! Kumanda ettiği şanlı silâh her taraftan isabet alarak batmış. Ağır yaralı kumandan, boğulmaktan kurtulan ve yine ağır yaralı ve bitkin diğer denizcilerle, su üstündeki döküntülere tutuna tutuna kıyıya doğru yüzmeye başlamışlar. O zaman Türkler, Almanlar gibi davranıp onları mitralyöz ateşine tutmamışlar, çıkabilecekleri uygun kumsalı göstermişler. Kayık olmadığı için suya girip yaralılarımıza yardım etmiş, kıyıya çıkarmışlar. Sonra da müfrezenin kumandanı olan Türk subayı gelip askerce selâmlamış onları. Subayından en küçük erine kadar ellerini sıkmış, şerefli asker muamelesi yapmış onlara, daha sonra Fransızca olarak, üç renkli sancağımızı taşıyan gemiye ateş etmek zorunda kaldığı üçün büyük üzüntü duyduğunu söylemiş. Elimde, katliam kışkırtıcılarının, Ermenilerin, dünya savaşı başlarken Anadolu’da yaptıklarını anlatan çok kabarık bir dosya var. Kontrol edilmiş, tekrar tekrar doğruluğu onaylanmış dosyalar... O zaman Ermeniler Osmanlı tebaası idi, tam bir huzur içinde yaşıyorlardı. Buna rağmen Rus işgal kuvvetlerine katılmakta, onara casusluk yapmakta asla tereddüt etmediler. Şehirlerde ve köylerde Türk evlerini düşmana göstermekle kalmayıp, bu evleri ilk yıkan, olanca güçleri ve acımasızlıkla işkence edenler, katliam yapanlar onlar oldu. Dünyada hangi millet var ki, öz yurdunda ve savaş ortasında, böylesine ağır suç işleyenleri, bu ihanetleri, şiddetle cezalandırmasın? Pierre Lotti Fransız Akademisinden (Çeviren: Refik Özdek)
ANADOLU’DA ERMENİ ZULMÜ
I. Dünya savaşında Doğu Anadolu’ya giren Rus birliklerinden destek alarak Muş’a 2 saat mesafedeki Şironik köyü Müslüman halkı katleden, savunmasız ahaliyi camilere doldurup diri diri yakan yakınında tespit edilen silâhlı 40-50 Ermeni çetelerinin yaptıkları mezalim son zamanlarda ortaya çıkan toplu Ermeni silâhlarını vermemek için polisle mezarlarla iyi anlaşıldı. çatıştığını belgeleyen telgraf metni.
4-8 Haziran 1920. Yeni Türk Hükûmeti Ermenilere taarruz kararı almış ve bu maksatla Kâzım Karabekir Paşa, Doğu Cephesi Kumandanlığına tayin edilmiştir. Yeni Türkiye düzenli bir ordu kurma hazırlığı içindeyken, batıda Yunanlılar, doğuda Rusların silâhlandırdığı Ermeniler, güneyde ise Ermenilerle iş birliği hâlinde olan Fransızlar saldırı ve işgallere başlamış bulunuyorlardı. Türk Ordusunun çekilmesiyle boş kalan Batum, Kars, Ardahan ve bu bölgelerdeki bazı illerde Ermeniler Türkleri yok etmek için katliam başlamışlardı ve buna devam ediyorlar. Güzel yapıları yıkıyor, insanları camilere doldurup üzerlerini kapatıyorlar, çocuklar ve yaşlılar samanlıklara dolduruluyor ve sonra yakılıyor. Bu vahşete son vermek için harekete geçen Kâzım Karabekir Paşa ilk hamlede Sarıkamış’ı geri aldı. Ermeniler dört gün içinde bozguna uğratıldı ve dağıldı.
Talât Paşa Berlin’de bir Ermeni Komiteci Tarafından Vuruldu
Ermenilerin ihanetleri ve terörü karşısında Osmanlı Hükûmeti ne yapacağını bilemiyordu. Sonunda Talât Paşa, bu uslanmak bilmeyen vatandaşları, yine Osmanlı sınırları içindeki Suriye’ye tehcir etmişti.
Son Osmanlı Sadrazamıydı
15 Mart 1915. İttihat ve Terakki Partisinin ileri gelenlerinden ve son Osmanlı Sadrazamı Talât Paşa, bugün Berlin’de bir Ermeni komiteci tarafından vurulmuş ve öldürülmüştür. Osmanlı Devleti’nin dünya savaşını kaybetmesi üzerine, Talât paşa, düşmanlarının eline düşmemek için Almanya’ya kaçmıştı. Burada büyük sıkıntılar içinde yaşadı. Atatürk’ün Anadolu’daki çalışmalarını uzaktan sevinçle, ümitle takip etti. Gücü yettiği ölçüde, Kurtuluş Savaşının kazanılması için Batı devletleri karşısında çabalar da harcadı. Belki ileri görüşlü değildi, ama şüphesiz namuslu, faziletli ve vatanseverdi. Bir Ermeni komitesi, İttihat ve Terakkinin bütün ileri gelenleriyle birlikte Talât Paşa’yı da ölümle mahkûm etmişti.
15 Mart 1921, Berlin (“Efendi”, On İkinci Bölüm)
Soner Yalçın, Efendi - Beyaz Türklerin Büyük Sırrı, İstanbul 2004
Charlottenburg semti. Sabah saatleri. Hardenberg Caddesi’nde patlayan silâh sesini duyan Doktor Nâzım, önce adımlarını sıklaştırdı, sonra koşmaya başladı. Caddenin ortasında biri yatıyordu. Caddede karmaşa vardı. Sokaktan geçenler suikastı gerçekleştiren genci yakalamışlardı. Doktor Nâzım yerde yüzüstü yatan cesedin başına gitti. Korktuğu başına gelmişti... Donakaldı. Yakın arkadaşı, İttihat ve Terakki Fırkasının Selânik eski mebusu Yahudi Nesim Mazliyah’ın yanına geldiğini görememişti bile. Ama hemen kendini toparladı. Aklına üç apartman ileride oturan Hayriye Hanım geldi. Birden paniğe kapılarak eve koşmaya başladı. Nesim Mazliyalı da onu takip etti. Soluk soluğaydı... Kapı zilinin üst üste çalınması Hayriye Hanımı ürküttü. Eşi evden çıkalı daha on dakika ancak olmuştu. Kapıyı açtı. Karşısında Doktor Nâzım’ı gördü. Doktor Nâzım, "Hayriye Hanım... Hayriye Hanım..." diye bağırmaya başlayınca anladı. Sesi titreyerek, "Öldü mü?...” diye sordu. Aldığı cevapla kapının eşiğine düşüp bayıldı... Doktor Nâzım, Nesim Mazliyah’ı evde bırakıp tekrar olay yerine koştu. Cesedin başında polisler vardı ve üzerine gazete kâğıdı kapatmışlardı. Polis elindeki cüzdandan suikasta kurban giden kişinin kimliğini tespit etmeye çalışıyordu. Kimlikte “Osmanlı Hilâli Ahmer görevlisi Ali Sai” yazılıydı. Doktor Nazım müdahale etti: “Hayır hayır, o sahte kimliği! Gerçek adı, Osmanlı eski sadrazamı Mehmed Talât Paşa!” “Ali Sai” Talât Paşa’nın kod adıydı. Ve bu ismi Osmanlı Hürriyet Cemiyeti Selanik’te varlığını sürdürdüğünde, Paris’te bulunan Terakki ve İttihat Cemiyetiyle haberleşirken kullanmaya başlamıştı. Yurt dışında da aynı adı kullanmayı tercih etmişti !... Talât Paşa evden çıkmış, 100 metre sonra kemerindeki sedef kabzalı 6,35’lik Browning marka tabancasını çekmeye fırsat bulamadan, kafasına iki kurşun yemişti. Katil İran’dan gelen yirmi dört yaşındaki Ermeni Sagaman Tayleryan’dı. Erivan’da 6-13 Şubat 1919 tarihleri arasında toplanan Batı Ermenileri İkinci Kongresinde kurulan Halk Mahkemesi, Sadrazam Said Halim Paşa, Enver Paşa, Talât Paşa, Cemal Paşa, Doktor Nâzım, Bahaeddin Şakir ve Cemal ile Azmi beyler gibi İttihatçılar hakkında idam kararı vermişti. İlk infazı gerçekleştirmişlerdi... Hakkında gerek İstanbul Divanı Harp’ince ve gerekse İran’daki Ermeni Halk Mahkemesince verilmiş ölüm kararı bulunan Doktor Nâzım’ı, polisler, öldürülen Talât Paşa hakkında bilgi almak için karakola davet etti. Karakola giderken son iki yılda yaşadıkları Doktor Nâzım’ın film şeridi gibi gözlerinin önünden geçti
Şu Bizim Soykırım (!)
Emin Çölaşan. Hürriyet, 24 Nisan 2002
Her yıl 24 Nisanda, öncesinde ve sonrasında bütün dünyada Ermeni yaygaraları duyulur ve “Emeni Soykırımı” lânetle anılır! Soykırımı yapan, yani onları kesen, toptan yok etmeye kalkışan biz Türkler! Ermeniler zavallı, mazlum bir millet, biz ise gaddar, acımasız! Yıl 1915. birinci Dünya Savaşında pek çok cephede savaşıyoruz. Cephelerden biri de Doğu Anadolu. İçimizde yaşayan Ermeni uyruklular devlete yine isyan etmiş durumda. 1800’li yıllardan beri ikinci isyan! Bu kez Rus ordusuyla iş birliği yapıyorlar. Ermeni çeteleri Van’ı ele geçiriyor sonra Muş, Bitlis, Nahçıvan gibi pek çok yer elimizden gidiyor. Ermeni çeteleri Türk Ordusunu arkadan vuruyor. Rus ordusunun desteği ile yörede Müslüman halka korkunç zulümler uyguluyor. İstanbul Hükûmeti bu durumda, önde gelen Ermeni önderlerini toplayıp, bu duruma son verilmesi için çağrıda bulunmalarını istiyor. Değişen bir şey yok. 24 Nisan 1915 günü, İstanbul’daki Ermeni teşkilâtı ve.çetecileri topluca tutuklanıyor. İşte bu tarih, “Ermeni soykırım” günü oluyor! Hemen ardından Hükûmet, savaş bölgesinde ordumuzu arkadan vuran Doğu ve Güneydoğudaki Ermenileri Suriye, Lübnan yöresine kafileler hâlinde sürgüne gönderiyor. Buna “tehcir” deniyor. Yolda elbette acı olaylar oluyor. O günün koşullarında uzun yanar yürüyerek geçiliyor. Açlıktan, hastalıktan ölenler, soygunlar oluyor. Osmanlı eğer soykırım yapacak olsaydı, o Ermenileri oturdukları yerde devlet gücüyle yok edip bitirirdi. Bunu yapmıyor. İhanet edenleri topluca başka yerlere gönderip, cephede orduyu rahatlatıyor, ihaneti önlemeye ve ordusunu kurtarmaya çalışıyor... Ayrıca savaş bölgesi İstanbul'dakiler dahil, bir tek Ermeniye dokunulmuyor. Osmanlı arşivleri açık. Soykırıma ilişkin ne bir emir var, ne de bir belge. Yine de dünyanın hiçbir ülkesi bu ihanete, ordusunun kendi uyrukları tarafından vurulmasına, yıllar boyu isyan etmesine, yüz binlerce insanı öldürmesine göz yummazdı. Ermeni ihaneti yüzünden Doğu Anadolu elimizden den çıktı. Birinci Dünya Savaşı 1918 yılında bitti, ama Ermeni kini bitmedi. Dönemin İttihatçı önderlerinden Talât Paşa, Cemal Paşa, Sait Paşa, Halim Paşa, Bahattin Şakir ve daha niceleri birkaç yıl içerisinde çeşitli ülkelerde öldürüldüler. Talât Paşa’nın katili Ermeni Taleryan Almanya’da yargılandı ve beraat ettirildi! Hadise basittir. Ermeni isyanları ta 1800’lü yıllarda başlamış, yurdun dört bir yanında Ermenilerle Türkler-Kürtler arasında büyük çatışmalar olmuş, bu isyanlar ve düşmanla iş birliği, İstiklâl Harbi süresince de devam etmiştir. Size özellikle 1919-1922 döneminde Ermeni olaylarını kapsayan bir kitap önereceğim. Bilgi Yayınevi tarafından yeni çıkarıldı. “Atatürk'ten Ermeni Sorunu. Belgelerle”. Yazarı Dr. İsmet Görgülü. Sadece bu kitabı okuduğunuz takdirde, sorunun ciddiyetini bir anda kavrayacaksınız. Sonraki yıllarda başımıza ASALA'yı musallat ettiler. 1973 yılından başlayarak 1994 yılına kadar tam 34 diplomatımızı dünyanın pek çok ülkesinde şehit ettiler. Bu pisliği de “onların yöntemiyle”, yani "kana kan" uygulamasıyla ve ASALA’nın elebaşılarını yok ederek bazı isimsiz kahramanlar sayesinde durdurduk, ama faturası pahalı oldu. Ermenilerin soykırım goygoyculuğu her yıl 24 Nisan öncesinde dünyanın pek çok ülkesinde hortlar. Buna karşın biz sessiz kalırız. Karşılıklı çatışmaların, vatana ihanetin faturasını görmeyenler, “Türkler bizi kesti, soykırım yaptı” diye bütün dünyada yaygara koparır. Ermeni anıtları dikilir, yaslar tutulur! Tamamen yalandır, saptırmacadır. Karşılıklı vuruşma olmuştur, iki tarafın da kaybı büyüktür. Sen hem ihanet edeceksin, yıllar boyunca bin tane isyan çıkaracaksın, Birinci Dünya Savaşında düşmanla iş birliği yapıp kendi ordunu savaşta arkadan vuracaksın, hem de böyle ağlaşıp kendini acındıracaksın! Araştırmacı-yazar Ercan ÇitIioğlu bir öneri getiriyor: “Biz niçin bu konuda sessiz kalırız, örneğin Talat Paşa’nın Ermeniler tarafından öldürülmesinin yıl dönümü olan 15 Mart günü, Türklere yapılan Ermeni zulmünü simgeleyen anıtlar açmayız, yürüyüşler yapmayız, bu olayları dünyaya taşımayız.” Doğrudur. Bu konuda sessiz kalmışız ve hep savunmadayız. Top Ermeniler ve onların iş birlikçilerinde, biz hep yediğimiz golleri sayıyoruz! Osmanlı arşivleri açık. Ortada Ermeni soykırımı falan yok. Sadece Ermeni cazgırlığı, tek taraflı Ermeni yalanları var. Soykırım yapmak isteseydik, bugün dünyada her hâlde pek az Ermeni kalırdı!
Ermeni asıllı gazeteci ve Agos dergisi Yazı İşleri Müdürü Hrant Dink: “Türkiye Ermenisi olmaktan gurur duyuyorum. Ermeni meselesini 1915 mezarları arasında aramayın.”
Star, 26 Nisan 2002
"ERMENİLERİN SOYKIRIMI İDDİASI KEPAZELİKTİR!" DEDİ
Almanya'nın Duisburg Mercator Üniversitesinde konferans veren Avusturyalı Prof. Dr. Erich Feigl, Ermenilerin soykırım iddialarını “kepazelik” olarak niteledi. Ermenilerin sözde soykırımı anma günü ilân ettikleri 24 Nisanda, sahte belgelerle dünyanın gözünü boyama çabası içinde olduklarını ifade eden Feigl, Ermenileri, "tarihi saptırarak dünya kamuoyunu etkilemeye çalışmakla" suçladı. Osmanlı İmparatorluğu döneminde, kimsenin topraklarında rahatsız edilmediğini belirten Feigl, “Ermeniler 24 Nisanı soykırım günü ilân etmekle yalan söylemektedirler. Türkiye, Ermenilerin iddiaları karşısında arşivleri sonuna kadar açarak durumu açığa çıkarmalı” dedi. Prof. Dr. Feigl, Ermenilerin, asılsız iddialarını çürütecek belgeleri yok ettiklerini, sahte belgeler düzenleme yoluna başvurduklarını kaydetti.
TÜRKİYE’NİN JEOPOLİTİĞİ VE ERMENİ PROPAGANDASI - DR. AGÂH OKTAY GÜNER
Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı İmparatorluğu’nun şan, şeref ve medeniyeti ile ona duyulan düşmanlıkların da varisidir. Osmanlı, hükmettiği 24 km2 coğrafyada yaşayan bütün insanlara adalet, hukuka saygı, insanı yücelten devlet felsefesi ile sulh, huzur ve refah asırlarını yaşatmıştır. ... Dünyanın bazı memleketleri ana strateji olarak “Türk düşmanlığı”nı benimsemiştir. ... Selçuklu atalarımız 196 yıl elde kılıç, Haçlı Seferlerine karşı durdu. I. Dünya savaşı ve Kurtuluş Savaşını yapan nesiller, Cumhuriyeti kuran kadrolar uyku ve rahat yüzü görmedi. Onların büyük fedakârlıkları, bize bu vatanı armağan etti. Biz bu vatan için ne yaptık, ne yapıyoruz? Geçmişimiz saygıya, geleceğimiz çalışmaya muhtaçtır.
Konu ile ilgilenenlere: ERMENİ TERÖRÜ http://www.ermeniteroru.8m.com/tehcir.htm
ERMENİ SOYKIRIMI SUÇLAMASININ ÖĞRETTİĞİ http://derinanadolu.tripod.com/01-06-29-gturk2.htm
ÇONA DERESİ ERMENİ ŞEREFSİZLİĞİ http://www.tonyukuk.net/conaderesi.htm
VE ESAS KONUMUZ:
SAHTE KURTARMANIN TÜRKÇESİ,TÜRKİYE’Yİ BÖLMEKTİR!
Osmanlı Devleti’nin Bosna, Hersek ve Bulgaristan’ı kaybedişini gösteren bir Fransız karikatürü.
TÜRK TOPRAKLARI PAYLAŞILIYOR MU?
Bosna-Hersek elden çıkıyor ve Bulgaristan bağımsız oluyor
6 Ekim 1908. Osmanlı Devleti bir günde iki büyük kayba uğramış bulunuyor. 5 Ekimde Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Bosna-Hersek’i sınırlarına kattığını resmen ilân etti. Aynı gün Bulgaristan, Osmanlı İmparatorluğu’ndan ayrıldığın ve tam bağımsızlığını Bâb-ı Âli’ye ve bütün devletlere bildirdi. Bundan böyle Prens Ferdinand “Bulgaristan Kralı” unvanını taşıyacaktır. Bir gün sonra, yani 6 Ekimde, Girit de Osmanlı idaresinden çıktığını ve Yunanistan’a katıldığını açıklamıştır. Bâb-ı Âli’nin bu oldubittileri kabul etmeyeceği sanılmakta, ama nasıl bir tavır ya da tedbir alacağı henüz bilinememektedir
Ahmed Cevad, Balkanlar’da Akan Kan (Kırmızı Siyah), Şamil Yayınevi-İstanbul
Hıristiyanları kurtarmak dâvâsı
Hıristiyanları esaretten kurtarmak! Sırf hissiyatı aldatan bu cümle, Avrupa'da, bir asırdan beri düşmanlarımıza ne kadar taraftar kazandırmıştır. Lord Bayron, Viktor Hugo gibi şairler garba bu teraneyi, yanık şiirlerinin en hazin telinden terennüm etmemişler miydi? Ve şu anda, Türklerin beş yüz senelik kaba veya gaddarane muamelelerini, bir ay içinde, kat kat geride bırakacak vahşetler esir ad olunan bu Hıristiyanlar tarafından işlendikten sonra bile, bu cümlesinin sihir tesirinden kurtulmamış nice milyon insan vardır. Her hâlde müthiş hakikati anlayanlar, anlamayanlardan çok, çok daha azdır. Şüphesiz Türk devleti, Terakki ve Kudret sahibi bir devlet olmaktan çok uzaktır. İngiltere ve Almanya gibi ihtişam ve kudret sahibi devletlerle değil, dün bizden ayrılan Bulgaristan ve Yunanistan’la bile boy ölçüşemeyecek bir hâle geldik. Bir devlet, bizim gibi, acz ve meskenet, idaresizlik, bilgisizlik içinde koşunca, elbette bütün unsurlar bundan zarar görür. Bundan dolayı Türk Devleti’nin Terakkiden mahrum bulunması gerek Müslüman, gerek Hıristiyan bütün halkın beynelmilel bir mevki şan ve şeref elde etmiş olmaktan uzak kalmalarını gerektiriyor. Bu hâlden kurtulmak ve bir an önce. Daha medenî bir hâle yükselmek arzusu son derece meşrudur. Daima yükselmek, düşenin hakkıdır. Fakat emelleri yok etmeye çalışmak, vatanın müşterek unsurlarını benimseyip diğer unsurların mahvını aramak, hiç bir zaman meşru olamaz. Bu itibarla, bir asırdan beri isyanlarla istiklâlle kazanmaya çalışan ve bu emellerine nail oldukça, Müslüman vatandaşları katliamlarla, yağmalarla, kötü tecavüzlerle yok etmeye veya beş asırlık yurtlarından kaçırmaya -tertiplenmiş bir usul dahilinde- uğraşan muhtelif Hıristiyan kavimlerinin hareketleri şayanı nefret ve tel’in olunmak lâzım gelirken (Hıristiyanları esaretten kurtarmak!), merhamet sloganı tetkik edilmeksizin kabulleniliyor ve bu uğurda yapılan, nice vahşetler, nice zulümler örtülüyor. Tekrar edelim ki, zorba bir idarenin kurbanı olup aşağı bir medeniyet seviyesinin sefaletleri içinde ıstıraplar çekenler millet için hürriyet mücadelesi ve terakki meşrudur, mukaddestir. Lâkin bu mücadele asırlardan beri yan yana geçindikleri vatandaşlarının imhasını maksat kabul etmek, bu maksadı en vahşiyane cinayetlerle yapmaya çalışmak, masum ve tamamı ile günahsız nice insanı kudurmuşçasına telef eylemek, tekmil bu facialara rağmen kendilerini mazur ve mazlum göstermek istemek... işte insan vicdanını isyana zorlayan bir hâl! Bu menfur mesleğin uzun senelerden beri nasıl yorulmayarak takip edilmiş olduğunu göstermek için müteaddit ecnebilerin eserlerinde rastladığımız bazı mühim yazıları şahit göstereceğiz. Bunları pek çoğunun tarafsız, hatta bazılarının bizzat Bulgar dostu olduklarını da söyleyelim ki, yazılarımız şaibeli ve düşmanca sayılmasın. Evvel emirde bu son muharebede merhametsizce katledilen bedbaht Yörükler, Çıtaklar, Konyarlar ve Pomakların Hıristiyan vatandaşlarına karşı nasıl hakikî birer vatandaş olduklarını gösteren fıkrayı nakledelim. Bu yazı, biraz aşağıda bize Bulgar komitelerinin vahşete istinaden esas ve teşkilâtları hakkında geniş, derin tafsilât verecek olan Teğmen Vagner'in Bulgar ordularının muzafferiyetini kutlamak için yazdığı kitaptan iktibas edilmiştir. Rayıhpost gazetesinin harp muhabiri vazifesini yapan Teğmen Vagner'in son derece Bulgar dostu olduğu hatta bu sevgi ve teveccüh eseri Bulgarların tertip ettiği bütün telgrafları tetkik etmeden gazetesine çektiği, bunlardan bazılarının yanlış çıktığı bütün dünya matbuatınca malûmudur. Gerek bu yazıyı, gerek komiteciler ve komitecilik hakkındaki fıkraları sahifelerinden iktibas ettiğim kitabın mukaddimesi ise bizzat Bulgaristan reisi (Kişov) tarafında yazılmıştır. Yalnız bunu söylemekte Vagner'in her hâlde Türklere katiyen taraftar bir insan olmadığını iyice meydana koymak için kâfidir. İşte Kişov'un yakın dostu ve Bulgar milletinin takdirkârı olan bu muharrir kitabının 76’ncı sahifesinde Makedonya'da Müslümanlarla Hıristiyanlar arasındaki münasebetleri şöyle tasvir ediyor: “Makedonya'da gerek halis Türk olup bazı noktalarda (Yörükler ve Konyarlar) adı ile anılan, gerek sonradan Müslüman olan (Pomaklar) Hıristiyanlarla pek alâ anlaşabiliyorlar ve çalışkan bir halk meydana getiriyorlar. Hıristiyanlar, ekseriye Müslümanların emlâkini iltizam edip onlardan mükemmel mahsuller alıyorlar; bu mahsullerin bir kısmı emlâk sahibi olan Türklerin de istifadesini temin eder. Türkler ekseriyetle merhametli ve şefkatli olup hayrat ve hasenatı severler. Meselâ susuz yerlere su götürerek oraları çeşmelerle donatırlar, köprüler inşa, fukaralar için yemekhaneler imaretler tesis ederler. Müslümanlar, dostlarını çok severler ve komşuları ile daima güzel münasebette bulunmaya itina ederler ve onların başka dinden olmalarına bakmazlar.” Müslümanların Hıristiyanlara karşı, bundan önce zulmettiği hakkındaki davanın batıl olduğunu ispat eden bu fıkradan başka bir Rus yazarının şahadetini de beyan edeceğim. Bu Rus yazarı, kendi ifadesine göre Bulgar milletinin en şiddetli takdirkarlarından biridir ve bu son muharebe esnasında Bulgaristan’a gitmiş, orada Makedonya’ya dahil olarak bir çok yerler gezmiş, gözü ile zulümleri ve faciaları görmüş, Bulgarların vahşetinden nefret ederek Rusya’ya dönünce büyük bir velveleye sebep olan hakikat aynası mahiyetindeki meşhur makalesini neşretmiştir. “Zaveti (Vasiyetler)” adındaki Rus mecmuasının Şubat 1913 sayısında (Set. Sulski) imzası ile yayınlanan aşağıdaki makalede, katliamlara ve eşitli hakarete maruz kalan Müslümanlarla, Hıristiyan vatandaşları arasında hiç bir düşmanlık ve nifakın mevcut olmadığı söylenmektedir: “Halk olarak Müslümanlarla Hıristiyanlar arasında cari bulunan münasebetlerin hemen her yerde tabiî, vatanperverce, hatta çok defa kardeşane olduğu anlaşıldıktan sonra; bir de Hükûmetle Hıristiyanlar arasındaki münasebetleri görelim: Şüphesiz Türk Hükûmetinin öteden beri, bilhassa Abdülhamid zamanında, tedbirsizlikleri, müsamahaları, ihmalleri terakki ve yükselmek için kayıtsızlığı, istiba adı herkesce bilinmektedir. Fakat bu hâl, Müslüman ve Hıristiyanlara eşit idi. Hatta Hıristiyanlar, askerlik hizmetinden muaf bulunduğu gibi, çok önceden cemaat teşkil hakkına sahip ve ondan faydalandığından; hayat şartları, Müslümanlardan, çok daha ziyade mesudane idi ve hâlâ öyledir. Türk Hükûmetini hepimiz, istibdadından, müsamahakâr ve tedbirsiz olmasından, memleketi terakki ve bilgiyi temin edememesinden dolayı muahezede müttefikiz; lâkin Hıristiyan halkını durup dururken katletmek veya onları üzecek tecavüzlerde bulunmak gibi zulümlerle itham mümkün değildir. Nerede silâhlı çeteler tertip edilir, silâhlı isyanlar meydana getirilir, şehirlerde bombalar atılır, bir çok masum insanların kurban gitmesine sebebiyet verilir de karışıklık olmaz? Bilhassa Türk subaylarının metin ve mükemmel olmadığı malûm. Tabiî, uzun senelerden beri teşkil ve tanzim edilen idare olunan silâhlı isyan hareketleri çok defa masum halkın da feci suretle ölmesini gerektirir, memleketi kanla ateş içinde bırakır. Fakat bunun mesuliyeti, en çok, “Hıristiyanları esaretten kurtarmak!” davasıyla, bu isyanları tertip ve devam edenlere ait olmak lâzım gelir.” Şimdi de Teğmen Vagner'in komitecilik ve komiteciler hakkında ne söylediğini görelim: “Bu kadar seneden beri Trakya ile Makedonya'da devam eden komitecilik muharebeleri daima gayet vahşice yapılmış olduğu gibi, şimdi de bu komiteciler Türklere karşı ayni vahşetle, imha muharebesini takip etmişlerdir. Bu öyle bir muharebedir ki, amacı yoktur, onda ele geçirilen düşmana asla merhamet gösterilmez. (sahife: 202).” Senelerden beri öyle müthiş bir harp devam etmektedir ki, bu müthiş harpte tüfek, bıçak, bomba ehemmiyetli bir rol oynayan ve Makedonya’da Bulgar ırkından olmayan herkese karşı tevcih edilmiş bulunuyor...” “Komite denilen bu cehennem zebanilerinin önünde yalnız Türkler değil, Arnavutlar, Rumlar, Sırplar da titremektedir.” “Bir çetenin eline düşen biçareye yazık! Yaşı, cinsi ne olursa olsun, o şakilerden hiçbir merhamet beklenemez.” “Bulgar orduları, bu muharebe esnasında, 12 binden fazla komitecinin yardımını görmüştür. (sahife: 203).” Yazar, bu suretle Bulgar komitecilerinin eskiden beri nasıl vahşetler işlediklerini, bu vahşetlerin hazırlanmış programın tam bir itidal ile tatbik sahasına konulmasından ibaret olduğunu gösterdikten sonra, Sofya'da Lumskihan'da) gördüğü yabanî insanlardan kurulmuş komitecilerden bahsediyor. Orada kendisi otuz yaşlarında bir komiteci ile konuşuyor ve bu komiteci “On iki, on üç yaşından beri dağlarda dolaşıp komitecilik yaptığını, bütün Türklere düşman olduğunu, kadın ve çocukları da öldürmekten çekinmediğini” itiraf ediyor. Bu vahşi herifin ebeveyni, kendi iddialarına göre, Türkler tarafından öldürülmüş! Komiteciliğin ve umumiyetle isyan hareketlerinin Rumeli’de ortaya çıkışı tetkik edilince, bu isyan hareketleri sebebiyle mücrim veya masum bir çok halkın telef edilmesi katiyen varit olmadığından, bu iddianın hakikate uymadığını söylemek lâzımdır. Zira, isyanı yönetenler, daima halkı mağdur bırakmışlar ve Avrupa faydalarını, haleldâr kılmak şeytanî fikirlerini takip etmişlerdir. Bu suretle iddialarını Avrupa'ya haklı göstermeye ve Avrupa’nın müdafaasını celbe muvaffak olabileceklerini düşünüyorlar, bu düşüncelerini de gerçekleştiriyorlardı. Vagner, komitecinin ağzından herhangi yaş ve cinsten olursa, olsun, eline düşen Türkleri tereddütsüz öldürdüğü itirafını naklettikten sonra diyor ki: “İşte hepsi de böyledir. Ve işte bu kabil insanlarladır ki üniversite, talebeleri, doktorlar, avukatlar, tüccarlar yan yana harp etmişler ve ayni vahşet usullerini kullanmışlardır. Doğu üniversitelerinin felsefî ve içtimaî meselelerini tahsil etmiş olan bu medenilerin ne suretle bu hâle düşebildiklerini tahrip ve imhanın ne suretle kendilerine telkinlerde bulunduklarını insan aklı alamaz. Bütün bu Makedonyalılar arasında zekâca ve ruhça hiçbir hudut yoktur! İşte üniversite diplomasını haiz münevverler, ister alfabeyi tanımaz ümmiler olsun, hepsi komitecilerden ibarettir. (sahife 204)” Bulgarların en akıl almaz bir takdirkârı ve Kişov'un (Bulgaristan Başvekilinin resmi, Derlemenin “Panslavizm Hortlağı” başlıklı 7. Bölümde yer almaktadır) en samimi bir dostu olan Teğmen Vagner'den bu suretle, gerek adi komitecilerin, gerek onları idare eden münevverlerin barbarlığı, doğuştan vahşeti hakkında bir fikir edinmiş bulunuyoruz. Şimdi de Komiteciliğin ve daha evvel isyanların Bulgaristan’da nasıl doğmuş ve nasıl ilerlemiş olduğunu görelim: Türkler Rumeli’ye gelmeden evvel, Bulgarlarla Rumlar ve Bulgarlarla Sırplar arasında daimî mücadeleler hüküm sürmekte idi. Rum Patrikhanesinin batıda bulunduğu cihetle ehemmiyeti, Bizans’ın çökmesinden sonra: Hazret-i Fatih Sultan Mehmed’in aklı ve siyaseti sayesinde kıymetini kaybedeceği yerde artmıştı. Ecdadımız, Rum Patrikhanesinin temayül ve icraatına yardım ederek bütün Rumeli halkını (Rum) tanıyordu. Denilebilir ki Türklerin uzun asırlar süren ikbal ve ihtişam devri, Rus Patrikhanesi içinde ayniyle bir ikbal ve ihtişam devri, Bulgarlar için ise bir esaret ve zillet devri idi! Çünkü Patrikhane onların hukuk ibadet ve cemaatını son derece tehdit ediyordu. Bulgarlar bu tazyiklere ancak Türklerin büyük kuvvetleri karşısında katlanmaya mecbur kaldıklarından, hem Patrikhaneye, hem Türk Hükûmiyetine karşı kin ve düşmanlık besliyorlardı. Fakat henüz bir isyan tecrübesine kalkışamıyorlardı. Paisiy Hilendarski’nin eserinden (“İstoriya Slavyanobılgarska” - Bölüm 7, sayfa 4) sonra diğer eserler yazıldı. Bulgarların ruhunu harekete getirecek şairler yetişti. Bulgarlar isyana teşvik edildi. Türkçe haydut kelimesinden tahrif edilerek, Bulgar lisanına alınan (hayduk) kelimesi ilk dağa çıkan asilere isim oldu. Hayduklar birer şaki değil, birer milli mücahit, birer fedakâr, birer kahraman gibi telâkki olundu ve anneler çocuklarını, daha beşikten, haydutluğa, hürriyet için mücahitliğe teşvik etti. İlk meşhur haydutlar (Tümü Rus ekollü! S.K.) Sofya’da Türk Hükûmeti tarafından tevkif edilen Vasil Levski adında bir rahiple, Hacı Dimitri (Dimitır. S.K.) ve Üstüyan (Stefan. S.K.) Karaca’dır. Bunların Türklere karşı meydana getirdikleri mücadele, Bulgarların ilk millî şairleri İvan Vazov (Derlemenin “Uşakları Üç Hilâle Kıydılar...” başlıklı 11. Bölüme bkn.), Hristo Botev (“Evlâd-ı Fatihan” başlıklı 5. Bölüme bkn.), tarafından destanlarla tebcil edildi. Bu şairler de haydutluğa başlamış, Botev maktul bile düşmüştü.Gerek Vasil Levski, gerek Hristo Botev adına bilâhare İstanbulov (Stambulov. S.K.) zamanında, birer heykel dikilmişti. Görülüyor ki bu isyanlar pek az zaman sonra meyvelerini vermiş, on iki sene sonra da Bulgaristan prensliği meydana gelmişti (1866-1876). Ayastafanos muahedesi, Bulgarlara bütün emellerini mutlak şekilde bahşediyorken; Berlin muahedesi, onlara yalnız tüfek ve bıçak kuvvetiyle üzerinde bir hak temin edebilmiş oldukları kısmı ayırdı, Doğu Rumeli verildi. Makedonya ile Trakya ise Türk idaresi altında kaldı. Bulgarlar, buna kani değildiler, Doğu Rumeli’yi yedi sene sonra (1885) de kendilerine ilhak ettiler, istiklâllerini de yirmi üç sene sonra 1908’de kazandılar. Mamafih Makedonya’nın da ilhakına veya hiç olmazsa bir ikinci doğu Rumeli hâline sokmak için çalışmaktan geri kalmadılar. İşte komitecilik, Makedonya ve Trakya’nın mühim kısımları dahilinde, bu havaliyi Türk hâkimiyetinden kurtarmak ve Bulgardan başka bütün kuvvetleri yok etmek maksadı ile mükemmel teşkilâtlar hâlinde meydana getirilen silâhlı hareketler, bütün isyanların heyeti mecmuası, asıl Bulgaristan için başlanılmış olan haydutluğun ikinci safhası demektir. Türk Hükûmeti, Berlin muahedesinden sonra bir an Avrupa devletlerinin murakabesi altından kurtulmadığından, hatta Makedonya’nın zabıta ve maliyesi de bilfiil Avrupa’nın kontrolü altına geçtiğinden ve Makedonya jandarması daimî surette Avrupalı subaylar vasıtası ile talim ve terbiye edildiğinden ve nihayet 1908 inkılâbı üzerine, bütün Türklerin eşitliği kanuni esası ile teminat altına alındığından; Bulgarların bu son devirdeki komiteci!iği tamamı ile gayri meşrudur. Hele Komitecilikte kullanılan vahşice usuller ve buna rağmen resmî Avrupa’nın ve mutaassıp Hıristiyanların canileri koruması; gerek Hıristiyanlık, gerek resmî Avrupa için lekedir. Buna dair bazı tafsilâtı yine Vagner'in kitabından aşağıya aynen alıyorum: “Komitecilik, Doğu Rumeli’nin ilhakından öncedir. Onu icat eden meşhur binbaşı Paniça’dır. Paniça ortadan kalktıktan sonra, İstambulov ile aralarındaki siyasî entrikalar neticesinde komitecilik hafiye teşkilâtı idaresi meşhur Bulgar edibi manastırlı Treço Kitençev’e intikal etti. Daha sonra, isyan hareketlerinin başına Paniça’nın kayın pederi General Nikolayev geçti. Malinov Kabinesinde harbiye nâzırı tayin olunan General Nikolayev'in yerine 15 sene sonra büyük bir şöhreti bulunan hatip Damyan Gamiyev geçti. Bunun da bilinen yardımcıları profesör Celcev ile Matov'tur. Komitecilik teşkilâtı, 1894’de iki komiteye ayrılarak biri (Yüksek komite) adı ile Selânik'te, diğeri (Merkezî Komite) adı ile Sofya'da bulunuyordu. Selânik'te Yüksek Komite, Damyan Gamiyev’in emirlerine itaat ediyor. Sofya Komitesi ise ihtiyat kadrosu Generallerinden Tunçev tarafından idare olunuyordu. Bilâhare Tunçev’in yerine ihtiyat teğmenlerinden meşhur Boris Sarafov geçti. Boris Sarafov 1895’te bir ihtilâl yaptı. Gamiyev ile Celçev Türklerin elerinde maktul düştü. Sarafov üniversite ve lise talebelerinin katıldığı çetelerle harp edecek, Menlik (Melnik. S.K.) kasabasını bile bir kaç saat zarfında zaptetmeye muvaffak oldu. Bundan başka hemen her tarafta, çetelerle Türkler arasında diğer muharebeler meydana gelmiştir, Kruşevo’da vaki olan muharebede bizzat Sarafov bulunmuştur. İhtilâlcilerin maksadı, Avrupalıların menfaatlerini haleldar ederek Avrupa’yı müdahaleye mecbur bırakmaktır. Buna ulaşmak için bizzat Selânik’te iki mühim suikast tertip edildi ve bunlarda bomba büyük rol oynadı. Bu suikastlar aynı günde yapılarak, biri Fransız Gemisi Gadluy’a, diğeri Osmanlı Bankası’nın Selânik Şubesine karşı yapılmıştı. Daha bir çokları ile meydana getirilen bu suikastlar tamamı ile hazırlanmış bir surette yapılmışlardır. Suikast sırasında hazır bulunan bazı şahitler, o zaman halk arasında hüküm süren dehşeti, bana anlattılar. Su ve hava gazı boruları kesilmiş olduğundan çok büyük idi. Her tarafta üzüntü büyüktü ve etraftan ‘Aman! Aman!’ sesleri işitiliyordu. O gece kopan bir fırtına ise bu korkunç gecenin facialarını daha da ziyadeleştiriyordu. Sema ateşler içinde idi. Bu devirde haricî teşkilâtlar (yani, Makedonya’daki komitelerin) reisi Selânik Bulgar Lisesinde tabiat bilgisi öğretmeni bulunan Garvanov idi. Garvanov, Viyana’da tahsilini ikmal etmiş büyük bir itimat ve nuranî bir fırsatla mütehallik bir zat idi. Makedonya ihtilâli devam ediyordu. Selânik suikastlarını müteakip, İngiliz ve Avusturya harp gemileri Selânik Limanına girdi. Biraz sonra Rusya ile Avusturya, diğer devletler adına, ıslahat hareketlerini icra mevkiine konulmasını talep ettiler. ‘Türk anarşistlerine’ isnat edilen bu suikastlar hakkında daha söylenecek epey mühim tafsilât vardır: Makedonyalıların çok sayıda sahip olup kullandığı dinamit, Rusya’dan, Sardalya kutuları içinde geliyordu. Hatta bir gün bu kutularla dolu bir sandık gümrükte açılmış idi. Lâkin Türkiye'de bahşişin mühim mevkii malûmdur; sandıklarda öylece geçti. Banka suikastından birkaç ay evvel bu binanın karşısında bir bakkal dükkanı açılmış idi. Burası görünüşte ziyansız dükkandı. Lâkin, dükkanın altından açılarak bankanın temellerine kadar ulaşıldı. Bankanın kapıları, Türk askerleriyle muhafaza ediliyordu. Felâketten birkaç saat evvel, (Bilçev) adında bir Bulgar talebesi, Türk subayı kıyafetine girmiş olduğu hâlde, müessesenin müdürüne müracaat yapıp, hayatını kurtarmak istiyorsa, ailesiyle beraber bankadan çıkıp gitmesini tavsiye etti. Müdür de bunu kendisine iki defa söyletmedi. Zira, insan bu sözleri nazarı itibara almadan geçemezdi ki.. Tabiî, bu gibi mühim ihtilâl hareketlerinin muvaffakiyetle idaresi için, onları düzenleyenlerin gayet zeki ve bilgili insanlar olması lâzımdır.” Komitecilik vahşetlerinin tarihini burada keselim. Çünkü bu minval üzere, vahşetle düne kadar devam etmiş ve nihayet yüz binlerce insanı katletmek, diri diri yakmak veya gömmek gibi canavarlıklarla cezalandırmıştır. Bulgarlara tamamıyla dost bir ecnebinin eserinden naklettiğimiz bu tafsilât bize şu neticeleri çıkartıyor: 1. Bulgarlar, istiklâli, dinî ve siyasî arzusunu açıkladıktan sonra; açık olarak isyana giriştiler. Rahipler, öğretmenler, edipler, şairler ve daha sonra avukatlar, subaylar, generaller, bakanlar isyanları teşvik ve idare ettiler. Hatta bizzat Kişov dahi komitecilerle beraber yaşamış ve bir zaman idama mahkâm edilmişti. Kitabımıza aldığımız bir fotoğraf Kişov’u komitecilerle beraber göstermektedir. 2. Türk Hükûmeti, iki asırdan beri içinde yuvarlandığı tembellik ve idaresizlik sebebiyle, başlangıçta bu isyanlara karşı askerî kuvvetler sevkinden başka bir şey düşünemiyordu. Bu cezalar Türklere karşı Bulgarlarda korkunç bir kin doğmasına sebep oldu. Daha doğrusu voyvodalar ile münevver Bulgarlar tarafından halkın kalbinde uyandırılmak istenen kin ve gayz kolaylıkla uyandı ve hemen herkes Türk düşmanı kesilmeye başladı. 3. Bulgarların birkaç nesli, Türk düşmanlığı içinde büyüdü ve yetişti. Bulgarların münevverleri, halkı haydutluğa, şakiliğe, hayırsızlığa, katilliğe teşvik ediyordu. Şairleri bile haydutluğa çıkıyor ve söyledikleri şiirlerde hep Türklerin imhasını tavsiye ediyorlardı. Türklerin malı, ırzı, kanı helâl sayılıyordu. Gittikçe, hemen her Bulgar, Türkleri parça parça etmekten, malını çalmaktan, ırzına tecavüz etmekten başka bir şey düşünmüyordu. 4. Haydutlar ve komitecilerle Hükûmetin askerî kuvvetleri arasında devam eden mücadeleler, haydut ve komiteci olmayan Bulgarlara büyük bir dehşet vermekten geri kalmıyordu. Bu korku sebebiyle, Hıristiyan ve Müslüman halk arasında, umumiyetle, açıkça güzel münasebetler devam ediyordu. Yoksa, Bulgarların en namusluları bile Türklere karşı düşmanca hisler besliyordu; bu fırsatla bunu açıkça beyan etmişlerdi. 5. Bulgarlar, nihayet Avrupa’nın müdahalelerini çekmişlerdi. Türk jandarması, Avrupalı subayların terbiye ve teftişi altına kondu. Avrupa, sivil memurlar dahi gönderdi. Bununla beraber; komitecilik vahşetleri azalmadı. Bilâkis çoğaldı. Islahattan bahseden Bulgarların hakikî maksadı ıslahat değil, isyan kuvvetiyle muhtariyet veya Bulgaristan’a iltihak olduğu aşikârdı. 6. Kanunî Esasiye rağmen komitecilik şekaveti yok olmadı, azalmadı. Mithat Paşa’nın eseri himmeti olarak ilân edilen ilk Kanunî Esasinin memleketimizde açtığı meşrutiyet devri, Hakan tarafından lağvedilmeseydi, şüphesiz. Makedonya’nın ve bütün Rumeli’nin daha kuvvetli ve dirayetli ellerle, daha mükemmel yollarla idaresi temin edilir. Bugünkü felâketin önü alınmış olurdu. Heyhat! Bu kati hakikatler üzerine Bulgarların vahşet ve şekaveti, nasıl mazur görülebilir? Haydi muhtariyet istiklâl arzusuna itiraz etmeyelim, fakat hâkim millete mensup her ferdin, yaş ve cinsi ayırmaksızın katlini, mal ve ırzının gaspını mubah ve helâl sayması nasıl meşru olabilir? Bulgarların şairleri, edipleri milletlerin mutaassıp vahşetlerini tahrikte o kadar ileri gitmişlerdi ki, insanın bu manzumeleri şarkıları okuduğu zaman titrer. Meselâ Bulgar şairi Hristo Botev’n Türkçeye Hamit Mahlas bey tarafından tercüme edilen aşağıdaki manzumesi okunduğunda, Bulgar milletini aleyhimizde nasıl hırslandırıldığı, ruhunun ne siyah kinler ve intikamlarla terbiye edildiği daha iyi anlaşılır:
Altın Arslan!
Silâha Sarılırken:
Gel valide gel, yeter bu efgân Çünkü yine her taraf kan! Haydut değil, ihtilâlciyim ben Elbette ölüm, zulümden ehven. Türkler bizi kovdu genç iken biz, Kan ağladı anneler sebepsiz. Mahvolmalıdır bugün bu zulmet, Zillet ile hiç yaşar mı millet? Yalçın kayalar içinde şimdi Kan, sargı, yara, kemik belirdi! “Makedonya” benim mezarım olsun; Genç kızlara bir yolum olsun. Bir gün “Tuna’dan!” geçerken ansız, Yavrum vurulur, kalırsa cansız, Sen ağlama gül -gülen vatandır- Korkakları, korkuyu utandır! “Ağuş muhabbetin birbirini” “Vermiş bana işte kanlı bir şey” “Azmim ve cesaretim çoktur” “Ben ömrüme hiç diyemem uzundur” “Mutlak ölüm, ölüm şereftir!” “Nerede pederim, bana seleftin” “Sen süt emiyor iken memeden Dul kaldım oğul” demiş idin sen! Affet beni kahraman Valide, Terk ediyorum seni bu hâlde; Zulüm ateşi titriyor gözümde, Bak; Sevgilim, ağlıyor dizimde; Köy yandı, yıkıldı, şimdi herkes Bir ses duyuyor: Gâvur mudur?... Kes! Bir Türk’ü bulup da dörde bölmek Top, süngü, kılıç, işte ölmek! Artık bize de bir vazife olsun; Dağlar başı kan, kemikle dolsun! Bir gün yine köy yanar ve Türkler Genç kızları kahreder sürükler, Öksüzleri ateşe atarsa, Irzları yine yırtılır, yanarsa, Ey valide emel nizarım Sor gençlere nerededir mezarım! Derlerse ki: - Haydi oğlun öldü; Bir Türkü de vurdu dörde böldü; Şimdi şu çınar dibinde bir dul Bir şey yapıyor: Mezarı git bul! İte o vakit metanetinle Gel ağlama, gel güzelce dinle: Belki şu tüfek ve şu çarıklar Miras kalır; nedir neyim var! “Bir kanlı fişek” dedindi dün sen... Ölmek bile az, yazar mı insan?... Makedonya’da fışkırır iken kan! Gel öp beni bak, mezar açıldı. Millet sizi güldürür yaşarsa. Balkanlar’ı tırmanıp aşarsa Lâkin beni de unutma yâd et! Gel kabrimi her seherde şad et; Vaktaki, köyün çok edalı Uzaktaki, köyün çok edalı Altın memeli güzel sedalı Genç kızları toplanır da birden Balkanlıların övünülecek vasıflarından Bir mersiye, ihlâle ait Aşka ölüme, melâle ait! Söyler ve çete “hora” dönerse, Türkün gözü kör olur sönerse Git söyle beni unutmasınlar Bir kanlı, bulutlu kefenim var. Şayet ana ölmeden gelirsem Bak şurada değirmenin dibinde Bir ağaca yok mu mor vezinde? İşte orada menekşelerden Bir tak-ı zafer yapın süsleyin; Altında onun silâhı çatılsın; Etrafına lâleler atılsın Yükseklere al, beyaz, yeşil bir Sancak çekiniz, zafer zaferdir! Bir Türk neferi gözü oyulmuş, Elbisesi yırtılmış, soyulmuş, Altında onun elinde bir dar, Kalsın orada sefil ve murdar!... Göğsündeki levhanın meâli Şunlar olarak, bakın ne âli: “Bulgar yaşamaz, yaşar bu sancak Makedonya'da yükselirse ancak!”
Hıristiyanları kurtarmak davasının ne kadar sahte ve iki yüzlülük olduğunu lâyıkıyla anlayabilmek için Maten Gazetesinin Başmuharriri İstefan Lozan’ın “Hastanın Başucunda” adlı eserinden aşağıdaki sahifeleri naklediyoruz: “Türklerin katliamlar meselesinde; bir kadın ve bir erkek, fikrimi tenvire sebep olmuşlardır. Niçin isimlerini söylemeyeyim? Erkek, bir Fransız zabiti, Makedonya Jandarma umumî müfettişi General Boman’dır; Kadın, bir “Sördüşarite”, İstanbul’da Fransız Hastahanesi Müdiresi “Sürjan”dır. Sürjan bana dedi ki: - İçimizde Ermenistan dağlarının en hücre köşelerinde vazife yapanlar vardır. Bir tanesi bile ne bir tecavüze; ne bir kötü muameleye katiyen hedef olmadı. Hayır efendim, Türklerden şikayeti, mucip bir hareket görmedik. Bizim elbisemiz, bir çok Hıristiyanlardın ziyade, onların yanında mukaddestir.”General Buman’a gelince; o da şöyle söyledi: - Katliamı yapanlar hep Türklerdir, kurban olanlar da hep Bulgarlar Rumlardır zannetmeyiniz. Eğer hakikati, olduğu gibi, öğrenmek istiyorsanız, Makedonya hâdiselerine dair on bir Fransız subayının bundan bir kaç ay evvel yazmış oldukları raporları okuyunuz. İşte bunlar, sizin ırkınızdandır, sizin fikirlerinizi, sizin inançlarınızı taşıyorlar. Bu raporları okuyunuz; ona göre hükmedersiniz. Bu Raporları okudum. Akıllar almıyor. Bunlardan biri bir Fransız Yüzbaşısı tarafından yazılmış, şöyle başlıyor: “Derin düşünecek olursak, görülür ki, Makedonya katliamları bütün teferruatıyla Bulgar teröristleri, Bulgar komitecileri tarafından önceden tertip edilmiş ve daima bir hesaba müstenit bulunmuştur. Bu hesap, çok sade ve ilk nazarda çok isabetlidir. O da, Türkiye’nin vahşi ve ıslâhı gayri kabil ve daimî bir anarşi içinde bulunduğunu ve Hıristiyan beşeri unsurlara karşı asayişi hakkında en iptidai şartları dahi teminden aciz olduğunu Avrupa’ya karşı ispat etmektir. Onlar için her şeyden evvel Avrupa’nın dikkat nazarını ve takbihini çekmek lâzımdır.” Bu raporlar da ispat ediyordu ki, Avrupa’yı daha emin bir surette galeyana getirmek için suikastlar, daima beynelmilel demir yolu güzergâhlarında, yabancı postanelerinde bilhassa yapılmaktadır. Ve “Tebaa-i Sadıka-i Şahane’” Aşağıdaki olay, Sivas’taki Fransız Konsolosluğunun (1895) resmî raporunda bulunduğu hâlde, sayanı ibret bir tesadüf eseri olarak katiyen açıklanmamış, gizli tutulmuştur:... “Mosyö Karliye, Konsoloshane terası üzerinden muharebelerin günü gününe devam ettiği sırada bir gün, kulağının ta yanından bir kurşun vızıldayarak geçtiğini duyar. Kurşun arkadan geliyordu. Şüphesiz ki, evde bulunanlardan biri tarafından nişan alınarak atılmıştı. Arkasına döner, kendisine tevcih edilen silâhı, daha namlusundan duman çıkarken görür. Ateş edeni de anlar: bu bir Ermeni idi. Hâlbuki Konsolos bu Ermeniyi şüphesiz bir ölüden kurtarmıştı. Üç gündür Konsoloshanede yatıyor, orada besliyordu. Herifin üstüne yürür ve der ki:- Bedbaht, ne yaptın?... Ben sana iyilik ettim. Hayatımı tehlikeye koyarak seni, arkadaşlarını müdafaa ediyorum. Öyle iken nasıl elin vardı da beni öldürmek istedin? Ermeni diz üstü düşer. Ve söyle konuşur: - Evet, doğru! Sizi öldürmek istedim, çünkü kendi kendime dedim ki, ‘Fransız Konsolosunun katli haberini alır almaz Fransa hemen buraya asker gönderir. Türk hâkimiyeti de biter.’ İşte katliama hedef olanların düşünceleri... Doğu vakaları hakkında bizde uyanan fikir ve inançlar ne kadar muhalif. Biz, yalnız bir tarafta kan dökücü cellâtlar, diğer tarafta masûm maktuller görüyoruz. Hakikati, bütün açıklığı ile, hatta buruşuk katlarına kadar öğrenmek lâzım.” (“Hastanın Başucunda, Siraceddin Bey tercüme sahifesi, 107 ve onu takip eden sayfalar.)
Millî Emeller ve Vatanda Birlik
Bir asırdan beri uğradığımız felâketlerin en büyükleri hariçten değil, dahilden gelmiştir. Sıra ile bizden ayrılan Romanya, Yunanistan, Sırbistan, Girit hep kendi tabamızın isyanları ile ayrılmıştır. En nihayetinde bu bizden ayrılan küçük devletlerin üçü de birleşerek bizi bugün tamamen Rumeli’den çıkarıyorlar. Bu hususta bizim tabamız, fakat onların millettaşları olan Hıristiyan ahalisi tarafından da bu küçük devletler büyük yardımlar görmüş bulunuyorlar. Millî emeller ve Vatanımızda birliğin yokluğundan meydana gelen bu isyanların ne kadar büyük bir mânâsı vardır. Maalesef biz o mânâyı daima anlamamış, daima isyanları yalnız ceza ile izaleye uğramışızdır. Hâlâ -pek çok korkuyorum- anlamıyoruz ki sırf cezayla isyan bastırılmaz, belki az zaman sonra daha büyük bir şiddet ile feveran etmesine yol açar. Hele fenalığın en büyüğü: Yeni yeni isyanlara sebebiyet verecek bir hattı hareket takip edilmişizdir. Son mağlûbiyetimizi bir de bu millî emeller ve vatanımızda birlik ve beraberlik nokta-i nazarından tahlil edelim ve kendimize gelecekte olsun sağlam bir hareket tayinine çalışalım. Bu muharebenin bize sebep olduğu zararlar, ıstıraplar ne kadar büyük bir musibet teşkil eder? Denebilir ki bizim bu mağlûbiyetimiz, tarihe nice isim yapmış kavimlerin yeryüzünden silinmesine sebep olan meşhur mağlûbiyetlerden bile daha vahşiyane, daha kan dökücü olmuştur. Müttefiklerin 75.000 bin kişilik muntazam ordularına karşı, çıkarabildiğimiz 35.000 bin kişilik acemi, askeri terbiyeden habersiz, ekseriya fena kumanda edilmiş ordumuz mağlup oldu kahraman kalelerimizin şanlı müdafaaları, Çatalca ve Bolayır mukavemeti askerî şerefini kurtarmaktan başka bir meyve veremedi. Harp meydanlarında şehit düşen kardeşlerimiz yüz binden aşağı değildir Fakat felâketin en büyüğünü; muhaceret esnasında kendi köylerinde, kendi evlerinde katledilen, ırz ve malına tecavüz olunan kardeşlerimiz yaşamış, sefâlet içinde inleyenlerin sayısı yüz binlere ulaşmıştır. Bu zayiatlar, ıstıraplar, facialar her harbin zarurî elim neticelerinden sayılmış olamaz. Elbette mağlûpların talihi daima karanlık, daima hazin ve dehşetli olur. Lâkin Balkanlar’ın işlemiş olduğu vahşetlere zamanımızda değil, orta çağlarda bile ender rastlanırdı. Mağlûp tarafa ait silâhsız, müdafaasız halkı ve esiri askerlerinin canı, dini, ırzı taarruzdan korunmak lâzım gelirken; Rumeli İslâm halkının ve esir askerlerimizin her tarafta duçar olduğu vahşetler, insanın ne korkunç bir canavar olduğunu gösteren bir ibret levhasıdır. Hâlbuki; amansız düşmanlarımız olan müttefikler yarım veya üç çeyrek asır önce onlara yardım eden, hatta onlardan on kat daha büyük vahşetler gösteren Makedonya, Trakya Hıristiyan halkı ve komiteciler henüz harp esnasında kendi tebaamız, kendi vatandaşımız idi. Çok yerde Türk askerî kuvvetleri çekilir çekilmez yerli Hıristiyanlar, birkaç komiteci ile -ki onlar da kendi memleketimiz halkındandır- birleşerek yağmalara, insanları öldürmeye, ırza tecavüz etmeye koyulmuşlardır. Bu yan yana yaşayan insanlar, komşularının kana ne kadar susamış olmalı ki, biçare bir hükûmet korkusu kalplerinden silinir silinmez, üzerlerine vahşi hayvanlar gibi atılıyorlar; parçalıyorlar, yakıp yıkıyorlar! Bu kitapta okuyucular öyle hâllere rastlayacaklardır ki, cidden hayret edeceklerdir. Hakikaten çok defa en feci cinayetlerin işlendiği yerlerde Müslim ve gayrimüslim halkın kardeş gibi geçinmekte oldukları şüpheden uzak denilecek derecede doğrudur. Bu hususta, tarafsız, Hıristiyan, hatta Rus şahitlerin ifadeleri mevcuttur. Bu kanlı misaller, insan ruhunun karanlık bir muamma teşkil ettiğine şayanı tefekkür delillerdir. Demek ki altı asırlık bir kaynaşma, Türkleri sevdirmemiş, vatandaş sıfatı ile kabul ettirememiştir. Onlar, daima bu milletin ruhunda bir mütecaviz, bir menfur düşman suretinde yaşamış, Onlara karşı daima kin, daima husumet beslenmiştir. Bir memleket için, halkının kalbini kemiren bu menfur hislerden, düşmanlıklardan daha müthiş, daha helâk eden nasıl bir içtimai hastalık olabilir? Ve bu hastalık, asırlardan beri devletimizin temellerini, fırtınalı bir sahildeki ulu, tehlikeli kayaları azar azar aşındıran dalgalar gibi, deşip gidiyor. Bu içtimai hastalığa, “millî emeller ve vatanımızda birlik ve beraberliğin yok oluşu” adını veriyorum. Ecdâdımız; cesur, kahraman namuslu askerlerdi; ekseriyetle âdil, merhametli insanlardı. Hele başlangıçta bir devleti tesis ve idare için gereken her türlü hassasiyeti ve faziletleri hakikaten göstermişlerdi. Bu faziletlerin en mühimleri ise (kudretli ve adaletli) olmaktır ki, işte bu sayede de birkaç asır hükümran olabilmişlerdir. Fakat ecdadımız, hiçbir zaman taba ve mahiyetindekilerin ruhunu, kalbini, hissiyatını lâyıkıyle nazarı itibara almamışlar, onları ister istemez celp edecek ve onlara vatanî bir terbiye verecek vatanın faydalarını sevdirecek usulleri ve yolları aramamışlar, düşünmemişlerdir. Hele bolluğun, refahın ecdadımızın ruhunda doğuracağı uyuşukluklar dolayısı ile yavaş yavaş adaletlilik ve kudretlilik de zail olunca artık hâkimiyeti temin etmek güçleşti. Ve elim neticeler işte bir asırdır uzayan hezimetler, mağlûbiyetler, intikamlar ve bunların en müthişi şimdi içinde, yaralı ve muzdarip, zelil ve perişan şekilde çıktığımız Rumeli faciaları oldu. Bu facialar bize bir vazifeyi telkin ediyor ki o da şudur: Memleketimizin unsurları arasında millî emeller ve vatanımızda vahdeti, hiç olmazsa ahenk ve müşterek hislerin samimiyetle, ihlâs ile, tesis etmesine çalışmak lüzumunu anlamaktır. Bu muharebede Bulgarlar, Yunanlılar ne hayret verici bir birlik olarak düşmana hücum etmişlerdi? Cümlesi tek bir yay ile işleyen bir makineymiş gibi hareket ettiler. Hakikaten onları tahrik eden yay bir tane idi: Millî ve vatanî gaye! Cümlesi senelerden beri ruhunda büyük bir Bulgarya, büyük bir Yunanistan meydana getirmek gayesini beslemişlerdi. Buna ise ancak Türkleri mağlûp etmek sayesinde imkân bulunabilirdi. Senelerden beri buna hazırlanıyorlardı. Ve bu azîz gayelerinin gerçekleşmesi için bütün millet feveran ederek, bununla beraber yine uzun senelerden beri almış olduğu askerî terbiyeden katiyen anlamayarak bir muharebe yaptılar... İntizam ile, sanat ile, terbiye ile ve kati bir azim ve meram ile harp ettikleri için de kazandılar. Maziyi bir an için bir tarafa bırakalım da, şimdiki hâlimizi düşünelim: Acaba şu bulunduğumuz hâlde olsun milletin fertleri cümlesi veya büyük ekseriyeti millî ve vatanî bir gaye etrafında toplanmış mıdır? Yahut hiç olmazsa toplanabilir mi? ilk nazarda bizi hepimizi etrafında toplayacak bir isim vardır: Türk. Devletimize eskiden beri (Büyük Türk Devleti) deniliyordu ve bu nokta-i nazardan (birlik) mevcuttu. Bu devleti kahramanlıkla, adaletle, akılla kurmaya muvaffak olan milletin reisi ve ilk Padişahı Sultan Osman olması itibariyle bu umumî isim hakikate uygundur. Çoktan beri pek çok unsurlar, bu (Osmanlı) ismini iftiharla kabul etmiş bulunuyor. Fakat acaba yalnız bu isim, Osmanlı unsurunu sarsılmaz bir gaye etrafında toplamaya kâfi bir sebep midir? Milletleri vücuda getiren, fertlerinin ruhuna kudret bahseden, gayeler veren e!bette daha kuvvetli başka sebepler vardır... Bunların en mühimleri: Din, tarih ve lisandır. Bu üç nokta-i nazardan meseleyi tetkik edince görürüz ki, bugün, bahusus son muharebeden sonra Türklerin büyük ekseriyetini toplayan bir din vardır ki o da İslâmiyettir. İtalya'nın tecavüz ve kötülüklerinden, bu son müthiş mağlûbiyet, ölüm ve taksiminden sonra dahi Türkler 23 milyon nüfustan mürekkep bir devlettir ve bu nüfusun ancak üç milyonu gayrimüslim, yirmi milyonu Müslümandır.
YABANCI KAYNAKLARDA BALKAN ZULÜMLERİ
Avrupa medeniyetinin yalnız sanayiden ibaret olmadığına, ahlâken de mevcut olduğuna kanaat getirmek mevcudiyeti vardır. Gerçi Avrupa’nın pek çok gazeteleri son muharebelerde satılmıştı, lâkin, hakikati sahifelerine geçirenler, insanlığa tanıtmaya çalışanlar da vardı. Hakikat namına vazifelerini ifaya çalışan gazete muhabirleri de pek çoktur. Bu namuslu kişiler kâfilesinin en baş tarafına Rus gazetelerinden ikisini alıyoruz, çünkü kendileri Slav oldukları hâlde din ve millet kardeşleri olan Balkan Slavlarının zulümlerini gizlemek istememişler, gazetelerine hakikati yazmışlardı. Hakikatin, millî ırkının üstünde tutulması bir medeniyet eseri değil de, nedir? Hakikati meydana çıkarmak için çalışan yüksek zatlara saygı ve teşekkürlerimizi alenen beyan eder ve taassup beslemekten uzak olmalarını, bizi mahkûmiyet altında bulunduran uyuşukluk ve cehaletimizi bir an evvel sarsmaya çalışmalarını bir kez daha temenni ederiz.
Bulgar vahşeti karşısında sahte kurtarıcıların bile şaşırdığı “Bulgar Sansürüne Açık Mektup”tan
Kiev’de çıkan “Kiev Seka Yanısıl” adlı Rus gazetesinin Bulgaristan muhabiri şair Niko Todorov’a hitaben adı geçen gazeteye yazmış olduğu aşağıdaki açık mektupta, Bulgarların harp esnasında yapmış oldukları vahşetleri görüyoruz.
... Sizin askerî sansürünüz, askerî maksatları takip etmemekte idi. Onun takip ettiği gaye tamamen başka idi. Daha doğrusu sizin asıl maksadınız, muhabereler esnasında meydana gelen bütün zulümler, cinayet ve kötülük lekelerini Avrupa’dan gizlemek idi. Siz, Avrupa umumî efkârını sihirlemek ve onu doğru olmayan ve fakat sizin öyle göstermek istediğiniz şeylere inandırmak hülyalarına kapıldınız. Siz istiyordunuz ki, Avrupa umumî efkârı, güya Türkiye müdürler sınıfının altı bulunan Türk köylü ve işçilerinin silâhlandırılmış olarak Hıristiyanlara eza ve cefa etmekte olduğuna ve fakir Türk halkı sınıfının en kan dökücü bir sınıf olduğuna inansın! ... Sizin bize her gün vermekte olduğunuz resmî haberlerde, daima aynı şeyden, yani Türklerin zulümlerinden, kadınları katletmekten, dum dum kurşunlarından bahsetmekte idiniz. Bunun dışındaki haberlere de “askerî sır” diyerek mâni olmakta idiniz. ... Adı geçen (Simon Radev) diyordu ki: “Biz Avrupa umumî efkârına ancak muharebeyi muvaffakiyetle neticelendirinceye kadar itibar edeceğiz. Ondan sonra, adı geçen efkârına umumîyeye tüküreceğiz.” Siz, bu muharebenizi, “medeniyetin barbarlık aleyhindeki bir çeşit ehli salîp muharebesi” olmak üzere ilân ettiniz. Fakat artık bütün Avrupa; ehli salîp ordularının bütün medenî duygulu kişilerin kalplerinde derin bir nefret uyandıracak surette davrandıklarını tamamı ile öğrenecektir. Bulgar sansürcüsü mösyö Todorov, acaba benim neden bahsetmek istediğimi hissediyor mu? Mösyö Todorov!... Muharebe başlangıcında Rodop cihetlerindeki Bulgar askerlerinin bütün Pomak köylerini insan, hayvan, kadın ve çocuklarıyla beraber top ateşiyle tamamen yok ettiklerinden ihtimal ki haberdar değiller. Sakın bu vahşeti, Bulgar askerinde, düşmana iltihak etmiş olan Müslüman Bulgarına (Pomaklara) karşı uyanmış olan düşmanlık ile izah ve tevile kalkışmayın! Ben bu yolda tevilleri sizden daha iyi bilirim. Askerlerinizin, Pomaklara karşı Orta Çağa yakışacak bir surette vuku bulan vahşetleri hakkındaki haberlerimiz sizin sansür kaleminiz tarafından çizilmekte idi. Bu yoldaki cinayetlerin gizlenmesi, faillerine mesuliyetsizlik hissi vermek kâfi idi sizin için... Acaba, Dimetoka’yı işgal eden Bulgar askerlerin, Türk esirlerine ve şehrin sâkin Müslüman halkına yaptıkları muameleden haberiniz var mıydı? Yok ise, Dimetoka’dan avdet eden subayların ve yaralı askerlerin bu hususta bir defa ifadelerini alınız! Onlar size bütün hakikatleri açıkça söyleyeceklerdir, zira onlar sizi kendi cinayetlerin ortağı gibi telâkki etmektedirler. Onlar, size silâhsız Türk askerlerini nehre atarak, yaban ördekleri gibi ördürdüklerini ve şehir halkından silâhsız birçok Türk süngüye takarak köprü üzerinden nehre attıklarını gururla hikâye edeceklerdir. Siz, Makedonya çetelerinden mürekkep bulunan bir gönüllü alayının, rast geldiği Türkleri (asker olmayan) ve silâhsız bulunan Türkleri boğazladığını duymadınız mı? Eğer hakikaten bunlardan haberdar değil iseniz, Kırcaali taraflarına ve daha güneye doğru derhal bir seyahat ediniz ki; yollarda elleri bağlı ve boğazlanmış sakallı ihtiyar Türklere, evlerde dipçik darbesiyle öldürülmüş Türk kadınlarına ve katledilmiş Türk çocuklarına tesadüf edeceksiniz. Bunlar o halaskâr (!) gönüllü Makedonya alaylarının en büyük hürmetlerini (!) ispat etmektedir. Acaba Mustafapaşa’daki işsiz subaylarınızın sebepsiz katliâmlarına ne denilecek? (Adı yukarıda geçen) gazetesinin Edirne muhabiri arkadaşım da, Bulgarların Mustafapaşa’yı zaptettikten sonra o havalideki orman ve sazlıklara ateş vererek, oralarda gizlenen muhacirleri öldürdüklerini ve bu suretle genç, ihtiyar ve hatta küçük çocuklardan ibaret olmak üzere ellerine geçirdikleri iki yüz kişiyi kurşuna dizdikleri bir mektupta tam bir nefretle hikâye ediyordu. Fakat buraya kadar zikredilen müthiş cinayetler, şimdi bahsetmek istediğim faciâların yanında gölgede kalır. Mösyö Todorov! Ben Bulgar kumandanının emriyle yaralı Türk askerlerinin açık ovada süngü ile nasıl öldürdüklerinden bahsetmek istiyorum. Birçok Bulgar askeri, silâhları alınmış yaralı Türk askerlerinin (esirlerinin) süngü ile delinirken, ne feci bir manzara meydana getirildiğini bana hikâye ettiler. Siz bu cinayetler hakkında sükut edeceğimizi zannediyor musunuz? Yoksa bunları inkâra mı kalkışacaksınız? Eğer böyle bir niyetiniz varsa, size bu hususta vereceğimiz cevap şundan ibaret olacaktır: Muharebe başlangıcında, sizin erkânı harbiyeniz, Türklerin harp meydanında yaralanmış binlerce Türk askerinin Bulgarlar tarafından esir alındıklarını resmen ilân etmişti. O hâlde ele geçirilen binlerce yaralı esir Türk askeri bugün nerededir? Bu zavallılar, nereye gittiler? Onları ne yaptınız, Mösyö Todorov? Bu hususta bize cevap veriniz! Siz mektubunuzda bize itidal tavsiye ediyorsunuz. Acaba siz kendi subaylarınıza Türk esirlerine karşı mutedilâne davranmaları için tavsiyelerde bulundunuz mu? Hayır!... Bilâkis, yaralı, hasta ve silâhsız bulunan Türk esirlerinin Bulgar askerleri tarafından çok merhametsizcesine öldürüldüklerine dair yazmak istediğimiz mektupları yasaklamakla, bu cinayetleri işleyen Bulgar asker ve subaylarını teşvik ve korumuş oldunuz. Siz, nesiniz mösyö Todorov? Radikal, şair, insan sevgisi? Ve siz, askerlerinizde, süngü ve mermiden başka bir de insan vicdanı bulunduğunu söylediğiniz hâlde, onların cinayetlerini örtmek için bizim, Avrupa gazete yazarlarının ellerini de bağladınız. Sizde, en iptidaî siyası ve ahlâkî bir meziyet henüz meydana gelmemiştir.
“Antid otu” Sofya, 27 Kasım
Bundan sonraki belgeler, çok sayıda katliâm, işkence, ırza geçme ve benzeri vahşet dolu insanlık dışı dramlara tanıklık etmektedir. Oysa Dr. Nâzım’ın da 9 Ağustos1906 tarihinde belirttiği gibi:
“DÜNYANIN EN ZEKİ VE MESUT MİLLETİ TÜRKLERDİR. GEÇMİŞ HATIRLANDIĞI ZAMAN BUNU GÖRMEK MÜMKÜNDÜR. FAKAT İDARECİLERİN BECERİKSİZLİĞİ YÜZÜNDEN MİLLET ZULÜM VE FAKİRLİK İÇİNDE BIRAKILMIŞTIR. TÜRK MİLLETİ DİĞER MİLLETLERDEN HÜR VE MESUT YAŞAMAYA DAHA ÇOK LÂYIKTIR.” |
