Ütüsüz Nehirler Sancısı


Ütüsüz Nehir Sancısı
Yusuf Kocamaz
	sular hep birbirine akar... üzerime örtülürse çöllerin geceleri hep ama hep bir yanlarımı çalan çalan ışıl ışıl kumları ve saçlarına saklanan yıldızları sular hep birbirine akar... melekler mevsimi ve bir turuncu güz nil nehri ve içimi kemiren giz gırtlağa saplanan bıçak ve isyan-l-a yumulan göz susuzluğu bulandırmaya yetecek ve siperde savrulan korku tenli söz (Ruhu’l Kudüs) adımlarımı teker teker yola dizecek sular hep birbirine akar... ellerim ellerimle içimde beni doğuran gülümseyen tekrar doğuran çakıl taşlarının ve köpüklerin keyfinden daha yasak (ah Horizonte; ki o Tarık’ın yaktığı ufukta durur!) kristallerin birbirini kıran ışıltısını ve belkısın mahçup adımlarına vurgun billuru ellerim sular hep birbirine akar... yakub çile tecellisi hasret tecellisi sabır gece oldu indi gecesi geç kalmadı gömlek insan hiç geç kalmadı sular hep birbirine akar... yakar yerli de yersiz de yansa mumlar kartalların kanatlarını atların (ah o atlar!) deli dolu yelelerini tenin ürpertisini sevgilinin işvesini sükutun kendisini bıraktığı kimin olduğu bilinmez hala atmakta olan bir kalbin susuz kafesi bu tepede kollarımı açmış gözlerimi kapamışken ben rüzgar güneyden de doğudan da esse yakar sular hep birbirine akar... eşiğindeyim ister bir kapı aç ister bir kapı kapat ben bir yanında kalayım ya avuç avuç taşınayım taşırayım baharını içine aktığım cennetin ya uzakların uzağında bana öyle içli bak da serileyim mağribin öbür ucundan ben tüm meridyenlere gözlerin gerilir gerilir de kalır ya ötede tehditkar gırtlakta bıçak karanfil ister karanfil bu dumanı gündüze sular sular hep birbirine akar şimdi bana tuna sana nil olmak düşer...




<-Geri->

Hosted by www.Geocities.ws