Burnumuz bu çağa yeni girdi ama
ayaklarımız hala bindokuzyüzlerde. Toprak ile temasta eskiyi
sürdürürken yeni çağa yüzümüzü değirmiş olmak,
bizi zamanlar arası bir gerilimin ta kendisi kılmıyor mu?
Öyle ya, ayakta kalmayı geçmiş ile refere edip bugüne
sarkmayı gökten inen basıncı duyacağımız
ilk noktamıza buyuruyoruz. Yoksa çağı kokusundan mı
algılamaya çalışmak bizimki? Veya gerçekliğimiz
pek şimdi ile yaşıt görünmüyor mu?
Her
durumda modern zamanların üstümüzden kolay silinmeyen imzalarından
biri, çözülemezliğinin verdiği görkemi ve bizde ürettiği
ürküntüyü koruyor taptaze. Parmakların dini bu. Hatta,
parmakların tanrılaşması. Değil mi ki deklanşöre
bir dokunuşta zaman teslim ediyor kendini size, değil mi ki
bir tuşa basarak uzakları önünüzde diz çöktürüp dilediğiniz
kimsenin sesini size konuşma kulluğu ile görevlendiriyorsunuz,
ne demeli buna? Binlerce kitabı tarayabiliyorsunuz, binlerce
bilgiyi karşınızda tapınma seremonisine
toplayabiliyorsunuz. Onlarca metre yükseklikteki dostunuzu ziyarete,
parmaklarınızın emrine amade bir asansör ile hiç
yorulmadan gidebiliyorsunuz. Hiç tanımadığınız
sayısız insanı bir düğmeye sadece parmağınızla
dokunarak dünyadan eksiltebiliyorsunuz.
Parmaklarınızın
becerisi ne denli fazlaysa o kadar güç sahibi demeksiniz. Ve, güç
ile özgürlük arasında bir anlamdaşlık vardır bu
mektupsuzlar cangılında. Mektupsuzla çünkü, kendilerine
yollanmış yağmurun saydam satırlarına yüklenmiş
kelimeleri okumamışlardır, okumamışsınızdır.
Mektupsuzlar çünkü, ilkyaz tomurcuklarının hangi estetiğin
ulaklığını üstlendiğini anlamamışlardır,
anlamamışsınızdır. Mektupsuzlar çünkü,
uzuvlarıyla hiç söyleşmemişlerdir, söyleşmemişsinizdir
gül dilini kullanarak. Bir kez
bile saçlarınızı ırmaklara bandırarak doyurmamışsınızdır
güneşin dansını. Bir kez bile dokunma duygusundan fazla
bir varlık taşıyabileceğinizin fısıltısını
dinlememişsinizdir karpuz çekirdeklerinden ve soyulmuş elma
kabuklarından. Siz kendi teninizdeki mektuba göz attınız
mı hiç? Örümceklerin elçiliğini hiç ciddiye aldınız
mı bir kere?
Mektup
yerine telefon veya e-mail varsa, gözyaşlarını kağıt
mendile emanet bırakarak içtenliği çöp kutusuna atabiliriz
birlikte. Vefa müzesi açılacaksa, mektuplaşma üzerine çekilmiş
cilaları orada sergileyebilirsiniz. Bu mektupsuzlar yüzyılında
hala etli kemikli mektuplar palazlanıyor rahimlerde. Ne dersiniz,
okuyucuları bulunacak mı bunların? Yoksa otların ve
taşların uyarısı, akıl ve konuşma yeteneğinden
yoksunların salgıladığı bir vehimler bulutu mu?