bu
sana en kindar bakışım
fakat bilmelisin içinde öldürme isteği yok
sadece
evreni dolduran öfke
durgun suda fırtına
ve umman ve duman gibi ve bu
sana en son bakışım
içinde bir ses yok
- akşam çökmüş çok
korku var çok ıssız buluyorum gidişimi
bilmezdim ne
bilir insan sisin ne zaman çökeceğini
sırtlan dolu bu
kargaşa beni kindar yaptı beni boğdu bu
karmaşa beni boğdu
bu beni kindar -
içimde bir ses yok
seni alma isteğinden başka
seni görme isteğinden başka
seni öpme isteğinden başka
toprağa neme küle kendimi bastırma isteğinden başka
bunlardan başka bir ses yok
bilmelisin
- ne mevsimi bu durduk
yere ihanetin vakti mi şimdi
ölmenin vakti gitmenin
neyin kimin hangi şeyin
sahibi ki bu
beni üzmek için asıldı
yakama
düşsün göğsüm içre
olan
ateşe
düşsün içimizdeki en
soysuz yakarma-
başka şeyler var suda
sonra ağaçların ardında
göç edenin ardında
aramızda
çatıların yaşlıların
parkların
sonra hastalıklı ay bakışlarında
deniz karşısında mesela ya da baharda
ne gerekiyor sana
rahatlama isteği
ki gerekiyordur mutlaka
geç beni
beni geç
sayma
sayma üstümden geçen gemileri
sakin ağlama
bunlar geliyor aklıma başka şeyler
ve göğsümdeki daralma için
kuşluk vakti iniyor
almak için sesimi
içimde bir ses yok
düşsem nereye düşer yüzüm
düşsem kim alır cevşenimi