T
Fatih Ketancı
Ölü bir denizin son umuduSun. Kıyılarla çoğalan evler sessizliği süslüyorlar hoyratça. Bak, ince gülüşlerini tutturmuşlar yakasına. Yaka, ölüm tarlası denizin, irini çekiyor istekle. Yeryüzü soğuk gecelerde, ayak uçlarında toplanıyor denizin. Askılardan sular süzülüyor, herkesin cebinde ölü deniz.
Ölü deniz içine akıyor hep, gittikçe büyüyen çukurlara ağlıyor. Kavruk dillerle turnalar tutuyor, adımlarında yeni yüzler sürüyor toprağa. İşte, hep bu kokuyu kaldırıyor gece uykusundan, derin bir tutkuyla bu kokuyu. Sesini en olmadık yerinde sözün, sükuta uğratıyor. Dönüşmüş bir yaprak bilinciyle, güze kelimeler bildiriyor, kinini sunuyor.
Deniz su-suyorsa, ölüm var demektir. Damar mora çalıyorsa teni ve yokuşta hareketsiz bırakıyorsa, ölüm var demektir.