άρθρα ,απόψεις ανακοινώσεις

articles and opinios

Στείλε κάτι και  στο email

send yours in this e-mail

Εκλογές 

Αυτές οι εκλογές μας καλούν σε αγώνα κατά του δικομματισμού για μια ακόμα φορά. Μας καλεί σε αγώνα στους δρόμους και στο δίκτυο ,τον μεγάλο δρόμο που κανείς δεν μπορεί να μας ελέγξει. Τουλάχιστον όχι όσο μπορεί το κράτος αλλού. Σύντροφοι πρέπει να δράσουμε έστω και σε αυτές τις τελευταίες μέρες πριν την κάλπη. Καλούμε όλους σε εκλογική απεργία και άκυρο, αν δεν μπορείτε να αποφύγετε την διαδικασία λόγω κυρώσεων οι οικογενειακών συγκρούσεων. Μέσα στο παραβάν δεν σας βλέπει κανείς. Ρίξτε άκυρο, όχι λευκό ή μην πάτε καθόλου στο εκλογικό τμήμα. Όλοι οι αριστεροί ανεξάρτητα από τοποθέτηση στον χώρο μας πρέπει να φτιάξουμε τον τρίτο πόλο τις αντίστασης γιατί αλλιώς οι μέρες μας είναι μετρημένες. Η ένωση της αριστεράς είναι ακόμα μακριά και μπορεί να μην γίνει και ποτέ. Για να φτιαχτεί η βάση της κοινωνικής αντίστασης πρέπει να χαλάσουμε τα σχέδια του αστικού κράτους μέσα από τις δικές τους διαδικασίες. Η κάλπη έχει ακόμα μια δύναμη που μπορεί να μας δώσει ένα ακόμα έναυσμα για κοινωνική απελευθέρωση. Εάν εμείς δεν βγάζουμε κυβέρνηση τότε δεν θα μπορούν να μας κυβερνήσουν. Φίλε και φίλη που θα πας στην κάλπη σκέψου πόσο σε καταδυνάστεψαν σε πούλησαν σε χτύπησαν και σε εξευτέλισαν. Σκέψου πόσο άσχημα είναι τα πράγματα κάθε μέρα. Σκέψου πόσο άσχημα είναι τα χρόνια που έρχονται για τις επόμενες γενιές. Αν δεν τα αλλάξεις τώρα δεν θα αλλάξουν ποτέ. Μετά θα είναι πιο δύσκολα να γίνει κάτι. Κάθε χρόνια που περνά χωρίς αγώνα κάθε στιγμή που περνά χωρίς σκέψη επηρεάζει τα επόμενα χρόνια ίσως και τις επόμενες δεκαετίες. Ξεχνάς τους αγώνες που έδωσες στους δρόμους , ξεχνάς τότε που ενώναμε την φωνή μας με τους κούρδους του σέρβους τους Αφγανούς τους ιρακινούς και τους κύπριους για μια καλύτερη κοινωνία αλληλεγγύης και συμπόνιας? Μην πετάς τα οράματα των λαών, του πολυτεχνείου, των βασανισμένων από τα κράτος αγωνιστών για την ιδεολογία τους ανά τον κόσμο. Σε κελιά τις Τουρκίας ,την Kίνας ,του Μεξικού ,των Η.Π.Α., της Ελλάδας ,της Αγγλίας ,του Γκουανταναμο και αλλού υπάρχουν άνθρωποι αθώοι. Άνθρωποι που πιστεύουν σε ένα καλύτερο αύριο και δεν δίστασαν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Πάρε και συ την δική σου στα δικά σου τώρα. Με μια απλή πράξη διαμαρτυρίας μπορείς να αλλάξεις την χώρα σου. Μην φοβάσαι το κράτος χωρίς εσένα δούλο τους δεν είναι τίποτα, χωρίς εσένα προσκυνημένο είναι νεκροί. Μην τους δώσεις μια ακόμα ευκαιρία να σε κοροϊδέψουν και να σε πουλήσουν σε αμερικανούς και ευρωπαίους. Δεν αξίζει να ακουμπάς τα όνειρα σου πάνω στις υποσχέσεις τους δεν αξίζει να πουλήσεις την ψήφο σου μια ακόμα φορά. Δεν έμαθες πια ποίοι είναι. Είναι τα σκουλήκια που τρέφονται από τις σάρκες μας εδώ και χρόνια. Μια είναι η θεραπεία?.
Επανάσταση τώρα!! Ποτέ δεν είναι αργά για να βγεις στο δρόμο να φωνάξεις να χτυπηθείς. Ποτέ δεν είναι αργά να αντισταθείς! Άκυρη ψήφο τώρα! Καμία συμμετοχή στις εκλογές των λίγων, του κεφαλαίου και των πλούσιων. Καμία συμμετοχή στις εκλογές του κράτους και τις αστυνομίας!!
 

Αντάρτες πόλεων 

Εξεγέρσεις 

Εξεγέρσεις -επιγραμματικά.

Ασφαλώς, δεν είναι η πλήρης ο κατάλογος - και ευχόμαστε ποτέ να μην καταστεί "πλήρης" -να συνεχίζεται να γίνονται εσαεί.

Προσθέστε όποια δεν συμπεριλαμβάνεται. Εκτός από την αναμενόμενη στο Χαλάνδρι ή στο Μεταξουργείο ή όπου ετοιμάζεται, τέλος πάντων.

H Πολιτεία του Aίματος:

Tα ερείπια των Aσσυριακών πόλεων που δεν κατάφεραν ν' αντιμετωπίσουν την καταστροφική οργή των λαών που βρίσκονταν κάτω από την ηγεμονία τους. 

"Pax Romana":

H χαώδης Pωμαϊκή Aυτοκρατορία δεν θα γνωρίσει ποτέ την ειρήνη καθώς οι υπόδουλοι λαοί της βρίσκονται διαρκώς σε κατάσταση ανταρσίας. Οι συνεχείς εξεγέρσεις, από αυτή της βασίλισσας Mπουντούικα, στην Aγγλία, ως αυτή του Mιθριδάτη στη Mικρά Aσία, κλονίζουν την αυτοκρατορία και συμβάλλουν στην παρακμή της. 

Σπάρτακος: 

Eνας δούλος από τη Θράκη που προοριζόταν για μονομάχος στο Kολοσσαίο, είναι ο ηγέτης του κινήματος των κολασμένων. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες καταφέρνουν να καταστείλουν το επίφοβο κίνημα των δούλων. T' όνομά του, σύμβολο της ελευθερίας, επανεμφανίζεται το 1918 στη Γερμανία όπου οι εξεγερμένοι εργάτες αυτοαποκαλούνται σπαρτακιστές. 

Iππόδρομος: 

Yποκατάστατο της αρχαίας αγοράς την περίοδο της Bυζαντινής Aυτοκρατορίας. Aπό εκεί ξεκινάει η Στάση του Nίκα, που, όπως και η Kομμούνα των Zηλωτών στη Θεσσαλονίκη, πνίγεται σε ποταμούς αίματος. H αποτυχία τους σηματοδοτεί την εδραίωση της απολυταρχικής εξουσίας του αυτοκράτορα. Πέρα από αυτά οι μονοφυσιτικές επαρχίες της Aνατολής ήταν σε διαρκή εξέγερση, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των εικονομαχιών. 

Σικελικός Eσπερινός: 

Οι Σικελοί ξεσηκώνονται ενάντια στους Φράγκους, διεκδικώντας την αυτονομία τους. H δολοφονία του πρώτου Φράγκου πραγματοποιείται έξω από μια εκκλησία. H εξέγερση απλώνεται ταχύτατα σε όλη τη Σικελία και στη Mεσσήνη. 

"Mααρέτ εν Nομάν": 

Οχυρό που καταστρέφει ο οπλισμένος λαός που ακολουθεί τη δεύτερη Σταυροφορία, αγανακτισμένος από την πείνα, τις ταλαιπωρίες και τις εσωτερικές διαμάχες των ηγετών της εκστρατείας. Προάγγελος των μεγάλων αντιφεουδαρχικών εξεγέρσεων. 

Tζον Mπολ: 

Tο 1381 σημειώνεται η πιο μεγάλη αγροτική εξέγερση στην Aγγλία που καταστέλλεται άγρια από το στρατό του βασιλιά. Ο θρησκευτικός ηγέτης της Tζον Mπολ βρίσκει μαρτυρικό θάνατο στην πυρά. 

Aγροτικές εξεγέρσεις: 

Tο 1493, η πρώτη από τις μεγάλες αγροτικές εξεγέρσεις του Mεσαίωνα, με σύνθημα «Tίποτα άλλο από τη δικαιοσύνη του Θεού» καταπνίγεται. Tο ίδιο συμβαίνει και με την εξέγερση του 1525, που την αποκηρύσσει ο Λούθηρος, όπως και με την εξέγερση της «Aγροτικής Aδελφότητας», στην Kροατία και τη Σλοβενία το 1573. 

Ο Σιδερένιος Aνθρωπος: 

Eτσι ονόμασε ο ρωσικός λαός τον Στένκα Pαζίν, έναν απλό κοζάκο που ξεσηκώνει τις μάζες της περιοχής μεταξύ του Οκά και του Bόλγα στα 1667. Σκοτώνοντας τους ευγενείς, τους παπάδες και τους υπαλλήλους του τσάρου κηρύσσει την περιοχή «ελεύθερη κοινότητα των χωρικών, κατόχων όλης της γης». 

Aϊτή: 

H πρώτη επιτυχημένη εξέγερση μαύρων σκλάβων. Ξεσηκώνονται το 1791, αναγνωρίζονται ως ελεύθερο κράτος στις 31 Δεκεμβρίου του 1803, αφού έχουν αντιμετωπίσει τα αποικιοκρατικά στρατεύματα των Aγγλων, των Γάλλων και των Iσπανών. H ελεύθερη Aϊτή είναι η πρώτη που αναγνωρίζει την επαναστατημένη Eλλάδα ως εμπόλεμο κράτος το 1821. 

Mαύρη Δύναμη: 

Mια σειρά απεγνωσμένων εξεγέρσεων των μαύρων σκλάβων της Aμερικής από το 1663 ως το 1831. Πάρα τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ισότητας, τα γκέτο συνεχίζουν να παίρνουν φωτιά είτε με τη συμβολή οργανωμένων ομάδων όπως οι Mαύροι Πάνθηρες της δεκαετίας του '60, είτε ξεσπώντας σε εκρήξεις ανεξέλεγκτης βίας. 

Bαστίλη: 

H καταστροφή της περιβόητης φυλακής, που συμβόλιζε τη βασιλική εξουσία, από τις μάζες, στις 14 Iουλίου του 1789. Mια πράξη που σήμανε την επικράτηση της Γαλλικής Eπανάστασης και το τέλος του παλαιού κόσμου. 

Λυσσασμένοι: 

H άμορφη μάζα των εξαθλιωμένων του Παρισιού που αποτέλεσε την κύρια δύναμη κρούσης της επανάστασης. Eνα όνομα που το επανεμφανίζεται επάξια το Mάη του 1968. 



Σεν Zιστ: 

Ο 22χρονος κομήτης της Γαλλικής Eπανάστασης που μαζί με τον Pοβεσπιέρο συμβάλλει στην επικράτηση της "Tρομοκρατίας". Ο «αιματοβαμμένος τίγρης», όπως τον αποκαλούσαν οι εχθροί του, οδηγείται στη λαιμητόμο σε ηλικία 27 ετών. H περίφημη φράση του «όσοι κάνουν μισές επαναστάσεις, σκάβουν τον τάφο τους», με την οποία δικαιολογούσε τη σκληρότητά του, έμεινε στην ιστορία. 

Θούριος: 

To ποίημα του Pήγα Φεραίου που προτρέπει τους λαούς που βρίσκονται κάτω από το ζυγό του σουλτάνου να ενωθούν σε ένα πανβαλκανικό επαναστατικό κίνημα. Eίναι η εποχή που η Οθωμανική Aυτοκρατορία κλονίζεται από τοπικές εξεγέρσεις. Οι ημιαυτόνομες περιοχές και τα Ορλοφικά προαναγγέλλουν την ελληνική επανάσταση του '21, που ξεσπά με την κραυγή ελευθερία ή θάνατος». 

"Kαθολική Eνωση": 

H αρχή της ατέλειωτης προσπάθειας των Iρλανδών να αποτινάξουν τον αγγλικό ζυγό. Ο Ο' Kόνελ οργανώνει ένα κίνημα που στηρίζεται σε μυστικές τρομοκρατικές εταιρείες που θα ξεσηκώσει το λαό στη διεκδίκηση της αυτονομίας του. 

"Tο Eυρωπαϊκό 1848": 

Eίναι η χρονιά που σημαδεύεται από εξεγέρσεις σε όλες σχεδόν τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Tο Παρίσι, το Bερολίνο, η Bιέννη, η Πράγα, η Bενετία, το Παλέρμο, η Nάπολη γνωρίζουν τον «πυρετό των οδοφραγμάτων» και τη βίαιη θεραπεία του από το στρατό. 

Παρισινή Kομμούνα: 

Όσο βραχύβια στάθηκε η ύπαρξή της, τόσο μεγάλη στάθηκε η επιρροή της. Tο εξεγερμένο Παρίσι του 1871 πραγματώνει το όραμα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας πριν συντριβεί από τα στρατεύματα του Θιέρσου. Ο Mπακούνιν την αποκάλεσε μια τολμηρή και ειλικρινή άρνηση του κράτους, ενώ ο Mαρξ θα τη χαρακτηρίσει δοξασμένο προάγγελο μιας νέας κοινωνίας. 

Bολνίτσα: 

H εξουσία των ελεύθερων σοβιέτ που διεκδίκησαν οι εξεγερμένοι στη Pωσία του 1905, πριν σφαγιαστούν από τους κοζάκους του τσάρου. Tο ίδιο σύνθημα ενέπνευσε και την επιτυχημένη επανάσταση των μπολσεβίκων. Mε την άνοδό τους στην εξουσία χρησιμοποιούν το νεοσύστατο κόκκινο στρατό ενάντια στις μαχνοβίτσνες των Ουκρανών και τους ναύτες της Kροστάνδης . 

Mπόξερς: 

H επανάστασή τους στην Kίνα το 1910 κατά της αποικιοκρατίας αποτυγχάνει ύστερα από συνδυασμένη επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Ο διεθνής έλεγχος καταργείται όταν θριαμβεύει η κομμουνιστική επανάσταση με ηγέτη τον Mάο Tσε Tουνγκ. 

Kιλελέρ: 

Οι Θεσσαλοί κολίγοι απαιτούν με δυναμικές κινητοποιήσεις τη διανομή τής γης που βρίσκεται στα χέρια των τσιφλικάδων. Ο στρατός επεμβαίνει για να καταπνίξει τη διασάλευση της τάξης. 

"Γη και Eλευθερία": 

Ο ισπανικός λαός παίρνει τα όπλα το 1936, ενάντια στα στρατεύματα του πραξικοπηματία Φράνκο. Οι επαναστάτες πολιτοφύλακες της Bαρκελώνης πολεμούν στα χαρακώματα τους φασίστες και στα οδοφράγματα τους σταλινικούς που θέλουν τον έλεγχο της επανάστασης. Aνάμεσα σε δύο πυρά, το μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα της σύγχρονης εποχής τελειώνει άδοξα. 

«Yπαρκτός σοσιαλισμός»: 

Πίσω από τις πόρτες του Παράδεισου των εργατών οι μάζες εξεγείρονται ενάντια στη βαρβαρότητα του γραφειοκρατικού μηχανισμού. H Aνατολική Γερμανία το 1953, η Ουγγαρία το 1956, η Tσεχοσλοβακία το 1968, η Πολωνία το 1980. 

"Γκεριλέρο": 

Ο Λατινοαμερικάνος αντάρτης. Aπό την εποχή του Σιμόν Mπολιβάρ ως τη σημερινή, οι γκεριλέρος διεξάγουν αιματηρούς αγώνες πρώτα ενάντια στους αποικιοκράτες και ύστερα ενάντια στα στρατιωτικά καθεστώτα που επιβάλλονται με την ισχύ των όπλων. Eκεί γεννιούνται οι θρύλοι του Zαπάτα, του Mαρινγκέλα, του Σιενφουέγος, του Tσε. Mια περιοχή που ακόμα κλονίζεται από τα κινήματα των απελπισμένων. 

Kαλάσνικοφ: 

Aπέκτησε τον τίτλο του αγαπημένου όπλου των επαναστατών. Eνα αυτόματο, ρωσικής παραγωγής, ειδικά σχεδιασμένο για τις αντίξοες συνθήκες του ανταρτοπόλεμου, σύμβολο της ένοπλης πάλης των λαών του Tρίτου Kόσμου από τους Bιετκόνγκ ως τους Tουπαμάρος. 

Mάης του '68: 

Xαρακτηρίστηκε ως η Kομμούνα του 20ού αιώνα. H Γαλλία, μια ανεπτυγμένη βιομηχανική χώρα, παραλύει από τη δυναμική κι ανεξέλεγκτη εξέγερση των φοιτητών και των εργατών. H γιορτή στους δρόμους τελειώνει σύντομα με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. H πραγματική επιρροή της βρίσκει έδαφος στους Mεξικανούς φοιτητές που σφαγιάστηκαν από το στρατό στην πλατεία των Tριών Πολιτισμών και στους βίαιους αγώνες του ιταλικού προλεταριάτου. 

Tιεν Aν Mεν: 

H πλατεία της μεγάλης σφαγής των Kινέζων φοιτητών το 1989. H αιματηρή καταστολή της και οι πολυάριθμες εκτελέσεις των αντιφρονούντων δείχνουν τη βαρβαρότητα των κληρονόμων του μαοϊκού καθεστώτος.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΣ ΤΗΣ


Ο κοκος για μια ακόμα φορά βγήκε στα παράθυρα των ΜΜΕ και με απίστευτη ευκολία ξεστόμισε λόγια που έκαναν κάθε δημοκρατικό πολίτη να ανατριχιάσει.. είπε ότι θα φτιάξει ίδρυμα με το όνομα Άννα Μαρία (λογοθέτη? παπαχαραλαμπους μήπως ή μήπως βασίλισσα των ελλήνων) και ξύπνησε μνήμες της Φρειδερίκης και του ιδρύματος της που εξανδραπόδιζε την νεολαία για να μην ''υποπέσει εις τον κομουνισμό''...μετά είπε ότι θα ξανά όρκιζε την χούντα γιατί τότε έκανε εθνικό καθήκον και έκανε το καλύτερο και ότι επέτρεψε εμφύλιο σπαραγμό. Να του θυμίσουμε ότι αυτή η κυβέρνηση έσυρε χιλιάδες ανθρώπους στα ξερονήσια και στις φύλακες για τις εξορίες , χτυπούσαν τον κόσμο στο δρόμο αν άκουγαν ξένη μουσική η έκαναν κάτι που ήταν ενάντια στο καθεστώς. ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΧΟΥΝΤΑ σκότωσαν τα αδέρφια μας στο πολυτεχνείο και πούλησαν την Κύπρο. ΑΥΤΟΣ έφερε την δικτατορία. Ο κοκος είπε ακόμα ότι φωτογραφήθηκε με τον Παπαδόπουλο και το σινάφι της χούντας για να δείξει στο λαό ότι ήταν ενάντια στην χούντα.. τα συμπεράσματα δικός σας..εγω όταν το άκουσα έσκασα στα γέλια. Είπε ακόμα ότι το επώνυμο που θα έχει θα είναι τέως βασιλιάς όπως του είχε δώσει το δικαίωμα ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Και τους γιους σου τους μπάσταρδους πως θα τους λένε τέως διάδοχους, τέως μαλακές, τέως χαραμοφαιδες, τέως τι? .. Είπε ακόμα ότι θέλει ένα σπιτάκι εδώ στο πατρίδα του για να βλέπει τα εγγονάκια του και ότι τα φέρνουν δύσκολα βόλτα.. άρε πουτάνα φτώχεια να μην έχει ένα Τατόι να πορεύεται ο άνθρωπος, ένα Μοντ Ρεπό. αδικία από το θεό...βέβαια δεν είπε από που έχει εισοδήματα τώρα μάλλον την βγάζει με τα κέρδη από τα ζιπουνάκια που πουλάει η Μαρί Σάνταλ στο νέου Γιορκ σίτι. Άλλη σκληρά εργαζόμενη κοπέλα αυτή. Τι να πεις, ανέχεια και δυστυχία αυτά τα δις που να τα βάλεις τόσα λεφτά πρέπει να έχεις και κάνα παλατάκι με 3.000 στρέμματα να τα βάλεις. Δεν σταμάτησε εκεί όμως ο παλιό προδότης ο κόκκος-συγνώμη τέως παλιό προδότης- είπε ακόμα ότι το κράτος του συμπεριφέρθηκε με χουντική συμπεριφορά.. καιρός ήταν να πάρεις μια γεύση από χούντα και συ μαλακά.. και άμα ήταν έτσι η χούντα θα ήταν καλά αλλά που να ξέρεις εσύ κόκκε ήσουν στα Παρίσια και στα δασιά της Βουλονης και κυνήγαγες μπεκάτσες με του αλλού γαλαζοαίματους δολοφόνους της Ευρώπης.

Συμπαρατάξου με της αριστερές οργανώσεις και με τα κινήματα της χώρας μας για να αποτρέψουμε την φιλοβασιλική λαίλαπα που αρχίζει να θεριεύει στην χώρα της δημοκρατίας και των ελευθερών ιδεών. Αν έχεις κάποιο site στο internet βαλε ένα αντί βασιλικό banner και δείξε την αντίφαση σου τώρα!! Κάνε ότι μπορείς ενάντια στα φασιστακια που σε περιτριγυρίζουν.

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ 

Όλα αυτά τα χρόνια που οι ΗΠΑ υποβοηθούμενες (σχεδόν πάντα) από την Μεγάλη Βρετανία αποφάσιζαν για το τι είναι σωστό , νόμιμο , ηθικό , δημοκρατικό κ.λ.π για την Παγκόσμια Κοινότητα . 
Όλα αυτά τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στον κόσμο - ακόμα και εάν διαδήλωναν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στον 
πλανήτη - που να ματαιώσει ή να αλλάξει την όποια απόφαση - θέληση τους. Ούτε καν ο ίδιος ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών !! (που τόσο πολύ έχει ξεπέσει σε κύρος στην συνείδηση του ελεύθερα σκεπτόμενου πολίτη αυτού του πλανήτη) 
Όλα αυτά τα χρόνια αισθάνομαι πόσο ασήμαντη είναι η γνώμη μου όχι μόνο για την παγκόσμια πολική σκηνή , όχι μόνο για την πολιτική αρένα της ίδιας μου της χώρας , αλλά πολύ περισσότερο για την ίδια μου την ζωή. 
Όλα αυτά τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι δεν είχα το παραμικρό δικαίωμα να προστατέψω την ίδια μου την ζωή και το ίδιο το άμεσο περιβάλλον μου από τις άμεσες ή έμμεσες συνέπειες των αποφάσεων και της θέλησης των ΗΠΑ (και ενίοτε της Μεγάλης Βρετανίας) . Συνέπειες στον αέρα που αναπνέω, συνέπειες στην αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών σε όλον τον πλανήτη , συνέπειες στα Οικονομικά της Οικογένειας μου , συνέπειες στις εικόνες που βλέπω στην τηλεόραση , συνέπειες στην αισθητική μου , στην λογική μου , στην ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μου , στο μέλλον των ΠΑΙΔΙΩΝ μου . 
Όμως.... 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! . Μπορώ να αντιδράσω ? Ναι μπορώ !!! 
Μπορώ να αρνηθώ να πληρώνω και έμμεσα να χρηματοδοτώ ο ίδιος αυτούς που είναι υπεύθυνοι ! 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Αρνούμαι οποιαδήποτε αγορά Αμερικανικών προϊόντων ή υπηρεσιών που σχετίζονται με αμερικάνικες εταιρείες . Αρνούμαι !! γιατί το υπαγορεύει η στοιχειώδης αξιοπρέπεια μου , η συνείδηση μου . 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! « ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΩ». 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Όσοι πιστοί λοιπόν προσέλθετε ! 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Ας κάνουμε επιτέλους μία φορά ότι λέει η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μας . 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Από 15 έως 30 Μαρτίου ας μην καταναλώσουμε κανένα Αμερικανικό ή Βρετανικό προϊόν. 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Αντικαθιστώ ή καταργώ την κατανάλωση σε Αμερικανικά και Βρετανικά προϊόντα από 15 έως 30 Μαρτίου 2003 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Στέλνω αυτό το κείμενο με mail σε όσο κόσμο μπορώ . Σε φίλους , σε γνωστούς , σε οργανώσεις καταναλωτών , σε φιλειρηνικές οργανώσεις , σε εταιρείες , σε κυβερνητικές υπηρεσίες. 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Αντικαθιστώ από 15 έως 30 Μαρτίου 2003 τα γνωστά αναψυκτικά τους , τα τσιγάρα τους , τα τρόφιμα τους , τις βενζίνες τους , τα αμάξια τους , τα ψυγεία τους , τα ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά τους με αντίστοιχα και ίσως καλύτερα Γερμανικά , Γαλλικά , Ελληνικά και των άλλων χωρών . Από 15 έως 30 Μαρτίου 2003 δεν θα δω καμία Αμερικάνικη ταινία στο Σινεμά . 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Αυτές τις βόμβες θα τις πληρώσουν πολύ πιο ακριβά από ότι νομίζουν !! 
ΕΩΣ ΕΔΩ ! Αφού δεν «παίρνουν από λόγια»... δεν παίρνουν και τα χρήματα μας ... 
ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ... 
ΦΩΝΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ ... 
ΕΩΣ ΕΔΩ !!

Μνήμες Μακρονήσου και το σήμερα

Μαζεύτηκαν λοιπόν όλοι στην Μακρόνησο να τιμήσουν τα θύματα τις επταετίας και τις δεξιάς προπαγάνδας κατά τις αριστεράς. Ήταν και αριστεροί εκεί ..ο Γιωργάκης Παπανδρέου ο Νταλάρας ο Σηφουνακης (υπουργός αιγαίου) μέλη τις κυβέρνησης και του κοινοβουλίου κόμματα κτλ . Και κάπου πίσω οι φυλακισμένοι του νησιού που επιβιώσαν τα βασανιστήρια και τον ψυχολογικό πόλεμο που είχαν στην ζωή όντας αριστεροί, αυτοί και οι οικογένειες του μέχρι σήμερα.
Μίλησε ο Παπανδρέου για τις μνήμες του νησιού και τα οφέλη τις δημοκρατίας που έφερε ο μπαμπάκας του στο Greece μετά που γύρισε, μίλησε και ο Σηφουνακης για το νησί που ήταν όνειδος για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο και για το τι καλά που είναι τώρα με την δημοκρατία του πάσοκ.
Που το είδατε ρε το νησί για να ξέρετε ρε ρεμάλια τι πάει να πει δικτατορία?
Μήπως σε φωτογραφία στο Παρίσι η σε κάποια άλλη εξορια.. εξορια ας γελάσω κατσαρά σαν τον Σημίτη…
Και αν ήσασταν εδώ και το θυμάστε μέσα στις τόσες μνήμες είπατε δεν το αλλάζω το τροπάρι και να ενταχτώ και εγώ στον κεντρώο χώρο που έχει πιο πολύ γκλαμουρ και χρήμα να πάρω και κανένα υπουργείο να καβαντζοθω και εγώ και τα εγγόνια μου για διακόσια χρόνια. Γιατί εδώ που τα λέμε την να το κανείς το άριστο παρελθόν αν δεν μπορείς να το πουλήσεις και να αγοράσεις ένα σπίτι σας παράλιες και ένα καλό γκάζι στο γιο σου να πάει να τρέξει στα λιμανάκια μαστουρωμένο από την καλύτερη κόκα που κυκλοφοράς εσύ από το υπουργείο σου στην πιάτσα. Τη άξια έχει το αίμα των συντρόφων άμα δεν το ρίξεις σαν ατάκα σε διαδήλωση σε λόγο για να πιάσεις το παλμό του αριστερού και να κλέψεις τον ψήφο και μετά να τον γαμήσεις 100 φορές με τους νόμους που θα βγάλεις με του μεγαλοκαρχαρίες στα gala και σας δεξιώσεις μετά του πρέσβη των ΗΠΑ.
Έτσι είναι παιδία το σήμερα όλα τα αλλάζει μόνο το σθένος των λίγων που ξερούν δεν αλλάζει. Μόνο αυτό μένει άσβεστο. Οι μνήμες είναι για αυτούς που δεν πούλησαν το μυαλό τους αδέρφια.
Λευτεριά δεν έχουμε ακόμα. Ακόμα υπάρχουν φύλακες σαν τις Μακρονήσου. Ακόμα οι μπάτσοι σε πάνε μέσα άμα είσαι αριστερός διαδηλωτής. Ακόμα στο σχολείο στα λένε όπως θέλουν. Ακόμα μας τρελαίνουν στα ναρκωτικά ,την TV και την μπάλα.
Δεν άλλαξε τίποτα ακόμα , εκτός αν κανείς κάτι εσύ και εγώ……..

Αναρχισμός του Βασίλη Ραφαηλίδη

Από το βιβλίο "Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού".
Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν την φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στην φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει τον δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.
Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίας. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απ' έξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.
Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.
Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα.
Αρκεί, βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της "ψευδούς συνειδήσεως" να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δεν δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων αλλά μπήκε στην συνείδηση με "μετάγγιση" από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από τον Θεό, από την κομματική ιδεολογία, από την συλλογική "εθνική ψυχή", από τον Αρχηγό.
Το αναρχικό κίνημα, με τις πολλές και ποικίλες παραλλαγές του, αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση στην κοινωνία καθεστώτος πραγματικής ισότητας, πραγματικής αδελφοσύνης, πραγματικής δικαιοσύνης, έξω και πέρα από κάθε καταναγκασμό που βάζει όρια και στην ισότητα, και στην αδελφοσύνη, και στην δικαιοσύνη. Ο αναρχισμός, η απόρριψη της Αρχής, της εξουσίας σε όλες της τις μορφές, είναι ένα ιδανικό για την αβίαστα και ελεύθερα αυτορυθμιζόμενη προσωπικότητα.
Μια συγκεκριμένη "κοινωνία ζώων" δεν αλληλοσπαράσσεται. Τα μέλη της ανακαλύπτουν την αξία της φυσικής κοινωνικότητας μόνα τους, με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Το φυσικό δίκαιο δεν είναι το δίκαιο της ζούγκλας. Γίνεται, όμως, δίκαιο της ζούγκλας όσον αφορά τις "εξωτερικές σχέσεις". Μια ομάδα ζώων του ίδιου είδους μπορεί να βρίσκεται σε σταθερά εχθρικές σχέσεις με μια άλλη ομάδα ζώων διαφορετικού είδους.
Αν αντιμετωπίζουμε τις ανθρώπινες φυλές σαν διαφορετικά ζωικά είδη που αλληλοσπαράσσονται μέχρι εξοντώσεως, τότε δεν είμαστε μόνο ρατσιστές, είμαστε ζώα, αφού ξέρουμε πως όλοι οι άνθρωποι, ασχέτως φυλής, ανήκουν στο ίδιο βιολογικό είδος.
Κανένας άνθρωπος δεν διαφέρει από τον άλλο όσον αφορά τις βιολογικές λειτουργίες. Κάθε διαφορά στην εξωτερική εμφάνιση έχει σχέση μάλλον με το περιβάλλον παρά με την βιολογία. Όταν ζεις στην διακεκαυμένη ζώνη είναι σαν να κάνεις μια διαρκή, καταναγκαστική ηλιοθεραπεία. Το δέρμα σου μαυρίζει και το επίκτητο χαρακτηριστικό γίνεται κληρονομικό με την εγγραφή του στο DNA. Κάθε λευκός θα μαυρίσει ύστερα από χίλιες γενιές απογόνων αν εγκατασταθεί σήμερα στην Νιγηρία, για παράδειγμα. Κάθε διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα σε φυλές είναι διαφορά ανάμεσα σε συμφέροντα και όχι σε αίματα.
Ο εθνικισμός είναι πολιτιστικό δεδομένο. Στηρίζεται στην διαφορετικότητα των πολιτισμών, ή μάλλον στην ιεράρχηση των πολιτισμών, αν δεχτούμε πως θα ήταν δυνατό να υπάρξει μια τέτοια ιεράρχηση, πράγμα που ο μεγάλος εθνολόγος και δημιουργός του δομισμού (στρουχτουραλισμού) Λεβί-Στρός το απορρίπτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο.
Δεν υπάρχει ανώτερος και κατώτερος πολιτισμός, λέει ο Λεβί-Στρος. Κάθε πολιτισμός υπάρχει «καθ' εαυτόν και διά τον εαυτό του», όπως θα έλεγαν οι υπαρξιστές. Μόνο η τερατώδης αλαζονεία του αποικιοκράτη Ευρωπαίου θα κάνει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μέτρο σύγκρισης για όλους τους άλλους.
Γιατί οι Ινδιάνοι της Αμερικής να μη βλέπουν σαν κατώτερο του δικού τους τον εξοντωτικό ευρωπαϊκό πολιτισμό που τους καθυπόταξε; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει η νοσταλγία του "πολιτισμένου" για τον "χαμένο παράδεισο", αν όχι μια αναγνώριση της αξίας πολιτισμών που δεν μοιάζουν με τον δικό του; Ο αναρχισμός πριν απ' όλα είναι μια αποδοχή της ετερότητας, ένας σεβασμός του διαφορετικού, μια συνεργασία με το «όλως άλλο», όπως θα έλεγε ο Κροπότκιν.
Ο αναρχισμός, δίνοντας έμφαση στην αυτοκαθοριζόμενη προσωπικότητα, είναι φυσικό να απεχθάνεται κάθε αγελαία συμπεριφορά ακόμα και την εθνικιστική, πολύ περισσότερο την ρατσιστική. Ωστόσο, κάθε τόσο εμφανίζονται αγέλες "αναρχικών".
Βέβαια, δεν πρόκειται για κλασικού τύπου αναρχικούς, αλλά για "αναρχοαυτόνομους", που είναι το ακριβώς αντίθετο των αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι εξόχως κοινωνικοποιημένα άτομα. Κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο φυσικής κοινωνίας, χωρίς καταναγκασμούς και καταπίεση. Οι αναρχοαυτόνομοι, αντίθετα, είναι τέρατα εγωισμού, επιδεικτικά εχθρικοί όχι μόνο προς τον αντιφρονούντα αλλά και προς τον ομοϊδεάτη τους. Είναι αυτοί ακριβώς που γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το αναρχικό κίνημα με την ίδια περίπου έννοια που οι γραφειοκράτες κομμουνιστές γελοιοποιούν σταθερά και μόνιμα το κομμουνιστικό κίνημα.
Ωστόσο, έχουν και οι αναρχοαυτόνομοι τον μεγάλο θεωρητικό τους. Λέγεται Μαξ Στίρνερ (1806-1856).
Κατά τον Στίρνερ, δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα ανεξάρτητη από το άτομο. Η κοινωνία, το κράτος, οι τάξεις, οι άλλοι άνθρωποι αποτελούν αφαιρέσεις. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να παίρνει κανείς στα σοβαρά όλα αυτά τα σκιώδη. Η μόνη πραγματικότητα είναι το άτομο και τίποτα άλλο έξω απ' αυτό. Ένας τέτοιος ριζικά αντικοινωνικός εγωισμός ονομάζεται "σολιπσισμός". Είμαι τόσο μόνος ("solus") που η μόνη γνήσια συνείδηση που μπορώ να έχω είναι η συνείδηση του εαυτού μου.
Φυσικά, οι αναρχοαυτόνομοι δεν είναι τέτοιοι γιατί μελέτησαν Μαξ Στίρνερ, που είναι ένας πολύ σοβαρός φιλόσοφος, αλλά διότι δεν έχουν κανενός είδους ιδανικά, ιδεατούς στόχους προς τους οποίους οι άνθρωποι προσανατολίζουν την συμπεριφορά και την δράση τους, άσχετα από την επιτυχή ή ανεπιτυχή έκβαση της προσπάθειας. Τα ιδανικά είναι "σημαδούρες". Δεν υπάρχουν για να πραγματώνονται αλλά για να μπορούμε να προσανατολίζουμε την συμπεριφορά μας και να μην χανόμαστε στο χάος.
Ο Μαξ Στίρνερ είναι ένας απελπισμένος άνθρωπος που βλέπει την χρεοκοπία των χριστιανικών ιδανικών και θλίβεται. Και ενώ στην αρχή πιάνεται από τα σοσιαλιστικά ιδανικά, τα εγκαταλείπει και αυτά ως εξ ίσου ανεπαρκή με τα χριστιανικά.
Ακριβώς τέτοιοι είναι και οι σημερινοί αναρχοαυτόνομοι. Χωρίς να είναι φιλόσοφοι για να μπορούν να μετατρέψουν την απελπισία τους σε φιλοσοφικό κείμενο, την μεταγράφουν σε καταστροφικές πράξεις για να μας πουν στην γλώσσα που καταλαβαίνουμε καλύτερα πως ξέρουν ότι είμαστε απατεώνες, παντελώς αδιάφοροι για το μέλλον του κόσμου, συνεπώς και το δικό τους μέλλον, μέσα στο οποίο ανακλάται πολλαπλασιαζόμενη η απελπισία του άνεργου πατέρα και ο σπαραγμός της αγράμματης μάνας, που άδικα περιμένει την εξ ύψους βοήθεια. Γιατί, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι εχθρικοί απέναντι σ' έναν κόσμο εχθρικό; Δεν υπάρχει τίποτα το παράλογο στην "παράλογη" συμπεριφορά εφήβων που ξέρουν σε ποιόν κόσμο βρέθηκαν πεταγμένοι. Και τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμα. Ο κόσμος γέμισε "σολίστες" που αρνούνται να παίξουν με ορχήστρα.
Η αναρχία είναι τόσο παλιά, όσο οι Στωικοί και κυρίως οι Κυνικοί φιλόσοφοι της αρχαίας Ελλάδας. Εμείς ξέρουμε τον Διογένη μόνο από το πιθάρι του ή το φανάρι του και όχι από συμπεριφορές πολύ πιο τυπικά αναρχικές, όπως για παράδειγμα η αδιάκοπη παρενόχληση των αρχόντων.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Διογένης είπε στον Μέγα Αλέξανδρο που πλησίασε να δει γιατί ο φιλόσοφος δεν εγκαταλείπει έστω για λίγο την ηλιοθεραπεία του, έστω από απλή περιέργεια να δει ποιος τέλος πάντως είναι αυτός ο σπουδαίος Αλέξανδρος από την Μακεδονία, «Τραβήξου πιο πέρα, μου κρύβεις τον ήλιο». Έστω και σε μορφή ανεκδότου, η συμπεριφορά του Διογένη είναι τυπικότατα αναρχική. Η εξουσία πράγματι καταστρέφει τις φυσικές καταστάσεις. 
Ένας άλλος βασιλιάς δεν τόλμησε να τιμωρήσει τον μεγαλοφυή αναρχικό Μπετόβεν όταν δεν έβγαλε το καπέλο του την στιγμή που περνούσε από μπροστά του η βασιλική άμαξα- και αυτό δεν είναι ανέκδοτο, είναι γεγονός. Ρώτησαν τον Μπετόβεν γιατί έκανε κάτι τόσο παράτολμο κι αυτός απάντησε φυσικότατα: «Μα, ο βασιλιάς πρέπει να βγάζει το καπέλο του όταν με βλέπει!»
Οι καλλιτέχνες είναι φύσει αναρχικοί. Η όποια εξουσία ασκούν με το ταλέντο τους είναι μια φυσική εξουσία και συνεπώς αυτονοήτως σεβαστή.
Οι Κυνικοί, που τους είπαν έτσι χλευαστικά γιατί η συμπεριφορά τους ήταν τόσο φυσική όσο και του σκύλου (του κυνός) εμφανίζονται σε περίοδο παρακμής της Δημοκρατίας. Η κυνική φιλοσοφία, η πρώτη γνωστή μορφή αναρχισμού, δεν είναι παρά μια κριτική της Δημοκρατίας, που δεν τα κατάφερε να εδραιωθεί τόσο ώστε να μη χρειαστεί να παραδοθεί στην ασιατικής καταγωγής μακεδονική αυταρχία.
Σε όλη την διάρκεια του χριστιανικού Μεσαίωνα η αναρχική ιδέα θα πάρει την μορφή σατανά και θα χωθεί στις ψυχές των μαγισσών, που τολμούν και απειθαρχούν στις εντολές των επί της γης τοποτηρητών της Υπέρτατης Εξουσίας. Ας είναι καλά εκεί στην κόλαση που βρίσκονται αυτές οι υπέροχες γυναίκες που ενστικτωδώς κατάλαβαν πως αν δεν ξεσφίξεις τα πόδια σου για να αφήσεις να περάσει από την τρύπα ο σατανάς και να σε κατακυριεύσει, αναρχική, δηλαδή επαναστατική διάθεση είναι δύσκολο να αποκτήσεις. Όπως έλεγαν οι "σενσιμονιστές", τα δικαιώματα της σάρκας είναι φυσικά και άρα αναρχικά δικαιώματα. Το κρεβάτι, ένα αντικείμενο τριπλής χρήσεως, όταν δεν το έχεις μόνο για να κοιμάσαι ή να πεθαίνεις σε οριζόντια θέση, είναι πρώτης τάξεως τόπος για ασκήσεις λυτρωτικού αναρχισμού.
Τόσο πολύ θα εξευτελίσει την αναρχική ιδέα ο χριστιανισμός, που στο εξής οι Κυνικοί δεν θα είναι φιλόσοφοι, αλλά άνθρωποι που τολμούν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, αρνούμενοι να χρησιμοποιήσουν τον συμβατικό, κοινόχρηστο λόγο του ποιμνίου.
Παρά ταύτα, όταν τα πράγματα καταλαγιάσουν και όλες οι μάγισσες καούν στην πυρά, ο χριστιανισμός θα είναι αυτός που θα ξαναφέρει στην μόδα τον αναρχισμό. Και δεν εννοούμε μόνο τις πάμπολλες αναρχικές χριστιανικές αιρέσεις, σαν τους "Καθαρούς" για παράδειγμα, εννοούμε πρωτίστως τον χριστιανικό φιλοσοφικό αναρχισμό του άγγλου Γουίλιαμ Γκόντουιν (1756-1836), που λέει πως μόνον η σκέψη και το πνεύμα δικαιούνται να κυβερνούν τον κόσμο και όχι οι κοσμικοί άρχοντες ή οι παπάδες με το δανεικό πνεύμα.
Το πνεύμα ή το έχεις ή δεν το έχεις, από την φύση και από την αγωγή. «Ούτε το μυστήριο της βαπτίσεως, ούτε το άλλο της χειροτονίας μπορούν να σε κάνουν πνευματικό άνθρωπο», λέει ο καλός χριστιανός Γκόντουιν. Η Θεία Χάρη δεν μεταγγίζεται με τύπου άμπρα-κατάμπρα επεμβάσεις έξωθεν, λέει ο καλός χριστιανός Γκόντουιν και βρίσκει τον μπελά του από άλλους καλούς χριστιανούς, που όλη τους την πνευματικότητα την παίρνουν με διαρκείς μεταγγίσεις πνεύματος από την αστείρευτη πηγή του Αγίου Πνεύματος. Την ξέρουμε την καλοσύνη αυτών των εμβολιασμένων με καλοσύνη. Μοιάζουν μ' αυτούς που πάσχουν από μεσογειακή αναιμία και κάνουν συνεχείς μεταγγίσεις επί ματαίω.
Περίπου τα ίδια θα πει και ένας άλλος σπουδαίος χριστιανός αναρχικός, ορθόδοξος αυτός, ο Λέων Τολστόι (1828-1910). Που δεν έγραψε μόνο τα δημοφιλή μυθιστορήματα "Πόλεμος και ειρήνη" και "Αννα Κερένινα", αλλά και τα φιλοσοφικά πεζογραφήματα "Το κράτος του ζόφου" και "Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς", δύο συγκλονιστικά κείμενα ορθόδοξου χριστιανικού αναρχισμού.
Σημειώστε πως η ορθοδοξία είναι αναρχική εκ κατασκευής. Στην καθαρή της μορφή δεν αποδέχεται κανενός είδους εξουσία, ούτε καν του μητροπολίτη, ούτε καν του πατριάρχη. Αν δεν αποδεχόταν και την απ' ευθείας στην συνείδηση του πιστού δρώσα θεϊκή εξουσία, θα ήταν ένας τέλειος αναρχισμός. Ο τολστοϊσμός, που παραλίγο θα γινόταν κάποτε χριστιανική αίρεση, είναι μια πιο ριζοσπαστική μετακίνηση της ορθοδοξίας προς την μεριά του αναρχισμού.
Θέλω να πω πως ο χριστιανισμός και ειδικότερα η ορθοδοξία, η πιο παλιά μορφή χριστιανισμού, διατηρεί ακόμα την προκωνσταντινική ανάμνηση των αναρχομεταφυσικών αγώνων της κατά της ρωμαϊκής εξουσίας και της εξουσίας των πλουσίων. Ο τολστοϊσμός είναι μια απόπειρα απαγκίστρωσης της ορθοδοξίας από το εξουσιαστικό φορτίο που της έβαλε στην ράχη η Ιστορία για να κάνει την δουλειά της με το παπαδαριό και την τρομοκρατία της κόλασης. Κι εσείς μου μιλάτε για τρομοκράτες εντελώς της πλάκας αν τους συγκρίνεις με τον αρχιτρομοκράτη Θεό, τον μόνο που διατηρεί το δικαίωμα όποτε θέλει να αγαπά και όποτε θέλει να μισεί τον πλησίον του, όπως λέει ο είρων Λαμπίς.
Ο αναρχισμός δεν είναι κατ' ανάγκην βίαιος. Αλλωστε, άλλο τρομοκρατία και άλλο αναρχία. Η τρομοκρατία, μία ανάμεσα σε πολλές μορφή βίαιου αναρχισμού, είναι η άσκηση εξουσίας διά του τρόμου. Αυτό σημαίνει πως η εξ ορισμού αντιεξουσιαστική κλασική προμπακουνική αναρχία είναι εχθρός τής εξ ορισμού σκληρής εξουσιαστικής τρομοκρατίας.
Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν το αναρχικό κίνημα συναντήσει στον δρόμο του το μεταγενέστερο κομμουνιστικό κίνημα, για να προκύψει από την διασταύρωση το υβρίδιο του αναρχοκομμουνισμού του Μιχαήλ Μπακούνιν και του Πιότρ Κροπότκιν. Οι αριστεροί τρομοκράτες (υπάρχουν και δεξιοί τρομοκράτες) δεν είναι ούτε αναρχικοί, ούτε κομμουνιστές. είναι αναρχοκομμουνιστές, παιδιά του Μπακούνιν και όχι του Μαρξ. Επειδή, όμως, τον Μαρξ και τον Μπακούνιν, δύο θανάσιμους εχθρούς, που όσο ζούσαν τρώγονταν σαν τα σκυλιά, που λέμε, τους συνέδεε κάτι κοινό, ο κομμουνισμός, ο αναρχοκομμουνισμός θα δώσει μια τεράστια ποικιλία μειγμάτων, που άλλα έχουν μέσα τους περισσότερο μαρξισμό και άλλα περισσότερο μπακουνισμό.
O προυντονισμός δεν έχει μέσα του ίχνος κομμουνισμού. Και όμως είναι αναρχισμός, και μάλιστα η πρώτη μορφή οργανωμένου αναρχισμού. Ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν (1809-1865) είναι αυτός που θα αναγάγει τον αναρχισμό από ηθικό αίτημα που ήταν μέχρι τότε, σε πολιτικό κίνημα, και θα καθιερώσει τον όρο ως πολιτικό όρο. Στο περιλάλητο σύγγραμμά του "Τι είναι η ιδιοκτησία;" γραμμένο το 1840, θα δώσει μια απάντηση που θα γίνει κλασική: «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή».
Εν τούτοις, ο Προυντόν δεν είναι κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, είναι κατά της κλεμμένης ιδιοκτησίας. Ρουσφέτια, μίζες, απάτες, αρπαγές, πουστιές διάφορες, όλα αυτά τα εξόχως καπιταλιστικά είναι αυστηρά απαγορευμένα στον ηθικοκεντρικό καπιταλιστικό αναρχισμό του Προυντόν, τον «μικροαστικό αναρχισμό», όπως έλεγε ο Μαρξ.
Επειδή τίποτα δεν μπορείς να πετύχεις με τον καταναγκασμό, λέει ο Προυντόν, πρέπει να βρεις τρόπο να διασφαλίσεις την κοινωνία από κάθε εξουσιαστική παρεκτροπή. Η προυντονική λύση στο δύσκολο αυτό πρόβλημα είναι ένα πάρα πολύ πυκνό δίκτυο παραγωγικών και καταναλωτικών συνεταιρισμών, που ενώνονται ελεύθερα σε ομοσπονδίες, κι αυτές σε συνομοσπονδίες. Έτσι, προκύπτει στο τέλος ένα κράτος χωρίς κεντρική εξουσία, ένα μη-κράτος συνεταίρων.
Αυτό που σήμερα λέγεται αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση είναι προυντονισμός. Πράγματι, όσο πιο αποκεντρωμένο είναι το κράτος, τόσο λιγότερο αισθητή είναι η παρουσία του. Και αν κάθε αυτοδιοικούμενη περιοχή γίνει μια ομοσπονδία συνεταιρισμών, ο συνεταιριστικός αναρχισμός του Προυντόν μετατρέπεται σε αναρχικό διοικητικό σύστημα.
Η ιδέα είναι εντελώς συναρπαστική. Και απολύτως πραγματοποιήσιμη, λέει ο νεοπρουντονικός Νόαμ Τσόμσκι, ο μεγάλος γλωσσολόγος και διεθνής ηγέτης του σύγχρονου ειρηνικού, μη κομμουνιστικού αναρχικού κινήματος. Θα ευχόταν κανείς η συνεταιριστική ιδέα, την αξία της οποίος πρώτος επεσήμανε ο Όουεν, να αναπτύσσεται συνεχώς και περισσότερο. Ο καπιταλισμός σίγουρα θα αποκτούσε πιο ανθρώπινο πρόσωπο.
Όμως, η αποτυχία του παμπάλαιου χριστιανικού κοινοτισμού, που δεν είναι παρά περιορισμένου εύρους προυντονισμός (οι ενορίες ήταν κάποτε παραγωγικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί), δείχνει πως οι συνεταιρισμοί είναι η ασπιρίνη και όχι το φάρμακο στον καρκίνο του καπιταλισμού.
Μετά τον Καρλ Μαρξ όλοι πλέον ξέρουμε πως η ατομική ιδιοκτησία δεν θα ήταν δυνατό να είναι στατική έννοια. Καπιταλισμός που δεν επεκτείνεται συνεχώς, κάποτε καταρρέει. Βιομηχανίες που δεν κατακτούν διαρκώς νέες αγορές για να τοποθετήσουν την αυξανόμενη παραγωγή που θα δώσει τα αυξημένα κέρδη, δεν αναπτύσσονται και κάποτε καταρρέουν κάτω από την πίεση ομόλογων βιομηχανιών, που αναπτύσσονται.
Ο ανελέητος ανταγωνισμός είναι νόμος απαράβατος στον καπιταλισμό. Στον γεμάτο καλές προθέσεις προυντονισμό, δεν είναι. Ο προυντονισμός είναι μια κλειστή οικονομία χωρίς δυνατότητες ανάπτυξης, ο καπιταλισμός είναι μια ανοιχτή οικονομία με κολοσσιαίες δυνατότητες ανάπτυξης. Ωστόσο, στα όρια και τα πλαίσια του υπάρχοντος καπιταλισμού, ο προυντονισμός είναι η πιο προωθημένη μορφή σοσιαλδημοκρατίας. Ο αναρχισμός του Προυντόν δίνει πράγματι ένα ανθρώπινο πρόσωπο στον καπιταλισμό. Ο προυντονισμός έχει το τεράστιο ηθικό πλεονέκτημα να καταργεί το κράτος ειρηνικά και στα γρήγορα. Δεν είναι τυχαίο που ο προυντονισμός, μια εξαιρετικά γοητευτική μορφή ειρηνικού αναρχισμού, θα γίνει τόσο δημοφιλής.
Όμως, το κράτος δεν καταργείται όσο υπάρχει ατομική ιδιοκτησία και κατά συνέπεια ανταγωνιστικές τάξεις, που καθιστούν αναγκαία την ύπαρξη του κράτους, λέει ο Μαρξ. Το κράτος μαραζώνει σιγά-σιγά μέχρι την πλήρη εξαφάνισή του στην αταξική κοινωνία, λέει ο Μαρξ και αρπάζεται άγρια τόσο με τον σύγχρονό του Προυντόν όσο και με τον ομοίως σύγχρονο και φίλο του μέχρι τότε Μπακούνιν.
Στο πολιτικό του ξεκίνημα ο Μιχαήλ Μπακούνιν (1814-1876) είναι φίλος και με τον Προυντόν και με τον Μαρξ. Όμως θα τσακωθεί πολύ άσχημα και με τους δύο. Με τον Προυντόν γιατί ο Μπακούνιν είναι κομμουνιστής, ονειρεύεται δηλαδή την αταξική και συνεπώς μη καπιταλιστική κοινωνία, και με τον Μαρξ διότι θέλει το αταξικό κράτος εδώ και τώρα, χωρίς την διαμεσολάβηση της δικτατορίας του προλεταριάτου, που ιστορικός προορισμός της είναι, κατά τον Μαρξ, να οδηγεί το κράτος στον δρόμο ενός συνεχούς μαρασμού, μέχρι την πλήρη εξαφάνισή του στην αταξική κοινωνία. Η οποία δεν μπορεί παρά να είναι αναρχική, αφού δεν θα υπάρχει σ' αυτήν εξουσία.
Αν επαναστατήσουμε όλοι όσοι μισούμε την ατομική ιδιοκτησία, την υπεύθυνη για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας, και αν όλοι μαζί, προλετάριοι και μη, χτυπήσουμε σκληρά τον καπιταλισμό, τότε φτάνουμε στα γρήγορα στον κομμουνισμό χωρίς να περιμένουμε να μαραζώσει το κράτος και κουραφέξαλα, λέει ο πολύ βιαστικός Μπακούνιν.
Το σχέδιο του Μπακούνιν φαίνεται ακόμα πιο γοητευτικό απ' αυτό του Προυντόν, όχι μόνο γιατί έχει μέσα του πολλή δράση, αλλά και διότι υπόσχεται έναν κομμουνισμό που θα τον ζήσουν αυτοί που θα τον φτιάξουν. Ενώ ο κομμουνισμός του Μαρξ είναι δυσκίνητος. Ποιος μπορεί να ξέρει τι είναι δυνατό να συμβεί μέχρι την έλευση της αταξικής κοινωνίας, με μια δικτατορία του προλεταριάτου συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου;
Σήμερα όλοι ξέρουμε τι είναι δυνατό να συμβεί αφού συνέβη. Όμως, όλοι ξέρουμε επίσης τι συνέβη και με την Κομμούνα του Παρισιού το 1871. Τσακίστηκε στα γρήγορα και εξαφανίστηκε μέσα σε λίγες μέρες. Κράτος δεν είναι η κυβέρνηση, κράτος είναι η βία, λέει ο Μαρξ επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Προμηθέα. Κράτος χωρίς αστυνομία και στρατό δεν νοείται. Εδώ δεν νικάει ο καλύτερος, όπως στον στίβο, αλλά ο καλύτερα οπλισμένος ή αυτός που θα πιάσει στον ύπνο τον καλύτερα οπλισμένο, όπως έγινε κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Για να συνοψίσουμε: Οι προυντονικοί είναι αναρχικοί, αλλά δεν είναι κομμουνιστές. Οι μπακουνικοί είναι και αναρχικοί και κομμουνιστές, αλλά δεν είναι μαρξιστές. Οι μαρξικοί είναι κομμουνιστές διαρκώς και αναρχικοί μακροπροθέσμως. Και στα τρία ρεύματα ο αναρχισμός είναι η κοινή συνιστώσα. Όμως, αναρχισμός υπάρχει και στον χριστιανισμό, όπως είπαμε. Αρα ο αναρχισμός, στις πολλές παραλλαγές του, είναι μια απολύτως κυρίαρχη κατάσταση.
Το 1876, την χρονιά του θανάτου του Μπακούνιν, που όσο ζούσε διατηρούσε ζεστό το αίμα στις φλέβες των αναρχικών, ο Ιταλός αναρχικός Ενρίκο Μαλατέστα θα δημιουργήσει μια καινούργια παραλλαγή αναρχισμού. Αφού οι προυντονιστές, οι μπακουνιστές και οι μαρξιστές δεν μπορούν να τα βρουν και να δράσουν συντονισμένα, καλό είναι να μη σταματήσουμε να ενεργούμε ένας-ένας ή σε μικρές ομάδες.
Αυτήν την μορφή δράσης ο Ενρίκο Μαλατέστα την ονομάζει «έμπρακτη προπαγάνδα». Χρειάζεται, λέει ο Μαλατέστα, η έμπρακτη προπαγάνδα για να διατηρείται υψηλό το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή της επανάστασης - όποτε κι αν έρθει.
Η άποψη του Μαλατέστα θα βρει μια απροσδόκητα μεγάλη απήχηση. Ανταποκρίνεται θαυμάσια στον κοινωνικό ατομικισμό του αναρχισμού και ξεπερνάει την μεγάλη δυσκολία της συλλογικής οργάνωσης και δράσης. Τρεις φορές επιχείρησαν οι αναρχικοί να φτιάξουν δική τους Διεθνή, και τις τρεις απέτυχαν παταγωδώς. Μαζική δράση και αναρχισμός είναι έννοιες αντιφατικές εξ ορισμού.
Ο Μαλατέστα συνέλαβε το κοινωνικό νόημα του φιλοσοφικού Κυνισμού των αρχαίων Ελλήνων: Κάθε τόσο πρέπει παρενοχλείς τους κατέχοντες την εξουσία με διακεκομμένα χτυπήματα. Και με μια αυτόματη αλλαγή βάρδιας, μετατρέπεις τον βίαιο, τον μπακουνικό αναρχισμό σε μια κατάσταση διιστορική.
Αυτό ακριβώς είναι το μπακουνικής και όχι μαρξικής καταγωγής σημερινό αναρχικό κίνημα, που ποτέ δεν είχε την επιδοκιμασία των κομμουνιστικών κομμάτων. Αλλά πάντα εύρισκε κρυφή και ανομολόγητη αποδοχή από την λαϊκή συνείδηση. Ο ταλαιπωρημένος ανθρωπάκος, με τον χωροφύλακα, τον δικαστή και τον φορατζή συνεχώς πάνω απ' το κεφάλι του, γνωρίζει καλά τι σημαίνει εξουσία.Μόνο σε μια ειδική περίπτωση ο αναρχισμός θα γίνει μαζικό λαϊκό κίνημα. Ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι ένα από τα πιο έξυπνα και πιο τίμια λαϊκά κινήματα που εμφανίστηκαν ποτέ.
Το 1895, μια ομάδα Γάλλων αναρχικών ιδρύουν μια νέας μορφής εργατική ομοσπονδία, όχι χωρισμένη σε κλάδους ανάλογα με το είδος της εργασίας, αλλά μαζική και συμπαγή. Όχι, ας πούμε εργάτες χάλυβος απ' τη μια, εργάτες Τύπου απ' την άλλη (που έχουν γράψει Ιστορία στο αναρχικό κίνημα), αλλά εργάτες σκέτα. Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί η λογική κατά τα άλλα τάση για υπεράσπιση των κλαδικών συμφερόντων και θα τονιστεί ο μαζικός και ταξικός χαρακτήρας του συνδικαλισμού.
Κύριος σκοπός ύπαρξης αυτών των σωματείων δεν είναι οι οικονομικές διεκδικήσεις, που μπαίνουν πάντα σε δεύτερο πλάνο, αλλά η οργάνωση γενικών απεργιών με απώτερο στόχο την παράλυση και την κατάρρευση του καπιταλιστικού κράτους και την ανάληψη της εξουσίας απ' ευθείας από τα συνδικάτα. Στην διάρκεια των μεγάλων απεργιών οι απεργοί και οι οικογένειές τους συντηρούνται από ένα καλά οργανωμένο ταμείο απεργιακής αρωγής.
Ο γαλλικός θεσμός του αναρχοσυνδικαλισμού θα διαδοθεί ταχύτατα στην Ιταλία και κυρίως την Ισπανία. Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ο ισπανικός αναρχοσυνδικαλισμός, παρ' όλο που δεν έχει την υποστήριξη των κομμουνιστών, -εντελώς το αντίθετο μάλιστα- θα γίνει ο φόβος και ο τρόμος των βιομηχάνων, που χρησιμοποιούν πάρα πολύ συχνά το νόμιμο δικαίωμά τους για ανταπεργία (λοκ-άουτ).
Το πανίσχυρο αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα ήταν η πρώτη πολιτική δύναμη στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Όμως, ήταν πολύ ισχυρό από πολύ νωρίτερα, από το τέλος του περασμένου αιώνα. Αν στον εμφύλιο πόλεμο είχε την υποστήριξη του κομμουνιστικού κόμματος, θα μπορούσε ίσως να καταλάβει την εξουσία πολύ άνετα όταν δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες.
Τόσο μεγάλο και τόσο καλά οργανωμένο ήταν το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα στην Ισπανία, που στα χρόνια του εμφυλίου, σε συνθήκες πάρα πολύ αντίξοες, οι αναρχικοί μπόρεσαν να οργανώσουν υποδειγματικές κολεκτίβες, κάνοντας τον Φράνκο και τους περί αυτόν καθολικούς και φεουδάρχες να λυσσάξουν.
Με την σειρά τους θα λυσσάξουν και οι αναρχικοί και θα αρχίσουν να καίνε εκκλησίες και να σκοτώνουν παπάδες, οι οποίοι έχουν ήδη πιαστεί γερά από το ξίφος του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο. Τόσο λυσσώδη εμφύλιο πόλεμο δεν θα βρείτε άλλον στην παγκόσμια Ιστορία, όσο κι αν ψάξετε. Το πολιτειακό πρόβλημα τότε δεν παιζόταν στα ζάρια μόνο ανάμεσα στην δημοκρατία και τον φασισμό, αλλά και ανάμεσα στην αστική δημοκρατία, την οποία στήριζαν οι κομμουνιστές, και τον φασισμό από την μια μεριά, και από την άλλη τον αναρχικό, τον μπακουνικό κομμουνισμό. Τελικά, θα κερδίσει ο φασισμός.
Ωστόσο, ένα σπάνιο φαινόμενο συμπεριφοράς της μάζας θα δείξει με τον πιο καθαρό τρόπο πως ο αναρχισμός έχει βαθιές ρίζες στην λαϊκή συνείδηση.
Ο σαρωτικός Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, μία από τις πιο σπάνιες και χαρισματικές μορφές λαϊκού ηγέτη, πριν σκοτωθεί μ' έναν εντελώς μυστηριώδη τρόπο και περάσει στον χώρο των λαϊκών θρύλων, ήταν ήδη αποδεκτός από ένα τεράστιο πλήθος Ισπανών, ασχέτως πολιτικής τοποθετήσεως. Η κηδεία, στην Βαρκελόνη, αυτού του πολύ μεγάλου αναρχικού ηγέτη είναι ένα φαινόμενο που ακόμα το μελετούν οι ειδικοί στην συμπεριφορά της μάζας. Μιλιούνια λαού από ολόκληρη την δημοκρατική εμφυλιοπολεμική Ισπανία δεν παρακολουθούν απλώς μια κηδεία, θα ήταν αδύνατο άλλωστε να περπατούν πίσω από ένα φέρετρο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αλλά κλαίνε μαζικά, κατά ομάδες, για τον θάνατο ενός πεθαμένου Θεού, του οποίου η ανάσταση δεν θ' αργήσει. (Για περισσότερα και ακριβέστερα, βλέπε το αριστούργημα του Χανς Μάγκνους Έντσεσμπέργκερ "Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας").
Είναι βέβαιο πως η αναρχία έχει βαθιές και δυνατές ρίζες στην μάζα. Αυτό το ήξερε καλά και ο αναρχικός μάλλον, παρά κομμουνιστής κατ' ουσίαν, Αρης Βελουχιώτης, όταν μάζευε γύρω του ένα πλήθος "παρανόμων".
Ο Φραντς Φανόν, ο θεωρητικός της αλγερινής επανάστασης, στο βιβλίο του "Της γης οι κολασμένοι" δεν αναφέρεται στους κολασμένους του "Κομμουνιστικού Μανιφέστου" αλλά στην αναρχική διάθεση που κρύβουν μέσα τους οι λούμπεν, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν επαναστατικά με έξυπνους χειρισμούς.
Όλοι οι ριψοκίνδυνοι χρειάζονται σε μια επανάσταση όταν ήδη έχει ξεσπάσει. Δεν είναι εύκολο πράγμα η εξόντωση του ταξικού εχθρού, που έχει στην διάθεσή του τις πολύ ισχυρές δυνάμεις καταστολής, τους άνδρες των οποίων χρησιμοποιεί το σύστημα βαναύσως εκμεταλλευτικά έναντι πινακίου ολοένα και περισσότερο δυσεύρετης φακής.
Με λούμπεν κάνουν εκείνοι την δουλειά τους; Με λούμπεν θα κάνουμε και εμείς την δική μας. Αν είχαμε προλετάριους, θα την κάναμε με προλετάριους. Αυτό που σίγουρα έχουμε σε υπεραφθονία είναι η αναρχική διάθεση. Όλοι οι νορμάλ άνθρωποι κρύβουν μέσα τους έναν αναρχικό. Ακόμα και οι άνδρες των ΜΑΤ. Προς το παρόν μάς λιανίζουν, αφού γι' αυτό πληρώνονται. Αλλά νομίζετε πως δεν έχουν συνείδηση της βαρβαρότητας του συστήματος που τους χρησιμοποιεί εκμεταλλευόμενο την ανάγκη για επιβίωση των σύγχρονων σκλάβων;
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν θα μπορούσαν να είναι αναρχικοί οι πάντες, αφού ήταν αναρχικός ένας γνήσιος Ρώσος αριστοκράτης, ο Μιχαήλ Μπακούνιν, και κυρίως ένας γνησιότατος Ρώσος πρίγκιπας, ο Πιότρ Κροπότκιν (1842-1921), ο πιο μεγάλος θεωρητικός του αναρχισμού, που διετέλεσε και υπασπιστής του τσάρου Αλέξανδρου Β', αυτού ακριβώς που δολοφόνησαν οι αναρχικοί το 1881. Πάντως, δεν τον δολοφόνησε ο Κροπότκιν. Αλλά επειδή ήταν ήδη φιλοαναρχικός, απελάθηκε από την Ρωσία αμέσως μετά την δολοφονία του φίλου του, του τσάρου.
Δεν εκτελέστηκε, γιατί ήταν πρίγκιπας. Αλλά μόλις φτάσει στην Γαλλία, θα αποποιηθεί επισήμως τον τίτλο του πρίγκιπα και το 1883 οι Γάλλοι, για να τον τιμωρήσου και για λογαριασμό των Ρώσων, τον κλείνουν τρία χρόνια φυλακή.
Όταν αποφυλακίζεται το 1886, πηγαίνει στην Αγγλία, όπου ζει τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής του. Θα επιστρέψει στην πατρίδα του με την έκρηξη της Επανάστασης το 1917, αλλά δεν θα πάρει μέρος. Ως γνήσιος αναρχικός δεν είναι υπέρ της βίαιης επανάστασης, όπου πεθαίνουν πολλοί, είναι υπέρ των μεμονωμένων εκτελέσεων σε κλασικό αναρχικό στυλ, για να γίνεται οικονομία στο αίμα και για να γίνεται αβίωτος ο βίος των αστών. Η αριστερή τρομοκρατία είναι μια λεπτή και δύσκολη τέχνη, που απαιτεί υψηλό δείκτη νοημοσύνης και επιδεξιότητα νευροχειρουργού.
Ο φίλος του Πιότρ Κροπότκιν, Όσκαρ Ουάιλντ, ένας ακόμα διάσημος αναρχικός, λέει πως ο αυτοκαθαιρεθείς πρίγκιπας ήταν «ένας από τους δύο αληθινά ευτυχισμένους ανθρώπους που γνώρισε στη ζωή του». Και ο Ρομέν Ρολάν θα γράψει πως «ο Κροπότκιν έζησε αυτά που πρέσβευε μεν, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει ο Λέων Τολστόι».
Όσο για τους Μπολσεβίκους, αυτοί τίμησαν τον Κροπότκιν στην κηδεία του επιτρέποντας στις χιλιάδες των Ρώσων οπαδών του, που υπήρχαν ακόμα το τέταρτο έτος της Επανάστασης, το 1921, να ακολουθήσουν το φέρετρο με αναπεπταμένες μαύρες αντί για κόκκινες σημαίες. Αλλά αυτό θα συμβεί για τελευταία φορά. Στο εξής, όλοι οι Ρώσοι θα φορούν κόκκινα. Τα μαύρα, άλλου είδους μαύρα, θα τα ξαναφορέσουν πολύ αργότερα, το 1991.
Ο Πιότρ Κροπότκιν ήταν ο πιο καλός πρίγκιπας που έζησε ποτέ. Ένας γνήσιος πρίγκιπας της εντιμότητας και του ήθους, που στο αριστούργημά του "Αμοιβαία βοήθεια" λέει πως στον καιρό μας ούτε καν οι μεγαλοφυείς μπορούν να κάνουν κάτι μόνοι τους. Η ανάγκη για συλλογική δράση θα γίνεται ολοένα και περισσότερο απαραίτητη σε όλα τα επίπεδα. Μέσα απ' αυτήν την ανάγκη για συλλογική δράση και με την ανάπτυξη όλων των δεξιοτήτων του καθένα χωριστά προκειμένου η συλλογική δράση να είναι πιο αποτελεσματική, η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί κάποτε κατ' ανάγκην στον αναρχοκομμουνισμό. Είθε, άθεε Άγιε Πιότρ Κροπότκιν
Αλήτες σαν τον Νετσάγεφ, που σκοτώνουν για την χαρά του φόνου, θα τρυπώνουν πάντα ανάμεσα στους αναρχικούς. Αλλά δεν είναι αυτοί οι γνήσιοι αναρχικοί. 
Οι γνήσιοι αναρχικοί έχουν κάτι από την συμπεριφορά του Διογένη και το ήθος του Κροπότκιν, ίσως του πιο έντιμου ανθρώπου που περπάτησε ποτέ στην γη.
* Από το βιβλίο "Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού", 1999