Από νωρίς διαπιστώθηκε ότι η δημιουργία ενός πυρήνα οπαδών, στα πρότυπα των μεγάλων ομάδων, ήταν επιτακτική ανάγκη. Δεδομένης της τότε θετικής πορείας της Μαύρης Θύελλας, ένας μικρός αριθμός φανατικών οπαδών προχώρησε στην συγκρότηση μιας ομάδας, που κατά την διάρκεια της μικρής της ιστορίας έθεσε τα θεμέλια για την δημιουργία και άλλων συνδέσμων. Οι Black Devils, όπως ονομάστηκε η ομάδα αυτή, απετέλεσαν, κατά κάποιον τρόπο, την αφρόκρεμα του Συνδέσμου Φανατικών Οπαδών Καλαμάτας (Σ.Φ.Ο.Κ.).

Με την δημιουργία των Black Devils κάποιοι φοβήθηκαν τον παραγκωνισμό, ή ακόμα και την διάλυση του Σ.Φ.Ο.Κ., κάτι που ευτυχώς δεν έγινε. Πολλοί λόγοι συνετέλεσαν σ' αυτό, κυρίως το γεγονός ότι και οι δύο σύνδεσμοι είχαν δημιουργηθεί από τα ίδια άτομα. Ο Σ.Φ.Ο.Κ. ήταν το πρόσωπο που χρειάστηκαν οι οπαδοί της Καλαμάτας για να πετύχουν την επιστράτευση νέων και ικανών παιδιών, τα οποία θα στελέγχωναν αργότερα τις σκληροπυρηνικές ομάδες. Ήταν ο Σ.Φ.Ο.Κ. αυτό που χρειαζόμασταν όλοι προκειμένου να δείξουμε το "καλό" πρόσωπο των φανατικών οπαδών. Για τους αντιπάλους μας υπήρχαν μόνο οι Black Devils.

Η περίοδος 1984-1985 σημαδεύτηκε με τρεις πραγματικά μεγαλειώδεις εμφανίσεις των Black Devils. Συγκεκριμένα, οι αγώνες: Σπάρτη - Καλαμάτα (1-2), Κυππαρισία - Καλαμάτα (1-1) και τέλος Καλαμάτα - Παναργειακός (1-0). Στους δύο πρώτους αγώνες οι Black Devils έδωσαν την μάχη της κερκίδας (και εκτός αυτής) περνώντας ένδοξα μέσα από δύο καυτές έδρες. Τόσο οι οπαδοί της Σπάρτης, όσο και της Κυππαρισίας υπήρξαν δυνατοί αντίπαλοι, κάτι που οι Black Devils γνώριζαν πριν οργανώσουν κινητοποιήσεις σε αυτές τις έδρες. Οι Black Devils όχι μόνον δεν κόλωσαν, αλλά πρωτοστάτησαν στα επεισόδια, χωρίς να υπολογίσουν τίποτα, ιδιαίτερα τον παράγοντα έδρα. Και στους δύο αυτούς αγώνες τα επεισόδια έλαβαν μεγάλες διαστάσεις, με νικητές τους οπαδούς της Καλαμάτας.

Το τρίτο παιχνίδι που αναφέρθηκε πιο πάνω, με Παναργειακό, αξίζει ιδιαίτερης μνείας αφού οι Black Devils όχι μόνον έδωσαν βροντερό παρών, αλλά έδειξαν ότι διαθέτουν τα προσόντα οργανωμένου συνδέσμου που ξέρει ν' αγωνίζεται και με "ειρηνικούς" τρόπους. Ο αγώνας αυτός είχε ιδιάζουσα σημασία και για τις δύο ομάδες αφού η απόσταση μεταξύ τους ήταν μόνον 3 βαθμοί (ο νικητής ελάμβανε 2 βαθμούς τότε). Τόσο ο Σ.Φ.Ο.Κ., όσο και οι Black Devils είχαν ρίξει αρκετό τρέξιμο προκειμένου να πετύχουν το άπιαστο όνειρο για τα τότε δεδομένα, την παρουσία 1500-2000 φανατικών οπαδών στις κερκίδες. Τρέξαμε όλοι μας, μέρα-νύχτα, προκειμένου να πείσουμε άπαντες για την σημασία της έκβασης του αγώνα αυτού. Οι Black Devils έκαναν τα πάντα προκειμένου να φέρουν κοντά όλα αυτά τα άτομα που αγαπούσαν την Μαύρη Θύελλα. Πού να φανταστούν την συνέχεια!

Όλα ξεκίνησαν δυόμισυ ώρες πριν τον κρίσιμο αυτόν αγώνα. Μαζευτήκαμε μια παρέα από καμμιά 20αριά άτομα κάτω από τα γραφεία του Ποδοσφαιρικού Συλλόγου "Η Καλαμάτα", σκοπεύοντας να κάνουμε μια θριαμβευτική πορεία προς το γήπεδο. Δυστυχώς όμως, η απογοήτευση μας κυρίευσε όλους αφού δεν είδαμε τον αριθμό των παρευρισκόντων ν' αυξάνεται. Εμείς δεν είμασταν παρά τρεις κι ο κούκος... κάτι σαν αποτυχημένη διαδήλωση για τα δικαιώματα της σύγχρονης γυναικός. Νοιώθαμε πικρία διότι η φαντασία μας είχε πλάσει μια πορεία με 200-300 άτομα, ενώ η πραγματικότητα μας είχε υποβιβάσει σε ακόμα χαμηλότερη κατηγορία. Καθώς οι 20-25 ήρωες πορευόντουσαν προς το γήπεδο, οπαδοί της Μαύρης Θύελλας έκαναν την εμφάνισή τους και ένωναν τις φωνές τους με τις δικές μας. Όταν φτάσαμε στο γήπεδο, καμμιά 100στή οργανωμένοι οπαδοί πλέον, αντικρύσαμε πολλά από τα μέλη του Σ.Φ.Ο.Κ. να μας περιμένουν μπροστά στην είσοδο. Γύρω στα 500 άτομα όλα και όλα αποφασίσαμε να μπούμε μέσα νωρίς, καταλαμβάνοντας την καθιερωμένη θέση μας στην νότεια κερκίδα και προς την μεριά του τότε στρατοπέδου. Προς έκπληξη όλων μας, τόσο η νότεια, όσο και η βόρεια κερκίδα γέμιζαν σταδιακά, δημιουργώντας αδιαχώρητο, μόλις δύο ώρες πριν την έναρξη του ιστορικού εκείνου αγώνα, όπου οι παρευρισκόμενοι φίλοι της Καλαμάτας έγραψαν, γι' άλλη μια φορά, ιστορία.

Με το "κάθισμα" του καπνού σταθήκαμε όλοι βουβοί, μην μπορώντας να πιστέψουμε στα μάτια μας. Με μια πρώτη (και πολύ ακριβή μάλιστα) εκτίμηση, οι Black Devils είχαν κάτω από την επίβλεψή τους 2000-2500 άτομα. Πολλά από τα παλικάρια του Σ.Φ.Ο.Κ. είχαν μεταφερθεί στην βόρεια κερκίδα, όπου οργάνωναν τους εκεί παρεβρισκόμενους φανατικούς οπαδούς, άλλοι 1500-2000. Το όνειρο που κάποτε φαινόταν άπιαστο είχε γίνει πλέον πραγματικότητα. Ο συνεχής αγώνας μας είχε αποφέρει καρπούς. Όταν βλέπει κανείς 11000 φίλους της Καλαμάτας, παστωμένους σαν σαρδέλες σε όλους τους χώρους του γηπέδου, μπορεί εύκολα να εκτιμήσει το έργο των οργανωμένων φιλάθλων. Δύο ολόκληρες ώρες πριν την έναρξη, ύστερα από καταρρακτώδη βροχή που είχε προηγηθεί, οι οπαδοί της Καλαμάτας είχαν αψηφίσει τα πάντα και συγκεντρώθηκαν να εορτάσουν την αναμενόμενη νίκη. Αυτή η αγάπη ήταν αποτέλεσμα πόρωσης, την οποία καλλιέργησαν σε μεγάλο ποσοστό οι οργανωμένοι οπαδοί. Με την είσοδο της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, επισήμως αυτή τη φορά, οι κερκίδες πήραν φωτιά, επαναλαμβάνοντας την ίδια εικόνα που παρουσίασαν πιο πριν. Η ατμόσφαιρα γέμισε με καπνούς, χαρτάκια και παθιασμένες φωνές, προμηνύοντας έτσι το τι θ' ακολουθούσε στην περίπτωση νίκης της Καλαμάτας. Οι Black Devils είχαν πάρει την κατάσταση στα χέρια τους ξεσηκώνοντας τους πάντες. Ήταν μια εκ νέου επανάσταση και οι Μαύροι Διάβολοι είχαν πετύχει την συγχώνευση παλαιών και νέων οπαδών. Ακόμα αναρρωτιέμαι πώς μπορεί να έννοιωθαν όλοι αυτοί που έβλεπαν κάποιους πιτσιρικάδες να ξεσηκώνουν τις μάζες σ' ένα ξέφρενο πανηγύρι. Μήπως έβλεπαν τους ίδιους τους εαυτούς τους, όταν πιτσιρικάδες κι αυτοί, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 (αλλά και πιό πριν), παρακολουθούσαν μια αντίστοιχη πορεία της ομάδας; Όπως και να έχει, οι Black Devils είχαν κάνει το καθήκον τους. Για την ιστορία, το παιχνίδι αυτό έληξε 1-0 υπέρ της Μαύρης Θύελλας, μ' ένα αμφισβητούμενο πέναλτι που δόθηκε στο πρώτο ημίχρονο. Λόγω της συνεχούς και εντατικής υποστήριξης (μαζί με το πέταγμα χαρτιών) είχαμε όλοι μεθύσει από χαρά, και οι περισσότεροι από εμάς ούτε καν είδαμε την φάση του πέναλτι. Με το γκολ έγινε πάλι το έλα να δεις. Περιττό δε ν' αναφέρω ότι η ομάδα του Παναργειακού κάθησε στο κέντρο του γηπέδου καθ' όλη τη διάρκεια του ημιχρόνου. Με την λήξη του αγώνα ένα τρελλό μεθύσι κεφιού ακολούθησε, αυτή τη φορά από τους πιο ήσυχους της κερκίδας. Μέχρι και σαμπάνια ανοίχτηκε, ενώ εμείς, κουρασμένοι μαχητές της κερκίδας, είχαμε στερέψει από δυνάμεις και φωνή. Ακόμα θυμάμαι γέροντες, παθιασμένους από την νίκη, να φωνάζουν "Νάτοι-νάτοι οι πρωταθλητές". Οι παίκτες της Καλαμάτας, φανερά ενθουσιασμένοι, πέταξαν τις μπλούζες προς την μεριά των φιλάθλων. Μια από αυτές κατέληξε από τον Ξένο στα χέρια του πολύ καλού μου φίλου Παντελή Κρασόπουλου, ο οποίος μου έδωσε ως δώρο το ραφτό σήμα της ομάδας που ακόμα έχω στην ιδιοκτησία μου και κοιτάζω που και που, αναπολώντας.

Η ιστορία των Black Devils δεν ήταν πολύχρονη, ούτε και ιδιαίτερα πλούσια, αν την συγκρίνουμε με άλλους συνδέσμους (όπως Buldogs και Σ.ΦΙ.Κ.Α.). Χάρισε όμως το πολύτιμο δώρο της υπερηφάνειας και της ομόνοιας. Ποτέ οι Black Devils δεν υποτίμησαν άλλους οπαδούς, είτε Καλαματιανούς, είτε όχι. Οι αρχές που ακολούθησαν οι Black Devils ήταν υψηλές και ας μην υπάρχουν σήμερα αυτά τα παιδιά ως οργανωμένοι οπαδοί. Σε κάθε μου ταξίδι προς Ελλάδα/Καλαμάτα έχω την ευκαιρία να συναντηθώ με μερικά από τα παιδιά αυτά και να γευθώ τους καρπούς της ομόνοιας που καλλιέργησε ο σύνδεσμος αυτός. Να μοιραστώ μαζί τους τις αναμνήσεις που κουβαλάμε, που θέλοντας και μη ξεχνάμε, έχοντας αφήσει τον χρόνο να λαβώσει τις μνήμες μας. Ίσως να φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι οι Black Devils έφυγαν ανεπιστρεπτί... ίσως μας βολεύει να θυμόμαστε, την παρέα εκείνη που έγραψε ιστορία μόλις δύο ετών... ίσως μας ανακουφίζει η ψευδαίσθηση του δήθεν υπαρκτού. Ίσως, τέλος, να πιστεύουμε ότι κάποια μέρα οι Black Devils θα γεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους, αναζωπηρώνοντας αναμνήσεις περασμένων χρόνων. Ποιός ξέρει, μπορεί κάποτε να βρεθούμε όλοι μαζί, στην κερκίδα, και να ζήσουμε νέες στιγμές δόξας.

Κλείνοντας το οδοιπορικό στην ιστορία των Black Devils, θα ήθελα να τονίσω μερικά σημεία που πρέπει οι νεότεροι σύνδεσμοι να λάβουν υπ' όψη τους. Όπως τώρα, έτσι και τότε υπήρξαν πολλοί που εναντιώθηκαν στις ακραίες τάσεις των οργανωμένων οπαδών. Χωρίς ουσιαστκές αιτίες και αφορμές, όλες οι ψιλοβαρβαρίτσες της κερκίδας στρέφονταν ενάντια στους αληθινούς μαχητές και ουκ ολίγες φορές μας "κάρφωναν" στην αστυνομία. Πέταγαν αυτοί οι γελοίοι ένα μπουκάλι και την πληρώναμε εμείς. Τότε δεν είχαμε "τσάτσους" και προσωπολάτρες, όμως κάναμε τεράστιες προσπάθειες προκειμένου να φτιάξουμε κερκίδα και να τραβήξουμε κόσμο. Περάσαμε αντιξοότητες και δυσκολίες, με εξαίρεση τα εκτός έδρας παιχνίδια, όπου όλοι είμασταν μια γροθιά. Ας παραμείνουμε ενωμένοι και ας πατάξουμε τους όποιους "τσάτσους" βρεθούν ανάμεσά μας, αποφεύγοντας ταυτοχρόνως και τον εμφύλιο σπαραγμό. Διότι πάνω στην κερκίδα ισχύει το "ισχύς δια της ενώσεως" και μόνον αυτό.